';
?>
We feel devotion
DataCenter
NEW ENTRY
Ο νόμος της Φαντασιακής Σχετικότητας
Πως γίνεται, η απόκτηση ενός παίκτη που σε δύο αγωνιστικές δίνει 31.9 και 25 πόντους, να μην κρίνεται επιτυχημένη; Πώς γίνεται με σκορ 192.85, να βλέπεις το round σαν χαμένη ευκαιρία;
Δημοσιεύτηκε: 02/11/2026 16:21
Όσο παράξενα ή και αμετροεπή και αν φαίνονται αυτά που ανέφερα παραπάνω, είναι μια πραγματικότητα στο fantasy, την οποία όλοι λίγο πολύ έχουμε αντιμετωπίσει.
Για το πρώτο, την απόκτηση ενός παίκτη, ο οποίος αποδίδει εξαιρετικά, αλλά παρόλα αυτά, δεν κρίνεις την κίνηση αυτή επιτυχημένη, αρκεί να σκεφτούμε ότι για να κάνουμε τον τελικό απολογισμό, πρέπει να δούμε και τις αποδόσεις του ανταγωνισμού.
Για να μιλήσω για την δική μου περίπτωση, απέκτησα τον Kabengele την 7η αγωνιστική, στοχεύοντας στο εύκολο πρόγραμμα της ομάδας του, αλλά και βλέποντας από το DataCenter του BasketStories, το οποίο με την ευκαιρία, είναι ένα εργαλείο το οποίο όλοι πρέπει να μελετάτε πριν φτιάξετε τις ομάδες σας, ότι οι αντίπαλοι του είναι γενναιόδωροι με τα αντίπαλα center.
Πράγματι ο παίκτης της Ντουμπάει, έδωσε δύο συνεχόμενα εξαιρετικά σκορ και ως εκ τούτου, η απόκτηση του, θεωρητικά, ήταν μια απόλυτα επιτυχημένη κίνηση. Όταν βλέπεις όμως, ότι σε αυτές τις αγωνιστικές, centers πολύ φθηνότεροι από αυτόν, δίνουν σκορ πολύ κοντινά, τότε το τελικό συμπέρασμα, είναι ότι υπήρχαν καλύτερες επιλογές. Πιο συγκεκριμένα, όταν βλέπεις τον Hayes να έχει την 7η και 8η αγωνιστική, 20 και 21 PIR ή τον, ακόμα πιο φθηνό, Faye, 14 και 18, τότε μάλλον επαναπροσδιορίζεις και βλέπεις ότι πλήρωσες πολύ ακριβά, κάτι που, περίπου στον ίδιο βαθμό, μπορούσες να το βρεις πολύ πιο οικονομικά.
Και αν έχεις παρακολουθήσει τον Kabengele, εναντίον της Παρί, να σκοράρει 22 πόντους και να μαζεύει 13 ριμπάουντ και εναγωνίως, περιμένεις την τελική του αξιολόγηση, για να μεταφραστούν αυτοί οι αριθμοί, σε ένα εντυπωσιακό PIR, τότε βλέποντας το 25, νιώθεις σχεδόν “προδομένος” και ψάχνεις ήδη τον αντικαταστάτη του.
Για τη δεύτερη αναφορά μου, σχετικά με το υψηλό σκορ, το οποίο σε αφήνει με αυτό το χαρακτηριστικό “Αχ”, έχω γράψει από πέρυσι, ότι προσωπικά, μια χαμένη ευκαιρία για ένα πολύ μεγάλο σκορ, σε μια αγωνιστική, στην οποία όλες σου, σχεδόν, οι επιλογές έχουν αποδώσει, είναι χειρότερο από ένα μέτριο ή και κακό round.
Επιλογές που δεν θα βγουν, αγωνιστικές στις οποίες βλέπεις, ότι τίποτα δεν πάει καλά, πάντα θα υπάρχουν, για όλους τους managers. Σε αυτές τις αγωνιστικές, κοιτάζεις απλώς να σώσεις ότι μπορείς και να υποστείς τις μικρότερες δυνατές συνέπειες.
