We feel devotion
NBA ANALYSIS
Το πιο σπάνιο λουλούδι στο Detroit ανθίζει!
Από την κορυφή του NBA στα πρόθυρα της απόσυρσης και από τους συνεχόμενους τραυματισμούς στην καθολική αναγνώριση, το ταξίδι του Derrick Rose μοιάζει βγαλμένο από ταινία της οποίας οι πιο ωραίες σκηνές δεν έχουν ακόμα γυριστεί.
Επιμέλεια: Μηνάς Καταλαγαριανάκης | minaskat@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 21/01/2020 16:13
Αν γυρίσουμε πίσω στο χρόνο θα δούμε πολλά παραδείγματα παικτών που μπορούσαν να αφήσουν εποχή στο ΝΒΑ και μια στιγμή, ένας τραυματισμός τα άλλαξε όλα. Από τον Bill Walton, στον Penny Hardaway και τον Grant Hill και αργότερα στον Tracy Mcgrady και τον Yao Ming και μετέπειτα στον Brandon Roy και τον Gregg Oden, στην εποχή μας και στο δικό μου μυαλό όταν ακούω την έννοια του παίκτη What-If το μυαλό πάει σε έναν παίκτη και αυτός δεν είναι άλλος από τον Derrick Rose.

Με αφορμή τις πρόσφατες εμφανίσεις του D-Rose που θυμίζουν μέρες 2011, τα σενάρια για ανταλλαγή αλλά και το All Star Game στο αγαπημένο του Chicago ας θυμηθούμε μια καριέρα που εύκολα γινόταν χολιγουντιανή ταινία.


Η χρονιά που τον έμαθαν όλοι...

Την σεζόν 2007-2008 ο Derrick Rose συστήθηκε σε όλο τον κόσμο με τις τρομερές επιδόσεις του στο NCAA με το πανεπιστήμιο του Memphis του θρυλικού coach John Calipari που ήταν αυτός που τον έπεισε να μετακομίσει από το πανεπιστήμιο του Illinois σε αυτό του Memphis. Η απόφαση του Derrick ήταν ολόσωστη καθώς το πανεπιστήμιο του Memphis με ρεκόρ 31-1 κέρδισε το πρώτο Seed της περιφέρειας με τον D-Rose να σημειώνει 14.9 πόντους, να μαζεύει 4.5 ριμπάουντ και να μοιράζει 4.7 ασσίστ κατά μέσο όρο, κατακτώντας ό,τι ατομική διάκριση υπήρχε εκείνη την χρονιά. Στο March Madness εκείνης της χρονιάς ο Derrick που ήταν ο κορυφαίος παίκτης του τουρνουά και με τις εμφανίσεις του έστρεψε όλα τα βλέμματα πάνω του και πάνω στο Memphis που όπως ήταν λογικό με έναν τέτοιο ηγέτη και συμπαραστάτες τον Douglas-Roberts και τον μετέπειτα παίκτη του Ολυμπιακού Joey Dorsey έφτασαν μέχρι τον τελικό που τέθηκαν αντιμέτωποι με το πανεπιστήμιο του Kansas.



Στα ομηρικά έπη αλλά και όχι μόνο οι ποιητές χρησιμοποιούσαν την αφηγηματική τεχνική της προοικονομίας. Με όσα ανέφερε ο ποιητής σε κάποιους στοίχους του, προϊδέαζε για τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν. Κάπως έτσι ήταν και αυτό το τουρνουά για τον Rose σαν προάγγελος της μετέπειτα καριέρας του, καθώς όσο μαγικά άρχισε εκείνο το τουρνουά τόσο δραματικά τελείωσε. Το πανεπιστήμιο του Memphis σπατάλησε σε λιγότερο από δυο λεπτά την διαφορά 9 πόντων με τον Mario Chalmers με buzzer-beater να στέλνει τον τελικό στην παράταση. Εκεί όπως είναι λογικό το Kansas έχοντας το μομέντουμ κέρδισε το παιχνίδι και ανέβηκε στην κορυφή του κολεγιακού πρωταθλήματος.


"When I was younger, I just thought about playing in the NBA''.


