Μια καινούργια, πολύ απαιτητική , διοργάνωση ξεκινά και εδώ ξεχωρίζει η ήρα από το σιτάρι. Και αγωνιστικά, αλλά και φαντασιακά
Φτάνοντας στην στιγμή, όπου όλα θα κριθούν, πρέπει να ξεχάσουμε όσα προηγήθηκαν. Μια καινούργια, πολύ απαιτητική , διοργάνωση ξεκινά και εδώ ξεχωρίζει η ήρα από το σιτάρι. Και αγωνιστικά, αλλά και φαντασιακά.
Στο τελευταίο απολογιστικό,
Επίδειξη Ανικανότητας και Ασέβειας ενόψει Playoffs, κατέληξα, στο ότι πριν προχωρήσουμε στις επιλογές παικτών, πρέπει πρώτα να προσπαθήσουμε να διαβάσουμε τις σειρές και να κάνουμε μια πρόβλεψη σχετικά με το πως θα εξελιχθούν.
Όπως έχω ξαναγράψει, θεωρώ ότι με την έναρξη των Playoffs, το κοντέρ μηδενίζει και πρέπει εν πολλοίς να θεωρούμε ότι όλα ξεκινάνε από την αρχή.
Αυτό ξεκινά από τις ομάδες, όπου ανεξάρτητα της θέσης στην οποία τερμάτισαν στην regular season, η πρόκληση είναι η ίδια, έχοντας απλώς ένα πραγματικό, αλλά και ένα υποτιθέμενο, πλεονέκτημα.
Το πραγματικό πλεονέκτημα, είναι ότι οι τέσσερις πρώτες ομάδες, έχουν το, πολύ σημαντικό, πλεονέκτημα της έδρας.
Το δεύτερο πλεονέκτημα, όπου όμως πολλές φορές αποδεικνύεται θεωρητικό και καταλήγει σε παγίδα, είναι ότι η πρώτη ομάδα για παράδειγμα, αντιμετωπίζει την θεωρητικά πιο αδύνατη ομάδα, δηλαδή αυτή που τερματίζει στην όγδοη θέση. Αυτό, όπως πολλές φορές, έτσι και φέτος, δεν αποτυπώνεται στην πράξη, καθώς είναι διάφοροι οι παράγοντες που καθορίζουν την δυναμική μιας ομάδας, στη νέα αυτή πρόκληση.
Για να είμαι λοιπόν, ακόλουθος με τα προηγούμενα, και πριν προχωρήσω στις επιλογές παικτών, πρέπει να γράψω τις σκέψεις μου σχετικά με τα ματσαρίσματα και αυτό θα με οδηγήσει σε κάποιες βασικές αρχές, με τις οποίες θα κινηθώ στην συνέχεια.
Προφανώς και κάθε round θα μας δίνει και άλλες πληροφορίες και μπορεί να μετατρέπει ή και να ανατρέπει, τις αρχικές μας εκτιμήσεις, αλλά, τώρα θα αποτυπώσουμε την αρχική μας πεποίθηση. Όπως δε έγραψα, το πόσο σωστά έχουμε διαβάσει τα παιχνίδια, θα καθορίσει εν πολλοίς και το πόσο καλά θα πάμε στο fantasy.
Ξεκινώντας λοιπόν από το ζευγάρι του Ολυμπιακού με την Μονακό, θεωρώ ότι με δεδομένο ότι η ομάδα του Πειραιά, βγήκε πρώτη, δεν βρήκε έναν καλό αντίπαλο απέναντι της.
Αρχικά η Μονακό είναι μια ομάδα, η οποία πλέον έχει μεγάλη εμπειρία από τέτοια παιχνίδια, ενώ μόλις πέρυσι, έφτασε μέχρι τον μεγάλο τελικό. Σίγουρα ταλαιπωρήθηκε τον τελευταίο καιρό, από πολλά προβλήματα, οικονομικά και άλλα, και έμεινε κάποια στιγμή με λίγους παίκτες, οι οποίοι έχουν τρομερή επιβάρυνση. Πλέον όμως, με την πιθανή επιστροφή και του Mirotic, το ρόστερ της επανέρχεται, σχεδόν σε απόλυτο βαθμό, σε αυτό με το οποίο παρουσιάστηκε το καλοκαίρι, ενώ παραδοσιακά αποτελεί ένα πολύ δύσκολο task για τον Ολυμπιακό.
