';
?>
We feel devotion
DataCenter
EUROLEAGUE ANALYSIS
Οι αναντικατάστατοι!
To BasketStories παρουσιάζει τους παίκτες που έχυσαν τον περισσότερο ιδρώτα στα παρκέ της φετινής Euroleague.
Δημοσιεύτηκε: 09/05/2017 15:44
Τα αφιερώματα του BasketStories στους κορυφαίους παίκτες της φετινής Euroleague ανά στατιστική κατηγορία συνεχίζονται, αυτή τη φορά όχι με κάποιο ..."καθαρόαιμο" στατιστικό, αλλά με τους χρόνους συμμετοχής των παικτών στη φετινή διοργάνωση. Υπήρχαν παίκτες που ξεχώρισαν σε όλα τα μήκη και πλάτη του παρκέ και σε διάφορες πτυχές του παιχνιδιού, ωστόσο ήταν και αυτοί που απλά ...ξεχώρισαν με τη διαρκή παρουσία τους και μόνο στο γήπεδο! Όχι, δεν υπάρχει κάποια τρανταχτή έκπληξη. Αυτοί με το μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής ήταν και κάποιοι από τους καλύτερους παίκτες της φετινής σεζόν. Γι' αυτό εξάλλου και ο χρόνος συμμετοχής θα μπορούσε να αποτελέσει έναν από τους πολλούς παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται για την ανάδειξη του MVP. Αποτελεί δηλαδή έως ένα σημείο ενδεικτικό στοιχείο των πολυτιμότερων της σεζόν, με την έννοια του πόσο κομβικοί και αναντικατάστατοι ήταν οι παίκτες για τις ομάδες τους, καθ' όλη τη διάρκεια του φετινού μαραθωνίου. Πάμε να τους δούμε αναλυτικά λοιπόν!
Τα φετινά κατορθώματα του Keith Langford είναι λίγο πολύ γνωστά, όσον αφορά την επιθετική του συγκομιδή και τον εκτελεστικό του οίστρο. Ίσως ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση όμως προκαλεί ο χρόνος συμμετοχής του, με τον Αμερικανό να αγωνίζεται σε κάθε ένα από τα 28 φετινά του ματς για 34 ολόκληρα λεπτά, έχοντας βέβαια συνεχώς για παρέα τη ...μισή άμυνα των αντίπαλων ομάδων. Ο φετινός νικητής του Alphonso Ford Trophy αγωνίστηκε μόλις σε ένα παιχνίδι λιγότερο από 30 λεπτά (μην φανταστείτε τίποτα έξαλλο, 28:27 έπαιξε), στην εκτός έδρας ήττα της ομάδας του από τον Ολυμπιακό, σε ένα ματς που είχε κριθεί από νωρίς. Σε όλα τα υπόλοιπα, είχε να γεμίσει όχι μόνο τα αντίπαλα καλάθια με πόντους και τους αμυντικούς με φάουλ, αλλά και το κενό που άφησαν τραυματίες όπως ο Pongrashov και ο Clarke! 34 λεπτά συμμετοχής λοιπόν τη σεζόν που διανύει το 34ο έτος της ηλικίας του.
Δεύτερος, σε μικρή απόσταση, με 33:28 ένας παίκτης που ήταν μεν εγνωσμένης αξίας, φέτος όμως έκανε νέο level-up στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Ο λόγος για τον Bradley Wanamaker, το Α και το Ω της φετινής Νταρουσάφακα, την οποία οδήγησε μέχρι τα playoffs και το διπλό έκπληξη στη Μαδρίτη. Σε αντίθεση με τον Langford, Wanamaker είχε μεν αρκετά (7) παιχνίδια κάτω από τα 30 λεπτά (έχοντας βέβαια και τον Wilbekin στο πλευρό του), το πόσο πολύτιμος ήταν ωστόσο για τη φετινή ομάδα του Ντέιβιντ Μπλατ φαίνεται εύκολα από τους χρόνους συμμετοχής του στα playoffs και στα κρίσιμα τελευταία παιχνίδια της Regular Season, όπου η Νταρουσάφακα έπαιζε την πρόκριση στα playoffs. Έτσι, ο Αμερικανός point guard έπαιξε 40:26 μέσα στην Μπάμπεργκ (στην παράταση), 35:05 στον "τελικό" με τον Ερυθρό Αστέρα, ενώ στα τέσσερα παιχνίδια με την Ρεάλ βρισκόταν στο παρκέ για 37:35 κατά μέσο όρο!
