';
?>
We feel devotion
DataCenter
NEW ENTRY
Υπό το πρίσμα του Αποτελέσματος
Όταν κυνηγάς έναν στόχο, κρίνεσαι εκ του αποτελέσματος. Πόσο δίκαιη όμως είναι η κριτική, όταν γίνεται ετεροχρονισμένα, γνωρίζοντας το αποτέλεσμα; Αυτό ισχύει φυσικά και στο fantasy.
Δημοσιεύτηκε: 18/05/2026 15:34
Ο μαραθώνιος της φετινής Euroleague πλησιάζει στον τερματισμό. Οι τέσσερις «μονομάχοι», έχουν μπει στο στάδιο, εκεί όπου βρίσκεται η γραμμή του τερματισμού και εκεί όπου θα δώσουν την τελευταία τους μάχη, έτσι ώστε να κόψουν πρώτοι το νήμα και να στεφθούν πρωταθλητές.
Στην φετινή Euroleague οι 4 που φτάνουν στο Final Four, είναι πλέον γνωστοί και είναι, σύμφωνα και με την κατάταξη τους στην regular season, ο Ολυμπιακός, η Βαλένθια, η Ρεάλ και η Φενερμπαχτσέ.
Για να επιστρέψουμε σε αυτά που έπονται, ο Ολυμπιακός φτάνει στο πέμπτο του διαδοχικό Final Four. Ευτυχώς ή δυστυχώς όμως, αυτό είναι για την ομάδα του Πειραιά συνηθισμένο και πλέον δεν κρίνει τίποτα η συμμετοχή. Ο στόχος εξαρχής είναι ένας και αυτός είναι η κατάκτηση της Euroleague. Οι τέσσερις συνεχόμενες, αποτυχημένες προσπάθειες, έχουν αφαιρέσει από τον Ολυμπιακό το δικαίωμα να μπορεί να ευχαριστηθεί το ταξίδι μέχρις εδώ και τα όσα έχει ήδη πετύχει.
Ούτε η κατάκτηση της πρώτης θέσης, ούτε η σκούπα εναντίον της Μονακό θα έχουν καμία σημασία, αν το βράδυ της Κυριακής δεν είναι αυτοί που θα πανηγυρίσουν. Και είναι αυτό ακριβώς που λέμε, σχετικά με το αποτέλεσμα.
Αν ο Ολυμπιακός επιτέλους πάρει αυτό που του αξίζει, με βάση την απόδοση του τα τελευταία χρόνια, τότε, αυτός θα θεωρείται ο σωστός δρόμος. Μια ομάδα να κυριαρχεί από την κανονική διάρκεια και να σκουπίζει, όποιον βρεθεί στον δρόμο της για το Final Four.
Αν ο μη γένοιτο, ο Ολυμπιακός δεν τα καταφέρει, αυτά θα αποτελούν τα αίτια της αποτυχίας. Οι ομάδες δεν θα πρέπει να φτάνουν σε φουλ φόρμα, ούτε στην κανονική διάρκεια, ούτε στα Playoffs, αλλά μόνο στο Final Four. Και καλύτερο θα είναι οι σειρές να είναι αμφίρροπες για να ετοιμάζονται οι ομάδες, σε παιχνίδια υψηλού διακυβεύματος και υψηλής έντασης.
Αναφέρω ιδιαίτερα τον Ολυμπιακό, γιατί νομίζω είναι αυτός που έχει το μεγαλύτερο “πρέπει”.
Για την Βαλένθια, η οποία μην ξεχνάμε ότι πέρυσι, δεν έπαιζε καν στην Euroleague, ότι και να γίνει στο Final Four, θα είναι μια ιστορική χρονιά, η οποία θα μνημονεύεται για χρόνια, καθώς θα είναι η πρώτη της συμμετοχή σε αυτή την γιορτή του μπάσκετ.
Η Φενερμπαχτσέ είναι η περσινή πρωταθλήτρια και αυτό από μόνο του, της δίνει πολλά ελαφρυντικά.
