';
?>
We feel devotion
DataCenter
MAGIC PASS
Τροχιοδεικτική βολή!
Η Magic Pass φέρνει στην ομάδα τις θεωρητικά καλύτερες περιπτώσεις ανά θέση, περιμένοντας να δει πώς θα εξελιχτούν τα πράγματα στα πρώτα παιχνίδια των Playoffs!
Δημοσιεύτηκε: 16/04/2019 16:00
Με μία από τις καλύτερες επιδόσεις της ...σύντομης ζωής της ολοκλήρωσε την κανονική περίοδο η ομάδα της Magic Pass, με τους 178 πόντους που συγκέντρωσε την τελευταία από τις 30 αγωνιστικές να την ανεβάζουν ακόμα 22 θέσεις στη γενική κατάταξη του παιχνιδιού και έτσι αυτή την στιγμή να βρίσκεται 327η στη βαθμολογία, με 4795 πόντους συνολικά.
Το σκορ, βέβαια, της τελευταίας αγωνιστικής μας άφησε μια γλυκόπικρη γεύση, ιδίως όσον αφορά αυτό των δύο εκ των τριών βασικών μας Guards. Ο Mike James, εν προκειμένω, συνέχισε και απέναντι στην Εφές τις άσχημες εμφανίσεις των τελευταίων τριών αγωνιστικών (13 PIR αθροιστικά) καθώς ναι μεν πέτυχε 17 πόντους αλλά με 4 μόλις μονάδες ράνκινγκ, μην μπορώντας επιπλέον να οδηγήσει την ομάδα του στην postseason, ενώ από την άλλη ο Keith Langford, που σωστά ήρθε στη θέση του απόντα τελικά Shved, απογοήτευσε κόντρα στην Μπούντουτσνοστ, αφού, παρά το γεγονός πως ξεκίνησε με εύστοχο τρίποντο στην πρώτη του προσπάθεια, τα έσπασε εντός παιδιάς ολοκληρώνοντας τελικά την αναμέτρηση με 1/9 σουτ (0/6 δίπ., 1/3 τρίπ.) και 1/1 βολή για 4 μόλις πόντους και -2 ράνκινγκ (-1.8 στο παιχνίδι).
Από 'κει και πέρα, πάντως, οι υπόλοιποι έξι του βασικού μας κορμού κάλυψαν και με το παραπάνω, θα έλεγα, τις δύο αυτές τρύπες στο ρόστερ, αφού συγκέντρωσαν αθροιστικά τους 175.8 από τους 178 πόντους μας, προεξέχοντος, βέβαια, του Brandon Davies που με το 34άρι του μέσα στη Μαδρίτη (37.4 με το μπόνους) οδήγησε την ομάδα του σε τεράστια νίκη και δεύτερη συνεχή παρουσία στα Playoffs της EuroLeague. Άξιος συνοδοιπόρος του ο Νικ Καλάθης ο οποίος με το πρώτο, «χορταστικό» μάλιστα, triple-double (11π., 12ρ., 18 ασσίστ) στην ιστορία της διοργάνωσης μετά το 2006 έφτασε το 31.9 στο παιχνίδι, πόντοι οι οποίοι διπλασιάστηκαν, μιας και αποτελούσε και τον αρχηγό της ομάδας μας, για να μας δώσει έτσι τελικά κάτι παραπάνω από το ένα τρίτο των συνολικών μας (63.8). Το σκορ του, πάντως, θα μπορούσε να προσεγγίσει ακόμα και το 40 αν έλειπαν κάποια αβίαστα λάθη και κάποια «χαζά» σουτ αλλά ας μην είμαστε και αχάριστοι με έναν από τους κορυφαίους γκαρντ και της φετινής EuroLeague.
Οι Milutinov με 28.6 και Clyburn με 22 στάθηκαν και αυτοί στο ύψος των απαιτήσεων, παρά το γεγονός πως και οι δύο έδιναν τελικά αδιάφορους αγώνες, με τον center του Ολυμπιακού να μην συνεχίζει βέβαια στο παιχνίδι, μετά τον αποκλεισμό της ομάδας του αλλά να ολοκληρώνει τη χρονιά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δείχνοντας για ακόμα μία φορά πως πρόκειται για έναν από τους κορυφαίους ψηλούς της λίγκας αλλά και του παιχνιδιού, προφανώς.