Αξιοσημείωτη είναι φυσικά και η τρίτη θέση του Ekpe Udoh με 31:38, σε μια ομάδα που μπορεί να μην έχει μεγάλο βάθος στην frontline, υπάρχει ωστόσο και ο (πεσμένος φέτος) Jan Vesely. Μετά το περσινό εξαιρετικό του ντεμπούτο, ο Udoh ανέβασε ακόμα περισσότερο τη φετινή του απόδοση και εξελίχθηκε στον κορυφαίο ψηλό της διοργάνωσης. Ο χαμηλότερος χρόνος του Αμερικανού ήταν τα 19:28 στο ΣΕΦ στην κανονική περίοδο, ωστόσο δεν ήταν και λίγες οι φορές που άγγιξε το 40λεπτο, όπως στην εκτός έδρας νίκη επί της ΤΣΣΚΑ (στην παράταση) με 38:55 και στην επίσης εκτός έδρας νίκη επί της Μπάμπεργκ με 38:09. Στα playoffs, ο Udoh αγωνίστηκε για 32:16 κατά μέσο όρο στα τρία παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό.
Έκπληξη ίσως αποτελεί η παρουσία του Tyrese Rice στην τέταρτη θέση της λίστας με 29:37, σε μια χρονιά που πέρασε απαρατήρητος τόσο ο ίδιος όσο και η ομάδα του. Ωστόσο αυτό έχει μια πολύ λογική εξήγηση που δεν είναι άλλη από τους υπερβολικά πολλούς τραυματισμούς των Μπλαουγκράνα τη φετινή σεζόν. Ο Rice ήταν ο μόνος που παρέμεινε ...αλώβητος κατά τη διάρκεια της χρονιάς (είχε ένα μικρό θέμα πριν την έναρξη), αγωνιζόμενος και στα 30 παιχνίδια της κανονικής περιόδου, έχοντας maximum τα 37:40 στον Ερυθρό Αστέρα, την τρίτη αγωνιστική.
Την πρώτη πεντάδα συμπληρώνει ο Derrick Brown με 29:17, ένας παίκτης που απελευθερώθηκε μετά τη μετακίνηση του Dario Saric στο ΝΒΑ. O Brown ποτέ δεν είχε πολύ "φορτωμένους" χρόνους συμμετοχής, ωστόσο πάντα ήταν σημείο αναφοράς στο παιχνίδι της Εφές. Έτσι, στην πλειοψηφία των παιχνιδιών της τουρκικής ομάδας είχε χρόνο συμμετοχής μεταξύ 27 και 32 λεπτών. Ελάχιστα πιο κάτω, μόλις 4 δεύτερα, βρίσκεται ο Nicolo Melli, ο οποίος ξεκίνησε με σαφώς υψηλότερα νούμερα σε χρόνους συμμετοχής (και όχι μόνο), ωστόσο η ...προδιαγεγραμμένη μοίρα της Μπάμπεργκ από ένα σημείο και μετά στη σεζόν έκαναν την παρουσία του στο παρκέ λιγότερο υποχρεωτική και τους χρόνους κάτω από τα 30 λεπτά πιο συνηθισμένους.