Αλλά, όταν ξεκινά μια αγωνιστική και βλέπεις, όλα όσα είχες προβλέψει, να βγαίνουν και να χρειάζονται απλά, μικρές λεπτομέρειες, για να βγει ένα πολύ μεγάλο σκορ, οι οποίες όμως αυτές λεπτομέρειες, με κάποιο τρόπο, με κάποια αλλαγή της τελευταίας στιγμής, με ένα ρίσκο που δεν βγαίνει ή με ότι άλλο, είναι τελικά εναντίον σου, τότε αυτό το What If, το κρίμα, κυριαρχούν (άλλη είναι η κατάλληλη λέξη, αλλά δεν θέλω να την γράψω. Ανατρέξτε στα λόγια της Πατουλίδου, μετά το χρυσό στους Ολυμπιακούς).
Για να μιλήσω πάλι για την New Entry, η αρχηγία του Maledon βγήκε απόλυτα, ο Miller-McIntyre, o Vezenkov, o Παπανικολάου ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες, από τον προπονητή πήραμε το απόλυτο, αλλά παρόλα αυτά, δεν έφτασα καν στους 200 πόντους, γιατί για 0,2 credits, αναγκάστηκα να κάνω τον Madar, σε Clark (ο οποίος χρειάστηκε 21 πόντους, για να έχει 8 PIR, ο ορισμός του αντιφαντασιακού παίκτη) ή από τον Colson, για τον οποίο περίμενα την ευκαιρία να φέρω, να είναι ο ηγέτης της Μακάμπι στην ανατροπή, που μάταια τελικά, προσπάθησε να κάνει, αλλά όλο αυτό να μεταφράζεται σε αξιολόγηση μόνο 10, τότε μένει το συναίσθημα, ότι αφού δεν μπόρεσα τώρα να κάνω ένα πραγματικά μεγάλο σκορ και να αναρριχηθώ σε θέσεις, αυτό δεν θα γίνει ποτέ.
Ξαναλέω, για να μην φανώ αλαζόνας, ότι η 9η αγωνιστική, ήταν πολύ καλή για την ομάδα και έτσι, είχα και άνοδο στην συνολική κατάταξη και αύξηση 2 credits, στο budget της ομάδας μου, απλά θα μπορούσα και κάτι ακόμα καλύτερο.
Για να επανέλθουμε στους νόμους του fantasy, που με τον ρυθμό που τους καταγράφουμε, θα φανεί σαν προσπάθεια θέσπισης φαντασιακού συντάγματος, το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε, είναι να επιλέξουμε παίκτες τους οποίους δεν έχουμε παρακολουθήσει ποτέ, απλά βλέποντας κάποια καλά σκορ τους, τις τελευταίες αγωνιστικές. Αυτό μοιάζει με τυφλό ποντάρισμα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς δεδομένα, απλά με κάποιες ενδείξεις.
Το έκανα προσωπικά, σε κάποια ομάδα μου τις δύο τελευταίες αγωνιστικές και είχα τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αλλά είναι οι περιπτώσεις που λες, καλά να πάθω.
Την 7η αγωνιστική, πήρα τον Etienne, αφού είχε last3, 22 PIR, χωρίς όμως να έχω παρακολουθήσει, ούτε ένα ολόκληρο από αυτά τα παιχνίδια, έτσι ώστε να έχω άποψη, σχετικά με το αν ήταν κάτι συγκυριακό ή αν πράγματι, έχει τις δυνατότητες να συνεχίσει να αποδίδει σε αυτά τα επίπεδα. Τα δύο επόμενα σκορ του ήταν 4 και 1. Θα μπορούσα να ψάξω δικαιολογίες, ότι στην ομάδα του υπήρχαν αναπάντεχες επιστροφές ή σε έναν αγώνα, έπαιξε πολύ λίγο, λόγω φάουλ, αλλά η γενική εικόνα δεν αλλάζει. Ήταν μια “εύκολη” επιλογή και αναλόγως την χρεώθηκα.
Ακόμα χειρότερο, ήταν μια επιλογή μου, την αγωνιστική που μας πέρασε. Έκανα τις επιλογές που ήθελα και μου έμεινε μια θέση forward, με διαθέσιμα κάτι παραπάνω από 9.5 credits. Χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο, άρχισα το ψάξιμο, σε τιμές όσο πιο κοντά στο διαθέσιμο ποσό.
Άλλο ένα λάθος που κάνουμε όλοι μας, καθώς προσπαθούμε να ξοδέψουμε όλα τα διαθέσιμα credits μας, μην αφήνοντας ανεκμετάλλευτα κάποια από αυτά και έτσι απλά οδηγούμαστε σε μια επιλογή, απλά γιατί είναι κοντά σε αυτά που μπορούμε να δώσουμε και όχι γιατί πράγματι την πιστεύουμε.
