';
?>
We feel devotion
DataCenter
MAGIC PASS
Φθηνές αγορές!
H Magic Pass, στο κλίμα των ημερών, «ψωνίζει» υποτιμημένους παίκτες σε τιμές ευκαιρίας!
Δημοσιεύτηκε: 30/11/2017 16:39
Και ναι, η πρώτη πραγματικά άσχημη αγωνιστική συνολικά για το παιχνίδι (και πολύ άργησε…) έλαβε χώρα την προηγούμενη βδομάδα, με πολλούς παίκτες με υψηλά ποσοστά ιδιοκτησίας να αποδίδουν κατώτερα του αναμενομένου και των προσδοκιών. Χαρακτηριστικό ότι στην Team of the Week, που από φέτος υπάρχει σα νέα προσθήκη του παιχνιδιού, κανείς παίκτης της βασικής οχτάδας (πλην Sergio) δεν βρίσκεται σε πάνω από 10% των ομάδων του παιχνιδιού.
Στα δικά μας τώρα, η ομάδα «έγραψε» συμπαθητικά και με τους 105 πόντους που συγκέντρωσε συνέχισε την (βασανιστικά) αργή ανέλιξή της στα ψηλότερα στρώματα της κατάταξης, καταφέρνοντας να κερδίσει περίπου άλλες 600 θέσεις. Τα χαμηλά σκορ των Doncic και De Colo δεν προβληματίζουν, αφού υπάρχουν στην πλειονότητα των ρόστερ, ενώ και το (οριακά) μονοψήφιο του Stimac, το πρώτο μετά το 8 της πρώτης αγωνιστικής, ήταν κάτι που κάποια στιγμή θα ερχόταν. Δεν γίνεται, εξάλλου, να συνεχίσει σε αυτά τα επίπεδα, εντούτοις η βελτίωσή του και το στυλ παιχνιδιού του Περάσοβιτς (εν τη απουσία του Brown, μην το ξεχνάμε) τον βοηθούν να κρατιέται σε δυσθεώρητες για τον ίδιο τιμές, όντας ακόμα ο καλύτερος C του παιχνιδιού!
Εδώ, αφορμής δοθείσης, να πω ότι εξετάστηκε πάντως σα σκέψη ο Σέρβος γίγαντας να αποχωρήσει (και να γίνει Dunston ή Ηines ή ακόμα ακόμα και Voigtmann), αφού ίσως έπιασε το peak της τιμής του. Προτιμήθηκε, ωστόσο, να του δοθεί άλλη μια ευκαιρία στο παιχνίδι των … χειρότερων άμυνων της διοργάνωσης κόντρα στη Μιλάνο και τους «δεινοσαύρους» της.
Αυτοί που μπορούμε να πούμε πως δεν στάθηκαν στο ύψος τους, τώρα, δεν ήταν άλλοι από τους Taylor Rochestie αλλά κυρίως τον Dorell Wright. Ο πρώτος όχι μόνο έσπασε το σερί των συνεχόμενων εντός έδρας σκορ άνω του 20, αλλά έκανε και το πρώτο μονοψήφιο για φέτος, στην εντός έδρας ήττα από την Μπασκόνια. Έτσι, κατάφερε, με το που τον επαναφέραμε στην ομάδα, να στερήσει από το μπάτζετ μας 150 ολόκληρες χιλιάδες και, κυρίως, να χαραμίσουμε άμεσα μια κίνηση, την στιγμή που μια βδομάδα πριν αγοράστηκε «μετά βαΐων και κλάδων», ως μακροχρόνια και «ασφαλή» περίπτωση. Δεν είχα στο μυαλό μου, όμως, ένα ενδεχόμενο χαμηλό μονοψήφιο σκορ (χαμηλό διψήφιο ναι) και έτσι αναγκαστικά σχεδόν ο Αμερικανός PG πρέπει να πουληθεί, μιας και σε φάση υπερτίμησης βρίσκεται (15.6 μ.ο., 13.6 στα πρόσφατα 3) και εκτός έδρας αναμέτρηση (Ρεάλ) έχει να δώσει.
