Η Πολωνία αναμένεται να είναι μια από τις μάλλον αδύναμες ομάδες του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Με την πρώτη και τελευταία συμμετοχή της σε Παγκόσμιο Κύπελλο να χρονολογείται στο μακρινό 1967 και μόνο η πρόκριση της θεωρείται σημαντική επιτυχία. Όμως αν και δεν διαθέτει μεγάλη ποιότητα είναι μια σκληροτράχηλη ομάδα με κάποιους έμπειρους παίκτες που μπορεί να κάνει ζημιές όπως διαπιστώσαμε στο Ευρωμπάσκετ του 2017 όταν στην φάση των ομίλων η Εθνική μας την τελευταία αγωνιστική έπαιζε την πρόκριση απέναντι τους. Η ομάδα ως νατουραλιζέ διαθέτει τον γνωστό μας από το πέρασμα του από τον Παναθηναϊκό AJ Slaughter. Στις θέσεις 2 και 3 παρατηρείται μια πληρότητα καθώς εκτός του Slaughter υπάρχουν ο Adam Waczynski της Μάλαγα και ο Mateusz Ponitka που ολοκλήρωσε την σεζόν στην Λοκομοτίβ Κούμπαν, αμφότεροι πολύ καλοί σε επίπεδο Eurocup και με παραστάσεις Ευρωλίγκας. Πέρα από αυτούς βέβαια δεν υπάρχουν πολλά να δει κανείς. Η απουσία του πολύ έμπειρου και ποιοτικού Maciej Lampe σίγουρα θα στοιχίσει σε μια ομάδα που η ποιότητα δεν περισσεύει.

Επιστροφή σε Μουντομπάσκετ για τους Ιβοριανούς μετά από εννιά χρόνια! Οι "Ελέφαντες" δεν έχουν να επιδείξουν κάποια μεγάλη μπασκετική ιστορία καθώς στο παρελθόν έχουν αγωνιστεί σε τρία Μουντομπάσκετ, με τη 13η θέση σ' αυτό του 1982 να είναι η καλύτερη στην ιστορία τους. Δεν θεωρούνται καν κλασσική αφρικανική δύναμη για του λόγου το αληθές. Το ρόστερ τους απαρτίζεται κυρίως από παίκτες που παίζουν στο εγχώριο πρωτάθλημα και στη Γαλλία (συνήθως στις μικρότερες κατηγορίες). Βρίσκονται σ' έναν ανοιχτό όμιλο με αντιπάλους τους οικοδεσπότες Κινέζους, τη Βενεζουέλα και την Πολωνία. Ναι μεν δεν τρομάζουν οι αντίπαλοι τους, αλλά πολύ δύσκολα θα χτυπήσουν την πρόκριση στην επόμενη φάση απ' την στιγμή μάλιστα που υπάρχουν και εξωαγωνιστικά προβλήματα μεταξύ ομοσπονδίας και παικτών.

Η Βενεζουέλα, στην τέταρτη της παρουσία σε τελική φάση Μουντομπάσκετ, ανήκει στο γκρουπ των αδύναμων ομάδων της διοργάνωσης. Στο παρελθόν υπήρχαν κάποιοι παίκτες που ξεχώριζαν (Καρλ Ερέρα, Όσκαρ Τόρες, Γκρέιβις Βάσκες και Ντόντα Σμιθ ως νατουραλιζέ) αλλά πλέον δεν υπάρχουν τέτοιου επίπεδου ονόματα στο ρόστερ της. Ωστόσο παρά το χαμηλό μπασκετικό της ταβάνι είναι αρκετά μαχητική ομάδα. Βρίσκονται σ' έναν ισορροπημένο όμιλο στον οποίο καμία ομάδα δεν αποτελεί φόβητρο και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα παλέψουν όλα τα ματς. Προπονητής της Βενεζουέλας είναι ο Αργεντίνος Φερνάντο Ντούρο, ένας προπονητής που ξέρει το Βενεζουαλέζικο μπάσκετ καθώς έχει κατακτήσει το εγχώριο πρωτάθλημα δύο φορές (2015, 2018) αλλά δεν έχει κάποια εμπειρία από πρωταθλήματα/διοργανώσεις εκτός Λατινικής Αμερικής.

Η πιο πολυπληθής χώρα του πλανήτη δεν έχει πετύχει μέχρι στιγμής κάποια μεγάλη διάκριση στο παγκόσμιο μπάσκετ, είτε αυτό λέγεται Ολυμπιακοί Αγώνες είτε Μουντομπάσκετ. Η φετινή είναι ένατη συμμετοχή των Κινέζων στη διοργάνωση, ως οικοδεσπότες μάλιστα, με την όγδοη θέση στο παγκόσμιο του Καναδά το 1994 να είναι η καλύτερη της ιστορίας τους. Ωστόσο μιλάμε για την πιο μπασκετική χώρα της Ασίας, με άπειρες επιτυχίες σε ασιατικά πρωταθλήματα. Στα 00's υπήρχαν φιλοδοξίες για διάκριση με την παρουσία του Ming Yao στο ρόστερ και φαινόταν ότι σιγά σιγά θα επέλθει μια άνοδος στο κινέζικο μπάσκετ,mκάτι που δεν έγινε ποτέ εν τέλει. Προπονητής των Κινέζων απ' το 2017 είναι ο πρώην διεθνής forward Li Nan.mΒοηθός του είναι ο γνώριμος μας Γιάννης Χριστόπουλος στη δεύτερη θητεία του ως βοηθός προπονητή στον πάγκο της Κίνας μετά τις σεζόν 2013-2017.

Η Εθνική ομάδα της Ρωσίας θα έπρεπε να έχει πάρα πολλούς λόγους ώστε να θεωρείται από τα φαβορί της διοργάνωσης. Ένας από αυτούς είναι φυσικά η προϊστορία της, με δύο ασημένια μετάλλια στα Μουντομπάσκετ του 1994 και του 1998, ένα χάλκινο στους Ολυμπιακούς του 2012 και βέβαια την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ του 2007. Ένας άλλος λόγος για να θεωρείτο η ομάδα από τα φαβορί είναι η ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Εύκολα μπορεί να καταλάβει βέβαια κανείς τα λάθη σε αυτούς τους απλοϊκούς συλλογισμούς. H ιστορία δεν παίζει μπάσκετ και οι παίκτες του παρελθόντος (Καράσεφ, Κιριλένκο, Χόλντεν κλπ) δεν υπάρχουν πλέον, ενώ η σχέση της ΤΣΣΚΑ με το ρωσικό μπάσκετ είναι μόνο δυο-τρεις χρήσιμοι ρολίστες, οι οποίοι υπάρχουν και εδώ αλλά δύσκολα θα κάνουν την διαφορά. Τη διαφορά βέβαια θα την έκανε ο χαρισματικός Alexey Shved. Άναρχος μεν στο παιχνίδι του και δεχόμενος συχνά σκληρή κριτική για αυτό, σίγουρα όμως είναι ό,τι καλύτερο θα είχε να παρουσιάσει αυτή η ομάδα εντός του παρκέ. Ένας τραυματισμός όμως θα τον αφήσει εκτός Μουντομπάσκετ, με την Ρωσία πλέον να καλείται να βρει λύσεις από παίκτες είτε ρολίστες όπως προείπαμε, είτε χωρίς ιδιαίτερη εμπειρία σε μεγάλους αγώνες.