Βρήκα στα 9.1 credits τον Tyrese Martin, ο οποίος είχε και αυτός ένα εντυπωσιακό last3. Λέω ότι αυτό ήταν χειρότερο, γιατί τον είχα παρακολουθήσει, όσο μπορούσα σε κάποια παιχνίδια, όταν άρχισε να κάνει τα πρώτα καλά του σκορ και δεν με έπεισε ότι μπορεί να αποτελέσει, αυτή την στιγμή, πραγματικό διεκδικητή κάποιας θέσης στις ομάδες μου.
Αλλά, παρασυρόμενος από τα καλά του σκορ και λόγω της τιμής του, έκανα το τυφλό ποντάρισμα, περιμένοντας που θα κάτσει η μπίλια, γιατί αυτό ρουλέτα ήταν, όχι φαντασιακή επιλογή.
Επιβεβαιώνοντας άλλη μια φορά τον νόμο του Μέρφυ, «Οτιδήποτε μπορεί αν πάει στραβά, θα πάει», ο Martin έκανε το χειρότερο του σκορ, “χαρίζοντας” μου -4 πόντους και -0.5 credits.
Και εδώ θα μπορούσα να επικαλεστώ την ατυχία μου, καθώς μετά από διαδοχικά σκορ, 9, 19, 20, 13, πραγματικά ήθελε προσπάθεια να έχει τόσο χαμηλή αξιολόγηση, αλλά προτιμώ να δω την αλήθεια και να παραδεχτώ ότι ήταν ένα τεράστιο ρίσκο, ένα ποντάρισμα και σε τέτοιες περιπτώσεις, πρέπει να δέχεσαι όλα τα αποτελέσματα.
Για να μιλήσουμε, γενικότερα για κάποια άλλα θέματα, τα οποία προέκυψαν τις τελευταίες αυτές δύο αγωνιστικές.
Πρόσωπο της διαβολοβδομάδας, ήταν αδιαμφισβήτητα ο Bryant, o οποίος κατάφερε να πάει από το ναδίρ, στο ζενίθ, μέσα σε δύο ημέρες. Από τους 38.5 φαντασιακούς πόνοτυς, εναντίον της Εφες, πήγε στο, εντελώς απροσδόκητο και πρωτοφανές για εκείνον, -6 εναντίον της Ντουμπάι.
Και αυτά που πρόσφερε σε όσες ομάδες τον είχαν την 8η αγωνιστική, όντας ο καθοριστικός παράγοντας σε όσες ομάδες ξεχώρισαν, τα πήρε πίσω δύο ημέρες αργότερα.
Αυτό το αρνητικό του σκορ δε, μάλλον έδωσε μια απάντηση ή έστω μια ένδειξη, στο ερώτημα, αν τελικά ο Vezenkov πρέπει να είναι στις ομάδες μας. Γιατί, άλλο στο χειρότερο σου να κάνεις 7 PIR και εντελώς διαφορετικό να κάνεις -6.
Επίσης και αυτές τις αγωνιστικές επιβεβαιώθηκε η μεγάλη δυσκολία εύρεσης κάποιας αξιόπιστης και με κάποια σχετική σταθερότητα, επιλογής στα forwards. Ο Taylor, σε κανένα σημείο δεν έχει πλησιάσει καν τα περσινά του στάνταρ, ενώ ο Mirotic, μετά το καλό του ξεκίνημα, είχε μεγάλη πτώση και πλέον είναι τραυματίας. Στον ΠΑΟ, όπως έχουμε ξαναπεί, είναι τόσοι πολλοί, ώστε δεν μπορείς να προβλέψεις, ποιος θα βγει μπροστά σε κάθε αγωνιστική. Ο Moneke και ο Nwora, έχουν κάποια ξεσπάσματα, αλλά δεν έχουν σταθερότητα. Ο Bacon, διαχρονικά αποτελεί ρίσκο, τουλάχιστον για τα δικά μου κριτήρια. Αυτό βέβαια μπορεί να είναι και κάποιες από τις δικές μου προλήψεις, οι οποίες πλέον με πληγώνουν, αλλά όπως έχουμε πει, You can't teach an (fantasy) old dog, new (fantasy) tricks.
O Hoard, εξαιρετική επιλογή πέρυσι, φέτος μοιάζει με άλλο παίκτη, παρασυρόμενος από τη γενική εικόνα της Μακάμπι.