Στη θέση του μπορούν να έρθουν αρκετοί παίκτες, μιας και ο Rochestie καταλαμβάνει την Utility, που και υποτιμημένοι είναι αλλά και σε πολύ καλή αγωνιστική κατάσταση. Καταρχήν ένας εκ των τριών προαναφερθέντων ψηλών (Dunston, Ηines, Voigtmann) θα μπορούσαν να αποτελέσουν επιλογή, ενώ και στον «άσσο» υπάρχουν οι περιπτώσεις των Rodriguez αλλά και του Shved, που πιστεύω πως μπορεί (παρά την απουσία του Robinson) σε αρκετά μεγάλο σκορ. Παρόλα αυτά, η προτίμηση θα στραφεί στον Anthony Gill.
Ο Αμερικανός επανήλθε στην αγωνιστική δράση, συνέχισε από εκεί που σταμάτησε πριν τον τραυματισμό του (3 σερί διψήφια σκορ) και σε τιμή €1.05m έρχεται με σκοπό να αποτελέσει μέρος του βασικού μας κορμού. Οι δυνατότητές του είναι σαφώς υψηλότερες της τρέχουσας τιμής του αλλά το κακό ξεκίνημα φαίνεται πως αποτελεί παρελθόν, έχοντας πλέον προσαρμοστεί περισσότερο στις απαιτήσεις της νέας για αυτόν διοργάνωσης.
Ο Wright με τη σειρά του συνέχισε τις ασταθείς εμφανίσεις του, πραγματοποιώντας αυτή τη φορά την χειρότερή του με τη φανέλα της Μπάμπεργκ, με το -4 PIR (-3.6 με το ... μπόνους νίκης) που έγραψε στην ανατροπή των Γερμανών κόντρα στη Βαλένθια. Η πώλησή του είναι ξεκάθαρα επιβεβλημένη, αν και δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση να επανέλθει με μια εμφατική εμφάνιση κόντρα στην Χίμκι. Το σενάριο του να παραμείνει παρόλα αυτά στο ρόστερ στριφογυρίζει έντονα σαν σκέψη (κάτι μου λέει πως όντως θα πάει καλά) αλλά το … φαντασιακά σωστό είναι να αποτελέσει παρελθόν. Και αυτό θα γίνει.
Το αρνητικό στην περίπτωση αυτή, είναι πως ο Wright καταλαμβάνει την θέση-κλειδί, αυτή του SF, και, με δεδομένη την παραμονή Gist και Shengelia (μονοθεσίτες PF και οι δύο), ο παίκτης που θα τον αντικαταστήσει επιβάλλεται να αγωνίζεται ως Small Forward. Και όλοι πλέον ξέρουμε τι σημαίνει αυτό στο φετινό παιχνίδι.
Οι ενδιαφέρουσες περιπτώσεις είναι πραγματικά μετρημένες. Ulanovas, Nunnally και Sanders ξεχωρίζουν αυτή τη στιγμή περισσότερο. Ο Nunnaly, όπως αναλύσαμε και στον Scrooge, φαίνεται να είναι ο ορισμός του «παίκτη-έδρας» και σε συνδυασμό με tην δυσκολία που αντιμετωπίζει η Φενέρ στην συγκεκριμένη έδρα, απορρίπτεται άμεσα.
Ο Λιθουανός από την άλλη, φαίνεται πως πραγματοποιεί εφέτος τελικά την step-up χρονιά του (που περιμέναμε πέρυσι και ποτέ δεν ήρθε) και βρίσκεται πλέον σε μια αρκετά καλή τιμή, η οποία μάλιστα θα αυξηθεί και άλλο λογικά όντας ξεκάθαρα υποτιμημένος. Έβαλε το buzzer beater στη Μάλαγα, κέρδισε το πρώτο εβδομαδιαίο MVP της καριέρας του (32 PIR κόντρα στην Εφές) αλλά ακόμα δεν έχει δείξει (όπως και ολόκληρη η Ζαλγκίρις, που εξελίσσεται και αυτή) πως μπορεί να κάνει συνεχόμενες (φαντασιακά) καλές εμφανίσεις. Επιπλέον, το παιχνίδι στο Τελ-Αβίβ το ... φοβάμαι λίγο.