Τα νούμερά του φέτος, εξάλλου, μαρτυρούν του λόγου το αληθές και αξίζουν αναφοράς, με τον 25χρονο Σέρβο να κλείνει τη σεζόν έχοντας κατά μ.ο. σε 26 λεπτά συμμετοχής 11.7 πόντους, 7.9 ριμπάουντς, 1.5 ασσίστ, 0.7 τάπες και 4 κερδ. φάουλ για 20 μονάδες Index Rating, όντας πίσω μόνο από τον Mike James, για 0.2 μόλις, σε μ.ο. ράνκινγκ φέτος στη διοργάνωση! Πραγματικά τρομερός! Κλείνοντας, τώρα, αυτόν τον μίνι απολογισμό της 30ης αγωνιστικής, οι δύο ψηλοί της Μπασκόνια πέρασαν μεν το «φράγμα» του 10, δεν κατάφεραν όμως ακριβώς να μας δώσουν ό,τι υπολογίζαμε από αυτούς μέσα στην ΤΣΣΚΑ, με τους Voigtmann και Poirier να αθροίζουν τελικά 24 ράνκινγκ αλλά και ...οκτώ φάουλ και κάπως έτσι να περιορίζονται αρκετά, σε συνδυασμό με την επιστροφή του Shengelia, στη συγκεκριμένη αναμέτρηση, την οποία πάντως θα ξαναδούμε τουλάχιστον ακόμα τρεις φορές φέτος.
Περνώντας, τώρα, στην ανάλυση της ομάδας ενόψει των πρώτων παιχνιδιών των Playoffs σήμερα και αύριο πρέπει να τονίσουμε το απεριόριστο των αλλαγών που από δω και στο εξής θα έχουμε στο παιχνίδι. Σε συνδυασμό με το γεγονός πως οι παίκτες των μισών ομάδων ουσιαστικά δεν υπάρχουν πλέον στο fantas (και ας φαίνονται ακόμα σε αυτό) μιλάμε πλέον για νέα εντελώς δεδομένα, δεδομένα που πάντως δεν διαφοροποιούν αρκετά τον σχεδιασμό που πρέπει να κάνετε τις εναπομείνασες αγωνιστικές. Εξάλλου, η μεγάλη πλειοψηφία των «βαριών χαρτιών» του παιχνιδιού είναι εδώ, αν και δεν πρέπει να μας περνάει απαρατήρητο πως παραδοσιακά σε κάθε postseason υπάρχει τουλάχιστον ένας παίκτης που ...ξεπετιέται, που γράφει δηλαδή πολύ παραπάνω από τους μ.ο. του στη regular. Τέτοιος, για παράδειγμα, ήταν ο Nikola Kalinic πριν δύο χρόνια στη σειρά με τον Παναθηναϊκό ή ακόμα και ο Brandon Davies πέρυσι κόντρα στον Ολυμπιακό.
Αυτές, ωστόσο, οι περιπτώσεις θα ...ξεπηδήσουν και θα μας φανερωθούν όσο οι σειρές θα εξελίσσονται επομένως δεν υπάρχει λόγος να βιαστούμε και να ρισκάρουμε από τώρα. Έτσι, η ομάδα θα κινηθεί διαλέγοντας σε κάθε θέση από τη δεξαμενή των κορυφαίων, σε μ.ο. και διάρκεια, παικτών της χρονιάς, κρατώντας ουσιαστικά στάση αναμονής για τυχόν ενδιαφέρουσες περιπτώσεις τις αμέσως επόμενες αγωνιστικές.