Στις θέσεις 7-8 βρίσκεται το δίδυμο της Γαλατασαράι, Vladimir Micov και Sinan Guler, οι οποίοι αποτελούσαν αφενός αναπόσπαστα κομμάτια μιας ομάδας που κατέκτησε την προηγούμενη σεζόν το Eurocup, αφετέρου όμως εκμεταλλεύτηκαν και τις μεταβολές στο ρόστερ της ομάδας, αποτελώντας τα μοναδικά σταθερά σημεία αναφοράς στο rotation του Αταμάν. Παραδόξως, ο Σέρβος ξεκίνησε με δύο παιχνίδια που οριακά ξεπέρασε το διψήφιο αριθμό αγωνιστικών λεπτών, στη συνέχεια όμως ο κανόνας ήταν οι άνω των 30 λεπτών συμμετοχές! Ο Guler από την άλλη υπήρξε σταθερός στυλοβάτης της φετινής προσπάθειας της τουρκικής ομάδας.
Οι παίκτες που συμπληρώνουν τη δεκάδα δεν αποτελούν κάποια έκπληξη. Ίσα ίσα, φαίνεται μάλλον χαμηλό το 28:57 για τον Bryant Dunston, όταν επί της ουσίας αποτέλεσε το μοναδικό σέντερ της Εφές τη φετινή σεζόν. Πέραν όμως των τυπικών λύσεων (Omic, Kirk), ο Περάσοβιτς συνήθιζε να παίζει για κάποιο χρονικό διάστημα μέσα στους αγώνες χωρίς καθαρό ψηλό. Ούτε ο Shane Larkin τέλος είχε ουσιαστικό ανταγωνισμό στη θέση του, ολοκληρώντας τη σεζόν έχοντας το απόλυτο σε συμμετοχές (33/33) και 28:54 αγωνιστικής δράσης σε κάθε παιχνίδι κατά μέσο όρο.
Από τους παίκτες εκτός δεκάδας, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο Milos Teodosic βρίσκεται στη 12η θέση με 28:23, μπροστά από τον Chris Singleton που βρίσκεται αμέσως παρακάτω με 28:14. Φυσικά, αν ρωτούσαμε 100 φίλους της Euroleague ποιος από τους δύο είχε μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής φέτος, οι ...101 θα απαντούσαν ο Αμερικανός του Παναθηναϊκού!
Ως ένα γενικότερο σχόλιο, η πρώτη δεκάδα των ...αναντικατάστατων της φετινής Euroleague δεν προξενεί κάποια έκπληξη. Ο πρώτος λόγος είναι η αδιαμφισβήτητη ποιότητα των παραπάνω παικτών. Ο δεύτερος λόγος όμως έχει να κάνει με την έλλειψη του γηγενούς στοιχείου από τις τούρκικες ομάδες, οι οποίες και μονοπωλούν σχεδόν τη σχετική λίστα. Οι ποιοτικοί Τούρκοι παίκτες είναι ελάχιστοι και είτε παίζουν στο NBA, είτε είναι... πρώην μπασκετμπολίστες. Έτσι, είναι λογικό οι ξένοι των ομάδων αυτών να επωμίζονται μεγαλύτερο φορτίο (εξαίρεση ο Sinan Guler). Υπάρχει φυσικά και έμμεση συσχέτιση εδώ, με την έννοια ότι εφόσον δεν υπάρχουν ποιοτικοί Τούρκοι, αναγκαστικά οι ομάδες θα πρέπει να επενδύσουν στους καλύτερους ξένους της ευρωπαϊκής αγοράς.
Εδώ πλέον υπεισέρχονται κι άλλοι παράγοντες, όπως ο αριθμός των αγώνων που έχει δώσει κάθε παίκτης. Έτσι, με τον Keith Langford εκτός playoffs και με δύο χαμένα ματς στη Regular Season, την πρωτιά με διαφορά κατέχει ο Brad Wanamaker, ο οποίος βρέθηκε στα παρκέ της φετινής Euroleague για 1138:22 αγωνιστικά λεπτά! Περισσότερα από 1000 λεπτά αγωνιστικής δράσης είχε και το δίδυμο ψηλών της Εφές, Duston και Brown, σε 35 αγώνες.