Η Ρεάλ, πρωταθλήτρια το 2023 στο Κάουνας και μετά την περσινή αποτυχημένη χρονιά, όπου αποκλείστηκε στα Playoffs, η παρουσία της ξανά σε ένα Final Four, είναι επιτυχία. Επιπλέον οι σημαντικές απουσίες που φαίνεται θα έχει, τις δίνουν ένα ισχυρό και απολύτως αληθές, ελαφρυντικό.
Από τις μέχρι τώρα σειρές, έχουμε ήδη έχουμε έναν μεγάλο χαμένο για την φετινή χρονιά και αυτός είναι ο Παναθηναϊκός. Βάσει λοιπόν της καταστροφικής του χρονιάς στην Euroleague, διαβάζουμε και ακούμε πάρα πολλά, τα οποία εξηγούν την αποτυχία.
Επειδή είναι κάτι, που το κάνει και ο κάθε fantasy manager με τον εαυτό του, να κρίνει δηλαδή όλες τις αποφάσεις, ό,τι προηγήθηκε, σύμφωνα με το αποτέλεσμα, μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε, αν τελικά υπό αυτό το πρίσμα, μας επιτρέπεται να κάνουμε την πρέπουσα κριτική και να καταλήξουμε στα πιο ασφαλή συμπεράσματα;
Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, ας μιλήσουμε λίγο για την απόδοση της ομάδας μας, που φάνηκε σαν να θέλουμε να το αποφύγουμε.
Η New Entry λοιπόν, δεν είχε για άλλη μια φορά, μια καλή αγωνιστική, καθώς με 99.6 πόντους, έπεσε στην θέση 6.818 της γενικής κατάταξης. Έχοντας όλοι λίγο πολύ τους ίδιους παίκτες, αυτό που καθόρισε την πορεία κάθε ομάδας, ήταν η επιλογή του προπονητή. Αυτοί οι 30 πόντοι διαφοράς, από το +20 του Μαρτίνεθ, στο -10 του Αταμάν, είναι αυτό που έκανε τη διαφορά.
Βλέποντας εκ των υστέρων το αποτέλεσμα, πρέπει να παραδεχτώ ότι ήταν λανθασμένη η επιλογή του προπονητή και σε αυτή την περίπτωση ανεξαρτήτως του αποτελέσματος. Η Βαλένθια, αφού ξαναπήγε την σειρά στην έδρα της, ανατρέποντας το 0-2, από τις ισάριθμες εντός έδρας νίκες, είχε ένα τεράστιο ψυχολογικό προβάδισμα.
Βέβαια μιλάμε για μια σειρά, η οποία θα αποτελεί σημείο αναφοράς και θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια και πολλά είναι αυτά τα οποία μπορούν να ειπωθούν. Προσωπικά έχω γράψει ήδη πάρα πολλά για αυτή την σειρά και είχα αναφέρει κάποια πρώτα συμπεράσματα, από την προηγούμενη εβδομάδα, στο Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Για να κάνω μια τελική σύνοψη, θα πω απλά ότι ο ΠΑΟ δεν εκμεταλλεύτηκε την απειρία της ισπανικής ομάδας. Έχοντας το know how των Playoffs, πήγε και έκανε δύο νίκες στην Ισπανία, απέναντι σε μια απροετοίμαστη ομάδα. Όταν όμως είχε όλα τα πλεονεκτήματα υπέρ του, δεν τελείωσε την σειρά και αυτό έδωσε τον χρόνο στην Βαλένθια, να προσαρμοστεί στις συνθήκες και τελικά να εμφανίσει κάτι πολύ διαφορετικό, από αυτό που βλέπαμε στην κανονική διάρκεια και να βρει απαντήσεις σε κάθε ερώτημα που της τέθηκε.
Δείτε απλά τους χρόνους συμμετοχής των παικτών της στην κανονική διάρκεια, σε σχέση με αυτούς στα Playoffs και θα καταλάβετε, ότι η Βαλένθια του πέμπτου αγώνα, είχε σημαντικές διαφορές, από την κάπως αφελή ομάδα που βλέπαμε όλη την χρονιά. Ο Μαρτίνεθ, πήρε πολλές και δύσκολες αποφάσεις, σχεδόν αρνήθηκε το πλάνο του στην κανονική διάρκεια και μπόρεσε να επικρατήσει, λόγω, ακριβώς, της προσαρμοστικότητας του. Αγώνα με τον αγώνα, όσο ο αντίπαλος επέτρεπε στην ομάδα του να παραμένει στην σειρά, διόρθωνε τα λάθη του και έφτασε στην πλήρη κυριαρχία στον τελευταίο αγώνα.
