MUNDOBASKET

Νέα Ζηλανδία - Παρουσίαση Ομάδας

Αναλυτική παρουσίαση της εθνικής ομάδας της Νέας Ζηλανδίας που συμμετέχει στον 6o όμιλο του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Επιμέλεια: Αλέξανδρος Μεταξάς | benchwarmer@basketstories.net

Δημοσιεύτηκε: 28/08/2019 02:56

Ίσως η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό κάποιου μπασκετόφιλου από τη Νέα Ζηλανδία να είναι ο συγκεκριμένος χορός. Χορός κατά βάση πολεμικός, που εν ολίγοις αποτυπώνει και τη σοβαρότητα και σημασία που δίνουν στις εθνικές τους ομάδες (οποιουδήποτε σπορ) οι Νεοζηλανδοί. Όποιος αντίπαλος όμως μείνει σε αυτήν την "καρτουνίστικη" εικόνα για τους Νεοζηλανδούς θα έχει κάνει ολέθριο λάθος. Πρόκειται για μία από τις πιο σκληρές ομάδες της διοργάνωσης, που μπορεί να μην έχει το επιθετικό ταλέντο άλλων αλλά δεν πρόκειται να αφήσει φάση να πάει χαμένη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ιστορία της η 4η θέση στο Μουντομπάσκετ του 2002, αγωνιζόμενη μάλιστα σχεδόν σε όλο το τουρνουά χωρίς το μεγάλο της αστέρα τότε Sean Marks. Κάτι αντίστοιχο φυσικά συμβαίνει και τα τελευταία χρόνια με τον Steven Adams, ο οποίος βέβαια για να θεωρηθεί απουσία για την ομάδα θα πρέπει πρώτα κάποια στιγμή να αγωνιστεί έστω και σε ένα τουρνουά με αυτήν...



Στον πάγκο της ομάδας βρίσκεται ο Paul Henare, μέλος για πολλά χρόνια της ομάδας ως παίκτης και παρών μεταξύ άλλων στην μεγάλη επιτυχία του 2002. Η παρουσία του στην ομάδα των New Zealand Breakers έληξε λόγω ασυμφωνιών με τη διοίκηση, εδώ όμως μπορεί να παρουσιάσει ανενόχλητος το πλάνο του για το νεοζηλανδικό μπάσκετ, συγκεράζοντας το παρελθόν με το μέλλον (να σημειωθεί ότι ο τελευταίος παίκτης που κόπηκε από την προετοιμασία ήταν ο Taine Murray, γεννημένος το... 2002).



Χάρη στο νέο σύστημα διεξαγωγής των παραθύρων, η Νέα Ζηλανδία κλήθηκε για πρώτη φορά (όπως και η Αυστραλία) να κερδίσει την πρόκρισή της στο Μουντομπάσκετ μέσα από την ασιατική ζώνη. Η πρεμιέρα κάθε άλλο παρά ιδανική ήταν, με την εντός έδρας ήττα από την Κορέα. Στη συνέχεια όμως οι Νεοζηλανδοί έδειξαν ότι δεν έπαιρναν τα εισιτήρια για τα Μουντομπάσκετ "χαριστικά" τόσα χρόνια από την Ωκεανία. 10 συνεχόμενες νίκες απέναντι σε αντιπάλους όπως η Κίνα, ο Λίβανος κλπ για να ξανάρθει (αδιάφορη πλέον) ήττα την τελευταία αγωνιστική των προκριματικών από την Ιορδανία. Με συνολικό ρεκόρ 10-2 λοιπόν οι Νεοζηλανδοί έθεσαν εαυτόν ως μία ηγέτιδα δύναμη στη νέα Ωκεανοασιατική ζώνη που δημιούργησε η FIBA.

#	Player	Pos	Height	Year
0	Tai Webster	PG	1.93	1995
3	Finn Delany	PF	2.00	1995
5	Shea Ili	PG	1.84	1992
6	Jarrod Kenny	PG	1.88	1985
9	Corey Webster	SG	1.89	1988
10	Tom Abercrombie	SF	1.98	1987
14	Rob Loe	C	2.11	1991
16	Tohi Smith-Milner	PF	2.06	1995
20	Jordan Ngatai	SF	1.96	1993
24	Ethan Rusbatch	SG	1.96	1992
35	Alex Pledger	C	2.15	1987
42	Isaac Fotu	PF	2.03	1993

	1	2	3
PG	Webster T.	Ili	Kenny
SG	Webster C.	Rusbatch
SF	Abercrombie	Ngatai
PF	Fotu	Delany	Smith-Milner
C	Pledger	Loe

Σημείο αναφοράς της ομάδας θα είναι κατά κύριο λόγο ο Isaac Fotu. Στα 25 του πλέον, αγωνίζεται εδώ και αρκετά χρόνια σε πολύ ανταγωνιστικό επίπεδο στην Ευρώπη (διψήφια νούμερα σε Zaragoza και Ulm). Φέτος ο ρόλος του θα είναι ακόμα πιο σημαντικός στην ομάδα, λαμβάνοντας υπόψη την σχετική ένδεια στους ψηλούς, με τους περισσότερους από τους παρόντες μάλιστα να μην διαθέτουν ιδιαίτερο επιθετικό ταλέντο.