Με αυτά τα δεδομένα, θεωρώ την σειρά πολύ ανταγωνιστική και δύσκολη. Από την άλλη είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, για την ομάδα του coach Μπαρτζώκα, να αποδείξει ότι επιτέλους, μπόρεσε και βρήκε λύσεις, απέναντι σε αυτές τις μορφές άμυνας και ότι, ενόψει Final Four, δεν κουβαλά μαζί της αυτά τα ερωτηματικά. Αν δεν τα έχει λύσει, έτσι και αλλιώς, δεν θα φτάσει μέχρι το επιθυμητό τέλος, οπότε τώρα θα δώσει τις “εισαγωγικές” εξετάσεις.
Πηγαίνοντας στο ζευγάρι της άλλης ελληνικής ομάδας, πιστεύω ότι, η συνθήκη από την έβδομη θέση, να πετυχαίνεις σαν δεύτερη της regular season, την Βαλένθια, είναι σαν να κερδίζεις το πρωτοχρονιάτικο λαχείο.
Προφανώς και η ισπανική ομάδα απέδωσε εξαιρετικό μπάσκετ και ένα νέο, πολύ ελκυστικό τρόπο παιχνιδιού, αλλά νομίζω ότι η απειρία της σε αυτό το επίπεδο, η έλλειψη παικτών με μεγάλη προσωπικότητα και όλο αυτό που κουβαλά σαν ένας μπασκετικός οργανισμός, όλα αυτά τα χρόνια, την καθιστούν τον ιδανικό αντίπαλο, ξαναλέω όταν μιλάμε ότι την βρίσκεις από την έβδομη θέση.
To ότι για παράδειγμα ο Costello, στα 33 του, λες και τον βλέπουμε πρώτη φορά, με βάση κάποιες μετρικές εμφανίζεται σαν τον κορυφαίο paint protector της διοργάνωσης, αλήθεια με ξεπερνά.
Πηγαίνοντας στην σειρά της Φενέρ με την Ζαλγκίρις, εδώ θεωρώ ότι η ομάδα της Τουρκίας, εύκολα ή δύσκολα θα προκριθεί και δεν βλέπω την σειρά να φτάνει καν σε πέμπτο παιχνίδι. Θεωρώ ότι οι τραυματισμοί επηρέασαν πολύ την ομάδα, μην ξεχνάμε άλλωστε ότι δεν μιλάμε για μια ομάδα με μεγάλο ρόστερ, με πληθώρα πολλών αξιόλογων λύσεων, αλλά με τις πολύ σημαντικές επιστροφές, με το know how τέτοιων παιχνιδιών, θα επανέλθει σταδιακά στην κατάσταση στην οποία βρισκόταν στην αρχή της χρονιάς. Άλλωστε, μην υποτιμάτε την καρδιά του πρωταθλητή.
Τέλος στη σειρά της Ρεάλ με την Χάποελ, θεωρώ ότι και εδώ υπάρχει ένα ξεκάθαρο φαβορί, η Ρεάλ, αλλά υπάρχουν πολλά ερωτηματικά.
Η Ρεάλ έχει το καλύτερο ρεκόρ εντός έδρας, εκεί όπου φέτος δείχνει ανίκητη, αλλά αυτοί οι αγώνες θα είναι διαφορετικοί. Θα γίνουν με την παρουσία μόνο όσων έχουν εισιτήρια διαρκείας, τα μέτρα θα είναι δρακόντεια και όλο αυτό σίγουρα, αλλάζει κάπως τις ισορροπίες.
