';
?>
We feel devotion
DataCenter
NEW ENTRY
Και αυτό το Αχ και το Γιατί
Η Regular Season της Euroleague 2025-26 ανήκει πλέον στο παρελθόν. To Fantasy ήταν τόσο δύσκολο και περιπετειώδες, ίσως παραπάνω και από ότι το περιμέναμε. Για την New Entry ήταν μια μάλλον άσχημη χρονιά, με πολλά ”Αχ” και “Γιατί”.
Δημοσιεύτηκε: 20/04/2026 13:56
Πολλές σκέψεις έρχονται στο μυαλό μου, τώρα που τελείωσε η κανονική διάρκεια της φετινής Euroleague, η οποία σηματοδότησε και την πρώτη μου παρουσία στο BasketStories.
Πριν προχωρήσουμε σε πιο γενικά θέματα, ας αναφέρουμε το σκορ της ομάδας στο ROUND 38 και την τελική της κατάταξη. Λοιπόν με 177.85 πόντους, η New Entry κατετάγη στην θέση 3.618 της γενικής κατάταξης, έχοντας συγκεντρώσει συνολικά 5.911, 67 πόντους και τα τελικά credits της ομάδας, ήταν 125, 8.
Η τελευταία αγωνιστική, ήταν μια μικρογραφία όλης της χρονιάς. Ενώ είχαμε κάποιες καλές επιλογές, τον Wright, τον Musa, τον Strazel, δεν μπορέσαμε να ξεφύγουμε από τη μετριότητα.
Αιτίες ήταν ότι άλλοι παίκτες, από τους πιο ακριβούς που είχαμε, δεν απέδωσαν σύμφωνα με το status τους και τις προσδοκίες μας (Vezenkov, Fransisco), ενώ πήραμε πολύ λίγα από παίκτες χαμηλότερων τιμολογιακών στρωμάτων. Το τελευταίο έχει σε μεγάλο βαθμό να κάνει, με το ότι δεν επιλέξαμε να πάμε με ένα πιο μεγάλο rotation, αφού ουσιαστικά, έχοντας τους Frisch, Cavaliere, Begarin, αλλά και τον Hayes σε μικρότερο βαθμό, ουσιαστικά πήγαμε με 6.5 παίκτες.
Αν ήθελα να καταγράψω το πρώτο μου μεγάλο λάθος στην χρονιά, ήταν ότι παραβίασα τις αρχές μου και δεν πήγα σε πολλές επιλογές μεσαίων στρωμάτων τιμών, κάτι που παραδοσιακά με χαρακτήριζε.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν η τελική μου βαθμολογία θα ήταν καλύτερη, αν είχα αυτόν τον προσανατολισμό. Αυτό γιατί σε ένα μεγάλο κομμάτι της σεζόν, δεν υπήρχαν πραγματικά αξιόπιστες επιλογές από αυτά τα στρώματα τιμών και έτσι πολλοί παίκτες, μεταξύ τους και εγώ, επιλέξαμε να πάμε σε αρκετούς τυπικούς παίκτες, έτσι ώστε να μπορέσουμε να έχουμε τις καλύτερες και ακριβότερες, επιλογές από τα υψηλά στρώματα.
Για να γίνω πιο σαφής, με το να επιλέξεις έναν παίκτη των 4.0 - 4.5 credits και όχι κάποιον των 7.0 - 8.0, αυτόματα εξοικονομείς ένα σημαντικό ποσό, με το οποίο μπορείς να κάνεις έναν παίκτη των 10.0 - 11.0 credits, σε μια top επιλογή.
Ξαναλέω ότι για μεγάλο κομμάτι της σεζόν, ειδικά στο πρώτο μισό της, δεν υπήρχαν καλές επιλογές, οι οποίες, παρόλο που δεν κόστιζαν πάρα πολύ, θα μπορούσαν σε βάθος χρόνου να αποδώσουν ικανοποιητικά, προσφέροντας και την αύξηση της τιμής τους. Σε αυτό το πρώτο κομμάτι της χρονιάς, ξεχώρισαν άμεσα οι πιο δημοφιλείς και πιο ακριβές επιλογές και ήταν αυτοί, οι οποίοι με κάποιο καλό σερί, ανέβαζαν πολύ γρήγορα την τιμή τους.
Ας αναφέρω εδώ τα χαρακτηριστικά παραδείγματα, των Baldwin, McKinley Wright, Horton-Tucker, Francisco, Oturu, Bryant, αλλά και πολλοί άλλοι, οι οποίοι μέσα σε 3-4 αγωνιστικές, στις οποίες μπορεί να είχαν Μ0 πόντων πάνω από 25 και έτσι ανέβαζαν γρήγορα την αξία τους και μετατρέπονταν, από παίκτες μεσαίων υψηλών, αλλά ακόμα προσεγγίσιμων στρωμάτων τιμών, στις πιο ακριβές επιλογές. Ήταν αυτοί οι παίκτες που είχα ονομάσει σε κάποιο απολογιστικό Skip The Lines. Άρα σε εκείνο το κομμάτι της χρονιάς, το κύριο για έναν manager, ήταν να βρει αυτές τις περιπτώσεις, καθώς με αυτό τον τρόπο, μπορούσε να ανέβει γρήγορα πολλές θέσεις και να αυξήσει ανάλογα και το budget του.
