';
?>
We feel devotion
DataCenter
NEW ENTRY
Η ιστορία επαναλαμβάνεται
Το 2023, στην περιβόητη πια σειρά Παρτιζάν-Ρεάλ, ο Tavares είχε 41 PIR. Προχθές ο Montero είχε 45. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι ομάδες είναι τριών κατηγοριών. Εσύ σε ποια ήσουν;
Δημοσιεύτηκε: 12/05/2026 10:15
Όπως αναφέραμε και στον υπότιτλο, το 2023, στο πρώτο παιχνίδι στο Βελιγράδι, με την σειρά των Playoffs στο 2-0 για την Παρτιζάν, αλλά πλέον με τις δύο ομάδες με ρόστερ ανάγκης, λόγω όσων έγιναν στο προηγούμενο παιχνίδι στην Μαδρίτη (σε εκείνο το παιχνίδι, που αποτελεί μια από τις μαύρες σελίδες της διοργάνωσης), ο Tavares παρουσιαζόταν αμφίβολος.
Όλοι οι managers τότε, είχαμε το δίλημμα αν έπρεπε να τον βάλουμε στις ομάδες, αφού ενημέρωση δεν υπήρχε ούτε λίγο πριν την έναρξη των παιχνιδιών. Οι παλιότεροι σίγουρα το θυμούνται χαρακτηριστικά.
Κάποιοι λοιπόν ρίσκαραν και τον πήραν και αρχηγό. Εγώ ήμουν σε αυτούς, στην μια ομάδα, αυτή που τερμάτισε τελικά στην πέμπτη θέση.
Κάποιοι άλλοι τον πήραν στην ομάδα, αλλά δεν τον έβαλαν αρχηγό.
Κάποιοι άλλοι δεν τον πήραν καν. Εγώ ήμουν και σε αυτούς, σε μια ομάδα που επί πολλών αγωνιστικών, βρισκόταν στην πρώτη θέση της κατάταξης, αλλά τελικά κατέληξε κάπου μετά τη δεκάδα.
Τότε βέβαια, το fantasy, συνεχιζόταν και στην Post Season, με το σκορ και την αξία που ήδη είχαμε, φτάνοντας μέχρι και τον τελικό. Από τότε, πάντα έχω στο μυαλό μου αυτή την συνθήκη, όσον αφορά το fantasy, μετά τους αγώνες της κανονικής διάρκειας.
Φέτος λοιπόν, ήρθε η ώρα η ιστορία να επαναληφθεί με τον Montero, ο οποίος είχε 45 PIR, για 49.5 φαντασιακούς πόντους, οι οποίοι από την αρχηγία έδιναν 99 πόντους (!) σε όποιον προφανώς τον είχε και του είχε δώσει το περιβραχιόνιο. Φέτος, όπου μιλάμε για ένα πρωτάθλημα, το οποίο ξεκίνησε με τα Play In, έτσι βρίσκεται μόλις στην 6η του αγωνιστική και οι αποστάσεις, μεταξύ των ομάδων, είναι πολύ μικρές, η βαρύτητα ενός τέτοιου σκορ, είναι πολύ μεγαλύτερη.
Η New Entry, ήταν από τις ομάδες που είχαν αυτή την τύχη ή και ικανότητα και έτσι, με 184.7 πόντους, ανέβηκε αρκετές θέσεις, σώζοντας κάπως τα προσχήματα και βρέθηκε στην 5.149 της γενικής κατάταξης.
Σκέφτομαι, ότι αν δεν είχα αποκτήσει τον Montero, μπορεί και να βρισκόμουν κάπου κοντά στις 30.000 θέσεις, οπότε το να είμαι εκεί κοντά στις 5.000, μου φαίνεται σχετικά αποδεκτό.