Πρώτη νέα είσοδο στη λίστα αποτελεί ο συμπαίκτης του Wanamaker, Will Clyburn, στο ντεμπούτο του στη διοργάνωση. Ο Αμερικανός αγωνίστηκε και αυτός σε 34 ματς, και ήταν ο 4ος παίκτης σε συνολικό χρόνο συμμετοχής στη φετινή Euroleague. Από εκεί και πέρα ακολουθούν ο Larkin, λόγω 33 ματς, ενώ μόλις στη 6η θέση βρίσκεται τελικά ο Langford που έχει το μεγαλύτερο μέσο όρο.
Μπορεί σε μέσο όρο να μένει εκτός δεκάδας, δεν ισχύει ωστόσο το ίδιο και για τον αθροιστικό χρόνο συμμετοχής. Ο λόγος για τον ακούραστο Chris Singleton του Παναθηναϊκού (μην ξεχνάμε ότι αγωνίζεται δύο σεζόν συνεχόμενα), ο οποίος ήταν ο παίκτης με την 7η μεγαλύτερη συνολική συμμετοχή στη φετινή Euroleague (εξαιρουμένου του Final 4) με 932 λεπτά αγωνιστικής δράσης.
Αμέσως παρακάτω βρίσκεται το "απόλυτο εργαλείο" της Μπασκόνια ονόματι Adam Hanga, o οποίος έπαιζε 28 λεπτά μ.ο. ή 924:37 συνολικά σε φουλ ένταση, ενώ άλλη μια νέα παρουσία είναι αυτή του Thomas Heurtel, στην 9η θέση, παρόλο που ξεκινούσε τα (29 από τα 35) παιχνίδια από τον πάγκο. Τη δεκάδα συμπληρώνει ο Ekpe Udoh, κάτι αναμενόμενο, αφού έχασε τέσσερα ματς στην Regular Season (ενώ είναι ο 3ος σε μέσο όρο συμμετοχής).
Παρεμπιπτόντως, στις θέσεις 11 και 12 βρίσκονται άλλοι δύο παίκτες του Παναθηναϊκού, ο KC Rivers και ο Νικ Καλάθης, με το δεύτερο πάντως να έχει προδιαγραφές τουλάχιστον για το TOP 5, πριν την επιστροφή του Mike James.
TOP 10 σε μέσο χρόνο συμμετοχής
| Παίκτης | Ομάδα | Χρόνος Μ.Ο. |
|---|---|---|
| Keith Langford | Ούνιξ | 34:01 |
| Brad Wanamaker | Νταρουσάφακα | 33:28 |
| Ekpe Udoh | Φενερμπαχτσέ | 31:38 |
| Tyrese Rice | Μπαρτσελόνα | 29:37 |
| Derrick Brown | Εφές | 29:17 |
| Nicolo Melli | Μπάμπεργκ | 29:13 |
| Vladimir Micov | Γαλατασαράι | 29:08 |
| Sinan Guler | Γαλατασαράι | 29:02 |
| Bryant Dunston | Εφές | 28:57 |
| Shane Larkin | Μπασκόνια | 28:54 |
Τα φετινά κατορθώματα του Keith Langford είναι λίγο πολύ γνωστά, όσον αφορά την επιθετική του συγκομιδή και τον εκτελεστικό του οίστρο. Ίσως ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση όμως προκαλεί ο χρόνος συμμετοχής του, με τον Αμερικανό να αγωνίζεται σε κάθε ένα από τα 28 φετινά του ματς για 34 ολόκληρα λεπτά, έχοντας βέβαια συνεχώς για παρέα τη ...μισή άμυνα των αντίπαλων ομάδων. Ο φετινός νικητής του Alphonso Ford Trophy αγωνίστηκε μόλις σε ένα παιχνίδι λιγότερο από 30 λεπτά (μην φανταστείτε τίποτα έξαλλο, 28:27 έπαιξε), στην εκτός έδρας ήττα της ομάδας του από τον Ολυμπιακό, σε ένα ματς που είχε κριθεί από νωρίς. Σε όλα τα υπόλοιπα, είχε να γεμίσει όχι μόνο τα αντίπαλα καλάθια με πόντους και τους αμυντικούς με φάουλ, αλλά και το κενό που άφησαν τραυματίες όπως ο Pongrashov και ο Clarke! 34 λεπτά συμμετοχής λοιπόν τη σεζόν που διανύει το 34ο έτος της ηλικίας του.