Μετά εμφανίστηκαν ο Lee και ο Angola, οι οποίοι άλλαξαν το παιχνίδι και πρόσφεραν πολλούς πόντους, από την αρχική μικρή τιμή τους, αλλά γρήγορα αυτοί υπήρχαν σε κάθε ομάδα και ουσιαστικά τη διαφορά την έκαναν, μόνο με την απουσία τους.
Οφείλω όμως να αναφέρω ότι τελευταία προέκυψαν κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις όπως οι Diakite, Niang, Harrison, τις οποίες, ενώ έδινα στις εβδομαδιαίες μου προτάσεις και τις οποίες σε κάποιο σημείο έφερα και στην ομάδα, δεν τις στήριξα, αφού μάλλον στην πραγματικότητα δεν τις πίστεψα πλήρως. Αυτές ήταν περιπτώσεις οι οποίες πράγματι θα μπορούσαν να αλλάξουν την πορεία κάποιας ομάδας και να αλλάξουν εντυπωσιακά τη θέση της, προσφέροντας ταχύτατη άνοδο σε μικρό χρονικό διάστημα.
Για να επανέλθω στην τελευταία αγωνιστική (σας είχα προϊδεάσει ότι οι σκέψεις μου είναι πολλές και αφορούν και το πρόσφατο παρελθόν, αλλά έχουν και μια απολογιστική, όλης της χρονιάς, χροιά), άλλο ένα γεγονός που μας πλήγωσε ήταν η ατυχία, το κακό timing.
Θα μπορούσα να αναφέρω τον Blossomgame, ως χαρακτηριστικό παράδειγμα, το οποίο είναι και από τα τελευταία. Τον είχαμε επιλέξει και τον στηρίξαμε 3-4 αγωνιστικές, καθώς τον θεωρούσαμε εξαιρετική επιλογή. Δεν μπορούσε να ξεφύγει από τη μετριότητα, καθώς είτε ήταν πολύ άστοχος, ακόμα και σε βολές, είτε είχε πρόβλημα με φάουλ ή για κάθε πιθανό και απίθανο λόγο. Τον διώξαμε και άμεσα έγραψε σκορ, φτάνοντας την τελευταία αγωνιστική μάλιστα στο season high του, σκοράροντας 30 πόντους. Φυσικά και αυτή η περίπτωση σχετίζεται άμεσα με τις περιπτώσεις που ανέφερα πριν λίγο, δηλαδή για παίκτες, ευκαιρίες του παιχνιδιού σε κάποια φάση, τους οποίους, ενώ έφερα στην ομάδα, δεν τους έδωσα τον απαραίτητο χρόνο και δεν έκανα την πρέπουσα υπομονή.
Θα μπορούσα εδώ να αναφέρω πάρα πολλούς παίκτες (η αλήθεια είναι ότι κάθε manager μπορεί να γράψει βιβλίο με τέτοιες περιπτώσεις), αλλά πρέπει άλλη μια φορά φέτος να καταγράψω, τους πιο πολυσυζητημένους παίκτες, τον Baldwin κυρίως και δευτερευόντως τους Horton-Tucker και Biberovic, οι οποίοι τόσο με πλήγωσαν. Βέβαια, έχω αναφέρει τόσες πολλές φορές την «ιστορία» τους στην New Entry ώστε θα ήταν κουραστικό να τις επαναλάβω.
Για να επανέλθω στις ατυχίες, πληγώθηκα σε αρκετές περιπτώσεις και από σωστές επιλογές. Όσο οξύμωρο και αν φαίνεται αυτό, εύκολα θα γίνει αντιληπτό, αναφέροντας το τελευταίο παράδειγμα.
Όπως είδατε έκανα λίγο πριν την έναρξη της 38ης αγωνιστικής, κάποιες αλλαγές της τελευταίας στιγμής.
Άλλαξα τους Bryant, Vesely και τους έκανα Francisco, Hayes. Με αυτή την κίνηση εξοικονόμησα και credits και μπόρεσα να κάνω τον Αταμάν, Μπαρτζώκα, καθώς είδα ότι η Μιλάνο ξεκούραζε παίκτες.