Το ότι μια ομάδα, η ομάδα αμυντικά στηριζόταν εν πολλοίς, στην πίεση πάνω στην μπάλα, όπως κάνει κάθε ομάδα η οποία επιδιώκει παιχνίδι υψηλού pace, πηγαίνει σε αυτό το ακραίο under (δεν είναι απλό under, αλλά είναι δύσκολο να περιγράφει ότι ο πάικτης που μάρκαρε τον Σορτς, μετατρέπονταν σε ...λίμπερο), είναι νομίζω από τα πιο χαρακτηριστικά, για να δικαιολογήσει τα όσα ανέφερα.
Και επειδή διαβάζουμε και ακούμε πάρα πολλά, για το under performance του Αταμάν στην σειρά, το οποίο ήταν και αυτό το οποίο με ώθησε στον τίτλο του σημερινού κειμένου, θα ήθελα να αναφέρω μερικές σκέψεις μου.
Ο Τούρκος προπονητής, έχει τρία χρόνια πλέον στην χώρα μας και έχει ισάριθμες σειρές Playoffs. Με τη δική μου οπτική και έχοντας παρακολουθήσει αυτές τις τρεις σειρές, πιστεύω ότι γενικά τα Playoffs, είναι το σημείο της χρονιάς όπου δυσκολεύεται περισσότερο και εμφανίζεται μάλλον ανέτοιμος, ή για να το θέσω πιο σωστά, δεν κάνει τις απαραίτητες προσαρμογές, ώστε να βελτιώσει το αρχικό του πλάνο.
Δεν νομίζω ότι το performance του το 2023 για παράδειγμα, εναντίον της Μακάμπι ήταν πολύ καλύτερο από το φετινό.
Να θυμίσω, ότι εκείνη την χρονιά, ο ΠΑΟ αντιμετώπισε σε αυτό το σημείο, με πλεονέκτημα έδρας, την Ισραηλινή ομάδα, η οποία, όπως και φέτος έπαιζε σε ουδέτερη έδρα και η οποία έχασε στον πρώτο αγώνα τον καλύτερο της παίκτη και ηγέτη τότε της ομάδας, Baldwin. Έχοντας όλα αυτά τα τεράστια πλεονεκτήματα, κατάφερε τελικά να περάσει δια πυρός και σιδήρου, με το τελικό 3-2 και αφού στο τέταρτο παιχνίδι, βρέθηκε να χάνει με 7 πόντους, περίπου 3 λεπτά πριν το τέλος.
Άρα μήπως, όπως τότε που είχαμε την αποθέωση, έτσι και τώρα, που έχουμε την πλήρη αποδόμηση, η όποια κριτική γίνεται αποκλειστικά βάσει του τελικού αποτελέσματος, χωρίς να αναφέρονται όλα τα δεδομένα;
Για να επανέλθουμε στα του fantasy, είναι νομίζω πάρα πολύ δύσκολο να κάνει κάποιος προτάσεις, όταν φτάνουμε στο Final Four.
Σε αυτό το σημείο της χρονιάς, διακυβεύονται τόσα πολλά, που το fantasy, περνάει σε δεύτερη μοίρα.
Αν λοιπόν δεν κυνηγάτε κάποια κορυφαία θέση, φτιάξτε τις ομάδες σας, σύμφωνα όχι με την λογική, αλλά με το συναίσθημα σας. Είναι το μόνο σημείο της χρονιάς που αυτό επιτρέπεται.
Βάλτε στις ομάδες σας, τους παίκτες και τον προπονητή, που θέλετε να κερδίσουν και όχι αυτούς που πιστεύετε ότι θα κάνουν υψηλό PIR.
Η απλά, ακολουθήστε τα γούρια σας, αν πιστεύετε σε αυτά.