Δεύτερος, σε μικρή απόσταση, με 33:28 ένας παίκτης που ήταν μεν εγνωσμένης αξίας, φέτος όμως έκανε νέο level-up στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Ο λόγος για τον Bradley Wanamaker, το Α και το Ω της φετινής Νταρουσάφακα, την οποία οδήγησε μέχρι τα playoffs και το διπλό έκπληξη στη Μαδρίτη. Σε αντίθεση με τον Langford, Wanamaker είχε μεν αρκετά (7) παιχνίδια κάτω από τα 30 λεπτά (έχοντας βέβαια και τον Wilbekin στο πλευρό του), το πόσο πολύτιμος ήταν ωστόσο για τη φετινή ομάδα του Ντέιβιντ Μπλατ φαίνεται εύκολα από τους χρόνους συμμετοχής του στα playoffs και στα κρίσιμα τελευταία παιχνίδια της Regular Season, όπου η Νταρουσάφακα έπαιζε την πρόκριση στα playoffs. Έτσι, ο Αμερικανός point guard έπαιξε 40:26 μέσα στην Μπάμπεργκ (στην παράταση), 35:05 στον "τελικό" με τον Ερυθρό Αστέρα, ενώ στα τέσσερα παιχνίδια με την Ρεάλ βρισκόταν στο παρκέ για 37:35 κατά μέσο όρο!
Αξιοσημείωτη είναι φυσικά και η τρίτη θέση του Ekpe Udoh με 31:38, σε μια ομάδα που μπορεί να μην έχει μεγάλο βάθος στην frontline, υπάρχει ωστόσο και ο (πεσμένος φέτος) Jan Vesely. Μετά το περσινό εξαιρετικό του ντεμπούτο, ο Udoh ανέβασε ακόμα περισσότερο τη φετινή του απόδοση και εξελίχθηκε στον κορυφαίο ψηλό της διοργάνωσης. Ο χαμηλότερος χρόνος του Αμερικανού ήταν τα 19:28 στο ΣΕΦ στην κανονική περίοδο, ωστόσο δεν ήταν και λίγες οι φορές που άγγιξε το 40λεπτο, όπως στην εκτός έδρας νίκη επί της ΤΣΣΚΑ (στην παράταση) με 38:55 και στην επίσης εκτός έδρας νίκη επί της Μπάμπεργκ με 38:09. Στα playoffs, ο Udoh αγωνίστηκε για 32:16 κατά μέσο όρο στα τρία παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό.
Έκπληξη ίσως αποτελεί η παρουσία του Tyrese Rice στην τέταρτη θέση της λίστας με 29:37, σε μια χρονιά που πέρασε απαρατήρητος τόσο ο ίδιος όσο και η ομάδα του. Ωστόσο αυτό έχει μια πολύ λογική εξήγηση που δεν είναι άλλη από τους υπερβολικά πολλούς τραυματισμούς των Μπλαουγκράνα τη φετινή σεζόν. Ο Rice ήταν ο μόνος που παρέμεινε ...αλώβητος κατά τη διάρκεια της χρονιάς (είχε ένα μικρό θέμα πριν την έναρξη), αγωνιζόμενος και στα 30 παιχνίδια της κανονικής περιόδου, έχοντας maximum τα 37:40 στον Ερυθρό Αστέρα, την τρίτη αγωνιστική.