Η Χάποελ, είναι σταχτοπούτα της διοργάνωσης, αλλά έχει στο ρόστερ της παίκτες πολύ μεγάλης αξίας. Ποιος μπορεί να ξεγράψει ομάδα του Micic, από τέτοιους αγώνες;
Σίγουρα πάντως η Ρεάλ, και αγωνιστικά, τουλάχιστον με την εικόνα στο κλείσιμο της χρονιάς, είναι το μεγάλο φαβορί, δεδομένης και της κακής εικόνας της ισραηλινής ομάδας, όσο η χρονιά πήγαινε στο τέλος της.
Όχι δεν είναι κείμενο για το στοίχημα, αν κάποιοι αναρωτηθήκατε διαβάζοντας όλη αυτή την εισαγωγή, αλλά προσωπικά αυτό κάνω κάθε χρόνο, όταν φτάνουμε στα Playoffs, πρώτα «διαβάζω» τα παιχνίδια και μετά επιλέγω παίκτες.
Όπως είδατε όλη την χρονιά, τα old habits, δεν βγαίνουν πάντοτε σε καλό, αλλά You can't teach an old (φαντασιακά) dog new tricks.
Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, αυτοί είναι οι παίκτες που θα επιλέξω για το Round 1 των Playoffs:
Vezenkov. Η σειρά δεν του ταιριάζει, αλλά πως μπορείς να μην έχεις τον MVP και να του δώσεις το περιβραχιόνιο για την πρώτη ημέρα;
Milutinov. Το καλύτερο center της Euroleague, πρέπει να βρίσκεται στην ομάδα μας. Και είναι στην θέση στην οποία ο Ολυμπιακός, υπερέχει ξεκάθαρα της Μονακό. Θα το εκμεταλλευτεί;
Tavares. Από το Turn 2, η σταθερά στην πολύπαθη θέση των centers. Αρχηγός από το Turn 2.
Biberovic. Είναι αυτό που λέγαμε, old habits.
Baldwin. Επιστροφή στο πρώτο κείμενο της χρονιάς. Αυτούς ξέρουμε αυτούς εμπιστευόμαστε.
Hezonja. Άλλη μια επιλογή από το turn2, μετά βέβαια από μια καταπληκτική χρονιά
Shorts. Ελλείψει Σλούκα, θα βρει πολύ χρόνο.
Rogkavopoulos. Δείχνει, έστω στο τέλος της χρονιάς, να κερδίζει το στοίχημα και να συμπεριλαμβάνεται στο rotation του Ataman
Badio. Η αλήθεια είναι ότι για αυτή την θέση, προβληματίστηκα πολύ. Σκεφτόμουν έντονα και τον Fournier, ο οποίος καλύπτει όλα αυτά που λέγαμε για μεγάλη προσωπικότητα, παίκτης μεγάλων αγώνων, Playoffs material κτλ. Από την άλλη, δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια και σε έναν παίκτη, που ειδικά προς το τέλος της χρονιάς, βγάζει μάτια. Όπως μου είπε και ένας φίλος, στην Πρεβεζάνικη αργκό, Badio λεβέντη μ, Badio
Feliz. Μάλλον η καλύτερη περίπτωση παίκτη, του οποίου η τιμή ξεκινά με το 4 μπροστά (έστω στο ανώτατο αυτού, δηλαδή το 4.9). Το ότι είναι από το Turn 2, τον κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση.
Για προπονητή της ομάδας, επιλέγουμε αυτόν, του οποίου την ομάδα, θεωρούμε ξεκάθαρο φαβορί, όντας οικονομικότερος των άλλων με την ίδια συνθήκη, οπότε θα πάμε με τον
Jasikevicius.
Για τυχόν αλλαγές τελευταίας στιγμής, ακολουθήστε με στον λογαριασμό μου στο
X
@NewEntryIlias.
Εκεί ήδη υπάρχουν από χθες, και άλλες προτάσεις παικτών, οι οποίοι όμως δεν χωρούσαν όλοι στην ομάδα μας.
Καλή επιτυχία σε όλους.
Το ρόστερ