Ας χαρούμε όλοι αυτά τα μοναδικά παιχνίδια, αυτή την γιορτή του μπάσκετ και ας ελπίσουμε να αποδοθεί δικαιοσύνη, η καλύτερη δηλαδή ομάδα να κατακτήσει το πολυπόθητο κύπελλο.
Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, αυτό θα είναι το τελευταίο μου κείμενο για φέτος, αφού η άλλη Κυριακή θα είναι η ημέρα του μεγάλου τελικού και τα όποια συμπεράσματα έχουμε βγάλει από τους δύο ημιτελικούς, δεν θα είναι ο χρόνος για να αναφερθούν.
Κλείνοντας λοιπόν, θα ήθελα αρχικά να ευχαριστήσω τον Νότη και το BasketStories, που μου έδωσαν την ευκαιρία να επικοινωνήσω μαζί σας και να περάσουμε μαζί, το φετινό μας ταξίδι στον μαγικό κόσμο του fantasy.
Ευχαριστώ επίσης, που μου επετράπη και μάλιστα αρκετές φορές, να γράφω και για πολλά άλλα θέματα, εκτός του παιχνιδιού.
Το έχω πει πολλές φορές. Για εμένα, αυτό ξεχωρίζει το BasketStories, από τον ανταγωνισμό. Το ένιωθα τόσα χρόνια σαν αναγνώστης, το νιώθω και τώρα που γράφω εδώ. Μέσω της σελίδας και με αφορμή το fantasy, δημιουργείται μια παρέα, στην οποία μας δίνεται η ευκαιρία να μιλάμε και για πολλά άλλα θέματα, που μας ενδιαφέρουν.
Κυρίως όμως θα ήθελα να ευχαριστήσω, τον κάθε ένα από εσάς, ο οποίος διάβασε τα κείμενα μου. Ελπίζω να φάνηκα αντάξιος της εμπιστοσύνης και της ομάδας του BasketStories, αλλά και καθενός από εσάς. Εύχομαι και του χρόνου, να έχουμε την ευκαιρία να συνεχίζουμε το κοινό μας ταξίδι, στον Fantasyακό μας κόσμο.
Και μην ξεχνάμε, πόσο τυχεροί πρέπει να νιώθουμε που μπορούμε και ασχολούμαστε με τα χόμπι μας.
Καλά να περνάτε. Καλό καλοκαίρι!
Με χαρά μου περιμένω τα δικά σας σχόλια, στο λογαριασμό μου στο X @NewEntryIlias
Στην φετινή Euroleague οι 4 που φτάνουν στο Final Four, είναι πλέον γνωστοί και είναι, σύμφωνα και με την κατάταξη τους στην regular season, ο Ολυμπιακός, η Βαλένθια, η Ρεάλ και η Φενερμπαχτσέ.
Για να επιστρέψουμε σε αυτά που έπονται, ο Ολυμπιακός φτάνει στο πέμπτο του διαδοχικό Final Four. Ευτυχώς ή δυστυχώς όμως, αυτό είναι για την ομάδα του Πειραιά συνηθισμένο και πλέον δεν κρίνει τίποτα η συμμετοχή. Ο στόχος εξαρχής είναι ένας και αυτός είναι η κατάκτηση της Euroleague. Οι τέσσερις συνεχόμενες, αποτυχημένες προσπάθειες, έχουν αφαιρέσει από τον Ολυμπιακό το δικαίωμα να μπορεί να ευχαριστηθεί το ταξίδι μέχρις εδώ και τα όσα έχει ήδη πετύχει.
Ούτε η κατάκτηση της πρώτης θέσης, ούτε η σκούπα εναντίον της Μονακό θα έχουν καμία σημασία, αν το βράδυ της Κυριακής δεν είναι αυτοί που θα πανηγυρίσουν. Και είναι αυτό ακριβώς που λέμε, σχετικά με το αποτέλεσμα.
Αν ο Ολυμπιακός επιτέλους πάρει αυτό που του αξίζει, με βάση την απόδοση του τα τελευταία χρόνια, τότε, αυτός θα θεωρείται ο σωστός δρόμος. Μια ομάδα να κυριαρχεί από την κανονική διάρκεια και να σκουπίζει, όποιον βρεθεί στον δρόμο της για το Final Four.
