';
?>
We feel devotion
DataCenter
NBA ANALYSIS
Φάκελος Minnesota Timberwolves
Μετά το θετικό ξεκίνημα, η διαχείριση των starters αποτελεί το βασικό ζήτημα για τον Thibodeau.
Δημοσιεύτηκε: 13/12/2017 23:31
Με αφορμή το πάντα κατατοπιστικό NBAρόμετρο του Γιώργου Σπάνια, στην τελευταία έκδοση του οποίου εστιάζει στο χρόνο συμμετοχής των starters στο κομμάτι των Timberwolves, ανοίγουμε το φάκελο της Minnesota για να δούμε λίγο πιο αναλυτικά τι συμβαίνει στο νέο, εντυπωσιακό εγχείρημα της ομάδας.
Οι Minnesota Timberwolves είναι dead last στο ΝΒΑ σε average 4th quarter margin με -2,9. Με λίγα λόγια χάνουν με 3 πόντους μέσο όρο σε κάθε τελευταίο δωδεκάλεπτο. Χειρότερα από Bulls, Suns, Kings, Hawks και όλες τις υπόλοιπες ομάδες της λοταρίας. Ταυτόχρονα, όμως, απολαμβάνουν την 4η θέση της Δυτικής Περιφέρειας με το αξιόλογο ρεκόρ 16-12 που τους βάζει με αξιώσεις στο κυνήγι των playoffs. Πώς όμως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό το παράδοξο;
Με δυο λέξεις; Tom Thibodeau.
Ο μετρ της άμυνας είναι διαβόητος για την εμμονή του σε μικρό rotation και το μεγάλο χρόνο συμμετοχής που δίνει στους βασικούς του. Και ποιος μπορεί να τον ψέξει που επιμένει στην πεντάδα των Teague, Wiggins, Butler, Gibson και Towns; Πρόκειται, εξάλλου, για εξαιρετικούς παίχτες, ιδιαίτερα ανθεκτικούς και με πολύ καλή φυσική κατάσταση.
Είναι λογικό να τους εμπιστεύεται να φέρουν εις πέρας μια δύσκολη αποστολή, όπως μια διεκδικούμενη πρόκριση στα playoffs στο τέλος της regular season ή ένα δύσκολο matchup στην postseason.
Είναι, όμως, σώφρον να εξαντλείς από την αρχή της χρονιάς τους βασικούς σου χρησιμοποιώντας τους όλους για περισσότερα από 33 λεπτά ανά αγώνα;
Η έλλειψη ενέργειας και το κλατάρισμα στο τέλος των αγώνων καθιστά την απάντηση προφανή. Μήπως θα μπορούσε να αντιτεθεί ως επιχείρημα η έλλειψη λύσεων στον πάγκο; Μια ματιά στον πάγκο δίνει την απάντηση: Ηγέτης του πάγκου δεν είναι κανένας άλλος παρά ο καλύτερος 6ος παίχτης όλων των εποχών και ο μόνος άνθρωπος που έχει κατακτήσει τρις το ομώνυμο βραβείο, ο Jamal Crawford. Δίπλα του στις θέσεις των guard, βρίσκεται ο ταλαντούχος Tyus Jones, ο οποίος με τις αμυντικές κυρίως αρετές που είχε δείξει από την αρχή άνοιξε το δρόμο για την ανταλλαγή των Dunn και Lavine. Κολόνα της ρακέτας τα προηγούμενα τρία χρόνια με μέσους όρους που άγγιζαν το double-double και χρόνο συμμετοχής κοντά και πάνω από τα 30 λεπτά, ο Gorgui Dieng βρέθηκε φέτος με έναν άχαρο ρόλο αναπληρωματικού χωρίς μεγάλη χρήση.
Στον πάγκο των Timberwolves ξεχωρίζουν επίσης το floor spacing του Nemanja Bjelica που σουτάρει με το εξωπραγματικό 51,2% από τη γραμμή του τριπόντου, καθώς και η ενέργεια του Shabazz Muhammad. O χρόνος συμμετοχής και των πέντε κυμαίνεται από 11 έως 17,6 λεπτά. Την ίδια ώρα. Ο Greg Popovic στο San Antonio χρησιμοποιεί όλον τον πάγκο του και μοιράζει rest days στους βασικούς του, ο Steve Kerr ξεκουράζει τους stars του εκ περιτροπής και ακόμα και ο Brett Brown χειρίζεται το νεανικό ρόστερ του με το γάντι. Σε μια λίγκα όπου οι σοβαροί τραυματισμοί τείνουν να εξελιχθούν σε μάστιγα οι περισσότεροι προπονητές προσέχουν για να έχουν.