Το όνειρο του Derrick Rose ήταν να παίξει στο ΝΒΑ ωστόσο αυτό που έγινε στο draft lottery στις 20 Μαΐου του 2008 ήταν κάτι παραπάνω από όνειρο. Οι Chicago Bulls την σεζόν 2007-2008 ήταν από τις μέτριες ομάδες της λίγκας. Ήταν ξεκάθαρο ότι τους έλειπε ο ηγέτης να κάνουν το κάτι παραπάνω. Σε εκείνο το lottery μπήκαν σε 11ο φαβορί για το Νο. 1 με πιθανότητες μικρότερες από 2%. Εννοείται ότι ο διακαής πόθος όλων στο Chicago ήταν ο D-Rose που ήταν δικό τους παιδί αφού ήταν μεγαλωμένος στο Illinois αλλά ήξεραν ότι οι πιθανότητες ήταν ελάχιστες. Και όμως η κληρωτίδα χαμογέλασε στους Chicago Bulls και σαν να ήταν γραφτό να γίνει πήραν το Νο.1 στο ερχόμενο draft pick. Έτσι στις 26 Ιουνίου του 2008 στην Madison Square Garden ο Derrick Rose ακούει πρώτος το όνομα του από τον David Stern, παίρνει το καπελάκι τον Bulls και από εκείνη την στιγμή το παιδικό του όνειρο άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.



Από την πρώτη κιόλας χρονιά ο Rose φαινόταν ότι είναι κάτι το ξεχωριστό. Όπως ήταν λογικό πήρε εύκολα τον τίτλο του Rookie of the year με μέσους όρους 16.8 πόντους, 3.9 ριμπάουντ και 6.3 ασσίστ. Δεν ήταν μόνο αυτά βέβαια, καθώς στο All star game εκείνη της χρονιάς κέρδισε τον διαγωνισμό δεξιοτεχνίας, ο πρώτος rookie που είχε καταφέρει κάτι τέτοιο. Διάφοροι αριθμοί και ρεκόρ που κατέρριπτε έδειχναν ότι οι Bulls βρήκαν τον επόμενο ηγέτη τους μετά τον Michael Jordan και σε συνδυασμό με την πρόκριση των Bulls στα playoffs η φρενίτιδα για τον Rose στο Chicago άρχισε για τα καλά. Στην πρώτη του παρουσία στα playoffs ο ηγέτης των Bulls δικαίωσε το χαμό που γινόταν γύρο από το όνομα του κάνοντας εντυπωσιακή postseason. Μπορεί οι Bulls να αποκλείστηκαν από τους πρωταθλητές Boston Celtics σε σειρά εφτά αγώνων αλλά έδειξαν ότι το μέλλον τους ανήκει.


"You've got one job, and that is to get better."


Η sophomore χρονιά του D-Rose ήταν εντυπωσιακή όπως η rookie του σεζόν με αριθμούς εφάμιλλους. Το διαφορετικό σε αυτή την χρονιά ήταν ότι ο Derrick για πρώτη φορά στην καριέρα του έγινε All star και μάλιστα ήταν ο πρώτος παίκτης των Chicago Bulls μετά το 1998 και τον κορυφαίο Michael Jordan που έκανε κάτι τέτοιο. Όπως είναι λογικό για δεύτερη διαδοχική σεζόν οι Bulls μπήκαν στα playoffs με ρεκόρ 41-41 και τέθηκαν αντιμέτωποι κόντρα στο Cleveland του Lebron James που δεν δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα και απέκλεισε τους ταύρους με 4-1. Σε εκείνη την σειρά ο super star του Chicago είχε 26.8 πόντους και 7.2 ασσίστ.

Η τρίτη σεζόν του Rose ήταν μια χρονιά ρεκόρ, σπάζοντας το ένα ατομικό ρεκόρ πίσω από το άλλο, αυτό όμως που είναι το πιο σημαντικό είναι ότι η break out χρονιά του Derrick ήταν και break out χρονιά για τους Bulls που τελείωσαν την Regular Season με ρεκόρ 62-20. Στις 3 Μαΐου του 2011 ο Derrick Rose ανακηρύσσεται MVP της κανονικής περιόδου, μάλιστα έγινε ο μοναδικός παίκτης των Chicago Bulls μαζί με τον μεγάλο Michael Jordan που βγαίνει MVP αλλά και ο νεότερος παίκτης που το καταφέρνει αυτό σε ηλικία 22 χρονών και 6 μηνών. Εκείνη την χρονιά σημείωνε 25 πόντους κατά μέσο όρο, μαζί με 7,7 ασσίστ, αλλά και 4,1 ριμπάουντ.