Ήταν μια ξεκάθαρα σωστή απόφαση, καθώς από όλα τα data, όλα τα analytics, το ματσάρισμα του guard της Ζαλγκίρις, ήταν πολύ καλύτερο από ότι αυτό της Χάποελ. Πράγματι είδαμε πόσο ζορίστηκε ο Bryant, όπως συνολικά η ομάδα του απέναντι στην Μονακό και πόσο εύκολα μπορούσε ο Francisco να φτάσει σε υψηλό σκορ. Αυτός πάντως παρά τους 21 πόντους που σημείωσε, είχε μόνο του 16 PIR, για 17.6 φαντασιακούς πόντους, όντας άστοχος, μην έχοντας πολλά κερδισμένα φάουλ κτλ.
Δεν αναφέρω καν τον Vesely, έναν παίκτη που περίμενα ότι θα γράψει (τον είχα προτείνει και αυτόν στη λίστα της εβδομάδας), ο οποίος πράγματι έκανε 17.6, καθώς ήταν συνειδητή επιλογή, κάτι που έπρεπε να γίνει για να μπορέσω να καταφέρω τον κύριο στόχο μου, τον Francisco. Από αυτή την επιλογή όμως, αναζητώντας αρχηγό από το δεύτερο turn, προέκυψαν δύο υποψήφιοι και οι δύο της Ζαλγκίρις.
Είχα γράψει για τον Wright, στο κείμενο ενόψει της 38ης αγωνιστικής, ότι αποτελούσε διακαή πόθο και έτσι θεωρητικά, θα ήταν και ο αρχηγός μου αν χρειαζόταν από το δεύτερο turn. Με τη, σωστή επαναλαμβάνω, απόκτηση του Francisco όμως και αφού αμφιταλαντεύτηκα αρκετά, άλλαξα τον αρχικό μου σχεδιασμό, σχετικά με πιθανή αρχηγία από το turn 2.
Έτσι μια σωστή απόφαση, κατέληξε να με ζημιώσει 29.7 πόντους, με τους οποίος σίγουρα θα είχα μπει έστω στις πρώτες 3.000 θέσεις. Αν προστεθούν σε αυτούς και άλλοι 15, από την θέση του προπονητή (η διαφορά του 25 του Αταμάν, με τους 10 του Μπαρτζώκα), θα καταλήξουμε ότι μια αλλαγή της τελευταίας στιγμής, την οποία πυροδότησε μια σωστή σκέψη, μας οδήγησε στο να χάσουμε ίσως την καλύτερη αγωνιστική όλης της χρονιάς και η οποία, έστω στο τέλος, θα βελτίωνε σημαντικά την τελική μας κατάταξη.
Άλλο πολύπαθο κομμάτι, αυτό των αλλαγών της τελευταίας στιγμής, γνωστό και κοινό ανάμεσα μας, για το οποίο δεν θα επεκταθώ παραπάνω, αφού και εδώ ο καθένας από εμάς, θα μπορούσε να απαριθμήσει πολλές ιστορίες.
Βέβαια το μεγαλύτερο θέμα όλης της χρονιάς, είναι αυτό του προπονητή. Μόνο τις τελευταίες αγωνιστικές, πάλι αυτή η θέση με καταδίκασε. Είχα καταγράψει αναλυτικά στο Ο φόβος της επιτυχίας, την περίπτωση του Γκόλεματς, στην 37η αγωνιστική και πως μας χρέωσε 30 πόντους,
Την τελευταία αγωνιστική, είχαμε άλλο ένα φαινόμενο από αυτή τη θέση, το οποίο εμφανίστηκε κυρίως στο δεύτερο μισό της σεζόν. Μετά από κάποιο σημείο, όπου συνέχεια επέλεγα προπονητές, οι οποίοι είχαν ήττες, σε κάποιο σημείο είχα τέσσερις διαδοχικές, αποφάσισα να μην κάνω καμία οικονομία και να πάω στις ακριβότερες και πιο ασφαλείς επιλογές.
Πράγματι, οι επιλογές αυτές αποδείχτηκαν σωστές, σε πρώτο χρόνο, αφού δεν είχα πολλές ήττες. Αυτό που προέκυψε όμως, ήταν αυτό που συνέβη με τον Μπαρτζώκα προχθές. Ένα εύκολο παιχνίδι, μια διαδικαστική νίκη, αλλά μια διαφορά που στο τέλος μειωνόταν και κατέληξε στους 10 ή λίγο παρακάτω πόντους, δίνοντας μας το ελάχιστο της νίκης. Μόνο με τον προπονητή του Ολυμπιακού έγινε αυτό τρεις φορές. Την ίδια ώρα, άλλες εναλλακτικές επιλογές που είχα και οι οποίες ήταν πολύ δημοφιλείς, πρόσφεραν από πολύ μικρότερη τιμή, έως και 25 πόντους, βλέπε Αταμάν την τελευταία αγωνιστική.