Ο Petrusev, δείχνει κάποια σημάδια ανάκαμψης, αλλά ακόμα είναι πολύ μακριά, από το να εξεταστεί σοβαρά από μια ομάδα.
Ο Malcolm, παραδόξως, είναι αυτός που έχει αξιοποιήσει, περισσότερο και από τα Guards της Εφες, την ευκαιρία και την πρόκληση με τον τραυματισμό του James και συνεχίζει να αποδίδει εξαιρετικά.
Και ο Ward, εκμεταλλεύτηκε τις απουσίες του Ολυμπιακού, έχοντας περισσότερο χρόνο την μπάλα στα χέρια του και σαν δυάρι πλέον και, σταθερά, δίνει αξιοπρεπή σκορ.
Πως από τους δύο τελευταίους, τους οποίους έχω παρακολουθήσει απείρως περισσότερο, μπορεί κάποιος να επιλέξει τον Tyrese Martin, είναι ένα ερώτημα που δεν μπορεί να βρει, καμία λογική απάντηση.
Κλείνοντας, θα ήθελα να κάνω και μια αναφορά στα centers, όπου είχαμε δύο αξιοσημείωτα γεγονότα.
Πρώτον, ότι είδαμε στα δύο τελευταία παιχνίδια της Ζάλγκιρις, τον Valanciunas να ξεπερνά τα 20min συμμετοχής και μάλιστα εναντίον της Παρτιζάν να φτάνει τα 28:37. Αν ο χρόνος του παραμείνει σε αυτά τα επίπεδα, αυτομάτως γίνεται must have για κάθε ομάδα, αφού το ότι όσο παίζει, θα παίρνει ριμπάουντ, θα σκοράρει, θα κερδίζει φάουλ κτλ, είναι σχεδόν νομοτελειακό.
Άλλο ένα, σημειολογικό, δεδομένο είναι ότι είδαμε το πρώτο round, μετά από οχτώ συνεχόμενα, όπου ο Diarra, δεν αύξησε την τιμή του. Προφανώς, δεν γίνεται επ' άπειρον κάποιος παίκτης, κάθε αγωνιστική να αυξάνει την τιμή του, αλλά ίσως πρέπει πλέον να εξετάσουμε εκ νέου, με τα νέα δεδομένα, την περίπτωση του. Πλέον πρόκειται για ένα center, με τιμή στα 10 credits, του οποίου ο χρόνος συμμετοχής, σταθερά πλέον, κυμαίνεται στα 16 με 18, max, λεπτά και δεν ξέρω αν με αυτές τις συνθήκες, μπορούμε να περιμένουμε κάτι πολύ καλύτερο.
Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω, ότι, οικονομικά τουλάχιστον, φαίνεται να υπάρχουν κάποιες πολύ καλές ευκαιρίες.
Ο Bryant, τον οποίο αναφέραμε και παραπάνω, βρίσκεται πλέον σε τιμή 17 credits, την χαμηλότερη μετά την 3η αγωνιστική, ενώ έχει φτάσει και τα 18.
Ο Carlik Jones, μετά τα δύο συνεχόμενα μέτρια σκορ, έφτασε στα 14.1 και πιο φθηνό τον είχαμε μόνο στο ξεκίνημα του fantasy. Βέβαια η Παρτιζάν, έχει προσθέσει κάποιος νέους παίκτες και ίσως, χρειαστεί να περιμένουμε μέχρι ο καθένας να βρει τον χρόνο και τον ρόλο του, αλλά το να δούμε ένα πολύ υψηλό σκορ του αναμφισβήτητα, ηγέτη της, εντός έδρας, με αντίπαλο την καταπράσινη Μακάμπι, μόνο παράξενο δεν μπορεί να θεωρηθεί.
Ακόμα ο Wright, ο οποίος πλέον, βρίσκεται στην τιμή εκκίνηση του και έχοντας τέσσερα συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια και αμέσως μετά στην έδρα της Βιλερμπάν, δεν μπορεί να μην εξεταστεί τουλάχιστον, από κάθε έναν από εμάς.
Μην ξεχνάτε ότι η αγωνιστική, ξεκινά Τετάρτη βράδυ, με τον αγώνα, της, χωρίς Maledon (μεγάλο πλήγμα για τις ομάδες μου) και Jantunen Ρεάλ, εναντίον του, μάλλον σε κακό φεγγάρι, Παναθηναϊκού.
Άλλος ένας νόμος του fantasy, λέει, ότι δεν πρέπει οι επιλογές σας, να εξαρτώνται αποκλειστικά από τα turns.