Γενικότερα πάντως ήταν μια αγωνιστική, όπου αρκετοί παίκτες είχαν πολύ μεγάλα σκορ, βλέπε Oturu, Micic, Campazzo, Osman κτλ, ενώ άλλες, πολύ δημοφιλείς περιπτώσεις, βλέπε Bryant, Wright, Jones, Hayes-Davis πολύ μέτρια. Αυτές οι αγωνιστικές, όπως όλοι ξέρουμε, είναι αυτές οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα για άνοδο τόσων πολλών θέσεων, ώστε μπορεί κάποια ομάδα να εκτοξευτεί, πλησιάζοντας τις πρώτες βαθμίδες. Από την άλλη βέβαια, μπορεί άλλες ομάδες, που βρίσκονταν ψηλά, σε μια αγωνιστική να τα χάσουν όλα και να κατρακυλήσουν.
Για να αφήσουμε λίγο στην άκρη το fantasy, το οποίο κακά τα ψέματα, δεν έχει την ίδια αίγλη, με αυτό της κανονικής διάρκειας, είχαμε αυτή την εβδομάδα μια απάντηση, σε όσους, μεταξύ των οποίων ήμουν και εγώ, βιαστήκαμε να χαρακτηρίσουμε τα φετινά Playoffs, σχεδόν διαδικαστικού χαρακτήρα. Αντιθέτως, τουλάχιστον στον Κάουνας και στην Αθήνα, είδαμε κάποια πολύ κλειστά και σκληρά παιχνίδια. Κλασικά παιχνίδια Playoffs.
‘Οσον αφορά το αποτέλεσμα, στα περισσότερα είναι η αλήθεια, δικαιωθήκαμε, σχετικά με τις ομάδες που θα περάσουν. Άλλωστε στο τελευταίο κείμενο μας Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, είχαμε κάνει πρόβλεψη, ότι οι περισσότερες σειρές, θα τελείωναν την εβδομάδα που μας πέρασε.
Η μόνη σειρά που συνεχίζεται, είναι αυτή μεταξύ της Βαλένθια και του Παναθηναϊκού. Είναι μάλιστα μια σειρά, η οποία φανερώνει όλη τη μαγεία αυτής της διαδικασίας, της best of five δηλαδή.
Κάθε τέτοια σειρά αγώνων, μπορεί να είναι μια αυτόνομη ιστορία, με αρχή, μέση, τέλος. Οι ομάδες μπαίνουν, με ένα αρχικό πλάνο, το οποίο εν πολλοίς είναι συνέχεια των αγώνων της κανονικής διάρκειας. Στα πρώτα παιχνίδια, μπορεί να αποδειχθεί ότι αυτό το πλάνο, ήταν λανθασμένο και αναγκάζονται να κάνουν προσαρμογές. Μετά από μερικά τέτοια παιχνίδια, οι ομάδες μπορεί να έχουν αλλάξει τόσο πολύ, ώστε να μην θυμίζουν πολλά, από αυτό που βλέπαμε όλη την χρονιά ή και στο πρώτο παιχνίδι.
Είναι ένας αγώνας μποξ, στον οποίο αν αντέξεις και δεν βγεις knockout στους πρώτους γύρους, μπορείς κάνοντας προσαρμογές, να αρχίσεις να παίρνεις εσύ το πάνω χέρι, να κερδίζεις σημεία και να βλέπεις ότι το αποτέλεσμα, δεν είχε κριθεί από το κακό σου ξεκίνημα.
Εκεί φτάνεις στον τελευταίο γύρο, όπου δύο αποκαμωμένοι αντίπαλοι, που πλέον γνωρίζουν πολύ καλά ο ένας τον άλλο, καταλαβαίνουν ότι πλέον ο τελικός νικητής, θα είναι αυτός που θα ξεπεράσει τον εαυτό του, όπου πλέον η πρόκληση είναι να κάνεις αυτό που έλεγε ο μεγάλος μας συγγραφέας, Νίκος Καζαντζάκης ¨Να φτάσεις Όπου δεν Μπορείς”.
Είναι ακριβώς, αυτό το νόημα του εμβληματικού βιβλίου Τάδε Έφη Ζαρατούστρα, το οποίο αποτέλεσε τον προάγγελο, όλης αυτής της φιλοσοφίας, της στάσης ζωής. Τώρα βέβαια, πως από τα Playoffs, φτάσαμε στον Νίτσε, ακόμα και εγώ δεν το κατάλαβα.