Συνολικά η θέση του προπονητή, ήταν αυτή που χαρακτήρισε και καταδίκασε, περισσότερο από κάθε άλλη, στη μετριότητα, όλη την χρονιά την New Entry. Είχα υπολογίσει σε κάποιο σημείο της σεζόν, σε ένα απολογιστικό πάλι, πόσους πόντους είχα χάσει, μέχρι εκείνο το σημείο, από τους προπονητές. Αν και θα μπορούσα εύκολα να έχω, με το τέλος, τα πλήρη στοιχεία, δεν θα το κάνω, για προφανείς λόγους εσωτερικής ηρεμίας. Απλά να αναφέρω ότι δεν είναι μόνο οι άμεσοι πόντοι που στερήθηκα από την πολύπαθη αυτή θέση, αλλά είναι και η μη αύξηση του budget. Και εδώ θα μπορούσα να υπολογίσω τον τελικό “ισολογισμό” όλης της χρονιάς, αλλά ούτε αυτό θα κάνω, καθώς μάλλον θα διαπιστώσω ότι συνολικά από αυτή την θέση, τα credits που έχασα ήταν περισσότερα από αυτά που κέρδισα.
Σίγουρα σε κάποιο από τα επόμενα κείμενα, καθώς σε αυτό έχουμε ήδη πει πάρα πολλά, πρέπει να αναφέρουμε τις παθογένειες του φετινού παιχνιδιού, την περίεργη κατανομή αγώνων ανά turn, με κάτι αχαρακτήριστα 9-1 και το θέμα των ξαφνικών και χωρίς καμία ενημέρωση, απουσιών παικτών, το οποίο υποβάθμισε γενικά το φετινό fantasy,
Φέτος, το παιχνίδι έχει άλλη μια καινοτομία.
Με την έναρξη των play in και τους αγώνες για τα Playoffs και το Final Four, που έπονται, δημιουργείται ένα νέο πρωτάθλημα, το οποίο ξεκινά με όρους έναρξης χρονιάς. 100 credits για κάθε manager, νέες ομάδες και νέες τιμές παικτών.
Κατά την άποψη μου, το ότι δημιουργείται ένα νέο παιχνίδι, το οποίο δεν είναι συνέχεια αυτού της κανονικής διάρκειας, κρατώντας πχ τα credits κάθε ομάδας, η διατηρώντας τις τιμές των παικτών, δίνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον και προσφέρει μια νέα και ισότιμη ευκαιρία σε όλους.
Βέβαια τα παιχνίδια, ειδικά στα play in, είναι πολύ λίγα και δεν ξέρω αν αξίζει να έχουμε κείμενο, αφού ουσιαστικά εδώ πρόκειται για έμπνευση, με μεγάλο μερίδιο τύχης κτλ. Τι θα μπορούσαμε δηλαδή, ειδικά για το παιχνίδι της Παρασκευής να γράψουμε, όταν όλοι λόγο πολύ, οι οποίοι θα φτιάξουν ομάδες για το νέο πρωτάθλημα, θα έχουν σχεδόν τους ίδιους παίκτες, αφού οι επιλογές είναι ελάχιστες.
Το μόνο που θα μπορούσα να δώσω σαν γενική οδηγία, είναι ότι αν θέλετε να βρείτε κάποιες ευκαιρίες στις νέες τιμές των παικτών, μπορείτε να τις κάνετε αναγωγή στα συνολικά credits με τα οποία τελειώσατε την κανονική διάρκεια και να κάνετε σύγκριση αυτών των τιμών.
Για να γίνει κατανοητό. Ας πούμε ότι μια ομάδα είχε φτάσει στα 130 credits και ότι είχε τελευταία αγωνιστική τον Vezenkov, στα 21 credits. Τώρα που έχει διαθέσιμα 100 credits, o ίδιος παίκτης αξίζει 16.9 credits, το οποίο με μια απλή μέθοδο των τριών, σημαίνει ότι στα 130 credits, η τιμή του ανάγεται στα 21.97. Έτσι μπορείτε να βρείτε πιθανές ευκαιρίες, κάποιες υποτιμημένες επιλογές, αλλά και να αποφύγετε τις υπερτιμημένες.
Βέβαια πάντα να έχετε στο μυαλό σας, ότι πλέον τα παιχνίδια έχουν τους δικούς τους κανόνες και ότι πάντα σε αυτές τις κρίσιμες φάσεις των παιχνιδιών, μπορεί να είναι άλλοι οι πρωταγωνιστές και ότι γενικά τώρα είναι η ώρα των μεγάλων παικτών, του περιορισμένου rotation κτλ.
Τέλος πάντων, με τον ένα (Τελικό Απολογιστικό χρονιάς) ή τον άλλο (κείμενο για το νέο πρωτάθλημα) τρόπο, σίγουρα θα έχουμε την ευκαιρία να έχουμε και άλλη επικοινωνία.