Αν ο μη γένοιτο, ο Ολυμπιακός δεν τα καταφέρει, αυτά θα αποτελούν τα αίτια της αποτυχίας. Οι ομάδες δεν θα πρέπει να φτάνουν σε φουλ φόρμα, ούτε στην κανονική διάρκεια, ούτε στα Playoffs, αλλά μόνο στο Final Four. Και καλύτερο θα είναι οι σειρές να είναι αμφίρροπες για να ετοιμάζονται οι ομάδες, σε παιχνίδια υψηλού διακυβεύματος και υψηλής έντασης.
Αναφέρω ιδιαίτερα τον Ολυμπιακό, γιατί νομίζω είναι αυτός που έχει το μεγαλύτερο “πρέπει”.
Για την Βαλένθια, η οποία μην ξεχνάμε ότι πέρυσι, δεν έπαιζε καν στην Euroleague, ότι και να γίνει στο Final Four, θα είναι μια ιστορική χρονιά, η οποία θα μνημονεύεται για χρόνια, καθώς θα είναι η πρώτη της συμμετοχή σε αυτή την γιορτή του μπάσκετ.
Η Φενερμπαχτσέ είναι η περσινή πρωταθλήτρια και αυτό από μόνο του, της δίνει πολλά ελαφρυντικά.
Η Ρεάλ, πρωταθλήτρια το 2023 στο Κάουνας και μετά την περσινή αποτυχημένη χρονιά, όπου αποκλείστηκε στα Playoffs, η παρουσία της ξανά σε ένα Final Four, είναι επιτυχία. Επιπλέον οι σημαντικές απουσίες που φαίνεται θα έχει, τις δίνουν ένα ισχυρό και απολύτως αληθές, ελαφρυντικό.
Από τις μέχρι τώρα σειρές, έχουμε ήδη έχουμε έναν μεγάλο χαμένο για την φετινή χρονιά και αυτός είναι ο Παναθηναϊκός. Βάσει λοιπόν της καταστροφικής του χρονιάς στην Euroleague, διαβάζουμε και ακούμε πάρα πολλά, τα οποία εξηγούν την αποτυχία.
Επειδή είναι κάτι, που το κάνει και ο κάθε fantasy manager με τον εαυτό του, να κρίνει δηλαδή όλες τις αποφάσεις, ό,τι προηγήθηκε, σύμφωνα με το αποτέλεσμα, μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε, αν τελικά υπό αυτό το πρίσμα, μας επιτρέπεται να κάνουμε την πρέπουσα κριτική και να καταλήξουμε στα πιο ασφαλή συμπεράσματα;
Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, ας μιλήσουμε λίγο για την απόδοση της ομάδας μας, που φάνηκε σαν να θέλουμε να το αποφύγουμε.
Η New Entry λοιπόν, δεν είχε για άλλη μια φορά, μια καλή αγωνιστική, καθώς με 99.6 πόντους, έπεσε στην θέση 6.818 της γενικής κατάταξης. Έχοντας όλοι λίγο πολύ τους ίδιους παίκτες, αυτό που καθόρισε την πορεία κάθε ομάδας, ήταν η επιλογή του προπονητή. Αυτοί οι 30 πόντοι διαφοράς, από το +20 του Μαρτίνεθ, στο -10 του Αταμάν, είναι αυτό που έκανε τη διαφορά.
Βλέποντας εκ των υστέρων το αποτέλεσμα, πρέπει να παραδεχτώ ότι ήταν λανθασμένη η επιλογή του προπονητή και σε αυτή την περίπτωση ανεξαρτήτως του αποτελέσματος. Η Βαλένθια, αφού ξαναπήγε την σειρά στην έδρα της, ανατρέποντας το 0-2, από τις ισάριθμες εντός έδρας νίκες, είχε ένα τεράστιο ψυχολογικό προβάδισμα.