Είναι όμως η μαγεία της γραφής, έστω και στον υπολογιστή πλέον, όπου ξεκινώντας από ένα συγκεκριμένο θέμα, μπορεί να ανοίξουν μπροστά σου ορίζοντες και να καταλήξεις, με έναν μαγικό τρόπο, σε κάτι, που ούτε είχες σχεδιάσει, ούτε καν μπορούσες, έστω αν σου το ζητούσαν, να βρεις τον δρόμο, τον τρόπο, να τα συνδέσεις.
Για να επανέλθουμε στα πεζά, (ζητώντας για άλλη μια φορά φέτος συγνώμη, που απομακρύνθηκα από το θέμα και από τον σκοπό του κειμένου), είχα γράψει ότι το να πετύχει ο ΠΑΟ την Βαλένθια, από την 7η θέση, ήταν πρωτοχρονιάτικο λαχείο.
Και είναι κάτι που συνεχίζω να πιστεύω ακόμα και σήμερα.
Η Βαλένθια, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση για το ευρωπαϊκό μπάσκετ και έχει μερικούς παίκτες, οι οποίοι θα πρωταγωνιστήσουν τα επόμενα χρόνια στην Ευρώπη, όσοι τουλάχιστον παραμείνουν εδώ και δεν ψάξουν την ευκαιρία τους στο ΝΒΑ.
Ήταν όμως μια ομάδα εντελώς άπειρη σε αυτό το επίπεδο, αφελής μπορεί κάποιος να την χαρακτηρίσει, ειδικά όπως εμφανίστηκε στα πρώτα παιχνίδια της σειράς.
Μια ομάδα με ένα συγκεκριμένο rotation και με συγκεκριμένο χρόνο συμμετοχής για κάθε παίκτη και με ένα πλάνο, το οποίο δεν προέβλεπε προσαρμογές στον αντίπαλο. Δείτε το πρώτο παιχνίδι της σειράς στην έδρα της και θα αναρωτηθείτε, πως γίνεται να εμφανίστηκε μια ομάδα, τόσο αδιάβαστη σε παιχνίδι Playoffs.
Ήταν μια ομάδα, η οποία παρουσιάστηκε με την ορμή της νεότητας, η οποία όμως δεν συνοδευόταν από σκέψη και όπως πάντα συμβαίνει, σε αυτές τις περιπτώσεις, το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό.
Έτσι ο ΠΑΟ, πήρε ένα τεράστιο πλεονέκτημα με τις δύο νίκες εκτός έδρας και έπρεπε απλώς να τελειώσει την σειρά με μια νίκη, στις δύο ευκαιρίες, εντός έδρας. Το να βρεθείς με τέτοιο πλεονέκτημα, σε μια σειρά Playoffs, όταν μάλιστα, ξαναλέω, ξεκινάς από την 7η θέση, είναι ένα τεράστιο δώρο.
Βέβαια, η Βαλένθια, όταν είδε ότι απλώς προσπαθούσε να τρυπήσει τον τοίχο με το κεφάλι, προσαρμόστηκε. Το πιο σωστό, είναι ενηλικιώθηκε. Με μια διαδικασία ταχύτατη και κάπως βίαιη, όπως μπορεί να συμβεί και στην ζωή, σε ανάλογες καταστάσεις.
Μένει να δούμε αν αυτή της η αλλαγή, θα μπορέσει να αλλάξει την ιστορία της, κάτι όμως που ακόμα και τώρα, δεν φαίνεται εύκολο.
Στις άλλες σειρές, η Φενερμπαχτσέ έστω και δύσκολα έκαμψε την αντίσταση της Ζάλγκιρις και έκλεισε θέση για τον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό.
Και αξίζει εδώ νομίζω, να δώσουμε τα εύσημα στην ομάδα της Λιθουανίας, η οποία εξάντλησε όλες τις δυνατότητες της, πάλεψε με όλες τις δυνάμεις και λίγο έλειψε να πάει την σειρά μέχρι το πέμπτο παιχνίδι.