Φτάνοντας όμως προς το τέλος της χρονιάς, θα ήθελα, είτε μεσώ του λογαριασμού μου στο X @NewEntryIlias, είτε μέσω του @BasketStories, να στείλετε τα σχόλια σας σχετικά με την φετινή χρονιά και πιθανώς τις προτάσεις σας, με κάτι που θα θέλατε να αλλάξουμε, αν και του χρόνου είμαστε στην ίδια παρέα. Για εμένα προσωπικά και τη New Entry θα ήταν κάτι πολύ χρήσιμο και εποικοδομητικό.
Πριν προχωρήσουμε σε πιο γενικά θέματα, ας αναφέρουμε το σκορ της ομάδας στο ROUND 38 και την τελική της κατάταξη. Λοιπόν με 177.85 πόντους, η New Entry κατετάγη στην θέση 3.618 της γενικής κατάταξης, έχοντας συγκεντρώσει συνολικά 5.911, 67 πόντους και τα τελικά credits της ομάδας, ήταν 125, 8.
Η τελευταία αγωνιστική, ήταν μια μικρογραφία όλης της χρονιάς. Ενώ είχαμε κάποιες καλές επιλογές, τον Wright, τον Musa, τον Strazel, δεν μπορέσαμε να ξεφύγουμε από τη μετριότητα.
Αιτίες ήταν ότι άλλοι παίκτες, από τους πιο ακριβούς που είχαμε, δεν απέδωσαν σύμφωνα με το status τους και τις προσδοκίες μας (Vezenkov, Fransisco), ενώ πήραμε πολύ λίγα από παίκτες χαμηλότερων τιμολογιακών στρωμάτων. Το τελευταίο έχει σε μεγάλο βαθμό να κάνει, με το ότι δεν επιλέξαμε να πάμε με ένα πιο μεγάλο rotation, αφού ουσιαστικά, έχοντας τους Frisch, Cavaliere, Begarin, αλλά και τον Hayes σε μικρότερο βαθμό, ουσιαστικά πήγαμε με 6.5 παίκτες.
Αν ήθελα να καταγράψω το πρώτο μου μεγάλο λάθος στην χρονιά, ήταν ότι παραβίασα τις αρχές μου και δεν πήγα σε πολλές επιλογές μεσαίων στρωμάτων τιμών, κάτι που παραδοσιακά με χαρακτήριζε.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν η τελική μου βαθμολογία θα ήταν καλύτερη, αν είχα αυτόν τον προσανατολισμό. Αυτό γιατί σε ένα μεγάλο κομμάτι της σεζόν, δεν υπήρχαν πραγματικά αξιόπιστες επιλογές από αυτά τα στρώματα τιμών και έτσι πολλοί παίκτες, μεταξύ τους και εγώ, επιλέξαμε να πάμε σε αρκετούς τυπικούς παίκτες, έτσι ώστε να μπορέσουμε να έχουμε τις καλύτερες και ακριβότερες, επιλογές από τα υψηλά στρώματα.
Για να γίνω πιο σαφής, με το να επιλέξεις έναν παίκτη των 4.0 - 4.5 credits και όχι κάποιον των 7.0 - 8.0, αυτόματα εξοικονομείς ένα σημαντικό ποσό, με το οποίο μπορείς να κάνεις έναν παίκτη των 10.0 - 11.0 credits, σε μια top επιλογή.
Ξαναλέω ότι για μεγάλο κομμάτι της σεζόν, ειδικά στο πρώτο μισό της, δεν υπήρχαν καλές επιλογές, οι οποίες, παρόλο που δεν κόστιζαν πάρα πολύ, θα μπορούσαν σε βάθος χρόνου να αποδώσουν ικανοποιητικά, προσφέροντας και την αύξηση της τιμής τους. Σε αυτό το πρώτο κομμάτι της χρονιάς, ξεχώρισαν άμεσα οι πιο δημοφιλείς και πιο ακριβές επιλογές και ήταν αυτοί, οι οποίοι με κάποιο καλό σερί, ανέβαζαν πολύ γρήγορα την τιμή τους.
Ας αναφέρω εδώ τα χαρακτηριστικά παραδείγματα, των Baldwin, McKinley Wright, Horton-Tucker, Francisco, Oturu, Bryant, αλλά και πολλοί άλλοι, οι οποίοι μέσα σε 3-4 αγωνιστικές, στις οποίες μπορεί να είχαν Μ0 πόντων πάνω από 25 και έτσι ανέβαζαν γρήγορα την αξία τους και μετατρέπονταν, από παίκτες μεσαίων υψηλών, αλλά ακόμα προσεγγίσιμων στρωμάτων τιμών, στις πιο ακριβές επιλογές. Ήταν αυτοί οι παίκτες που είχα ονομάσει σε κάποιο απολογιστικό Skip The Lines. Άρα σε εκείνο το κομμάτι της χρονιάς, το κύριο για έναν manager, ήταν να βρει αυτές τις περιπτώσεις, καθώς με αυτό τον τρόπο, μπορούσε να ανέβει γρήγορα πολλές θέσεις και να αυξήσει ανάλογα και το budget του.