Σταθερά πλέον, με πλούσιο υλικό, προτάσεις, ευκαιρίες, απαντήσεις στις ερωτήσεις σας και πολλά άλλα, επισκεφτείτε τον λογαριασμό μου στο X@NewEntryIlias.
Καλή επιτυχία σε όλους.
Για το πρώτο, την απόκτηση ενός παίκτη, ο οποίος αποδίδει εξαιρετικά, αλλά παρόλα αυτά, δεν κρίνεις την κίνηση αυτή επιτυχημένη, αρκεί να σκεφτούμε ότι για να κάνουμε τον τελικό απολογισμό, πρέπει να δούμε και τις αποδόσεις του ανταγωνισμού.
Για να μιλήσω για την δική μου περίπτωση, απέκτησα τον Kabengele την 7η αγωνιστική, στοχεύοντας στο εύκολο πρόγραμμα της ομάδας του, αλλά και βλέποντας από το DataCenter του BasketStories, το οποίο με την ευκαιρία, είναι ένα εργαλείο το οποίο όλοι πρέπει να μελετάτε πριν φτιάξετε τις ομάδες σας, ότι οι αντίπαλοι του είναι γενναιόδωροι με τα αντίπαλα center.
Πράγματι ο παίκτης της Ντουμπάει, έδωσε δύο συνεχόμενα εξαιρετικά σκορ και ως εκ τούτου, η απόκτηση του, θεωρητικά, ήταν μια απόλυτα επιτυχημένη κίνηση. Όταν βλέπεις όμως, ότι σε αυτές τις αγωνιστικές, centers πολύ φθηνότεροι από αυτόν, δίνουν σκορ πολύ κοντινά, τότε το τελικό συμπέρασμα, είναι ότι υπήρχαν καλύτερες επιλογές. Πιο συγκεκριμένα, όταν βλέπεις τον Hayes να έχει την 7η και 8η αγωνιστική, 20 και 21 PIR ή τον, ακόμα πιο φθηνό, Faye, 14 και 18, τότε μάλλον επαναπροσδιορίζεις και βλέπεις ότι πλήρωσες πολύ ακριβά, κάτι που, περίπου στον ίδιο βαθμό, μπορούσες να το βρεις πολύ πιο οικονομικά.
Και αν έχεις παρακολουθήσει τον Kabengele, εναντίον της Παρί, να σκοράρει 22 πόντους και να μαζεύει 13 ριμπάουντ και εναγωνίως, περιμένεις την τελική του αξιολόγηση, για να μεταφραστούν αυτοί οι αριθμοί, σε ένα εντυπωσιακό PIR, τότε βλέποντας το 25, νιώθεις σχεδόν “προδομένος” και ψάχνεις ήδη τον αντικαταστάτη του.
Για τη δεύτερη αναφορά μου, σχετικά με το υψηλό σκορ, το οποίο σε αφήνει με αυτό το χαρακτηριστικό “Αχ”, έχω γράψει από πέρυσι, ότι προσωπικά, μια χαμένη ευκαιρία για ένα πολύ μεγάλο σκορ, σε μια αγωνιστική, στην οποία όλες σου, σχεδόν, οι επιλογές έχουν αποδώσει, είναι χειρότερο από ένα μέτριο ή και κακό round.
Επιλογές που δεν θα βγουν, αγωνιστικές στις οποίες βλέπεις, ότι τίποτα δεν πάει καλά, πάντα θα υπάρχουν, για όλους τους managers. Σε αυτές τις αγωνιστικές, κοιτάζεις απλώς να σώσεις ότι μπορείς και να υποστείς τις μικρότερες δυνατές συνέπειες.
Αλλά, όταν ξεκινά μια αγωνιστική και βλέπεις, όλα όσα είχες προβλέψει, να βγαίνουν και να χρειάζονται απλά, μικρές λεπτομέρειες, για να βγει ένα πολύ μεγάλο σκορ, οι οποίες όμως αυτές λεπτομέρειες, με κάποιο τρόπο, με κάποια αλλαγή της τελευταίας στιγμής, με ένα ρίσκο που δεν βγαίνει ή με ότι άλλο, είναι τελικά εναντίον σου, τότε αυτό το What If, το κρίμα, κυριαρχούν (άλλη είναι η κατάλληλη λέξη, αλλά δεν θέλω να την γράψω. Ανατρέξτε στα λόγια της Πατουλίδου, μετά το χρυσό στους Ολυμπιακούς).