Η Ρεάλ, μάλλον εύκολα, απέκλεισε την κακή Χάποελ, η οποία μόνο σε ένα παιχνίδι, μπόρεσε να φανεί ανταγωνιστική, εκεί όπου μείωσε την σειρά σε 2-1, το οποίο βέβαια δεν ξέρω, αν δεν έγινε λόγω των τραυματισμών της ομάδας της Μαδρίτης, αφού μέχρι να βγει εκτός σε εκείνο το παιχνίδι ο Garuba, η διαφορά ήταν μεγάλη.
Τώρα με ένα παιχνίδι, το οποίο θα διεξαχθεί την Τετάρτη, δεν μπορούμε να πούμε πολλά φαντασιακά. Όλες οι ομάδες θα έχουν λίγο πολύ τους ίδιους παίκτες, ο Montero μάλλον θα βρίσκεται σαν αρχηγός, στην συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων και τη διαφορά θα την κάνει μάλλον η επιλογή του προπονητή.
Ξέχασα αρχικά να αναφέρω, ότι η αγωνιστική που μας πέρασε, πρέπει να έσπασε κάθε αρνητικό ρεκόρ, όσων αφορά τις ομάδες, οι οποίες είχαν λάθος επιλογή από αυτή τη θέση. Βέβαια, ήταν τόσο μεγάλο το ποσοστό, που τελικά δεν φαίνεται να έπαιξε ρόλο, αφού σχεδόν όλοι, πήραν -5.
Οι κάποιοι ελάχιστοι, οι οποίοι επέλεξαν είτε τον Saras, είτε τον Martinez, είτε τον Scariolo, είχαν φυσικά, ένα μεγάλο πλεονέκτημα +15 πόντων, έναντι όλων των άλλων.
Περιμένοντας λοιπόν και τον τελευταίο αγώνα των Playoffs, ο οποίος θα συμπληρώσει την τετράδα του Final Four της Αθήνας, θα ανανεώσουμε το ραντεβού μας, το οποίο μάλλον θα είναι το τελευταίο για φέτος, την επόμενη Κυριακή, με το καθιερωμένο Απολογιστικό, στο οποίο θα μιλήσουμε φυσικά για τις εκτιμήσεις μας για τους ημιτελικούς, αλλά γενικότερα για τη μεγάλη αυτή γιορτή του μπάσκετ.
Ένα απολογιστικό το οποίο και θα είναι το 30ο (!), χωρίς τα κείμενα για κάθε αγωνιστική, σε έναν δικό μας μαραθώνιο, ο οποίος όμως ελπίζω να σας άρεσε, όσο και σε εμένα προσωπικά, αλλά και σε όλη την ομάδα μας, στο BasketStories.
Με χαρά μου περιμένω τα δικά σας σχόλια, στο λογαριασμό μου στο X @NewEntryIlias
Όλοι οι managers τότε, είχαμε το δίλημμα αν έπρεπε να τον βάλουμε στις ομάδες, αφού ενημέρωση δεν υπήρχε ούτε λίγο πριν την έναρξη των παιχνιδιών. Οι παλιότεροι σίγουρα το θυμούνται χαρακτηριστικά.
Κάποιοι λοιπόν ρίσκαραν και τον πήραν και αρχηγό. Εγώ ήμουν σε αυτούς, στην μια ομάδα, αυτή που τερμάτισε τελικά στην πέμπτη θέση.
Κάποιοι άλλοι τον πήραν στην ομάδα, αλλά δεν τον έβαλαν αρχηγό.
Κάποιοι άλλοι δεν τον πήραν καν. Εγώ ήμουν και σε αυτούς, σε μια ομάδα που επί πολλών αγωνιστικών, βρισκόταν στην πρώτη θέση της κατάταξης, αλλά τελικά κατέληξε κάπου μετά τη δεκάδα.
Τότε βέβαια, το fantasy, συνεχιζόταν και στην Post Season, με το σκορ και την αξία που ήδη είχαμε, φτάνοντας μέχρι και τον τελικό. Από τότε, πάντα έχω στο μυαλό μου αυτή την συνθήκη, όσον αφορά το fantasy, μετά τους αγώνες της κανονικής διάρκειας.