Έτσι, και δια της ατόπου, μένει ο Rakim Sanders. Ναι, έχει δύσκολο παιχνίδι μέσα στη Μόσχα αλλά είναι και αυτός αρκετά υποτιμημένος (12 μ.ο. σε 5 αγώνες, 17.47 στα τρία τελευταία), είναι ο πιο φθηνός (€1.06m) και έρχεται από την δεύτερη καλύτερή του εμφάνιση με το 20.9 (με 6/6 τρίποντα μάλιστα, έχει δουλέψει αρκετά το σουτ του και φαίνεται) κόντρα στη Μακάμπι. Ο αναβαθμισμένος ρόλος που έχει στην Μπαρτσελόνα (σίγουρα μεγαλύτερος και ποιοτικότερος από τον περυσινό του στην Αρμάνι) είναι ακόμα ένας παράγοντας που, τουλάχιστον στο μυαλό μου, με κάνει να σκέφτομαι αισιόδοξα για αυτόν.
Με τις δύο αυτές κινήσεις η ομάδα πρώτον «γέμισε» με PF (Gist, Shengelia, Gill, Sanders) και δεύτερον το ταμείο έχει ένα αξιόλογο απόθεμα (900 χιλιάδες) για την τελευταία μας αλλαγή. Εκτός των PF (o Sanders, πάλι καλά, παίζει και ως SF) και του μοναδικού μας ψηλού που αποφασίστηκε να μείνει (Stimac) στην ομάδα βρίσκονται ακόμα τρεις Guards (Doncic, De Colo και Καλάθης) που προφανώς δεν πουλιούνται. Επομένως, έρχεται η ώρα της αναβάθμισης του πάγκου.
Εκεί συναντάμε τον Valinskas, που προφανώς και μένει ως ο μοναδικός που μας προσφέρει κάτι (ταμάμ η περίπτωσή του για «παγκίτη» παρεμπιπτόντως), και από κει και πέρα το ... χάος. Δυστυχώς το λεφτά δεν επαρκούν για να φέρουμε τον Jerrells, ενώ για λίγο δεν χωράει και ο Voigtmann (40 χιλιάδες). Έτσι, η προτίμηση θα στραφεί σε έναν από τους πιο υποτιμημένους παίκτες του παιχνιδιού, τον Matt Janning, ο οποίος και θα πάρει την θέση του Yigitcan Saybir, ως bench Forward.
Όσον αφορά την επιλογή του αρχηγού, αυτός θα είναι σίγουρα ένας εκ των τριών Guards. Με δεδομένη την κακή βαθμολογική μας θέση και σε συνδυασμό πάντα με τους αντιπάλους, για αυτήν την αγωνιστική θα προκριθεί η περίπτωση του Νικ Καλάθη. Θεωρώ πως υπάρχουν όλα τα εχέγγυα για μια μεγάλη εμφάνιση κόντρα στην Μάλαγα, που γενικά και η ίδια επιτρέπει μεγάλα rkgs στα αντίπαλα PG (βλ. Doncic, Sergio) την στιγμή που δεν πιστεύω πως ο Παναθηναϊκός θα «καθαρίσει» τόσο εύκολα όσο πιστεύουν κάποιοι το ματς.
Επιπλέον, πρέπει κάποια στιγμή να συμβεί κάτι που θα μας διαφοροποιήσει σε μεγάλο βαθμό από την μάζα των υπόλοιπων ομάδων και, όχι απλά θα μας ανεβάσει, αλλά θα μας εκτινάξει στην βαθμολογία. Και τι καλύτερο από την σωστή επιλογή (αν την πετύχουμε, θυμόμαστε τον Shved ακόμα) ενός όχι και τόσο «δημοφιλούς» αρχηγού;
Για τον Σλοβένο, με «κρατάει» λίγο το (θεωρητικά) εύκολο παιχνίδι του κόντρα στον Ερ. Αστέρα, όπου λογικά δε θα χρειαστεί να ... φορτσάρει. Βεβαίως το «ταβάνι» του είναι σαφώς ψηλότερο και «ασφαλέστερο» (σε λιγότερο χρόνο μπορεί να δώσει μεγάλα νούμερα), θα ακολουθήσω, όμως, την έμπνευση με τον Νικ. Όσο για τον Γάλλο, που η ....λογική (πιο δύσκολο παιχνίδι, αρκετά λεπτά συμμετοχής) αυτόν θα διάλεγε για captain, θα ήθελα να έχω ένα ακόμα δείγμα γραφής τώρα που φαίνεται πως και ο Rodriguez ανεβάζει στροφές και προσαρμόζεται καλύτερα το νέο του «σπίτι».