Αργεντινή: η χώρα των γκαούτσος, του ταγκό και του Ντιέγκο Μαραντόνα. Κάπως έτσι θα ξεκινούσε ένα αντίστοιχο αφιέρωμα πριν 20 χρόνια, προσπαθώντας να αναλωθεί όσο γίνεται λιγότερο στα καθαρά μπασκετικά της χώρας. Μόνο που αυτά τα τελευταία 20 χρόνια, η Αργεντινή γνώρισε κοσμογονικές στιγμές στο μπάσκετ, με μία ομάδα-κόσμημα που απέκτησε φίλους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Ολυμπιακά και Παγκόσμια μετάλλια και παίκτες όπως ο Manu Ginobili, που άφησαν ολοκάθαρο το στίγμα τους στην παγκόσμια ιστορία του αθλήματος. Τελευταίος μοναχικός γκαούτσο εκείνης της παρέας ο Luis Scola, ακόμα στις επάλξεις, για 18ο καλοκαίρι στα χρώματα της Εθνικής του τα τελευταία 19 χρόνια, στο κυνήγι αρκετών ιστορικών ρεκόρ των Μουντομπάσκετ. Οι χρυσές εποχές για τον ίδιο και την ομάδα έχουν περάσει, το σύνολο όμως που θα παραταχθεί στα γήπεδα της Κίνας κάθε άλλο παρά αμελητέο μπορεί να χαρακτηριστεί. Η συντριπτική πλειοψηφία του ρόστερ αγωνίζεται στα γήπεδα της ACB με σημαντικές παραστάσεις από το υψηλότερο ευρωπαϊκό επίπεδο, με σημείο αναφοράς πλέον την γραμμή των γκαρντ, όπου δεσπόζει το ανάστημα (pun intended) του Facundo Campazzo.

Η (Νότια) Κορέα σίγουρα δεν είναι κάποια παγκόσμια υπερδύναμη του αθλήματος. Έχει όμως μία αρκετά μακρά πορεία σε Μουντομπάσκετ, καθώς το προσεχές θα είναι το όγδοο στο οποίο θα λάβει μέρος, χωρίς πάντως να έχει καταταγεί ποτέ στην πρώτη δεκάδα. Κάτι τέτοιο αναμένεται να συμβεί και στα γήπεδα της Κίνας, καθώς το παρόν ρόστερ είναι σίγουρα περιορισμένης δυναμικότητας. Παρόλα αυτά, η ομάδα της Κορέας βασίζεται σε έναν τρόπο παιχνιδιού που αν υποτιμηθεί μπορεί να προκαλέσει ζημιές και ο οποίος δεν είναι άλλος από τα τρίποντα. Γενικά οι Κορεάτες εδώ και χρόνια προσπαθούν να ισοσκελίσουν την αδυναμία τους κοντά στο καλάθι δημιουργώντας κατά κάποιον τρόπο μία σχολή που βασίζεται στο μακρινό σουτ αλλά και το γρήγορο τέμπο. Στη δημιουργία αυτού του κοινού τρόπου παιχνιδιού βοηθά το γεγονός ότι όλοι οι παίκτες της Εθνικής αγωνίζονται στο εγχώριο πρωτάθλημα, το οποίο με τη σειρά του έχει δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια τη συγκεκριμένη ταυτότητα.

Η αξιοπρόσεκτη πορεία της Νιγηρίας την τελευταία δεκαετία συνεχίζεται φέτος με την παρουσία της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, την πρώτη μετά το 2006. Οι D'Tigers ήταν η πρώτη ομάδα που εξασφάλισε την πρόκριση, από τον Σεπτέμβριο του 2018 κιόλας. Πρόκειται για την αφρικανική ομάδα με το περισσότερο ταλέντο και την πλουσιότερη δεξαμενή παικτών. Τα τελευταία χρόνια μετρά σημαντικές διακρίσεις: Δύο προκρίσεις σε Ολυμπιακούς Αγώνες (2012 και 2016), ένα χρυσό (2015) και ένα αργυρό μετάλλιο (2017) σε Afrobasket και νίκες απέναντι σε χώρες με σημαντική μπασκετική παράδοση όπως οι Λιθουανία, Ελλάδα και Κροατία. Αναμφισβήτητα είναι αυτή τη στιγμή η μοναδική αφρικανική ομάδα που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τις ευρωπαϊκές και αμερικανικές υπερδυνάμεις. Όχι, δεν απέκτησε ξαφνικά η Νιγηρία μπασκετική υποδομή και κουλτούρα που την καθιέρωσε σε υπολογίσιμη παγκόσμια μπασκετική δύναμη. Η νιγηριανή διασπορά στις ΗΠΑ είναι η βάση της εθνικής ομάδας και η αιτία για τα σπουδαία αποτελέσματα των πρόσφατων χρόνων.

Το επερχόμενο Μουντομπάσκετ θα είναι το 13ο στην μπασκετική ιστορία των Ισπανών. Παρά τις πολλές συμμετοχές τους στη διοργάνωση, έχουν να επιδείξουν μόνο ένα μετάλλιο και μάλιστα το χρυσό, απέναντι στην Εθνική Ελλάδας στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας το 2006. Από εκείνη τη διοργάνωση κι έπειτα όμως ήταν που οι Ισπανοί καθιερώθηκαν ως υπερδύναμη στο Παγκόσμιο μπάσκετ, έχοντας κατακτήσει κάποιο μετάλλιο είτε σε Ευρωμπάσκετ είτε σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Παρά την εμπειρία και την ποιότητα τους, ίσως διαθέτουν το χειρότερο ρόστερ τους σε διοργάνωση από το 2006 (πιθανώς με εξαίρεση του Ευρωμπάσκετ του 2013, όπου πάντως κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλιο). Παραμένουν φυσικά υπολογίσιμος και πολύ επικίνδυνος αντίπαλος αλλά δεν τρομάζουν κανέναν. Marc Gasol, Ricky Rubio, Rudy Fernandez, Sergio Llull έχουν παίξει άπειρες φορές μαζί και αναμένεται να "κουβαλήσουν" την εθνική τους ομάδα όσο ψηλότερα γίνεται.