Ξεκινώντας από τα Guards, λοιπόν, στη μία από τις τρεις βασικές θέσεις θα βρεθεί, χωρίς πολλή σκέψη, ο Νικ Καλάθης. Δεν νομίζω πως χρειάζεται μεγάλη ανάλυση για την επιλογή αυτή και αν κάτι μόνο με προβληματίζει είναι η μειωμένη δημιουργικότητα που εμφάνισε στα δύο φετινά παιχνίδια του απέναντι στη Ρεάλ, με τις ασσίστς του να είναι εξάλλου η κύρια πηγή ράνκινγκ για τον ίδιο. Από τις 8.9 που έχει κατά μ.ο. φέτος έπεσε στις 4.5 σε αυτούς τους αγώνες, οι 16.5 μονάδες ράνκινγκ πάντως που έδωσε κατά μ.ο. μόνο αμελητέες δεν είναι, ειδικά σε αυτή τη φάση του παιχνιδιού. Εξάλλου, μιλάμε για τον go-to-guy του Παναθηναϊκού και δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να απουσιάζει από το ρόστερ μας.
Στη συνέχεια και για τις επόμενες τρεις Guard θέσεις του ρόστερ (μαζί με του πάγκου), με έναν τουλάχιστον SG μέσα, η ομάδα θα πρέπει να επιλέξει τους ...τυχερούς ανάμεσα στους Micic, Higgins, De Colo και Σλούκα, που ξεχωρίζουν, θεωρώ, αρκετά από τους υπόλοιπους. Στην κουβέντα θα μπορούσαν να μπουν και ο Shane Larkin με τον Facu Campazzo, ο καθένας για τους δικούς του, γνωστούς λόγους, αλλά για την οικονομία του θέματος μένουν προς το παρόν στην απ' έξω.
Αυτός, λοιπόν, που δεν γεμίζει το μάτι όσο οι υπόλοιποι, όχι μόνο τελευταία αλλά και γενικότερα, δεν είναι άλλος από τον Nando De Colo, με τον Γάλλο να πραγματοποιεί μία από τις χειρότερες regular season στην καριέρα του, με τη φανέλα της ΤΣΣΚΑ τουλάχιστον, ενώ η παραδοσιακή δυσκολία του κόντρα στη Μπασκόνια (αν και η φετινή δεν μοιάζει παρά ελάχιστα με την περσινή) αποτελούν δύο από τους λόγους που ο άσσος της ΤΣΣΚΑ μένει προς το παρόν και αυτός στην απ' έξω. Έτσι, οι Micic, Higgins και Κώστας Σλούκας θα έρθουν στην Magic Pass για αυτή την 31η συνολικά αγωνιστική, με τον Σέρβο της Εφές να μένει ως αναπληρωματικός μας και την ομάδα για πρώτη φορά μέσα στη χρονιά να «κατεβαίνει» έχοντας στη σύνθεσή της μόνο ένα «καθαρόαιμο» PG. Ελπίζω να 'ναι για καλό!
Στα SF δεν χρειάζεται φαντάζομαι να πούμε κάτι άλλο πέρα από «Will Clyburn», με τον forward των Ρώσων να παίζει ουσιαστικά τη θέση μόνος του και να παραμένει ως έχει στο αρχικό μας σχήμα.
Όσο εύκολα, πάντως, έγιναν αυτές οι πρώτες κινήσεις τόσο μπλέξιμο υπάρχει στις θέσεις των ψηλών που απομένουν, ειδικά στις δύο θέσεις forward, δυσκολία που ουσιαστικά επικρατεί καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Davies, Randolph, Voigtmann, Moerman αλλά και ο Toko Shengelia ερίζουν για τις δύο βασικές θέσεις, με την ομάδα να δείχνει ξεκάθαρα προτίμηση αλλά και εμπιστοσύνη αρχικά στον άσσο της Ζαλγκίρις και να τον διατηρεί στη βασική οκτάδα, παρά το δύσκολο εκτός έδρας ματς, με τον Davies να φαίνεται πως βρίσκει ξανά τη φόρμα του τις τελευταίες εβδομάδες, με το μόνο που προβληματίζει εδώ να είναι ένα ενδεχόμενο πρόβλημα με φάουλ, κάτι που τελευταία τον περιόριζε αρκετά. Από την άλλη, βέβαια, μιλάμε για έναν από τους top παίκτες της διοργάνωσης και «κινητήριο μοχλό» της ομάδας του και κάπως έτσι η θέση F του ανήκει, περιμένοντας βέβαια να δούμε πως θα εξελιχτούν τα πράγματα απόψε. Το απεριόριστο των αλλαγών, εξάλλου, βγάζει έναν «βραχνά» από το κεφάλι μας, αφού σε δύο μέρες μπορούμε να διορθώσουμε όλα τα κακώς κείμενα που πιθανόν να προκύψουν.