Το ρόστερ της Magic Pass για την 10η αγωνιστική του παιχνιδιού, συνοπτικά, είναι το εξής:
Στην άκρη έμειναν €0.42m που σίγουρα θα μας βοηθήσουν τις επόμενες βδομάδες στην βελτίωση της ποιότητας του ρόστερ μας.
Καλές επιλογές να έχετε και πάντα με ... devotion
Στα δικά μας τώρα, η ομάδα «έγραψε» συμπαθητικά και με τους 105 πόντους που συγκέντρωσε συνέχισε την (βασανιστικά) αργή ανέλιξή της στα ψηλότερα στρώματα της κατάταξης, καταφέρνοντας να κερδίσει περίπου άλλες 600 θέσεις. Τα χαμηλά σκορ των Doncic και De Colo δεν προβληματίζουν, αφού υπάρχουν στην πλειονότητα των ρόστερ, ενώ και το (οριακά) μονοψήφιο του Stimac, το πρώτο μετά το 8 της πρώτης αγωνιστικής, ήταν κάτι που κάποια στιγμή θα ερχόταν. Δεν γίνεται, εξάλλου, να συνεχίσει σε αυτά τα επίπεδα, εντούτοις η βελτίωσή του και το στυλ παιχνιδιού του Περάσοβιτς (εν τη απουσία του Brown, μην το ξεχνάμε) τον βοηθούν να κρατιέται σε δυσθεώρητες για τον ίδιο τιμές, όντας ακόμα ο καλύτερος C του παιχνιδιού!
Εδώ, αφορμής δοθείσης, να πω ότι εξετάστηκε πάντως σα σκέψη ο Σέρβος γίγαντας να αποχωρήσει (και να γίνει Dunston ή Ηines ή ακόμα ακόμα και Voigtmann), αφού ίσως έπιασε το peak της τιμής του. Προτιμήθηκε, ωστόσο, να του δοθεί άλλη μια ευκαιρία στο παιχνίδι των … χειρότερων άμυνων της διοργάνωσης κόντρα στη Μιλάνο και τους «δεινοσαύρους» της.
Αυτοί που μπορούμε να πούμε πως δεν στάθηκαν στο ύψος τους, τώρα, δεν ήταν άλλοι από τους Taylor Rochestie αλλά κυρίως τον Dorell Wright. Ο πρώτος όχι μόνο έσπασε το σερί των συνεχόμενων εντός έδρας σκορ άνω του 20, αλλά έκανε και το πρώτο μονοψήφιο για φέτος, στην εντός έδρας ήττα από την Μπασκόνια. Έτσι, κατάφερε, με το που τον επαναφέραμε στην ομάδα, να στερήσει από το μπάτζετ μας 150 ολόκληρες χιλιάδες και, κυρίως, να χαραμίσουμε άμεσα μια κίνηση, την στιγμή που μια βδομάδα πριν αγοράστηκε «μετά βαΐων και κλάδων», ως μακροχρόνια και «ασφαλή» περίπτωση. Δεν είχα στο μυαλό μου, όμως, ένα ενδεχόμενο χαμηλό μονοψήφιο σκορ (χαμηλό διψήφιο ναι) και έτσι αναγκαστικά σχεδόν ο Αμερικανός PG πρέπει να πουληθεί, μιας και σε φάση υπερτίμησης βρίσκεται (15.6 μ.ο., 13.6 στα πρόσφατα 3) και εκτός έδρας αναμέτρηση (Ρεάλ) έχει να δώσει.
Στη θέση του μπορούν να έρθουν αρκετοί παίκτες, μιας και ο Rochestie καταλαμβάνει την Utility, που και υποτιμημένοι είναι αλλά και σε πολύ καλή αγωνιστική κατάσταση. Καταρχήν ένας εκ των τριών προαναφερθέντων ψηλών (Dunston, Ηines, Voigtmann) θα μπορούσαν να αποτελέσουν επιλογή, ενώ και στον «άσσο» υπάρχουν οι περιπτώσεις των Rodriguez αλλά και του Shved, που πιστεύω πως μπορεί (παρά την απουσία του Robinson) σε αρκετά μεγάλο σκορ. Παρόλα αυτά, η προτίμηση θα στραφεί στον Anthony Gill.