Για να μιλήσω πάλι για την New Entry, η αρχηγία του Maledon βγήκε απόλυτα, ο Miller-McIntyre, o Vezenkov, o Παπανικολάου ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες, από τον προπονητή πήραμε το απόλυτο, αλλά παρόλα αυτά, δεν έφτασα καν στους 200 πόντους, γιατί για 0,2 credits, αναγκάστηκα να κάνω τον Madar, σε Clark (ο οποίος χρειάστηκε 21 πόντους, για να έχει 8 PIR, ο ορισμός του αντιφαντασιακού παίκτη) ή από τον Colson, για τον οποίο περίμενα την ευκαιρία να φέρω, να είναι ο ηγέτης της Μακάμπι στην ανατροπή, που μάταια τελικά, προσπάθησε να κάνει, αλλά όλο αυτό να μεταφράζεται σε αξιολόγηση μόνο 10, τότε μένει το συναίσθημα, ότι αφού δεν μπόρεσα τώρα να κάνω ένα πραγματικά μεγάλο σκορ και να αναρριχηθώ σε θέσεις, αυτό δεν θα γίνει ποτέ.
Ξαναλέω, για να μην φανώ αλαζόνας, ότι η 9η αγωνιστική, ήταν πολύ καλή για την ομάδα και έτσι, είχα και άνοδο στην συνολική κατάταξη και αύξηση 2 credits, στο budget της ομάδας μου, απλά θα μπορούσα και κάτι ακόμα καλύτερο.
Για να επανέλθουμε στους νόμους του fantasy, που με τον ρυθμό που τους καταγράφουμε, θα φανεί σαν προσπάθεια θέσπισης φαντασιακού συντάγματος, το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε, είναι να επιλέξουμε παίκτες τους οποίους δεν έχουμε παρακολουθήσει ποτέ, απλά βλέποντας κάποια καλά σκορ τους, τις τελευταίες αγωνιστικές. Αυτό μοιάζει με τυφλό ποντάρισμα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς δεδομένα, απλά με κάποιες ενδείξεις.
Το έκανα προσωπικά, σε κάποια ομάδα μου τις δύο τελευταίες αγωνιστικές και είχα τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αλλά είναι οι περιπτώσεις που λες, καλά να πάθω.
Την 7η αγωνιστική, πήρα τον Etienne, αφού είχε last3, 22 PIR, χωρίς όμως να έχω παρακολουθήσει, ούτε ένα ολόκληρο από αυτά τα παιχνίδια, έτσι ώστε να έχω άποψη, σχετικά με το αν ήταν κάτι συγκυριακό ή αν πράγματι, έχει τις δυνατότητες να συνεχίσει να αποδίδει σε αυτά τα επίπεδα. Τα δύο επόμενα σκορ του ήταν 4 και 1. Θα μπορούσα να ψάξω δικαιολογίες, ότι στην ομάδα του υπήρχαν αναπάντεχες επιστροφές ή σε έναν αγώνα, έπαιξε πολύ λίγο, λόγω φάουλ, αλλά η γενική εικόνα δεν αλλάζει. Ήταν μια “εύκολη” επιλογή και αναλόγως την χρεώθηκα.
Ακόμα χειρότερο, ήταν μια επιλογή μου, την αγωνιστική που μας πέρασε. Έκανα τις επιλογές που ήθελα και μου έμεινε μια θέση forward, με διαθέσιμα κάτι παραπάνω από 9.5 credits. Χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο, άρχισα το ψάξιμο, σε τιμές όσο πιο κοντά στο διαθέσιμο ποσό.
Άλλο ένα λάθος που κάνουμε όλοι μας, καθώς προσπαθούμε να ξοδέψουμε όλα τα διαθέσιμα credits μας, μην αφήνοντας ανεκμετάλλευτα κάποια από αυτά και έτσι απλά οδηγούμαστε σε μια επιλογή, απλά γιατί είναι κοντά σε αυτά που μπορούμε να δώσουμε και όχι γιατί πράγματι την πιστεύουμε.
Βρήκα στα 9.1 credits τον Tyrese Martin, ο οποίος είχε και αυτός ένα εντυπωσιακό last3. Λέω ότι αυτό ήταν χειρότερο, γιατί τον είχα παρακολουθήσει, όσο μπορούσα σε κάποια παιχνίδια, όταν άρχισε να κάνει τα πρώτα καλά του σκορ και δεν με έπεισε ότι μπορεί να αποτελέσει, αυτή την στιγμή, πραγματικό διεκδικητή κάποιας θέσης στις ομάδες μου.