Για τη θέση PF τώρα, η ομάδα θα κινηθεί για την απόκτηση του Γάλλου άσσου της Εφές, με τον Moerman να μην βρίσκεται μέσα στις επιλογές μου κατά τη διάρκεια της σεζόν (νομίζω μία ή δύο φορές ήρθε στην ομάδα) αλλά η σταθερότητα που επιδεικνύει σε συνδυασμό με το χαρακτήρα «εκδίκησης» που ίσως παίρνει για τον ίδιο η σειρά κόντρα στην Μπαρτσελόνα με κάνουν να του εμπιστευτώ, τουλάχιστον για το Game 1, μία θέση στο βασικό σχήμα. Η σχετικά πρόσφατη 30άρα του, στο αντίστοιχο παιχνίδι της 25ης αγωνιστικής, απλά με κάνει να νιώθω μεγαλύτερη ασφάλεια, ενώ τα μόλις έξι του μονοψήφια σκορ μέσα στη χρονιά έρχονται και αυτά να προστεθούν στους παραπάνω λόγους.
Αναπληρωματικός και των δύο (αλλά όχι του Clyburn που μένει ...μόνος) θα είναι ο Toko Shengelia, ο οποίος προτιμάται από τον συμπαίκτη του Voigtmann αλλά και τον –κακό στα φετινά ματς με τον Παναθηναϊκό- Randolph, με τον υγιή Γεωργιανό να βρίσκεται, πιστεύω, μια κλάση πάνω από τους υπόλοιπους και αν είναι όλα καλά θεωρώ πως δεν θα αργήσει να χτυπήσει την πόρτα του βασικού μας κορμού. Στα 1,29 που κοστίζει (όχι πως έχουμε θέμα χρημάτων) θα έρθει στην bench Forward και θα περιμένει από εκεί τη σειρά του.
Αναφορικά με τους Centers, αφού εκεί θα αξιοποιηθεί και η utility, τα πράγματα είναι –και εδώ- λίγο πολύ ξεκάθαρα. Ο Jan Vesely δεν νοείται να λείπει από κανένα ανταγωνιστικό ρόστερ, ενώ οι Tavares, Tomic, Poirier αλλά και ο Ayon θα μπορούσαν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, να βρεθούν σε κάποιο ρόστερ. Δεν θα μπορούσα να αγνοήσω, ωστόσο, τη φόρμα στην οποία βρίσκεται ο ψηλός της Ρεάλ από το Πράσινο Ακρωτήρι, με τον Tavares να αριθμεί πέντε συνεχόμενα ράνκινγκ μεγαλύτερα του 20 με δύο συνεχόμενα career high μάλιστα (29 με Παναθηναϊκό και 32 με Ζαλγκίρις), ενώ οι 46 αθροιστικά μονάδες απέναντι στους «Πράσινους» φέτος ενισχύουν ακόμα περισσότερο τη θέση του. Έτσι, στον πάγκο θα μείνουν οι Ayon και Tomic, ως bench Center και bench Utility αντίστοιχα, με το πρόσφατο σκορ του Poirier μέσα στην ΤΣΣΚΑ να επηρεάζει και να τον κρατάει εκτός Magic Pass μετά από καιρό.
Η ομάδα έχει, λοιπόν, στο βασικό της κορμό αυτή την στιγμή έξι παίκτες που αγωνίζονται εντός έδρας συν τους ηγέτες των Παναθηναϊκού και Ζαλγκίρις και δύο εκ των κορυφαίων σε ράνκινγκ μέσα στη χρονιά επιπλέον, που παίζουν εκτός, με την προτίμησή μου στο κομμάτι της αρχηγίας να στρέφεται στον Jan Vesely ο οποίος οριακά υπερισχύει των Will Clyburn αλλά και Walter Tavares που επίσης θεωρώ πως έχουν όλα τα φόντα για επίδοση κοντά στο 20 με 25. Θα μείνω με τον Τσέχο, όμως, υπό τον φόβο ...μοιράσματος του ράνκινγκ στην ΤΣΣΚΑ αλλά και ...Ayon στη Ρεάλ, με τον forward της ΤΣΣΚΑ να προτιμάται πάντως για υπαρχηγός και τον ψηλό της «βασίλισσας» να παραμένει ως απλός στρατιώτης της ομάδας!