Ο Αμερικανός επανήλθε στην αγωνιστική δράση, συνέχισε από εκεί που σταμάτησε πριν τον τραυματισμό του (3 σερί διψήφια σκορ) και σε τιμή €1.05m έρχεται με σκοπό να αποτελέσει μέρος του βασικού μας κορμού. Οι δυνατότητές του είναι σαφώς υψηλότερες της τρέχουσας τιμής του αλλά το κακό ξεκίνημα φαίνεται πως αποτελεί παρελθόν, έχοντας πλέον προσαρμοστεί περισσότερο στις απαιτήσεις της νέας για αυτόν διοργάνωσης.
Ο Wright με τη σειρά του συνέχισε τις ασταθείς εμφανίσεις του, πραγματοποιώντας αυτή τη φορά την χειρότερή του με τη φανέλα της Μπάμπεργκ, με το -4 PIR (-3.6 με το ... μπόνους νίκης) που έγραψε στην ανατροπή των Γερμανών κόντρα στη Βαλένθια. Η πώλησή του είναι ξεκάθαρα επιβεβλημένη, αν και δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση να επανέλθει με μια εμφατική εμφάνιση κόντρα στην Χίμκι. Το σενάριο του να παραμείνει παρόλα αυτά στο ρόστερ στριφογυρίζει έντονα σαν σκέψη (κάτι μου λέει πως όντως θα πάει καλά) αλλά το … φαντασιακά σωστό είναι να αποτελέσει παρελθόν. Και αυτό θα γίνει.
Το αρνητικό στην περίπτωση αυτή, είναι πως ο Wright καταλαμβάνει την θέση-κλειδί, αυτή του SF, και, με δεδομένη την παραμονή Gist και Shengelia (μονοθεσίτες PF και οι δύο), ο παίκτης που θα τον αντικαταστήσει επιβάλλεται να αγωνίζεται ως Small Forward. Και όλοι πλέον ξέρουμε τι σημαίνει αυτό στο φετινό παιχνίδι.
Οι ενδιαφέρουσες περιπτώσεις είναι πραγματικά μετρημένες. Ulanovas, Nunnally και Sanders ξεχωρίζουν αυτή τη στιγμή περισσότερο. Ο Nunnaly, όπως αναλύσαμε και στον Scrooge, φαίνεται να είναι ο ορισμός του «παίκτη-έδρας» και σε συνδυασμό με tην δυσκολία που αντιμετωπίζει η Φενέρ στην συγκεκριμένη έδρα, απορρίπτεται άμεσα.
Ο Λιθουανός από την άλλη, φαίνεται πως πραγματοποιεί εφέτος τελικά την step-up χρονιά του (που περιμέναμε πέρυσι και ποτέ δεν ήρθε) και βρίσκεται πλέον σε μια αρκετά καλή τιμή, η οποία μάλιστα θα αυξηθεί και άλλο λογικά όντας ξεκάθαρα υποτιμημένος. Έβαλε το buzzer beater στη Μάλαγα, κέρδισε το πρώτο εβδομαδιαίο MVP της καριέρας του (32 PIR κόντρα στην Εφές) αλλά ακόμα δεν έχει δείξει (όπως και ολόκληρη η Ζαλγκίρις, που εξελίσσεται και αυτή) πως μπορεί να κάνει συνεχόμενες (φαντασιακά) καλές εμφανίσεις. Επιπλέον, το παιχνίδι στο Τελ-Αβίβ το ... φοβάμαι λίγο.
Έτσι, και δια της ατόπου, μένει ο Rakim Sanders. Ναι, έχει δύσκολο παιχνίδι μέσα στη Μόσχα αλλά είναι και αυτός αρκετά υποτιμημένος (12 μ.ο. σε 5 αγώνες, 17.47 στα τρία τελευταία), είναι ο πιο φθηνός (€1.06m) και έρχεται από την δεύτερη καλύτερή του εμφάνιση με το 20.9 (με 6/6 τρίποντα μάλιστα, έχει δουλέψει αρκετά το σουτ του και φαίνεται) κόντρα στη Μακάμπι. Ο αναβαθμισμένος ρόλος που έχει στην Μπαρτσελόνα (σίγουρα μεγαλύτερος και ποιοτικότερος από τον περυσινό του στην Αρμάνι) είναι ακόμα ένας παράγοντας που, τουλάχιστον στο μυαλό μου, με κάνει να σκέφτομαι αισιόδοξα για αυτόν.