Αλλά, παρασυρόμενος από τα καλά του σκορ και λόγω της τιμής του, έκανα το τυφλό ποντάρισμα, περιμένοντας που θα κάτσει η μπίλια, γιατί αυτό ρουλέτα ήταν, όχι φαντασιακή επιλογή.
Επιβεβαιώνοντας άλλη μια φορά τον νόμο του Μέρφυ, «Οτιδήποτε μπορεί αν πάει στραβά, θα πάει», ο Martin έκανε το χειρότερο του σκορ, “χαρίζοντας” μου -4 πόντους και -0.5 credits.
Και εδώ θα μπορούσα να επικαλεστώ την ατυχία μου, καθώς μετά από διαδοχικά σκορ, 9, 19, 20, 13, πραγματικά ήθελε προσπάθεια να έχει τόσο χαμηλή αξιολόγηση, αλλά προτιμώ να δω την αλήθεια και να παραδεχτώ ότι ήταν ένα τεράστιο ρίσκο, ένα ποντάρισμα και σε τέτοιες περιπτώσεις, πρέπει να δέχεσαι όλα τα αποτελέσματα.
Για να μιλήσουμε, γενικότερα για κάποια άλλα θέματα, τα οποία προέκυψαν τις τελευταίες αυτές δύο αγωνιστικές.
Πρόσωπο της διαβολοβδομάδας, ήταν αδιαμφισβήτητα ο Bryant, o οποίος κατάφερε να πάει από το ναδίρ, στο ζενίθ, μέσα σε δύο ημέρες. Από τους 38.5 φαντασιακούς πόνοτυς, εναντίον της Εφες, πήγε στο, εντελώς απροσδόκητο και πρωτοφανές για εκείνον, -6 εναντίον της Ντουμπάι.
Και αυτά που πρόσφερε σε όσες ομάδες τον είχαν την 8η αγωνιστική, όντας ο καθοριστικός παράγοντας σε όσες ομάδες ξεχώρισαν, τα πήρε πίσω δύο ημέρες αργότερα.
Αυτό το αρνητικό του σκορ δε, μάλλον έδωσε μια απάντηση ή έστω μια ένδειξη, στο ερώτημα, αν τελικά ο Vezenkov πρέπει να είναι στις ομάδες μας. Γιατί, άλλο στο χειρότερο σου να κάνεις 7 PIR και εντελώς διαφορετικό να κάνεις -6.
Επίσης και αυτές τις αγωνιστικές επιβεβαιώθηκε η μεγάλη δυσκολία εύρεσης κάποιας αξιόπιστης και με κάποια σχετική σταθερότητα, επιλογής στα forwards. Ο Taylor, σε κανένα σημείο δεν έχει πλησιάσει καν τα περσινά του στάνταρ, ενώ ο Mirotic, μετά το καλό του ξεκίνημα, είχε μεγάλη πτώση και πλέον είναι τραυματίας. Στον ΠΑΟ, όπως έχουμε ξαναπεί, είναι τόσοι πολλοί, ώστε δεν μπορείς να προβλέψεις, ποιος θα βγει μπροστά σε κάθε αγωνιστική. Ο Moneke και ο Nwora, έχουν κάποια ξεσπάσματα, αλλά δεν έχουν σταθερότητα. Ο Bacon, διαχρονικά αποτελεί ρίσκο, τουλάχιστον για τα δικά μου κριτήρια. Αυτό βέβαια μπορεί να είναι και κάποιες από τις δικές μου προλήψεις, οι οποίες πλέον με πληγώνουν, αλλά όπως έχουμε πει, You can't teach an (fantasy) old dog, new (fantasy) tricks.
O Hoard, εξαιρετική επιλογή πέρυσι, φέτος μοιάζει με άλλο παίκτη, παρασυρόμενος από τη γενική εικόνα της Μακάμπι.
Ο Petrusev, δείχνει κάποια σημάδια ανάκαμψης, αλλά ακόμα είναι πολύ μακριά, από το να εξεταστεί σοβαρά από μια ομάδα.
Ο Malcolm, παραδόξως, είναι αυτός που έχει αξιοποιήσει, περισσότερο και από τα Guards της Εφες, την ευκαιρία και την πρόκληση με τον τραυματισμό του James και συνεχίζει να αποδίδει εξαιρετικά.