Βέβαια μιλάμε για μια σειρά, η οποία θα αποτελεί σημείο αναφοράς και θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια και πολλά είναι αυτά τα οποία μπορούν να ειπωθούν. Προσωπικά έχω γράψει ήδη πάρα πολλά για αυτή την σειρά και είχα αναφέρει κάποια πρώτα συμπεράσματα, από την προηγούμενη εβδομάδα, στο Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Για να κάνω μια τελική σύνοψη, θα πω απλά ότι ο ΠΑΟ δεν εκμεταλλεύτηκε την απειρία της ισπανικής ομάδας. Έχοντας το know how των Playoffs, πήγε και έκανε δύο νίκες στην Ισπανία, απέναντι σε μια απροετοίμαστη ομάδα. Όταν όμως είχε όλα τα πλεονεκτήματα υπέρ του, δεν τελείωσε την σειρά και αυτό έδωσε τον χρόνο στην Βαλένθια, να προσαρμοστεί στις συνθήκες και τελικά να εμφανίσει κάτι πολύ διαφορετικό, από αυτό που βλέπαμε στην κανονική διάρκεια και να βρει απαντήσεις σε κάθε ερώτημα που της τέθηκε.
Δείτε απλά τους χρόνους συμμετοχής των παικτών της στην κανονική διάρκεια, σε σχέση με αυτούς στα Playoffs και θα καταλάβετε, ότι η Βαλένθια του πέμπτου αγώνα, είχε σημαντικές διαφορές, από την κάπως αφελή ομάδα που βλέπαμε όλη την χρονιά. Ο Μαρτίνεθ, πήρε πολλές και δύσκολες αποφάσεις, σχεδόν αρνήθηκε το πλάνο του στην κανονική διάρκεια και μπόρεσε να επικρατήσει, λόγω, ακριβώς, της προσαρμοστικότητας του. Αγώνα με τον αγώνα, όσο ο αντίπαλος επέτρεπε στην ομάδα του να παραμένει στην σειρά, διόρθωνε τα λάθη του και έφτασε στην πλήρη κυριαρχία στον τελευταίο αγώνα.
Το ότι μια ομάδα, η ομάδα αμυντικά στηριζόταν εν πολλοίς, στην πίεση πάνω στην μπάλα, όπως κάνει κάθε ομάδα η οποία επιδιώκει παιχνίδι υψηλού pace, πηγαίνει σε αυτό το ακραίο under (δεν είναι απλό under, αλλά είναι δύσκολο να περιγράφει ότι ο πάικτης που μάρκαρε τον Σορτς, μετατρέπονταν σε ...λίμπερο), είναι νομίζω από τα πιο χαρακτηριστικά, για να δικαιολογήσει τα όσα ανέφερα.
Και επειδή διαβάζουμε και ακούμε πάρα πολλά, για το under performance του Αταμάν στην σειρά, το οποίο ήταν και αυτό το οποίο με ώθησε στον τίτλο του σημερινού κειμένου, θα ήθελα να αναφέρω μερικές σκέψεις μου.
Ο Τούρκος προπονητής, έχει τρία χρόνια πλέον στην χώρα μας και έχει ισάριθμες σειρές Playoffs. Με τη δική μου οπτική και έχοντας παρακολουθήσει αυτές τις τρεις σειρές, πιστεύω ότι γενικά τα Playoffs, είναι το σημείο της χρονιάς όπου δυσκολεύεται περισσότερο και εμφανίζεται μάλλον ανέτοιμος, ή για να το θέσω πιο σωστά, δεν κάνει τις απαραίτητες προσαρμογές, ώστε να βελτιώσει το αρχικό του πλάνο.
Δεν νομίζω ότι το performance του το 2023 για παράδειγμα, εναντίον της Μακάμπι ήταν πολύ καλύτερο από το φετινό.
Να θυμίσω, ότι εκείνη την χρονιά, ο ΠΑΟ αντιμετώπισε σε αυτό το σημείο, με πλεονέκτημα έδρας, την Ισραηλινή ομάδα, η οποία, όπως και φέτος έπαιζε σε ουδέτερη έδρα και η οποία έχασε στον πρώτο αγώνα τον καλύτερο της παίκτη και ηγέτη τότε της ομάδας, Baldwin. Έχοντας όλα αυτά τα τεράστια πλεονεκτήματα, κατάφερε τελικά να περάσει δια πυρός και σιδήρου, με το τελικό 3-2 και αφού στο τέταρτο παιχνίδι, βρέθηκε να χάνει με 7 πόντους, περίπου 3 λεπτά πριν το τέλος.