Συνοπτικά, λοιπόν, το ρόστερ της Magic Pass ενόψει του πρώτου παιχνιδιού των φετινών Playoffs έχει ως εξής:
ΥΓ. Απαράδεκτο αυτό που συμβαίνει και φέτος με το παιχνίδι, που όχι μόνο άνοιξε μετά από οκτώ ολόκληρες μέρες μετά τη λήξη της regular season αλλά διατηρεί ακόμα τους παίκτες που οι ομάδες τους έχουν αποκλειστεί σε συνδυασμό με το προηγούμενο στάτους κάποιων ενεργών παικτών (πχ κόκκινο σημάδι σε Vesely). Τι να πει κανείς πραγματικά!
Devotion!
Το σκορ, βέβαια, της τελευταίας αγωνιστικής μας άφησε μια γλυκόπικρη γεύση, ιδίως όσον αφορά αυτό των δύο εκ των τριών βασικών μας Guards. Ο Mike James, εν προκειμένω, συνέχισε και απέναντι στην Εφές τις άσχημες εμφανίσεις των τελευταίων τριών αγωνιστικών (13 PIR αθροιστικά) καθώς ναι μεν πέτυχε 17 πόντους αλλά με 4 μόλις μονάδες ράνκινγκ, μην μπορώντας επιπλέον να οδηγήσει την ομάδα του στην postseason, ενώ από την άλλη ο Keith Langford, που σωστά ήρθε στη θέση του απόντα τελικά Shved, απογοήτευσε κόντρα στην Μπούντουτσνοστ, αφού, παρά το γεγονός πως ξεκίνησε με εύστοχο τρίποντο στην πρώτη του προσπάθεια, τα έσπασε εντός παιδιάς ολοκληρώνοντας τελικά την αναμέτρηση με 1/9 σουτ (0/6 δίπ., 1/3 τρίπ.) και 1/1 βολή για 4 μόλις πόντους και -2 ράνκινγκ (-1.8 στο παιχνίδι).
Από 'κει και πέρα, πάντως, οι υπόλοιποι έξι του βασικού μας κορμού κάλυψαν και με το παραπάνω, θα έλεγα, τις δύο αυτές τρύπες στο ρόστερ, αφού συγκέντρωσαν αθροιστικά τους 175.8 από τους 178 πόντους μας, προεξέχοντος, βέβαια, του Brandon Davies που με το 34άρι του μέσα στη Μαδρίτη (37.4 με το μπόνους) οδήγησε την ομάδα του σε τεράστια νίκη και δεύτερη συνεχή παρουσία στα Playoffs της EuroLeague. Άξιος συνοδοιπόρος του ο Νικ Καλάθης ο οποίος με το πρώτο, «χορταστικό» μάλιστα, triple-double (11π., 12ρ., 18 ασσίστ) στην ιστορία της διοργάνωσης μετά το 2006 έφτασε το 31.9 στο παιχνίδι, πόντοι οι οποίοι διπλασιάστηκαν, μιας και αποτελούσε και τον αρχηγό της ομάδας μας, για να μας δώσει έτσι τελικά κάτι παραπάνω από το ένα τρίτο των συνολικών μας (63.8). Το σκορ του, πάντως, θα μπορούσε να προσεγγίσει ακόμα και το 40 αν έλειπαν κάποια αβίαστα λάθη και κάποια «χαζά» σουτ αλλά ας μην είμαστε και αχάριστοι με έναν από τους κορυφαίους γκαρντ και της φετινής EuroLeague.