Το Ιράν των 82 εκατομμυρίων κατοίκων είναι μία από τις πολυπληθέστερες χώρες στον κόσμο, η μπασκετική του ιστορία όμως ξεκινάει αρκετά πρόσφατα. Μέχρι και μόλις πριν 15 χρόνια, δεν είχε να επιδείξει κάποιο μετάλλιο σε Πανασιατικά Πρωταθλήματα, πόσο μάλλον κάποια συμμετοχή σε Παγκόσμιο ή Ολυμπιακούς. Ώσπου ξαφνικά ήρθε η άνοιξη, με τη μορφή ενός πανύψηλου παιδιού των 218 εκατοστών και μίας πολύ σημαντικής και καλά δομημένης φουρνιάς παικτών γύρω του, η οποία οδήγησε το Ιράν σε πέντε μετάλλια στα τελευταία έξι Πανασιατικά (τα 3 εξ αυτών χρυσά) και σε παρουσίες (χωρίς κάποια διάκριση βέβαια) σε Παγκόσμια και Ολυμπιακούς. Τα χρόνια πλέον έχουν περάσει λίγο. Το παιδί των 218 εκατοστών παραμένει στην ομάδα και δεν είναι πλέον καθόλου "παιδί", βαδίζοντας αισίως στο 35ο έτος της ηλικίας του. Γύρω του η παλιά γενιά έχει αρχίσει και αποχωρεί σιγά σιγά και την θέση της παίρνει μία νέα, των παικτών γεννημένων μετά το 1990. Η φιλοσοφία πάντως του Ιράν παραμένει η ίδια: σχεδόν όλο το παιχνίδι της ομάδας περνάει από το ποστ και τον Haddadi (αν δεν καταλάβατε ήδη για ποιον μιλούσαμε), ο οποίος και είναι ο ηγέτης της εθνικής του εντός και εκτός παρκέ.

Είναι κοινός τόπος ότι Μουντομπάσκετ χωρίς Πουέρτο Ρίκο ...δεν γίνεται. Οι "αλέγκροι" νησιώτες της Καραϊβικής αποτελούν κάτι σαν το αλατοπίπερο της διοργάνωσης με διαχρονική και σημαίνουσα παρουσία, τουλάχιστον όσον αφορά στις τελευταίες δεκαετίες της ιστορίας του θεσμού. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι πλέον δεν υπάρχουν προσωπικότητες όπως ο Jose Pikulin Ortiz, o Carlos Arroyo ή ακόμα και ο εν ενεργεία J.J. Barea, ο οποίος προτίμησε να μείνει εκτός καθώς προέρχεται από τραυματισμό. Έτσι, το βάρος πέφτει στη νεότερη γενιά Πορτορικάνων, με αιχμές του δόρατος τους έχοντες διεθνείς εμπειρίες Huertas και Clavell (13.2 και 12.4 π. μ.ο. αντίστοιχα στα προκριματικά), ενώ σαν "μάνα του λόχου" τον πολύπειρο πια Renaldo Balkman, που δήλωσε "παρών" 20 μέρες πριν το πρώτο τζάμπολ.

Η τροπαιούχος του τελευταίου Afrobasket αποτελεί μια από τις σημαντικότερες δυνάμεις του αφρικανικού μπάσκετ την τρέχουσα δεκαετία έχοντας καταγράψει τις μεγαλύτερες επιτυχίες της τα τελευταία δέκα χρόνια με δύο χρυσά (2011, 2017) και δύο χάλκινα (2009, 2015) μετάλλια. Η Τυνησία δεν διαθέτει μεγάλη εμπειρία από τις παγκόσμιες διοργανώσεις έχοντας καταγράψει μόλις μία συμμετοχή σε Παγκόσμιο Κύπελλο το 2010 και μια σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2012. Το ρόστερ παρ' όλα αυτά αποτελείται από παίκτες που γνωρίζουν ο ένας τον άλλον καθώς κατά τα 9/12 πρόκειται για την ίδια δωδεκάδα που θριάμβευσε στο τελευταίο Παναφρικανικό Κύπελλο. Παίκτες όπως οι Ben Romdhane, Radhouane Slimane, Nizar Knioua, Mohamed Hadidade και Mokthar Ghyaza όχι μόνο συνέβαλαν στην κατάκτηση του πρώτου Αφρικανικού τίτλου στην ιστορία της χώρας τους το 2011, αλλά είχαν συμμετάσχει και στην τελευταία παρουσία της Τυνησίας σε Παγκόσμιο Κύπελλο το 2010 στην Τουρκία.

Η Ανγκόλα βρίσκεται στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου μετρώντας την πέμπτη διαδοχική συμμετοχή της σε Μουντομπάσκετ αποτελώντας έτσι την πιο συνεπή εθνική ομάδα της αφρικανικής ηπείρου. Η πρώτη σε κατακτήσεις ομάδα του Αφρομπάσκετ με 11 συνολικά και 17 μετάλλια στον θεσμό δεν είχε αντίστοιχη πορεία στην τελευταία διοργάνωση καταλαμβάνοντας την έβδομη θέση και μένοντας εκτός τετράδας μετά από 36 χρόνια. Το ρόστερ της ομάδας αποτελείται στη συντριπτική του πλειοψηφία με παίκτες που αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της Ανγκόλας με λίγα ονόματα να ξεχωρίζουν όπως αυτά των Moreira, Moore, Morais, Paulo και Domingos οι οποίοι αναμένεται να είναι οι τέσσερις παίκτες που θα "κουβαλήσουν το περισσότερο κουπί" επιθετικά έχοντας καταγράψει τις κορυφαίες επιδόσεις σε παραγωγή πόντων στα παιχνίδια των προκριματικών. Ο μέσος όρος ηλικίας της ομάδας είναι αρκετά υψηλός με αποκορύφωμα την παρουσία του 40χρονου Eduardo Mingas. Ο πολύπειρος φόργουορντ της ομάδας με τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο θα μπει στο κλειστό club των παικτών που έχουν καταγράψει στο ιστορικό τους πέντε συμμετοχές σε Μουντομπάσκετ.