Φέτος λοιπόν, ήρθε η ώρα η ιστορία να επαναληφθεί με τον Montero, ο οποίος είχε 45 PIR, για 49.5 φαντασιακούς πόντους, οι οποίοι από την αρχηγία έδιναν 99 πόντους (!) σε όποιον προφανώς τον είχε και του είχε δώσει το περιβραχιόνιο. Φέτος, όπου μιλάμε για ένα πρωτάθλημα, το οποίο ξεκίνησε με τα Play In, έτσι βρίσκεται μόλις στην 6η του αγωνιστική και οι αποστάσεις, μεταξύ των ομάδων, είναι πολύ μικρές, η βαρύτητα ενός τέτοιου σκορ, είναι πολύ μεγαλύτερη.
Η New Entry, ήταν από τις ομάδες που είχαν αυτή την τύχη ή και ικανότητα και έτσι, με 184.7 πόντους, ανέβηκε αρκετές θέσεις, σώζοντας κάπως τα προσχήματα και βρέθηκε στην 5.149 της γενικής κατάταξης.
Σκέφτομαι, ότι αν δεν είχα αποκτήσει τον Montero, μπορεί και να βρισκόμουν κάπου κοντά στις 30.000 θέσεις, οπότε το να είμαι εκεί κοντά στις 5.000, μου φαίνεται σχετικά αποδεκτό.
Γενικότερα πάντως ήταν μια αγωνιστική, όπου αρκετοί παίκτες είχαν πολύ μεγάλα σκορ, βλέπε Oturu, Micic, Campazzo, Osman κτλ, ενώ άλλες, πολύ δημοφιλείς περιπτώσεις, βλέπε Bryant, Wright, Jones, Hayes-Davis πολύ μέτρια. Αυτές οι αγωνιστικές, όπως όλοι ξέρουμε, είναι αυτές οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα για άνοδο τόσων πολλών θέσεων, ώστε μπορεί κάποια ομάδα να εκτοξευτεί, πλησιάζοντας τις πρώτες βαθμίδες. Από την άλλη βέβαια, μπορεί άλλες ομάδες, που βρίσκονταν ψηλά, σε μια αγωνιστική να τα χάσουν όλα και να κατρακυλήσουν.
Για να αφήσουμε λίγο στην άκρη το fantasy, το οποίο κακά τα ψέματα, δεν έχει την ίδια αίγλη, με αυτό της κανονικής διάρκειας, είχαμε αυτή την εβδομάδα μια απάντηση, σε όσους, μεταξύ των οποίων ήμουν και εγώ, βιαστήκαμε να χαρακτηρίσουμε τα φετινά Playoffs, σχεδόν διαδικαστικού χαρακτήρα. Αντιθέτως, τουλάχιστον στον Κάουνας και στην Αθήνα, είδαμε κάποια πολύ κλειστά και σκληρά παιχνίδια. Κλασικά παιχνίδια Playoffs.
‘Οσον αφορά το αποτέλεσμα, στα περισσότερα είναι η αλήθεια, δικαιωθήκαμε, σχετικά με τις ομάδες που θα περάσουν. Άλλωστε στο τελευταίο κείμενο μας Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, είχαμε κάνει πρόβλεψη, ότι οι περισσότερες σειρές, θα τελείωναν την εβδομάδα που μας πέρασε.
Η μόνη σειρά που συνεχίζεται, είναι αυτή μεταξύ της Βαλένθια και του Παναθηναϊκού. Είναι μάλιστα μια σειρά, η οποία φανερώνει όλη τη μαγεία αυτής της διαδικασίας, της best of five δηλαδή.
Κάθε τέτοια σειρά αγώνων, μπορεί να είναι μια αυτόνομη ιστορία, με αρχή, μέση, τέλος. Οι ομάδες μπαίνουν, με ένα αρχικό πλάνο, το οποίο εν πολλοίς είναι συνέχεια των αγώνων της κανονικής διάρκειας. Στα πρώτα παιχνίδια, μπορεί να αποδειχθεί ότι αυτό το πλάνο, ήταν λανθασμένο και αναγκάζονται να κάνουν προσαρμογές. Μετά από μερικά τέτοια παιχνίδια, οι ομάδες μπορεί να έχουν αλλάξει τόσο πολύ, ώστε να μην θυμίζουν πολλά, από αυτό που βλέπαμε όλη την χρονιά ή και στο πρώτο παιχνίδι.