Στα playoffs οι Bulls απέκλεισαν τους Pacers και τους Hawks αλλά στους τελικούς της Ανατολής είχαν την ατυχία να πέσουν πάλι μπροστά στον Lebron James που είχε μετακομίσει Miami. Οι Heat πέρασαν στους τελικούς του ΝΒΑ με σκορ 4-1. Οι Bulls εκείνη την χρονιά έκαναν το βήμα παραπάνω και στο Chicago ατένιζαν το μέλλον με αισιοδοξία.


"The Only Person that can stop me is ...me"


Η επόμενη χρονιά έμελλε να ήταν η πιο σημαντική στην καριέρα του Rose, αρχικά με την ανανέωση συμβολαίου του με τους Bulls και το 15ετές συμβόλαιο με την Adidas έβαλε στα ταμεία ένα αστρονομικό ποσό που ξεπέρασε τα 200.000.000. Οι προσδοκίες στο Chicago είχαν μεγαλώσει, έβλεπαν στα μάτια του Derrick τον επόμενο ηγέτη, τον επόμενο Jordan και με την ανανέωση συμβολαίου όλα έδειχναν ότι θα είναι ο επόμενος που θα φέρει το πρωτάθλημα στην πόλη.

Το lock out αλλά και κάτι μικροτραυματισμοί δεν επέτρεψαν στον Rose να κάνει μια χρονιά σαν την προηγούμενη χωρίς να σημαίνει ότι αυτή ήταν κακή. Ο Derrick είχε αυτοπεποίθηση στα ουράνια όπως έλεγε "το μόνο άτομο που μπορεί να με σταματήσει είμαι εγώ" λόγια που έμελλε να ήταν προφητικά καθώς αυτός που τον σταμάτησε ήταν μόνο αυτός και συγκεκριμένα το γόνατο του.



Στις 28 Απριλίου 2011 στο πρώτο παιχνίδι της σειράς με τους Sixers οι Chicago Bulls πήραν μια εύκολη νίκη, ωστόσο αυτό που έγινε περίπου ένα λεπτό πριν το τέλος του παιχνιδιού έμελλε να αλλάξει την πορεία ολόκληρου του franchise. 1.22 πριν το τέλος o Rose σωριάζεται στο παρκέ πιάνοντας το αριστερό του γόνατο. O ηγέτης των Bulls υπέστη ρήξη χιαστού, ένας τραυματισμός που ήταν η αρχή του τέλους.

Όπως είναι λογικό οι επόμενοι μήνες στο Chicago ήταν δύσκολοι. Η ομάδα εκτός από το αγωνιστικό σκέλος είχε να διαχειριστεί την αναμονή του κόσμου για την μεγάλη επιστροφή. Η αγάπη και η προσμονή του κόσμου ήταν τεράστια, η Adidas «επένδυσε» στον τραυματισμό του και έβγαλε νέο παπούτσι με το όνομα του αλλά και ένα ντοκιμαντέρ που έδειχνε την διαδικασία επιστροφής του super star του Chicago.


"I couldn't worry about anyone else but myself and my health."


Τον Μάρτιο του 2013 ο Rose επέστρεψε στην αγωνιστική δράση αλλά στα ματς που αγωνίστηκε ήταν σκιά του εαυτού του. Έδειχνε να φοβάται με αποτέλεσμα ο ίδιος και η ομάδα του να αποφασίζουν να μην αγωνιστεί στα playoffs. Οι πρώτες μουρμούρες στο Chicago είχαν ήδη αρχίσει ωστόσο ο ίδιος ο Rose με δηλώσεις του τότε έδειξε να μην επηρεάζεται.

Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ο Rose επέστρεψε για τα καλά στην κανονική διάρκεια αλλά στις 22 Νοεμβρίου 2013 ήρθε ένας ακόμα σοβαρός τραυματισμός, ρήξη μηνίσκου στο δεξί γόνατο με αποτέλεσμα να χάσει και αυτή την χρονιά.

Το 2014-2015 αγωνίστηκε 51 παιχνίδια αλλά τα προβλήματα συνεχίστηκαν. Πέρασε και πάλι την πόρτα του χειρουργείου με αποτέλεσμα να χάσει 30 παιχνίδια. Τη σεζόν 2014-2015 αλλά και την επόμενη που ήταν η τελευταία του στο Chicago τίποτα δεν ήταν ίδιο. Ο άλλοτε ασταμάτητος εκρηκτικός MVP της λίγκας ήταν σκιά του εαυτού του, σε τίποτα δεν θύμιζε τον παλιό καλό Rose, o διαστημικός D-Rose πλέον είχε γίνει γήινος πια.


"Everybody's got their poison, and mine is sugar."


Υπάρχουν πολλά παραδείγματα στο ΝΒΑ που οι ομάδες βάζουν τη λογική πάνω από το συναίσθημα, κοιτάζουν πρώτα το δικό τους καλό, αδιαφορώντας για παίκτες σημαίες, για τους αγαπημένους παίκτες του κόσμου. Έτσι έγινε και με τον Rose που στις 22 Ιουνίου του 2016 ανακοινώνεται ότι μετακομίζει στην Νέα Υόρκη για τους Knicks.

Το Απρίλιο του 2019 η ιστοσελίδα Stadium δημοσιεύει ένα βίντεο από εκείνη την ημέρα που ήταν προγραμματισμένα γυρίσματα για μια συνέντευξη-ντοκιμαντέρ για τον Derrick Rose. Τα γυρίσματα τα διακόπτει ένα τηλεφώνημα, το τηλεφώνημα που μαθαίνει ότι γίνεται ανταλλαγή. Οι αντιδράσεις είναι ανατριχιαστικές, ο Rose ακούει τον manager του να του μιλάει κλαίγοντας με λυγμούς, λίγο αργότερα επιστρέφει στην κάμερα φανερά συγκινημένος και εκδηλώνει τα συναισθήματα του.



Η χρονιά στην Νέα Υόρκη ήταν μια ακόμα σαν τις δύο προηγούμενες δύο. Μέτρια, σε μια ομάδα που έμεινε εκτός playoffσ και άλλο ένα χειρουργείο και κάπως έτσι τελείωσε η χρονιά και η θητεία του στην Νέα Υόρκη.


"If I'm not trying my best, I might as well retire."


Τη σεζόν 2017-2018 υπέγραψε στους Cleveland Cavaliers στο πλάι του Lebron James, με διαφορετικό ρόλο πλέον και διαφορετικό συμβόλαιο που δεν θύμιζε σε τίποτα τον super star του παρελθόντος. O Derrick πλέον είχε αποδεχτεί τον ρόλο του, είχε προσαρμοστεί σε αυτόν και όλα πήγαιναν καλά μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου που τραυματίστηκε για άλλη μια φορά. Στις 24 Νοεμβρίου εξαφανίστηκε, άφησε την ομάδα του και το Cleveland ώστε να μείνει μόνος του και να σκεφτεί εάν θα συνεχίσει το μπάσκετ ή θα αποσυρθεί. Τελικά πήρε την σωστή απόφαση, αποφάσισε να δώσει άλλη μια ευκαιρία στην καριέρα του και μετά από λίγους μήνες μετά την αποκατάσταση του τραυματισμού του έγινε ανταλλαγή και κατέληξε στους Minnesota Timberwolves του αγαπημένου του coach Τομ Θίμποντο.


"It means everything"


Για κάθε αθλητή υπάρχουν νύχτες εξιλέωσης, υπάρχουν νύχτες που αλλάζουν το τσιπάκι ενός παίκτη. Μια τέτοια νύχτα ήταν για τον Rose η 31η Οκτωβρίου του 2018. Η Minnesota αντιμετώπισε την Utah, ο Rose έδειχνε να βρίσκει σιγά σιγά τα πατήματα του ωστόσο κανείς δεν περίμενε αυτό που έγινε. Ο D-Rose έκανε ρεκόρ καριέρας σκοράροντας 50 πόντους, μαζί με 4 ριμπάουντ και 6 ασσίστ, ενώ έβγαλε και την τελευταία κρίσιμη άμυνα του παιχνιδιού.