Οι Φιλιππίνες συμμετείχαν στο πιο πρόσφατο Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτό της Ισπανίας το 2014, μετά από την τελευταία συμμετοχή τους η οποία χρονολογείται το 1978. Στο μεγάλο αυτό μεσοδιάστημα υπήρξαν αρκετοί αποκλεισμοί, αλλά ακόμα και τιμωρίες (2002, 2006) ενώ το 1986 παρότι οι Φιλιππίνες ήταν Πρωταθλητές Ασίας παραιτήθηκαν από το δικαίωμα συμμετοχής τους στο Μουντομπάσκετ εξαιτίας έλλειψης οικονομικών πόρων. Η τρέχουσα ομάδα βασίζεται από τη μία στις παλιοσειρές της ομάδας όπως οι Blatche (που επιλέχθηκε ξανά ανάμεσα σε αρκετούς νατουραλιζέ), Lee, Norwood, Barroca και Aguilar και από την άλλη στο "νέο αίμα" που θα δώσει τη θέση του σε μεγάλους σε ηλικία παίκτες με σημαντική συμβολή (όπως οι Lassiter, Castro και William) με παίκτες όπως ο 23χρονος Bolick και οι 25χρονοι Ravena και Perez που λαμβάνουν τη σκυτάλη στην εθνική του ομάδα. Η ομάδα της νοτιοανατολικής Ασίας έχει πετύχει το βασικό της στόχο με τη συμμετοχή της στη κορυφαία διοργάνωση του παγκόσμιου μπάσκετ και θα προσπαθήσει να διασκεδάσει την παρουσία της και να αφήσει το δικό της στίγμα.

Η Ιταλία επιστρέφει μετά από καιρό στο Παγκόσμιο Κύπελλο και ελπίζει σε μια διάκριση ύστερα από χρόνια ξηρασίας. Ο Romeo Saccheti το 2017 αντικατέστησε τον Ετόρε Μεσσίνα και έχει καταφέρει να δώσει αρχές στο παιχνίδι των Ιταλών. Πολλοί ίσως περΙπλανήθηκαν από την εικόνα τους στο τουρνουά Ακρόπολις όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι παρατάχθηκαν χωρίς τους Γκαλινάρι και Ντατόμε, δυο από τους μεγαλύτερους σταρ τους. Η αρχική τους πεντάδα θα έχει τους Hackett, Belinelli, Datome, Gallinari και έναν εκ των Brooks, Biligha δηλαδή συνδυάζει σκληράδα με πολύ μεγάλη επιθετική ποιότητα. Ουσιαστικά η πεντάδα τους αποτελείται από δυο πολύ καλούς σκόρερ σε επίπεδο NBA, έναν πολύ καλό σκόρερ σε επίπεδο Euroleague και δυο παίκτες με σημαντική εμπειρία που αποδέχονται τον ρόλο τους, είναι σκληροί αμυντικά και δεν απαιτούν πολλές μπάλες. Στο βάθος οι Ιταλοί υστερούν όμως αυτή η πεντάδα αν δέσει μπορεί να κερδίσει σχεδόν οποιονδήποτε στην καλή της μέρα.

Η πιο επιτυχημένη δύναμη του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ μετά τη διάλυση της Ενωμένης Γιουγκοσλαβίας βρίσκεται για ακόμα μια φορά στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου με σκοπό να καταγράψει άλλη μια χρυσή σελίδα στην πλούσια ιστορία της. Η δευτεραθλήτρια κόσμου Σερβία βάσει της κατάταξης της στο τελευταίο Μουντομπάσκετ (2014), αλλά και στους Ολυμπιακούς του 2016 δύο χρόνια αργότερα θέλει όχι απλά να υπερασπιστεί τα κεκτημένα της, αλλά και να πετύχει το απόλυτο, δηλαδή το τρίτο χρυσό μετάλλιο σε παγκόσμιο κύπελλο μετά τις κατακτήσεις του 1998 στην Αθήνα και το 2002 στην Ινδιανάπολη. Οι φιλοδοξίες της σερβικής ομάδας δεν είναι καθόλου ουτοπικές, καθώς η ποιότητα του ρόστερ όσο και ο... καταιγισμός ελλείψεων του πρώτου φαβορί για το χρυσό - δηλαδή της ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών - ανέβασαν τη Σερβία στην κορυφή των power rankings ανάμεσα στο σύνολο των ομάδων της διοργάνωσης. Ο Sasha Djordjevic έχει την τύχη να διαθέτει στο έμψυχο δυναμικό των παικτών του πέντε NBAers (Jokic, Marjanovic, Bogdanovic, Bjelica και πλέον Guduric) ανάμεσα σε έμπειρους και άκρως ποιοτικούς παίκτες των ευρωπαϊκών παρκέ όπως οι Euroleague stars Nikola Milutinov και Vasilije Micic.

Η συμμετοχή στο Μουντομπάσκετ τείνει να γίνει ...συνήθεια για την ομάδα της Τουρκίας, καθώς αυτή είναι η πέμπτη συνεχόμενη παρουσία της στην τελική του φάση. Το εντυπωσιακό, δε, είναι πώς αυτές οι πέντε είναι και οι μοναδικές συμμετοχές της από καταβολής του θεσμού! Πάντως, οι συμμετοχές αυτές κάθε άλλο παρά "διακοσμητικές" ήταν, καθώς μόνο το 2002 δεν κατάφερε να μπει στην τελική οχτάδα της κατάταξης. Κορωνίδα των επιτυχιών αποτελεί φυσικά η συμμετοχή της στον τελικό του 2010, όπου ως γηπεδούχος έφτασε αήττητη έως εκεί, όπου και παραδόθηκε στην ανωτερότητα των Η.Π.Α. Παρότι οι Τούρκοι έχουν παρουσιάσει πιο ταλαντούχα ρόστερ στο παρελθόν, στις τάξεις των γειτόνων υπάρχει αισιοδοξία, λόγω της καθολικής συμμετοχής όλων των άσσων του ΝΒΑ (Ilyasova, Osman, Korkmaz), πλην του Kanter φυσικά που απέχει για μη αγωνιστικούς λόγους. Οι τρεις αυτοί σε συνδυασμό με τον νατουραλιζέ τρελο-Wilbekin μπορούν να δώσουν σκορ και ποιότητα σε ένα κατά τα άλλα μετριότατο ρόστερ.