Με τις δύο αυτές κινήσεις η ομάδα πρώτον «γέμισε» με PF (Gist, Shengelia, Gill, Sanders) και δεύτερον το ταμείο έχει ένα αξιόλογο απόθεμα (900 χιλιάδες) για την τελευταία μας αλλαγή. Εκτός των PF (o Sanders, πάλι καλά, παίζει και ως SF) και του μοναδικού μας ψηλού που αποφασίστηκε να μείνει (Stimac) στην ομάδα βρίσκονται ακόμα τρεις Guards (Doncic, De Colo και Καλάθης) που προφανώς δεν πουλιούνται. Επομένως, έρχεται η ώρα της αναβάθμισης του πάγκου.
Εκεί συναντάμε τον Valinskas, που προφανώς και μένει ως ο μοναδικός που μας προσφέρει κάτι (ταμάμ η περίπτωσή του για «παγκίτη» παρεμπιπτόντως), και από κει και πέρα το ... χάος. Δυστυχώς το λεφτά δεν επαρκούν για να φέρουμε τον Jerrells, ενώ για λίγο δεν χωράει και ο Voigtmann (40 χιλιάδες). Έτσι, η προτίμηση θα στραφεί σε έναν από τους πιο υποτιμημένους παίκτες του παιχνιδιού, τον Matt Janning, ο οποίος και θα πάρει την θέση του Yigitcan Saybir, ως bench Forward.
Όσον αφορά την επιλογή του αρχηγού, αυτός θα είναι σίγουρα ένας εκ των τριών Guards. Με δεδομένη την κακή βαθμολογική μας θέση και σε συνδυασμό πάντα με τους αντιπάλους, για αυτήν την αγωνιστική θα προκριθεί η περίπτωση του Νικ Καλάθη. Θεωρώ πως υπάρχουν όλα τα εχέγγυα για μια μεγάλη εμφάνιση κόντρα στην Μάλαγα, που γενικά και η ίδια επιτρέπει μεγάλα rkgs στα αντίπαλα PG (βλ. Doncic, Sergio) την στιγμή που δεν πιστεύω πως ο Παναθηναϊκός θα «καθαρίσει» τόσο εύκολα όσο πιστεύουν κάποιοι το ματς.
Επιπλέον, πρέπει κάποια στιγμή να συμβεί κάτι που θα μας διαφοροποιήσει σε μεγάλο βαθμό από την μάζα των υπόλοιπων ομάδων και, όχι απλά θα μας ανεβάσει, αλλά θα μας εκτινάξει στην βαθμολογία. Και τι καλύτερο από την σωστή επιλογή (αν την πετύχουμε, θυμόμαστε τον Shved ακόμα) ενός όχι και τόσο «δημοφιλούς» αρχηγού;
Για τον Σλοβένο, με «κρατάει» λίγο το (θεωρητικά) εύκολο παιχνίδι του κόντρα στον Ερ. Αστέρα, όπου λογικά δε θα χρειαστεί να ... φορτσάρει. Βεβαίως το «ταβάνι» του είναι σαφώς ψηλότερο και «ασφαλέστερο» (σε λιγότερο χρόνο μπορεί να δώσει μεγάλα νούμερα), θα ακολουθήσω, όμως, την έμπνευση με τον Νικ. Όσο για τον Γάλλο, που η ....λογική (πιο δύσκολο παιχνίδι, αρκετά λεπτά συμμετοχής) αυτόν θα διάλεγε για captain, θα ήθελα να έχω ένα ακόμα δείγμα γραφής τώρα που φαίνεται πως και ο Rodriguez ανεβάζει στροφές και προσαρμόζεται καλύτερα το νέο του «σπίτι».
Το ρόστερ της Magic Pass για την 10η αγωνιστική του παιχνιδιού, συνοπτικά, είναι το εξής:
Στην άκρη έμειναν €0.42m που σίγουρα θα μας βοηθήσουν τις επόμενες βδομάδες στην βελτίωση της ποιότητας του ρόστερ μας.
Καλές επιλογές να έχετε και πάντα με ... devotion