Είναι ένας αγώνας μποξ, στον οποίο αν αντέξεις και δεν βγεις knockout στους πρώτους γύρους, μπορείς κάνοντας προσαρμογές, να αρχίσεις να παίρνεις εσύ το πάνω χέρι, να κερδίζεις σημεία και να βλέπεις ότι το αποτέλεσμα, δεν είχε κριθεί από το κακό σου ξεκίνημα.
Εκεί φτάνεις στον τελευταίο γύρο, όπου δύο αποκαμωμένοι αντίπαλοι, που πλέον γνωρίζουν πολύ καλά ο ένας τον άλλο, καταλαβαίνουν ότι πλέον ο τελικός νικητής, θα είναι αυτός που θα ξεπεράσει τον εαυτό του, όπου πλέον η πρόκληση είναι να κάνεις αυτό που έλεγε ο μεγάλος μας συγγραφέας, Νίκος Καζαντζάκης ¨Να φτάσεις Όπου δεν Μπορείς”.
Είναι ακριβώς, αυτό το νόημα του εμβληματικού βιβλίου Τάδε Έφη Ζαρατούστρα, το οποίο αποτέλεσε τον προάγγελο, όλης αυτής της φιλοσοφίας, της στάσης ζωής. Τώρα βέβαια, πως από τα Playoffs, φτάσαμε στον Νίτσε, ακόμα και εγώ δεν το κατάλαβα.
Είναι όμως η μαγεία της γραφής, έστω και στον υπολογιστή πλέον, όπου ξεκινώντας από ένα συγκεκριμένο θέμα, μπορεί να ανοίξουν μπροστά σου ορίζοντες και να καταλήξεις, με έναν μαγικό τρόπο, σε κάτι, που ούτε είχες σχεδιάσει, ούτε καν μπορούσες, έστω αν σου το ζητούσαν, να βρεις τον δρόμο, τον τρόπο, να τα συνδέσεις.
Για να επανέλθουμε στα πεζά, (ζητώντας για άλλη μια φορά φέτος συγνώμη, που απομακρύνθηκα από το θέμα και από τον σκοπό του κειμένου), είχα γράψει ότι το να πετύχει ο ΠΑΟ την Βαλένθια, από την 7η θέση, ήταν πρωτοχρονιάτικο λαχείο.
Και είναι κάτι που συνεχίζω να πιστεύω ακόμα και σήμερα.
Η Βαλένθια, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση για το ευρωπαϊκό μπάσκετ και έχει μερικούς παίκτες, οι οποίοι θα πρωταγωνιστήσουν τα επόμενα χρόνια στην Ευρώπη, όσοι τουλάχιστον παραμείνουν εδώ και δεν ψάξουν την ευκαιρία τους στο ΝΒΑ.
Ήταν όμως μια ομάδα εντελώς άπειρη σε αυτό το επίπεδο, αφελής μπορεί κάποιος να την χαρακτηρίσει, ειδικά όπως εμφανίστηκε στα πρώτα παιχνίδια της σειράς.
Μια ομάδα με ένα συγκεκριμένο rotation και με συγκεκριμένο χρόνο συμμετοχής για κάθε παίκτη και με ένα πλάνο, το οποίο δεν προέβλεπε προσαρμογές στον αντίπαλο. Δείτε το πρώτο παιχνίδι της σειράς στην έδρα της και θα αναρωτηθείτε, πως γίνεται να εμφανίστηκε μια ομάδα, τόσο αδιάβαστη σε παιχνίδι Playoffs.
Ήταν μια ομάδα, η οποία παρουσιάστηκε με την ορμή της νεότητας, η οποία όμως δεν συνοδευόταν από σκέψη και όπως πάντα συμβαίνει, σε αυτές τις περιπτώσεις, το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό.
Έτσι ο ΠΑΟ, πήρε ένα τεράστιο πλεονέκτημα με τις δύο νίκες εκτός έδρας και έπρεπε απλώς να τελειώσει την σειρά με μια νίκη, στις δύο ευκαιρίες, εντός έδρας. Το να βρεθείς με τέτοιο πλεονέκτημα, σε μια σειρά Playoffs, όταν μάλιστα, ξαναλέω, ξεκινάς από την 7η θέση, είναι ένα τεράστιο δώρο.