Άρα μήπως, όπως τότε που είχαμε την αποθέωση, έτσι και τώρα, που έχουμε την πλήρη αποδόμηση, η όποια κριτική γίνεται αποκλειστικά βάσει του τελικού αποτελέσματος, χωρίς να αναφέρονται όλα τα δεδομένα;
Για να επανέλθουμε στα του fantasy, είναι νομίζω πάρα πολύ δύσκολο να κάνει κάποιος προτάσεις, όταν φτάνουμε στο Final Four.
Σε αυτό το σημείο της χρονιάς, διακυβεύονται τόσα πολλά, που το fantasy, περνάει σε δεύτερη μοίρα.
Αν λοιπόν δεν κυνηγάτε κάποια κορυφαία θέση, φτιάξτε τις ομάδες σας, σύμφωνα όχι με την λογική, αλλά με το συναίσθημα σας. Είναι το μόνο σημείο της χρονιάς που αυτό επιτρέπεται.
Βάλτε στις ομάδες σας, τους παίκτες και τον προπονητή, που θέλετε να κερδίσουν και όχι αυτούς που πιστεύετε ότι θα κάνουν υψηλό PIR.
Η απλά, ακολουθήστε τα γούρια σας, αν πιστεύετε σε αυτά.
Ας χαρούμε όλοι αυτά τα μοναδικά παιχνίδια, αυτή την γιορτή του μπάσκετ και ας ελπίσουμε να αποδοθεί δικαιοσύνη, η καλύτερη δηλαδή ομάδα να κατακτήσει το πολυπόθητο κύπελλο.
Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, αυτό θα είναι το τελευταίο μου κείμενο για φέτος, αφού η άλλη Κυριακή θα είναι η ημέρα του μεγάλου τελικού και τα όποια συμπεράσματα έχουμε βγάλει από τους δύο ημιτελικούς, δεν θα είναι ο χρόνος για να αναφερθούν.
Κλείνοντας λοιπόν, θα ήθελα αρχικά να ευχαριστήσω τον Νότη και το BasketStories, που μου έδωσαν την ευκαιρία να επικοινωνήσω μαζί σας και να περάσουμε μαζί, το φετινό μας ταξίδι στον μαγικό κόσμο του fantasy.
Ευχαριστώ επίσης, που μου επετράπη και μάλιστα αρκετές φορές, να γράφω και για πολλά άλλα θέματα, εκτός του παιχνιδιού.
Το έχω πει πολλές φορές. Για εμένα, αυτό ξεχωρίζει το BasketStories, από τον ανταγωνισμό. Το ένιωθα τόσα χρόνια σαν αναγνώστης, το νιώθω και τώρα που γράφω εδώ. Μέσω της σελίδας και με αφορμή το fantasy, δημιουργείται μια παρέα, στην οποία μας δίνεται η ευκαιρία να μιλάμε και για πολλά άλλα θέματα, που μας ενδιαφέρουν.
Κυρίως όμως θα ήθελα να ευχαριστήσω, τον κάθε ένα από εσάς, ο οποίος διάβασε τα κείμενα μου. Ελπίζω να φάνηκα αντάξιος της εμπιστοσύνης και της ομάδας του BasketStories, αλλά και καθενός από εσάς. Εύχομαι και του χρόνου, να έχουμε την ευκαιρία να συνεχίζουμε το κοινό μας ταξίδι, στον Fantasyακό μας κόσμο.
Και μην ξεχνάμε, πόσο τυχεροί πρέπει να νιώθουμε που μπορούμε και ασχολούμαστε με τα χόμπι μας.
Καλά να περνάτε. Καλό καλοκαίρι!
Με χαρά μου περιμένω τα δικά σας σχόλια, στο λογαριασμό μου στο X @NewEntryIlias