Την πρώτη πεντάδα συμπληρώνει ο Derrick Brown με 29:17, ένας παίκτης που απελευθερώθηκε μετά τη μετακίνηση του Dario Saric στο ΝΒΑ. O Brown ποτέ δεν είχε πολύ "φορτωμένους" χρόνους συμμετοχής, ωστόσο πάντα ήταν σημείο αναφοράς στο παιχνίδι της Εφές. Έτσι, στην πλειοψηφία των παιχνιδιών της τουρκικής ομάδας είχε χρόνο συμμετοχής μεταξύ 27 και 32 λεπτών. Ελάχιστα πιο κάτω, μόλις 4 δεύτερα, βρίσκεται ο Nicolo Melli, ο οποίος ξεκίνησε με σαφώς υψηλότερα νούμερα σε χρόνους συμμετοχής (και όχι μόνο), ωστόσο η ...προδιαγεγραμμένη μοίρα της Μπάμπεργκ από ένα σημείο και μετά στη σεζόν έκαναν την παρουσία του στο παρκέ λιγότερο υποχρεωτική και τους χρόνους κάτω από τα 30 λεπτά πιο συνηθισμένους.
Στις θέσεις 7-8 βρίσκεται το δίδυμο της Γαλατασαράι, Vladimir Micov και Sinan Guler, οι οποίοι αποτελούσαν αφενός αναπόσπαστα κομμάτια μιας ομάδας που κατέκτησε την προηγούμενη σεζόν το Eurocup, αφετέρου όμως εκμεταλλεύτηκαν και τις μεταβολές στο ρόστερ της ομάδας, αποτελώντας τα μοναδικά σταθερά σημεία αναφοράς στο rotation του Αταμάν. Παραδόξως, ο Σέρβος ξεκίνησε με δύο παιχνίδια που οριακά ξεπέρασε το διψήφιο αριθμό αγωνιστικών λεπτών, στη συνέχεια όμως ο κανόνας ήταν οι άνω των 30 λεπτών συμμετοχές! Ο Guler από την άλλη υπήρξε σταθερός στυλοβάτης της φετινής προσπάθειας της τουρκικής ομάδας.
Οι παίκτες που συμπληρώνουν τη δεκάδα δεν αποτελούν κάποια έκπληξη. Ίσα ίσα, φαίνεται μάλλον χαμηλό το 28:57 για τον Bryant Dunston, όταν επί της ουσίας αποτέλεσε το μοναδικό σέντερ της Εφές τη φετινή σεζόν. Πέραν όμως των τυπικών λύσεων (Omic, Kirk), ο Περάσοβιτς συνήθιζε να παίζει για κάποιο χρονικό διάστημα μέσα στους αγώνες χωρίς καθαρό ψηλό. Ούτε ο Shane Larkin τέλος είχε ουσιαστικό ανταγωνισμό στη θέση του, ολοκληρώντας τη σεζόν έχοντας το απόλυτο σε συμμετοχές (33/33) και 28:54 αγωνιστικής δράσης σε κάθε παιχνίδι κατά μέσο όρο.
Από τους παίκτες εκτός δεκάδας, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο Milos Teodosic βρίσκεται στη 12η θέση με 28:23, μπροστά από τον Chris Singleton που βρίσκεται αμέσως παρακάτω με 28:14. Φυσικά, αν ρωτούσαμε 100 φίλους της Euroleague ποιος από τους δύο είχε μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής φέτος, οι ...101 θα απαντούσαν ο Αμερικανός του Παναθηναϊκού!
Ως ένα γενικότερο σχόλιο, η πρώτη δεκάδα των ...αναντικατάστατων της φετινής Euroleague δεν προξενεί κάποια έκπληξη. Ο πρώτος λόγος είναι η αδιαμφισβήτητη ποιότητα των παραπάνω παικτών. Ο δεύτερος λόγος όμως έχει να κάνει με την έλλειψη του γηγενούς στοιχείου από τις τούρκικες ομάδες, οι οποίες και μονοπωλούν σχεδόν τη σχετική λίστα. Οι ποιοτικοί Τούρκοι παίκτες είναι ελάχιστοι και είτε παίζουν στο NBA, είτε είναι... πρώην μπασκετμπολίστες. Έτσι, είναι λογικό οι ξένοι των ομάδων αυτών να επωμίζονται μεγαλύτερο φορτίο (εξαίρεση ο Sinan Guler). Υπάρχει φυσικά και έμμεση συσχέτιση εδώ, με την έννοια ότι εφόσον δεν υπάρχουν ποιοτικοί Τούρκοι, αναγκαστικά οι ομάδες θα πρέπει να επενδύσουν στους καλύτερους ξένους της ευρωπαϊκής αγοράς.