Βέβαια, η Βαλένθια, όταν είδε ότι απλώς προσπαθούσε να τρυπήσει τον τοίχο με το κεφάλι, προσαρμόστηκε. Το πιο σωστό, είναι ενηλικιώθηκε. Με μια διαδικασία ταχύτατη και κάπως βίαιη, όπως μπορεί να συμβεί και στην ζωή, σε ανάλογες καταστάσεις.
Μένει να δούμε αν αυτή της η αλλαγή, θα μπορέσει να αλλάξει την ιστορία της, κάτι όμως που ακόμα και τώρα, δεν φαίνεται εύκολο.
Στις άλλες σειρές, η Φενερμπαχτσέ έστω και δύσκολα έκαμψε την αντίσταση της Ζάλγκιρις και έκλεισε θέση για τον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό.
Και αξίζει εδώ νομίζω, να δώσουμε τα εύσημα στην ομάδα της Λιθουανίας, η οποία εξάντλησε όλες τις δυνατότητες της, πάλεψε με όλες τις δυνάμεις και λίγο έλειψε να πάει την σειρά μέχρι το πέμπτο παιχνίδι.
Η Ρεάλ, μάλλον εύκολα, απέκλεισε την κακή Χάποελ, η οποία μόνο σε ένα παιχνίδι, μπόρεσε να φανεί ανταγωνιστική, εκεί όπου μείωσε την σειρά σε 2-1, το οποίο βέβαια δεν ξέρω, αν δεν έγινε λόγω των τραυματισμών της ομάδας της Μαδρίτης, αφού μέχρι να βγει εκτός σε εκείνο το παιχνίδι ο Garuba, η διαφορά ήταν μεγάλη.
Τώρα με ένα παιχνίδι, το οποίο θα διεξαχθεί την Τετάρτη, δεν μπορούμε να πούμε πολλά φαντασιακά. Όλες οι ομάδες θα έχουν λίγο πολύ τους ίδιους παίκτες, ο Montero μάλλον θα βρίσκεται σαν αρχηγός, στην συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων και τη διαφορά θα την κάνει μάλλον η επιλογή του προπονητή.
Ξέχασα αρχικά να αναφέρω, ότι η αγωνιστική που μας πέρασε, πρέπει να έσπασε κάθε αρνητικό ρεκόρ, όσων αφορά τις ομάδες, οι οποίες είχαν λάθος επιλογή από αυτή τη θέση. Βέβαια, ήταν τόσο μεγάλο το ποσοστό, που τελικά δεν φαίνεται να έπαιξε ρόλο, αφού σχεδόν όλοι, πήραν -5.
Οι κάποιοι ελάχιστοι, οι οποίοι επέλεξαν είτε τον Saras, είτε τον Martinez, είτε τον Scariolo, είχαν φυσικά, ένα μεγάλο πλεονέκτημα +15 πόντων, έναντι όλων των άλλων.
Περιμένοντας λοιπόν και τον τελευταίο αγώνα των Playoffs, ο οποίος θα συμπληρώσει την τετράδα του Final Four της Αθήνας, θα ανανεώσουμε το ραντεβού μας, το οποίο μάλλον θα είναι το τελευταίο για φέτος, την επόμενη Κυριακή, με το καθιερωμένο Απολογιστικό, στο οποίο θα μιλήσουμε φυσικά για τις εκτιμήσεις μας για τους ημιτελικούς, αλλά γενικότερα για τη μεγάλη αυτή γιορτή του μπάσκετ.
Ένα απολογιστικό το οποίο και θα είναι το 30ο (!), χωρίς τα κείμενα για κάθε αγωνιστική, σε έναν δικό μας μαραθώνιο, ο οποίος όμως ελπίζω να σας άρεσε, όσο και σε εμένα προσωπικά, αλλά και σε όλη την ομάδα μας, στο BasketStories.
Με χαρά μου περιμένω τα δικά σας σχόλια, στο λογαριασμό μου στο X @NewEntryIlias