Το τι έγινε στην συνέχεια δεν περιγράφεται. Ο Derrick πνίγεται στις αγκαλιές των συμπαικτών του, βουρκωμένος σφίγγει τις γροθιές του και ξεσπάει φωνάζοντας. Αυτό το παιχνίδι ήταν λύτρωση τόσων χαμένων χρόνων, λύτρωση για τις ώρες αποθεραπείας μετά από κάθε τραυματισμό, λύτρωση για όλες τις δύσκολες στιγμές που βίωνε όλα αυτά τα χρόνια πολεμώντας με την κατάθλιψη. Όλος ο κόσμος του μπάσκετ εκείνη την μέρα τον αποθέωσε, έβλεπαν τον παλιό Derrick που τρύπαγε και τους τοίχους, οι περισσότεροι είχαν την ελπίδα ότι επέστρεψε και πράγματι επέστρεψε!




"Most guys would have been retired. Financially, I have saved my money. It's all about the love. I still feel like I can hoop.


Η νέα χρονιά τον βρήκε στους Detroit Pistons. Ο ρόλος του πλέον είναι αυτός που του αρμόζει. Ηγέτης της ομάδας, απαλλαγμένος εδώ και δύο χρόνια από οποιονδήποτε τραυματισμό, ανεβάζει διαρκώς την απόδοση του, δεν κοιτάει πια πίσω αλλά μόνο μπροστά. Το ίδιο πρέπει να κάνει και ο κόσμος, να σταματήσει την συζήτηση για το "μεγαλύτερο what-if" του ΝΒΑ και να απολαμβάνει τον τωρινό Derrick Rose που έχει πολλά χρόνια μπάσκετ μπροστά του και να επιστρέψει και πάλι στην ελίτ.


"I have no time to be feeling spiteful. What I am doing right now is history in my own world."


Το τελευταίο δίμηνο οι επιδόσεις του θυμίζουν μέρες 2010. Με τις contenders ομάδες να θέλουν έναν point guard και με δεδομένο το μικρό του συμβόλαιο που έχει, πιθανό να τον δούμε στην συνέχεια της χρονιάς να διεκδικεί αυτό που του αξίζει, αυτό που υπό φυσιολογικές συνθήκες λογικά ήδη θα είχε κατακτήσει. Μια ακόμη ωραία στιγμή φέτος μπορεί να ζήσουμε τον Φλεβάρη στο ερχόμενο All Star Game του Σικάγο. Θα είναι σημαδιακό η επιστροφή του D-Rose στους κορυφαίους να γίνει στο γήπεδο που ανδρώθηκε μπασκετικά, στο γήπεδο που έκαναν πράγματα που έκαναν λίγοι, στο γήπεδο που αγαπήθηκε όσο λίγοι.

Για αυτούς που είναι ρομαντικοί με τον αθλητισμό είναι ωραίο να βλέπεις έναν τύπο σαν τον Rose με μια τέτοια ιστορία που κουβαλάει στο παρκέ να έχει τέτοια απόδοση, έναν τύπο που στα 20 έφτασε σχεδόν στην κορυφή και σε μία καταραμένη στιγμή να τα χάνει όλα, να παλεύει μέσα του, να δουλεύει σκληρά και μετά από χρόνια να επανέρχεται. Η καριέρα του Rose εύκολα μπορεί να γίνει ταινία και οι περισσότερες ταινίες έχουν happy end κάτι που θέλουμε να έχει και η γεμάτη καριέρα του Derrick καθώς ο καθένας μπορεί να έχει συμπάθειες και αντιπάθειες, αλλά η πλειοψηφία του κόσμου τον έχει σε μεγάλη εκτίμηση γιατί ο Derrick είναι ο ορισμός του μότο της λίγκας "This is Why We Play".


Το πιο σπάνιο λουλούδι ξανανθίζει, enjoy it!