Μετά εμφανίστηκαν ο Lee και ο Angola, οι οποίοι άλλαξαν το παιχνίδι και πρόσφεραν πολλούς πόντους, από την αρχική μικρή τιμή τους, αλλά γρήγορα αυτοί υπήρχαν σε κάθε ομάδα και ουσιαστικά τη διαφορά την έκαναν, μόνο με την απουσία τους.
Οφείλω όμως να αναφέρω ότι τελευταία προέκυψαν κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις όπως οι Diakite, Niang, Harrison, τις οποίες, ενώ έδινα στις εβδομαδιαίες μου προτάσεις και τις οποίες σε κάποιο σημείο έφερα και στην ομάδα, δεν τις στήριξα, αφού μάλλον στην πραγματικότητα δεν τις πίστεψα πλήρως. Αυτές ήταν περιπτώσεις οι οποίες πράγματι θα μπορούσαν να αλλάξουν την πορεία κάποιας ομάδας και να αλλάξουν εντυπωσιακά τη θέση της, προσφέροντας ταχύτατη άνοδο σε μικρό χρονικό διάστημα.
Για να επανέλθω στην τελευταία αγωνιστική (σας είχα προϊδεάσει ότι οι σκέψεις μου είναι πολλές και αφορούν και το πρόσφατο παρελθόν, αλλά έχουν και μια απολογιστική, όλης της χρονιάς, χροιά), άλλο ένα γεγονός που μας πλήγωσε ήταν η ατυχία, το κακό timing.
Θα μπορούσα να αναφέρω τον Blossomgame, ως χαρακτηριστικό παράδειγμα, το οποίο είναι και από τα τελευταία. Τον είχαμε επιλέξει και τον στηρίξαμε 3-4 αγωνιστικές, καθώς τον θεωρούσαμε εξαιρετική επιλογή. Δεν μπορούσε να ξεφύγει από τη μετριότητα, καθώς είτε ήταν πολύ άστοχος, ακόμα και σε βολές, είτε είχε πρόβλημα με φάουλ ή για κάθε πιθανό και απίθανο λόγο. Τον διώξαμε και άμεσα έγραψε σκορ, φτάνοντας την τελευταία αγωνιστική μάλιστα στο season high του, σκοράροντας 30 πόντους. Φυσικά και αυτή η περίπτωση σχετίζεται άμεσα με τις περιπτώσεις που ανέφερα πριν λίγο, δηλαδή για παίκτες, ευκαιρίες του παιχνιδιού σε κάποια φάση, τους οποίους, ενώ έφερα στην ομάδα, δεν τους έδωσα τον απαραίτητο χρόνο και δεν έκανα την πρέπουσα υπομονή.
Θα μπορούσα εδώ να αναφέρω πάρα πολλούς παίκτες (η αλήθεια είναι ότι κάθε manager μπορεί να γράψει βιβλίο με τέτοιες περιπτώσεις), αλλά πρέπει άλλη μια φορά φέτος να καταγράψω, τους πιο πολυσυζητημένους παίκτες, τον Baldwin κυρίως και δευτερευόντως τους Horton-Tucker και Biberovic, οι οποίοι τόσο με πλήγωσαν. Βέβαια, έχω αναφέρει τόσες πολλές φορές την «ιστορία» τους στην New Entry ώστε θα ήταν κουραστικό να τις επαναλάβω.
Για να επανέλθω στις ατυχίες, πληγώθηκα σε αρκετές περιπτώσεις και από σωστές επιλογές. Όσο οξύμωρο και αν φαίνεται αυτό, εύκολα θα γίνει αντιληπτό, αναφέροντας το τελευταίο παράδειγμα.
Όπως είδατε έκανα λίγο πριν την έναρξη της 38ης αγωνιστικής, κάποιες αλλαγές της τελευταίας στιγμής.
Άλλαξα τους Bryant, Vesely και τους έκανα Francisco, Hayes. Με αυτή την κίνηση εξοικονόμησα και credits και μπόρεσα να κάνω τον Αταμάν, Μπαρτζώκα, καθώς είδα ότι η Μιλάνο ξεκούραζε παίκτες.
Ήταν μια ξεκάθαρα σωστή απόφαση, καθώς από όλα τα data, όλα τα analytics, το ματσάρισμα του guard της Ζαλγκίρις, ήταν πολύ καλύτερο από ότι αυτό της Χάποελ. Πράγματι είδαμε πόσο ζορίστηκε ο Bryant, όπως συνολικά η ομάδα του απέναντι στην Μονακό και πόσο εύκολα μπορούσε ο Francisco να φτάσει σε υψηλό σκορ. Αυτός πάντως παρά τους 21 πόντους που σημείωσε, είχε μόνο του 16 PIR, για 17.6 φαντασιακούς πόντους, όντας άστοχος, μην έχοντας πολλά κερδισμένα φάουλ κτλ.