TOP 10 σε συνολικό χρόνο συμμετοχής
| Παίκτης | Ομάδα | Αγώνες | Συνολικός Χρόνος |
|---|---|---|---|
| Brad Wanamaker | Νταρουσάφακα | 34 | 1138:22 |
| Derrick Brown | Εφές | 35 | 1025:03 |
| Bryant Dunston | Εφές | 35 | 1013:26 |
| Will Clyburn | Νταρουσάφακα | 34 | 957:37 |
| Shane Larkin | Μπασκόνια | 33 | 953:45 |
| Keith Langford | Ούνιξ | 28 | 952:47 |
| Chris Singleton | Παναθηναϊκός | 33 | 932:01 |
| Adam Hanga | Μπασκόνια | 33 | 924:37 |
| Thomas Heurtel | Εφές | 35 | 920:07 |
| Ekpe Udoh | Φενερμπαχτσέ | 29 | 917:44 |
Εδώ πλέον υπεισέρχονται κι άλλοι παράγοντες, όπως ο αριθμός των αγώνων που έχει δώσει κάθε παίκτης. Έτσι, με τον Keith Langford εκτός playoffs και με δύο χαμένα ματς στη Regular Season, την πρωτιά με διαφορά κατέχει ο Brad Wanamaker, ο οποίος βρέθηκε στα παρκέ της φετινής Euroleague για 1138:22 αγωνιστικά λεπτά! Περισσότερα από 1000 λεπτά αγωνιστικής δράσης είχε και το δίδυμο ψηλών της Εφές, Duston και Brown, σε 35 αγώνες.
Πρώτη νέα είσοδο στη λίστα αποτελεί ο συμπαίκτης του Wanamaker, Will Clyburn, στο ντεμπούτο του στη διοργάνωση. Ο Αμερικανός αγωνίστηκε και αυτός σε 34 ματς, και ήταν ο 4ος παίκτης σε συνολικό χρόνο συμμετοχής στη φετινή Euroleague. Από εκεί και πέρα ακολουθούν ο Larkin, λόγω 33 ματς, ενώ μόλις στη 6η θέση βρίσκεται τελικά ο Langford που έχει το μεγαλύτερο μέσο όρο.
Μπορεί σε μέσο όρο να μένει εκτός δεκάδας, δεν ισχύει ωστόσο το ίδιο και για τον αθροιστικό χρόνο συμμετοχής. Ο λόγος για τον ακούραστο Chris Singleton του Παναθηναϊκού (μην ξεχνάμε ότι αγωνίζεται δύο σεζόν συνεχόμενα), ο οποίος ήταν ο παίκτης με την 7η μεγαλύτερη συνολική συμμετοχή στη φετινή Euroleague (εξαιρουμένου του Final 4) με 932 λεπτά αγωνιστικής δράσης.
Αμέσως παρακάτω βρίσκεται το "απόλυτο εργαλείο" της Μπασκόνια ονόματι Adam Hanga, o οποίος έπαιζε 28 λεπτά μ.ο. ή 924:37 συνολικά σε φουλ ένταση, ενώ άλλη μια νέα παρουσία είναι αυτή του Thomas Heurtel, στην 9η θέση, παρόλο που ξεκινούσε τα (29 από τα 35) παιχνίδια από τον πάγκο. Τη δεκάδα συμπληρώνει ο Ekpe Udoh, κάτι αναμενόμενο, αφού έχασε τέσσερα ματς στην Regular Season (ενώ είναι ο 3ος σε μέσο όρο συμμετοχής).
Παρεμπιπτόντως, στις θέσεις 11 και 12 βρίσκονται άλλοι δύο παίκτες του Παναθηναϊκού, ο KC Rivers και ο Νικ Καλάθης, με το δεύτερο πάντως να έχει προδιαγραφές τουλάχιστον για το TOP 5, πριν την επιστροφή του Mike James.