Έπειτα από μία συνεπή παρουσία σε Ευρωμπάσκετ την τελευταία δεκαετία, η Τσεχία κατάφερε να προκριθεί για πρώτη φορά, ως ανεξάρτητο κράτος, σε τελική φάση Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Το τσέχικο μπάσκετ δείχνει αναγεννημένο την τελευταία εξαετία, με κορυφαία επιτυχία την 6η θέση στο Ευρωμπάσκετ του 2015. Υπάρχει μία σχετικά ικανοποιητική παραγωγή παικτών, με τους περισσότερους Τσέχους διεθνείς να αγωνίζονται είτε κυρίως στο εξωτερικό είτε στην υπερδύναμη του τσεχικού μπάσκετ Νymburk. Ξεχωρίζει φυσικά το δίδυμο Satoransky-Vesely, το οποίο δυστυχώς δεν θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε στα παρκέ της Κίνας καθώς ο ψηλός της Fenerbahce έμεινε εκτός λόγω τραυματισμού. Το βάρος έτσι θα πέσει πάνω στον point guard των Bulls, τον οποίο θα πλαισιώσουν ο βασικός κορμός παικτών της Nymburk (Hruban, Pumprla, Bohacik, Kryz, Peterka), ο θηριώδης Balvin της Gran Canaria και ο επίσης ξενιτεμένος Auda της ιταλικής Pistoia. Νατουραλιζέ της ομάδας, το "πολυεργαλείο" Blake Schilb.

Deja Vu. Ο όρος προμνησία περιγράφει την αίσθηση ότι κάποιος έχει δει ή βιώσει ξανά στο παρελθόν μία κατάσταση [Wikipedia (2019)]. Υπάρχει μια περιοδικότητα (~10-14 ετών) όπου οι ΗΠΑ τρώνε ένα στραπάτσο μετά από χρόνια επιτυχιών και έπειτα κατεβάζουν ό,τι καλύτερο έχουν (1992/2008) για να δείξουν ποιος είναι το αφεντικό. Έπειτα το επίπεδο αλαζονείας ανεβαίνει με τους πρωτοκλασάτους να γυρνάνε την πλάτη και να θεωρούν δεδομένες τις επιτυχίες (πχ 2002 και ίσως ...2019) και μετά επανερχόμαστε στην πρότερη κατάσταση όπου στέλνουν ότι καλύτερο έχουν κ.ο.κ. Το φετινό ρόστερ είναι έκτακτης ανάγκης και σχετικά "φτωχό" σε ταλέντο σε σχέση με τους 30 που είπαν όχι. Ο Mitchell σε πρόσφατες δηλώσεις του είπε ότι οι αντίπαλες ομάδες μυρίζουν "αίμα" με την κατάσταση που επικράτησε και τα πολλαπλά άκυρα από τους αστέρες του ΝΒΑ. Ο Popovich έχει ένα σύνολο από καλούς έως πολύ καλούς ατομικά παίκτες, χωρίς όμως κάποιον από το πάνω ράφι και μένει να δούμε αν το πλην της ανυπαρξίας superstar μπορεί να γίνει συν από τον Pop, παρουσιάζοντας ομοιογένεια με δυνατή άμυνα και γρήγορο transition.

Η χώρα του ανατέλλοντος ηλίου προετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της επόμενης χρονιάς, με την εθνική ομάδα μπάσκετ να κινείται σε αντίστοιχους ρυθμούς. Οι Ιάπωνες θέλουν να παρουσιαστούν όσο πιο ανταγωνιστικοί γίνεται και η αφετηρία της προετοιμασίας τους είναι το φετινό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Οι προϋποθέσεις δείχνουν ιδανικές καθώς το ιαπωνικό μπάσκετ διανύει μία από τις καλύτερες περιόδους της ιστορίας του. Η επιλογή του Rui Hachimura στο νούμερο 9 του φετινού draft και η παρουσία του Yuta Watanabe στους Memphis Grizzlies πιστοποιούν την ανοδική πορεία του αθλήματος στην Ιαπωνία. Στο ίδιο συμπέρασμα συναινεί και η σοβαρή αναβάθμιση του εγχώριου πρωταθλήματος, ενός εκ των κορυφαίων λιγκών πλέον στην ασιατική ήπειρο. Στη B.League αγωνίζονται μεταξύ άλλων παίκτες όπως οι Milan Macvan, Alex Kirk, Ike Diogu, Jeff Ayres και Richard Hendrix. Παρά το γεγονός πως το 2014 αποβλήθηκαν για διάστημα ενός έτους από όλες τις διοργανώσεις της FIBA, οι Ιάπωνες εργάστηκαν μεθοδικά και επανήλθαν δριμύτεροι. Μπήκαν στην τετράδα του FIBA Asia Cup το 2015, αγωνίστηκαν στον προολυμπιακό τουρνουά το 2016 και φέτος θα αγωνιστούν στο Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά μετά το 2006.

Η ομάδα μας συμπληρώνει φέτος ακριβώς δέκα χρόνια από την τελευταία της διάκριση, με το χάλκινο μετάλλιο στο EuroBasket του 2009 της Πολωνίας να αποτελεί, όπως έδειξε και η πορεία, το «κύκνειο άσμα» της χρυσής πενταετίας (2004-09) των μεγάλων επιτυχιών. Η δεκαετία που διανύουμε δεν ήταν ανάλογη των περασμένων σε καμία περίπτωση, με την Εθνική να παίρνει μεν μέρος και στα δύο τουρνουά Μουντομπάσκετ που έχουν διεξαχθεί (Τουρκία 2010, Ισπανία 2014) να έχει, όμως, μείνει αντίστοιχες φορές εκτός της οχτάδας των τουρνουά και έτσι η νίκη μας στον αλήστου μνήμης ημιτελικό κόντρα στην Team USA το 2006 στη Σαϊτάμα και το ασημένιο μετάλλιο τελικά να παραμένει μέχρι και σήμερα η μεγαλύτερη διάκρισή μας σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Τα ...κόζα, βέβαια, φέτος φαντάζουν διαφορετικά και ο λόγος δεν είναι άλλος από την παρουσία του απόλυτου superstar της διοργάνωσης, τον MVP του φετινού NBA, που φοράει γαλανόλευκα. Ο Γιάννης Αντεντοκούνμπο είναι εδώ και καλείται να οδηγήσει τη χώρα μας στην πρώτη της μεγάλη επιτυχία τα τελευταία χρόνια. Ο ηγέτης των Μπακς, πάντως, δεν είναι μόνος του αφού το ...supporting cast μόνο αμελητέο δεν είναι.