Δεν αναφέρω καν τον Vesely, έναν παίκτη που περίμενα ότι θα γράψει (τον είχα προτείνει και αυτόν στη λίστα της εβδομάδας), ο οποίος πράγματι έκανε 17.6, καθώς ήταν συνειδητή επιλογή, κάτι που έπρεπε να γίνει για να μπορέσω να καταφέρω τον κύριο στόχο μου, τον Francisco. Από αυτή την επιλογή όμως, αναζητώντας αρχηγό από το δεύτερο turn, προέκυψαν δύο υποψήφιοι και οι δύο της Ζαλγκίρις.
Είχα γράψει για τον Wright, στο κείμενο ενόψει της 38ης αγωνιστικής, ότι αποτελούσε διακαή πόθο και έτσι θεωρητικά, θα ήταν και ο αρχηγός μου αν χρειαζόταν από το δεύτερο turn. Με τη, σωστή επαναλαμβάνω, απόκτηση του Francisco όμως και αφού αμφιταλαντεύτηκα αρκετά, άλλαξα τον αρχικό μου σχεδιασμό, σχετικά με πιθανή αρχηγία από το turn 2.
Έτσι μια σωστή απόφαση, κατέληξε να με ζημιώσει 29.7 πόντους, με τους οποίος σίγουρα θα είχα μπει έστω στις πρώτες 3.000 θέσεις. Αν προστεθούν σε αυτούς και άλλοι 15, από την θέση του προπονητή (η διαφορά του 25 του Αταμάν, με τους 10 του Μπαρτζώκα), θα καταλήξουμε ότι μια αλλαγή της τελευταίας στιγμής, την οποία πυροδότησε μια σωστή σκέψη, μας οδήγησε στο να χάσουμε ίσως την καλύτερη αγωνιστική όλης της χρονιάς και η οποία, έστω στο τέλος, θα βελτίωνε σημαντικά την τελική μας κατάταξη.
Άλλο πολύπαθο κομμάτι, αυτό των αλλαγών της τελευταίας στιγμής, γνωστό και κοινό ανάμεσα μας, για το οποίο δεν θα επεκταθώ παραπάνω, αφού και εδώ ο καθένας από εμάς, θα μπορούσε να απαριθμήσει πολλές ιστορίες.
Βέβαια το μεγαλύτερο θέμα όλης της χρονιάς, είναι αυτό του προπονητή. Μόνο τις τελευταίες αγωνιστικές, πάλι αυτή η θέση με καταδίκασε. Είχα καταγράψει αναλυτικά στο Ο φόβος της επιτυχίας, την περίπτωση του Γκόλεματς, στην 37η αγωνιστική και πως μας χρέωσε 30 πόντους,
Την τελευταία αγωνιστική, είχαμε άλλο ένα φαινόμενο από αυτή τη θέση, το οποίο εμφανίστηκε κυρίως στο δεύτερο μισό της σεζόν. Μετά από κάποιο σημείο, όπου συνέχεια επέλεγα προπονητές, οι οποίοι είχαν ήττες, σε κάποιο σημείο είχα τέσσερις διαδοχικές, αποφάσισα να μην κάνω καμία οικονομία και να πάω στις ακριβότερες και πιο ασφαλείς επιλογές.
Πράγματι, οι επιλογές αυτές αποδείχτηκαν σωστές, σε πρώτο χρόνο, αφού δεν είχα πολλές ήττες. Αυτό που προέκυψε όμως, ήταν αυτό που συνέβη με τον Μπαρτζώκα προχθές. Ένα εύκολο παιχνίδι, μια διαδικαστική νίκη, αλλά μια διαφορά που στο τέλος μειωνόταν και κατέληξε στους 10 ή λίγο παρακάτω πόντους, δίνοντας μας το ελάχιστο της νίκης. Μόνο με τον προπονητή του Ολυμπιακού έγινε αυτό τρεις φορές. Την ίδια ώρα, άλλες εναλλακτικές επιλογές που είχα και οι οποίες ήταν πολύ δημοφιλείς, πρόσφεραν από πολύ μικρότερη τιμή, έως και 25 πόντους, βλέπε Αταμάν την τελευταία αγωνιστική.
Συνολικά η θέση του προπονητή, ήταν αυτή που χαρακτήρισε και καταδίκασε, περισσότερο από κάθε άλλη, στη μετριότητα, όλη την χρονιά την New Entry. Είχα υπολογίσει σε κάποιο σημείο της σεζόν, σε ένα απολογιστικό πάλι, πόσους πόντους είχα χάσει, μέχρι εκείνο το σημείο, από τους προπονητές. Αν και θα μπορούσα εύκολα να έχω, με το τέλος, τα πλήρη στοιχεία, δεν θα το κάνω, για προφανείς λόγους εσωτερικής ηρεμίας. Απλά να αναφέρω ότι δεν είναι μόνο οι άμεσοι πόντοι που στερήθηκα από την πολύπαθη αυτή θέση, αλλά είναι και η μη αύξηση του budget. Και εδώ θα μπορούσα να υπολογίσω τον τελικό “ισολογισμό” όλης της χρονιάς, αλλά ούτε αυτό θα κάνω, καθώς μάλλον θα διαπιστώσω ότι συνολικά από αυτή την θέση, τα credits που έχασα ήταν περισσότερα από αυτά που κέρδισα.