Ο Tom Thibodeau καλείται να κάνει αυτό που είναι καλύτερο για την ομάδα του. Να βρει την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ της χρήσης της καλύτερης πεντάδας και της διατήρησης της φρεσκάδας των αστέρων του. Ο αθλητισμός κρίνεται με όρους πραγματικότητας και δεν χωρά υποθέσεις, αλλά πάντα θα πλανάται ένα ερωτηματικό για το αν μια ορθότερη διαχείριση θα μας είχε χαρίσει περισσότερα χρόνια του MVP Derrick Rose...
Οι Minnesota Timberwolves είναι dead last στο ΝΒΑ σε average 4th quarter margin με -2,9. Με λίγα λόγια χάνουν με 3 πόντους μέσο όρο σε κάθε τελευταίο δωδεκάλεπτο. Χειρότερα από Bulls, Suns, Kings, Hawks και όλες τις υπόλοιπες ομάδες της λοταρίας. Ταυτόχρονα, όμως, απολαμβάνουν την 4η θέση της Δυτικής Περιφέρειας με το αξιόλογο ρεκόρ 16-12 που τους βάζει με αξιώσεις στο κυνήγι των playoffs. Πώς όμως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό το παράδοξο;
Με δυο λέξεις; Tom Thibodeau.
Ο μετρ της άμυνας είναι διαβόητος για την εμμονή του σε μικρό rotation και το μεγάλο χρόνο συμμετοχής που δίνει στους βασικούς του. Και ποιος μπορεί να τον ψέξει που επιμένει στην πεντάδα των Teague, Wiggins, Butler, Gibson και Towns; Πρόκειται, εξάλλου, για εξαιρετικούς παίχτες, ιδιαίτερα ανθεκτικούς και με πολύ καλή φυσική κατάσταση.
Είναι λογικό να τους εμπιστεύεται να φέρουν εις πέρας μια δύσκολη αποστολή, όπως μια διεκδικούμενη πρόκριση στα playoffs στο τέλος της regular season ή ένα δύσκολο matchup στην postseason.
Είναι, όμως, σώφρον να εξαντλείς από την αρχή της χρονιάς τους βασικούς σου χρησιμοποιώντας τους όλους για περισσότερα από 33 λεπτά ανά αγώνα;
Η έλλειψη ενέργειας και το κλατάρισμα στο τέλος των αγώνων καθιστά την απάντηση προφανή. Μήπως θα μπορούσε να αντιτεθεί ως επιχείρημα η έλλειψη λύσεων στον πάγκο; Μια ματιά στον πάγκο δίνει την απάντηση: Ηγέτης του πάγκου δεν είναι κανένας άλλος παρά ο καλύτερος 6ος παίχτης όλων των εποχών και ο μόνος άνθρωπος που έχει κατακτήσει τρις το ομώνυμο βραβείο, ο Jamal Crawford. Δίπλα του στις θέσεις των guard, βρίσκεται ο ταλαντούχος Tyus Jones, ο οποίος με τις αμυντικές κυρίως αρετές που είχε δείξει από την αρχή άνοιξε το δρόμο για την ανταλλαγή των Dunn και Lavine. Κολόνα της ρακέτας τα προηγούμενα τρία χρόνια με μέσους όρους που άγγιζαν το double-double και χρόνο συμμετοχής κοντά και πάνω από τα 30 λεπτά, ο Gorgui Dieng βρέθηκε φέτος με έναν άχαρο ρόλο αναπληρωματικού χωρίς μεγάλη χρήση.
Στον πάγκο των Timberwolves ξεχωρίζουν επίσης το floor spacing του Nemanja Bjelica που σουτάρει με το εξωπραγματικό 51,2% από τη γραμμή του τριπόντου, καθώς και η ενέργεια του Shabazz Muhammad. O χρόνος συμμετοχής και των πέντε κυμαίνεται από 11 έως 17,6 λεπτά. Την ίδια ώρα. Ο Greg Popovic στο San Antonio χρησιμοποιεί όλον τον πάγκο του και μοιράζει rest days στους βασικούς του, ο Steve Kerr ξεκουράζει τους stars του εκ περιτροπής και ακόμα και ο Brett Brown χειρίζεται το νεανικό ρόστερ του με το γάντι. Σε μια λίγκα όπου οι σοβαροί τραυματισμοί τείνουν να εξελιχθούν σε μάστιγα οι περισσότεροι προπονητές προσέχουν για να έχουν.
Ο Tom Thibodeau καλείται να κάνει αυτό που είναι καλύτερο για την ομάδα του. Να βρει την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ της χρήσης της καλύτερης πεντάδας και της διατήρησης της φρεσκάδας των αστέρων του. Ο αθλητισμός κρίνεται με όρους πραγματικότητας και δεν χωρά υποθέσεις, αλλά πάντα θα πλανάται ένα ερωτηματικό για το αν μια ορθότερη διαχείριση θα μας είχε χαρίσει περισσότερα χρόνια του MVP Derrick Rose...