Ίσως η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό κάποιου μπασκετόφιλου από τη Νέα Ζηλανδία να είναι η Χάκα. Χορός κατά βάση πολεμικός, που εν ολίγοις αποτυπώνει και τη σοβαρότητα και σημασία που δίνουν στις εθνικές τους ομάδες (οποιουδήποτε σπορ) οι Νεοζηλανδοί. Όποιος αντίπαλος όμως μείνει σε αυτήν την "καρτουνίστικη" εικόνα για τους Νεοζηλανδούς θα έχει κάνει ολέθριο λάθος. Πρόκειται για μία από τις πιο σκληρές ομάδες της διοργάνωσης, που μπορεί να μην έχει το επιθετικό ταλέντο άλλων αλλά δεν πρόκειται να αφήσει φάση να πάει χαμένη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ιστορία της η 4η θέση στο Μουντομπάσκετ του 2002, αγωνιζόμενη μάλιστα σχεδόν σε όλο το τουρνουά χωρίς το μεγάλο της αστέρα τότε Sean Marks. Κάτι αντίστοιχο φυσικά συμβαίνει και τα τελευταία χρόνια με τον Steven Adams, ο οποίος βέβαια για να θεωρηθεί απουσία για την ομάδα θα πρέπει πρώτα κάποια στιγμή να αγωνιστεί έστω και σε ένα τουρνουά με αυτήν...

Η μοναδική χώρα, μαζί με τις ΗΠΑ προφανώς, που δεν έχει απουσιάσει από καμία διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν είναι άλλη από την Βραζιλία, με την ομάδα της Λατινικής Αμερικής να δίνει αδιάλειπτα το παρόν και στις 18 διοργανώσεις, μαζί με αυτή που έρχεται στην Κίνα, από το Μουντομπάσκετ του 1950 της Αργεντινής και εντεύθεν. Στις πρώτες έξι, μάλιστα, από αυτές δεν απουσίαζε ποτέ από την τετράδα έχοντας δύο κατακτήσεις (1959 Χιλή, 1963 Βραζιλία), δύο ασημένια μετάλλια (1954 Βραζιλία, 1970 Γιουγκοσλαβία), μία τρίτη θέση (1967 Ουρουγουάη) και μία τέταρτη (1950 Αργεντινή). Στις επόμενες δύο δεκαετίες, έως και το 1990 δηλαδή, τα μετάλλια μπορεί να λιγόστεψαν (χάλκινο το 1978 στις Φιλιππίνες) αλλά η Βραζιλία εμφανιζόταν μόνιμα μέσα στις 8 καλύτερες του κόσμου και στα πέντε τουρνουά που ακολούθησαν αυτό της Γιουγκοσλαβίας. Στην πιο σύγχρονη ιστορία τα πράγματα μπορεί να μην είναι ακριβώς τα ίδια, με τη «Σελεσάο» να έχει μονάχα δύο παρουσίες, σε έξι διοργανώσεις, στην οκτάδα των Μουντομπάσκετ (2002 ΗΠΑ, 2014 Ισπανία), παραμένει όμως μέχρι τις μέρες μας μία σταθερά της παγκόσμιας καλαθοσφαίρισης, με παίκτες θρύλους του αθλήματος να έχουν προέλθει από τις τάξεις της.

Το Μαυροβούνιο είναι, ως γνωστόν, η τελευταία χώρα που ανεξαρτητοποιήθηκε από την πάλαι ποτέ ενωμένη Γιουγκοσλαβία. Μέχρι το 2006 ήταν μέρος της Σερβίας, όπου μάλιστα ως "Σερβία-Μαυροβούνιο" είχαν φτάσει στις κατακτήσεις των Μουντομπάσκετ του 1998 και του 2002. Πρόκειται λοιπόν για (άλλη μία) βαθιά μπασκετική χώρα, που καλείται στα γήπεδα της Κίνας να κρατήσει ψηλά τη γιούγκικη παράδοση, με δεδομένες τις απουσίες χωρών όπως η Κροατία και η Σλοβενία. Είναι η πρώτη συμμετοχή της ανεξάρτητης χώρας σε τελική φάση Μουντομπάσκετ, ενώ αντίστοιχα και στα Ευρωμπάσκετ που έχει συμμετάσχει δεν έχει καταφέρει κάτι ιδιαίτερο ως τώρα. Παρ όλα αυτά, το ρόστερ διαθέτει μερικούς ιδιαίτερα ποιοτικούς παίκτες και σίγουρα η Εθνική ομάδα του Μαυροβουνίου δεν μπορεί να υποτιμηθεί από κανέναν αντίπαλο, ακόμα και στον έκτο όμιλο, που γενικά μπορεί να θεωρηθεί από τους αρκετά ανταγωνιστικούς της πρώτης φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Σε αυτή τη διοργάνωση το όνομα που ξεχωρίζει για τους Μαυροβούνιους δεν είναι άλλο από τον Nikola Vucevic, έναν από τους πιο σταθερούς σέντερ της δεκαετίας στα γήπεδα του ΝΒΑ, με 15.7 πόντους και 10.1 ριμπάουντ μέσο όρο καριέρας εκεί. Στο τιμόνι της ομάδας συναντάμε τον 49χρονο Zvezdan Mitrovic, πρωταθλητή Γαλλίας φέτος με την ASVEL.

Η Δομινικανή Δημοκρατία ξεκίνησε με αρκετά όνειρα την προετοιμασία της για το φετινό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Οι παράγοντες της εθνικής ομάδας, με επικεφαλής τον team manager πλέον και παλαίμαχο NBAer Francisco Garcia, ξεκίνησαν από τον Απρίλιο κιόλας τις επαφές και συζητήσεις με τους μεγάλους αστέρες της χώρας, Al Horford και Karl Towns, σχετικά με ενδεχόμενη παρουσία τους στην Κίνα. Οι ελπίδες αποδείχθηκαν φρούδες όμως καθώς ο Horford έθεσε εαυτόν εκτός ομάδας αμέσως μετά την συμφωνία του με τους 76ers ενώ ο Towns δεν αποδέχθηκε την πρόσκληση. Άφαντος παραμένει εδώ και δύο χρόνια ο James Feldeine και σαν να μην έφτανε αυτό, εκτός ομάδας τέθηκε επίσης και ο πρώην NBAer Angel Delgado, o οποίος αρχικά είχε εκδηλώσει την πρόθεση να αγωνιστεί. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η πρόσφατη αποχώρηση του Edgar Sosa, ενός εκ των πιο έμπειρων Δομινικανών παικτών. O Sosa αρνήθηκε τη συμμετοχή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα διότι οι γιατροί της εθνικής ομάδας δεν του επέτρεψαν να χρησιμοποιεί επιδέσμους στους αστραγάλους του! Μετά από τις παραπάνω εξελίξεις, οι ελπίδες των Δομινικανών για κάποια διάκριση έχουν περιοριστεί σημαντικά. Η κλήρωση άλλωστε στον ίδιο όμιλο με Γαλλία και Γερμανία δεν άφηνε εξαρχής μεγάλα περιθώρια για αισιοδοξία.