Σίγουρα σε κάποιο από τα επόμενα κείμενα, καθώς σε αυτό έχουμε ήδη πει πάρα πολλά, πρέπει να αναφέρουμε τις παθογένειες του φετινού παιχνιδιού, την περίεργη κατανομή αγώνων ανά turn, με κάτι αχαρακτήριστα 9-1 και το θέμα των ξαφνικών και χωρίς καμία ενημέρωση, απουσιών παικτών, το οποίο υποβάθμισε γενικά το φετινό fantasy,
Φέτος, το παιχνίδι έχει άλλη μια καινοτομία.
Με την έναρξη των play in και τους αγώνες για τα Playoffs και το Final Four, που έπονται, δημιουργείται ένα νέο πρωτάθλημα, το οποίο ξεκινά με όρους έναρξης χρονιάς. 100 credits για κάθε manager, νέες ομάδες και νέες τιμές παικτών.
Κατά την άποψη μου, το ότι δημιουργείται ένα νέο παιχνίδι, το οποίο δεν είναι συνέχεια αυτού της κανονικής διάρκειας, κρατώντας πχ τα credits κάθε ομάδας, η διατηρώντας τις τιμές των παικτών, δίνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον και προσφέρει μια νέα και ισότιμη ευκαιρία σε όλους.
Βέβαια τα παιχνίδια, ειδικά στα play in, είναι πολύ λίγα και δεν ξέρω αν αξίζει να έχουμε κείμενο, αφού ουσιαστικά εδώ πρόκειται για έμπνευση, με μεγάλο μερίδιο τύχης κτλ. Τι θα μπορούσαμε δηλαδή, ειδικά για το παιχνίδι της Παρασκευής να γράψουμε, όταν όλοι λόγο πολύ, οι οποίοι θα φτιάξουν ομάδες για το νέο πρωτάθλημα, θα έχουν σχεδόν τους ίδιους παίκτες, αφού οι επιλογές είναι ελάχιστες.
Το μόνο που θα μπορούσα να δώσω σαν γενική οδηγία, είναι ότι αν θέλετε να βρείτε κάποιες ευκαιρίες στις νέες τιμές των παικτών, μπορείτε να τις κάνετε αναγωγή στα συνολικά credits με τα οποία τελειώσατε την κανονική διάρκεια και να κάνετε σύγκριση αυτών των τιμών.
Για να γίνει κατανοητό. Ας πούμε ότι μια ομάδα είχε φτάσει στα 130 credits και ότι είχε τελευταία αγωνιστική τον Vezenkov, στα 21 credits. Τώρα που έχει διαθέσιμα 100 credits, o ίδιος παίκτης αξίζει 16.9 credits, το οποίο με μια απλή μέθοδο των τριών, σημαίνει ότι στα 130 credits, η τιμή του ανάγεται στα 21.97. Έτσι μπορείτε να βρείτε πιθανές ευκαιρίες, κάποιες υποτιμημένες επιλογές, αλλά και να αποφύγετε τις υπερτιμημένες.
Βέβαια πάντα να έχετε στο μυαλό σας, ότι πλέον τα παιχνίδια έχουν τους δικούς τους κανόνες και ότι πάντα σε αυτές τις κρίσιμες φάσεις των παιχνιδιών, μπορεί να είναι άλλοι οι πρωταγωνιστές και ότι γενικά τώρα είναι η ώρα των μεγάλων παικτών, του περιορισμένου rotation κτλ.
Τέλος πάντων, με τον ένα (Τελικό Απολογιστικό χρονιάς) ή τον άλλο (κείμενο για το νέο πρωτάθλημα) τρόπο, σίγουρα θα έχουμε την ευκαιρία να έχουμε και άλλη επικοινωνία.
Φτάνοντας όμως προς το τέλος της χρονιάς, θα ήθελα, είτε μεσώ του λογαριασμού μου στο X @NewEntryIlias, είτε μέσω του @BasketStories, να στείλετε τα σχόλια σας σχετικά με την φετινή χρονιά και πιθανώς τις προτάσεις σας, με κάτι που θα θέλατε να αλλάξουμε, αν και του χρόνου είμαστε στην ίδια παρέα. Για εμένα προσωπικά και τη New Entry θα ήταν κάτι πολύ χρήσιμο και εποικοδομητικό.