Ο μικρότερος αδερφός Tai είναι σίγουρα περισσότερο σταθερός και πληρέστερος παίκτης, όμως αυτός που μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες ενός αγώνα είναι ακόμα ο Corey Webster. Στα 31 του πλέον, με τις προσπάθειές του να παίξει στην Ευρώπη να μην στέφθηκαν με ιδιαίτερη επιτυχία (έχει περάσει και από τον Κόροιβο), όσοι όμως παρακολουθούν το μπάσκετ down under, ξέρουν για τι περίπτωση σκόρερ μιλάμε. Παίκτης άναρχος, παλαιάς κοπής, που μπορεί όμως να δημιουργήσει σκορ από το πουθενά, κάτι που τόσο φαίνεται να λείπει από τη συγκεκριμένη (καλοδουλεμένη κατά τ' άλλα) ομάδα.



Καθαρά αγωνιστικά, μιλάμε για μία ομάδα χωρίς κάποιο σημαντικό δυνατό σημείο, ούτε και κάποια πολύ χτυπητή αδυναμία αντίστοιχα. Αυτό όμως που την κάνει να ξεχωρίζει από άλλες ομάδες αντίστοιχης δυναμικότητας είναι η προσήλωσή της σε αυτό που κάνει. Πρόκειται για μία μπασκετική σχολή όπου η Εθνική Ομάδα είναι η απόλυτη προτεραιότητα όσων συμμετέχουν σε αυτήν, με την ομοσπονδία σε συνδυασμό με τον προπονητή να ακολουθούν συγκεκριμένο πρόγραμμα όσον αφορά την επιλογή των παικτών από τις μικρές ακόμη ηλικίες. Αγωνιστικά αυτό μεταφράζεται σε παίκτες που γνωρίζονται πολύ καλά μεταξύ τους, ακόμα και αν πλέον παίζουν σε διάφορα μήκη και πλάτη του κόσμου.





Πέρα από τα όποια καθαρά αγωνιστικά μειονεκτήματα της ομάδας, κάτι που παρατηρούμε για πρώτη φορά μετά από χρόνια είναι η έλλειψη μιας ηγετικής φυσιογνωμίας μέσα στο παρκέ. Παλιότερα ήταν φυσικά ο Pero Cameron, αργότερα ο Kirk Penney και τα τελευταία χρόνια ήταν σίγουρα ο Mika Vukona, λιγότερο ταλαντούχος από τους άλλους δύο αλλά πολύ πιο αισθητός σε συμπαίκτες και αντιπάλους ως leader. Ο τραυματισμός του όμως αφήνει τους Νεοζηλανδούς χωρίς τον παλιότερό τους παίκτη και αρχηγό τους. Υπάρχουν παρόντες και άλλοι της παλιάς φρουράς, δεν νομίζουμε όμως ότι κάποιος από αυτούς διαθέτει την απαραίτητη ηγετική φυσιογνωμία, δεν το έχει αποδείξει μέχρι τώρα τουλάχιστον.



Αγωνιζόμενοι στον 3ο όμιλο του Μουντομπάσκετ της Ισπανίας οι Νεοζηλανδοί κατά σειρά έχασαν από Τουρκία, Δομινικανή Δημοκρατία και ΗΠΑ, για να κερδίσουν τις δύο τελευταίες αγωνιστικές Ουκρανούς και Φινλανδούς και να πάρουν την πρόκριση για τους "16". Εκεί έπεσαν πάνω στους Λιθουανούς και παρά το γεγονός ότι έμειναν από νωρίς πίσω στο σκορ το πάλεψαν όσο μπορούσαν, χάνοντας τελικά με 71-76 και ψηλά το κεφάλι και καταλαμβάνοντας τελικά την 15η θέση της διοργάνωσης.



Η μαχητική ομάδα των Νεοζηλανδών δεν είναι συνηθισμένη στο να αποφεύγει τις προκλήσεις. Στόχος για τους ίδιους λοιπόν δεν είναι άλλος από την είσοδο στους "16", κάτι που όμως σε έναν όμιλο με Ελλάδα, Βραζιλία και Μαυροβούνιο δεν μοιάζει πολύ εύκολο. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, δεν θεωρούμε πως είναι από τις χειρότερες ομάδες της διοργάνωσης, επομένως και στους (πιθανούς) αγώνες κατάταξης "17-32" μπορούν να διεκδικήσουν ένα καλό πλασάρισμα.



Πόσοι θα τους τα δείξουν τελικά;