Η Γαλλία είναι εδώ και δεκαετίες μια παραδοσιακή δύναμη του ευρωπαϊκού και παγκοσμίου μπάσκετ. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα βρίσκεται σε περίοδο ακμής, γεγονός που πιστοποιείται από την τρίτη θέση που διαθέτει στην κατάταξη της FIBA. Είναι η πρωταθλήτρια Ευρώπης του 2013 και η κάτοχος του χάλκινου μεταλλίου στο προηγούμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014. Πρόκειται για μια πλήρη ομάδα σε όλες τις θέσεις του ρόστερ, που αναμένεται να πρωταγωνιστήσει και φέτος στο τουρνουά. Συνδυάζει εμπειρία από το ΝΒΑ και την Ευρωλίγκα με παίκτες που είχαν σημαντικό ρόλο στις ΗΠΑ και πρωταγωνιστούσαν στην Ευρώπη. Σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν βέβαια η ομάδα της Γαλλίας έχει περάσει από ένα στάδιο ανανέωσης. Η παλιά φουρνιά των Πάρκερ-Ντιαό-Πιετρούς έχει αποσυρθεί αφήνοντας τις τύχες της ομάδας στους Μπατούμ-Γκομπέρ-Φουρνιέ-Ντε Κολό. Δεν είναι όμως μόνο αυτοί. Το βαρύ φορτίο να διαδεχθεί τον Πάρκερ (ως θέση) έχει αναλάβει ο Φρανκ Ντιλικινά, μια από τις ελπίδες των Νιου Γιορκ Νικς για το μέλλον. Υπάρχουν παίχτες με εμπειρία στην Ευρώπη, όπως ο Πουαριέ, που φέτος θα κάνει το μεγάλο βήμα απέναντι παίζοντας στους Σέλτικς, αλλά και οι Λαμπεϊρί και Λεσόρ, οι οποίοι δίνουν το αθλητικό στοιχείο στη γραμμή ψηλών των «τρικολόρ».

Η Γερμανία είναι εδώ και δεκαετίες μια σταθερή αξία στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Είναι μια ομάδα, που συνηθίζει να στηρίζεται σε έναν σούπερ σταρ που παίρνει την ομάδα πάνω του για να την οδηγήσει στην επιτυχία. Στο παρελθόν αυτό το ρόλο είχε ο Ντέτλεφ Σρεμπφ (όποτε κατέβαινε να παίξει με την εθνική), στη συνέχεια ο μεγάλος Ντιρκ Νοβίτσκι και τα τελευταία χρόνια το ρόλο του ηγέτη έχει αναλάβει ο Ντένις Σρόντερ. Παρόλα αυτά τη μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας της η Γερμανία την έχει πετύχει χωρίς κανέναν από τους τρεις αυτούς σταρ! Ήταν το 1993 όταν και αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης μέσα στην έδρα της χάρη σε καλάθι και φάουλ του Κρίστιαν Βελπ στην τελευταία επίθεση του τελικού εναντίον της Ρωσίας. Στο φετινό της ρόστερ ξεχωρίζει φυσικά ο πόιντ γκαρντ των Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ, ο Ντένις Σρόντερ. Δεν είναι όμως απελπιστικά μόνος. Υπάρχει και δεύτερος ΝΒΑer, ο Ντάνιελ Τάις των Σέλτικς και τρίτος, ο Μαξ Κλέμπερ των Μάβερικς, αλλά και ο Γιοχάνες Φόιγκτμαν, που πλέον ανήκει στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Αυτοί πλαισιώνονται με παίκτες με παραστάσεις από καλές ευρωπαϊκές ομάδες, όπως η Μπάγερν Μονάχου και η Άλμπα, δημιουργώντας ένα αξιόλογο σύνολο.

Κακά τα ψέματα, η συμπαθής Ιορδανία αναμένεται να είναι μία από τις πλέον αδύναμες ομάδες της διοργάνωσης. Με μοναδική προηγούμενη συμμετοχή της σε Μουντομπάσκετ αυτή του 2010, όπου κατετάχθη 23η ανάμεσα στις 24 ομάδες (χωρίς νίκη), αυτή τη φορά βρίσκεται στα γήπεδα της Κίνας αποκλειστικά χάρη στην αύξηση των ομάδων σε 32, έχοντας ρεκόρ 7-5 στα ασιατικά προκριματικά. Σε κάποιο αντίστοιχο μάλιστα υποθετικό αγγλόφωνο αφιέρωμα, είναι δεδομένο ότι περισσότερο χρόνο και χώρο θα κατείχαν τα puns σχετικά με το μπασκετικότατο όνομα της χώρας (Jordan), παρά ό,τι αφορά καθαρά αγωνιστικά τους Ιορδανούς. Συνδετικός κρίκος του 2010 με το 2019, ο θρυλικός (για τα στενά δεδομένα της χώρας) πάουερ φόργουορντ Zaid Abbas, στα 36 του χρόνια πλέον, παρών σε όλες τις μεγάλες επιτυχίες της Εθνικής του, καθώς και οι Mousa Alawadi και Mohammad Hussein, που επίσης παίζουν ακόμη σημαντικό ρόλο στο rotation της ομάδας. Τα δύο σημεία αναφοράς στο ρόστερ όμως είναι άλλα: καταρχάς, ως πρώτο σκόρερ της ομάδας στα προκριματικά συναντάμε τον... Dar Tucker, ο οποίος, όπως μαρτυρά και το όνομά του, δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την χώρα, δεν έχει αγωνιστεί καν στο πρωτάθλημά της.