Και ο Ward, εκμεταλλεύτηκε τις απουσίες του Ολυμπιακού, έχοντας περισσότερο χρόνο την μπάλα στα χέρια του και σαν δυάρι πλέον και, σταθερά, δίνει αξιοπρεπή σκορ.
Πως από τους δύο τελευταίους, τους οποίους έχω παρακολουθήσει απείρως περισσότερο, μπορεί κάποιος να επιλέξει τον Tyrese Martin, είναι ένα ερώτημα που δεν μπορεί να βρει, καμία λογική απάντηση.
Κλείνοντας, θα ήθελα να κάνω και μια αναφορά στα centers, όπου είχαμε δύο αξιοσημείωτα γεγονότα.
Πρώτον, ότι είδαμε στα δύο τελευταία παιχνίδια της Ζάλγκιρις, τον Valanciunas να ξεπερνά τα 20min συμμετοχής και μάλιστα εναντίον της Παρτιζάν να φτάνει τα 28:37. Αν ο χρόνος του παραμείνει σε αυτά τα επίπεδα, αυτομάτως γίνεται must have για κάθε ομάδα, αφού το ότι όσο παίζει, θα παίρνει ριμπάουντ, θα σκοράρει, θα κερδίζει φάουλ κτλ, είναι σχεδόν νομοτελειακό.
Άλλο ένα, σημειολογικό, δεδομένο είναι ότι είδαμε το πρώτο round, μετά από οχτώ συνεχόμενα, όπου ο Diarra, δεν αύξησε την τιμή του. Προφανώς, δεν γίνεται επ' άπειρον κάποιος παίκτης, κάθε αγωνιστική να αυξάνει την τιμή του, αλλά ίσως πρέπει πλέον να εξετάσουμε εκ νέου, με τα νέα δεδομένα, την περίπτωση του. Πλέον πρόκειται για ένα center, με τιμή στα 10 credits, του οποίου ο χρόνος συμμετοχής, σταθερά πλέον, κυμαίνεται στα 16 με 18, max, λεπτά και δεν ξέρω αν με αυτές τις συνθήκες, μπορούμε να περιμένουμε κάτι πολύ καλύτερο.
Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω, ότι, οικονομικά τουλάχιστον, φαίνεται να υπάρχουν κάποιες πολύ καλές ευκαιρίες.
Ο Bryant, τον οποίο αναφέραμε και παραπάνω, βρίσκεται πλέον σε τιμή 17 credits, την χαμηλότερη μετά την 3η αγωνιστική, ενώ έχει φτάσει και τα 18.
Ο Carlik Jones, μετά τα δύο συνεχόμενα μέτρια σκορ, έφτασε στα 14.1 και πιο φθηνό τον είχαμε μόνο στο ξεκίνημα του fantasy. Βέβαια η Παρτιζάν, έχει προσθέσει κάποιος νέους παίκτες και ίσως, χρειαστεί να περιμένουμε μέχρι ο καθένας να βρει τον χρόνο και τον ρόλο του, αλλά το να δούμε ένα πολύ υψηλό σκορ του αναμφισβήτητα, ηγέτη της, εντός έδρας, με αντίπαλο την καταπράσινη Μακάμπι, μόνο παράξενο δεν μπορεί να θεωρηθεί.
Ακόμα ο Wright, ο οποίος πλέον, βρίσκεται στην τιμή εκκίνηση του και έχοντας τέσσερα συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια και αμέσως μετά στην έδρα της Βιλερμπάν, δεν μπορεί να μην εξεταστεί τουλάχιστον, από κάθε έναν από εμάς.
Μην ξεχνάτε ότι η αγωνιστική, ξεκινά Τετάρτη βράδυ, με τον αγώνα, της, χωρίς Maledon (μεγάλο πλήγμα για τις ομάδες μου) και Jantunen Ρεάλ, εναντίον του, μάλλον σε κακό φεγγάρι, Παναθηναϊκού.
Άλλος ένας νόμος του fantasy, λέει, ότι δεν πρέπει οι επιλογές σας, να εξαρτώνται αποκλειστικά από τα turns.
Σταθερά πλέον, με πλούσιο υλικό, προτάσεις, ευκαιρίες, απαντήσεις στις ερωτήσεις σας και πολλά άλλα, επισκεφτείτε τον λογαριασμό μου στο X@NewEntryIlias.
Καλή επιτυχία σε όλους.
Το ρόστερ