Ούτε έναν, ούτε δύο, ούτε τρεις αλλά 17 παίκτες του NBA συμπεριλήφθηκαν στην αρχική προεπιλογή που ανακοίνωσε η ομοσπονδία του Καναδά στα μέσα του περασμένου μήνα. Λίγες ημέρες όμως πριν την έναρξη της προετοιμασίας, οι προσδοκίες άρχισαν σιγά-σιγά να γκρεμίζονται σαν χάρτινος πύργος. Ο ένας μετά τον άλλο οι Καναδοί NBAers έκαναν γνωστό πως δεν θα αγωνιστούν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, δίνοντας προτεραιότητα στην προετοιμασία τους για την επόμενη σεζόν του NBA. Παρά την απροθυμία των Καναδών NBAers να ενισχύσουν την εθνική τους ομάδα, ο Καναδάς κατάφερε τελικά να συγκροτήσει ένα αξιόλογο σύνολο που δεν θα παραδώσει τα όπλα αμαχητί. Η χώρα διαθέτει άλλωστε τεράστια δεξαμενή παικτών, στους προκριματικούς αγώνες χρησιμοποίησε 36 συνολικά παίκτες, τους περισσότερους από κάθε άλλη χώρα. Τους δύο εναπομείναντες NBAers, Cory Joseph και Khem Birch, θα πλαισιώσουν παίκτες με αξιόλογη παρουσία σε ευρωπαϊκούς συλλόγους όπως οι Kevin Pangos (Barcelona), Melvin Ejim (Malaga), Kyle Wiltjer (Turk Telekom), Phil (Estudiantes) και Thomas Scrubb (Strasbourg). Στο roster επίσης βρίσκεται ένα από τα νέα μεγάλα ταλέντα της χώρας, ο Andrew Nembhard, ο οποίος αγωνίζεται με τους Florida Gators στο NCAA και προβλέπεται να επιλεγεί αρκετά υψηλά στο draft του 2020.

Η εθνική ομάδα της Σενεγάλης είναι διαχρονικά μία σταθερή παρουσία στις διεθνείς διοργανώσεις. Σχεδόν πάντα παρούσα, αλλά ποτέ με το κατάλληλο ρόστερ την κατάλληλη χρονική στιγμή ώστε να κάνει το κάτι παραπάνω. Αυτή η κατάσταση φάνηκε να αλλάζει τα τελευταία χρόνια χάρη σε ένα όνομα: Gorgui Dieng. Σε αντίθεση με τους περισσότερους Αφρικανούς παίκτες του ΝΒΑ, ο Dieng όχι μόνο δεν "απαρνήθηκε" την καταγωγή του, αλλά έδινε και ενεργά το παρόν με την Εθνική του, τόσο στα Αφρομπάσκετ, όσο και στα λεγόμενα "παράθυρα" των προκριματικών του Μουντομπάσκετ. Ώσπου ξαφνικά το όνομά του δεν συμπεριλήφθηκε στην προεπιλογή που ανακοινώθηκε για το Μουντομπάσκετ, χωρίς να υπάρχει κάποιος τραυματισμός ή κάποια επίσημη δικαιολογία. Ο παίκτης των Timberwolves όμως δεν είναι η μοναδική αδικαιολόγητη (?) απουσία από το ρόστερ. Όλη η κατάρτιση της 12άδας από τον προπονητή Moustapha Gaye (ο οποίος με τη σειρά του ανακοινώθηκε μόλις πριν λίγες εβδομάδες) μοιάζει περίεργη, με ελάχιστα γκαρντ και υπερπληθώρα ψηλών, κάποιοι εκ των οποίων δεν αγωνίστηκαν καν στα προκριματικά και σίγουρα μοιάζουν περιττοί στο ρόστερ.

Είναι το πιο μπασκετικό κράτος στον κόσμο. Η χώρα που το μπάσκετ είναι κάτι παραπάνω από ένα άθλημα. Δεν θα μπορούσε λοιπόν να λείπει από ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και δεν θα μπορούσε να μην πρωταγωνιστεί. Η εθνική Λιθουανίας δεν έχει περάσει κάποια περίοδο κυριαρχίας στην Ευρώπη (όπως έκαναν για παράδειγμα οι Ισπανοί στην προηγούμενη δεκαετία), αλλά έχει καταφέρει στις σχεδόν τρεις δεκαετίες παρουσίας της μετά την ανεξαρτητοποίηση να μην βρεθεί ποτέ σε παρακμή και να βρίσκεται διαρκώς στο προσκήνιο. Απόδειξη για αυτό τα συνολικά 11 μετάλλια, από τα οποία τα 9 έχουν έρθει μετά το 1992. Στο φετινό ρόστερ δεν θα μπορούσαν να μην υπάρχουν παίχτες με καλή παρουσία στο ΝΒΑ. Η ομάδα θα στηριχτεί για άλλη μια φορά στη γραμμή ψηλών της με τους Βαλαντσιούνας και Σαμπόνις να ξεχωρίζουν. Εκτός από αυτούς όμως υπάρχει ένας πολύ επιτυχημένος κορμός προερχόμενος από τη Ζαλγκίρις Κάουνας, ενώ δεν είναι και λίγοι οι γνώριμοι από τη θητεία τους στην Ελλάδα: από τον Γιόνας Ματσιούλις με το διπλό επιτυχημένο πέρασμα από Παναθηναϊκό και ΑΕΚ ως τον Κουζμίνσκας, που φέτος θα παίξει στον Ολυμπιακό και από τον Λεκαβίτσιους, που τα τελευταία δύο χρόνια φορούσε τη φανέλα του ΠΑΟ πριν επιστρέψει στο Κάουνας ως τον Σεϊμπούτις, που ξεκίνησε τη διεθνή του καριέρα στον Ολυμπιακό και το Μαρούσι.

Μία από τις ομάδες που πολλοί περιμένουν να θαυμάσουν στα γήπεδα της Κίνας στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο είναι αυτή των Αυστραλών (νούμερο 11 στο FIBA World Rank), με τα «καγκουρό» να φαίνονται αλλά και να είναι, με δεδομένες τις απουσίες πλήθους παικτών από διάφορες ομάδες, ένα από τα ...μαύρα άλογα της φετινής διοργάνωσης. Η μη συμμετοχή του δικού της Ben Simmons (κυρίως, αλλά όχι μόνο) περιορίζει, η αλήθεια είναι, αρκετά τη δυναμική της ενώ και η συμμετοχή της στον όμιλο του «θανάτου» (Καναδάς, Λιθουανία, Σενεγάλη) στην πρώτη φάση την ρίχνει από την αρχή στα βαθιά. Η παρουσία, όμως, από την άλλη τεσσάρων «ενεργών» NBAers, που αποτελούν το βασικό αλλά και γεμάτο ομοιογένεια κορμό της τα τελευταία χρόνια, φαίνεται πως της δίνουν ένα κάποιο πλεονέκτημα συγκριτικά με τις βασικές ανταγωνίστριές της. Με οδηγό την πρόκριση στα ημιτελικά και την 4η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο τρία χρόνια πριν, χάνοντας μάλιστα το χάλκινο μετάλλιο από την Ισπανία για ένα μόλις πόντο, οι «boomers» κατεβαίνουν στη διοργάνωση ως μία από τις ομάδες που θα παλέψουν με καλές πιθανότητες για την είσοδο στην πρώτη οχτάδα και δείχνουν ικανές να χτυπήσουν και ψηλότερα.