Οι Milutinov με 28.6 και Clyburn με 22 στάθηκαν και αυτοί στο ύψος των απαιτήσεων, παρά το γεγονός πως και οι δύο έδιναν τελικά αδιάφορους αγώνες, με τον center του Ολυμπιακού να μην συνεχίζει βέβαια στο παιχνίδι, μετά τον αποκλεισμό της ομάδας του αλλά να ολοκληρώνει τη χρονιά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δείχνοντας για ακόμα μία φορά πως πρόκειται για έναν από τους κορυφαίους ψηλούς της λίγκας αλλά και του παιχνιδιού, προφανώς.
Τα νούμερά του φέτος, εξάλλου, μαρτυρούν του λόγου το αληθές και αξίζουν αναφοράς, με τον 25χρονο Σέρβο να κλείνει τη σεζόν έχοντας κατά μ.ο. σε 26 λεπτά συμμετοχής 11.7 πόντους, 7.9 ριμπάουντς, 1.5 ασσίστ, 0.7 τάπες και 4 κερδ. φάουλ για 20 μονάδες Index Rating, όντας πίσω μόνο από τον Mike James, για 0.2 μόλις, σε μ.ο. ράνκινγκ φέτος στη διοργάνωση! Πραγματικά τρομερός! Κλείνοντας, τώρα, αυτόν τον μίνι απολογισμό της 30ης αγωνιστικής, οι δύο ψηλοί της Μπασκόνια πέρασαν μεν το «φράγμα» του 10, δεν κατάφεραν όμως ακριβώς να μας δώσουν ό,τι υπολογίζαμε από αυτούς μέσα στην ΤΣΣΚΑ, με τους Voigtmann και Poirier να αθροίζουν τελικά 24 ράνκινγκ αλλά και ...οκτώ φάουλ και κάπως έτσι να περιορίζονται αρκετά, σε συνδυασμό με την επιστροφή του Shengelia, στη συγκεκριμένη αναμέτρηση, την οποία πάντως θα ξαναδούμε τουλάχιστον ακόμα τρεις φορές φέτος.
Περνώντας, τώρα, στην ανάλυση της ομάδας ενόψει των πρώτων παιχνιδιών των Playoffs σήμερα και αύριο πρέπει να τονίσουμε το απεριόριστο των αλλαγών που από δω και στο εξής θα έχουμε στο παιχνίδι. Σε συνδυασμό με το γεγονός πως οι παίκτες των μισών ομάδων ουσιαστικά δεν υπάρχουν πλέον στο fantas (και ας φαίνονται ακόμα σε αυτό) μιλάμε πλέον για νέα εντελώς δεδομένα, δεδομένα που πάντως δεν διαφοροποιούν αρκετά τον σχεδιασμό που πρέπει να κάνετε τις εναπομείνασες αγωνιστικές. Εξάλλου, η μεγάλη πλειοψηφία των «βαριών χαρτιών» του παιχνιδιού είναι εδώ, αν και δεν πρέπει να μας περνάει απαρατήρητο πως παραδοσιακά σε κάθε postseason υπάρχει τουλάχιστον ένας παίκτης που ...ξεπετιέται, που γράφει δηλαδή πολύ παραπάνω από τους μ.ο. του στη regular. Τέτοιος, για παράδειγμα, ήταν ο Nikola Kalinic πριν δύο χρόνια στη σειρά με τον Παναθηναϊκό ή ακόμα και ο Brandon Davies πέρυσι κόντρα στον Ολυμπιακό.
Αυτές, ωστόσο, οι περιπτώσεις θα ...ξεπηδήσουν και θα μας φανερωθούν όσο οι σειρές θα εξελίσσονται επομένως δεν υπάρχει λόγος να βιαστούμε και να ρισκάρουμε από τώρα. Έτσι, η ομάδα θα κινηθεί διαλέγοντας σε κάθε θέση από τη δεξαμενή των κορυφαίων, σε μ.ο. και διάρκεια, παικτών της χρονιάς, κρατώντας ουσιαστικά στάση αναμονής για τυχόν ενδιαφέρουσες περιπτώσεις τις αμέσως επόμενες αγωνιστικές.
Ξεκινώντας από τα Guards, λοιπόν, στη μία από τις τρεις βασικές θέσεις θα βρεθεί, χωρίς πολλή σκέψη, ο Νικ Καλάθης. Δεν νομίζω πως χρειάζεται μεγάλη ανάλυση για την επιλογή αυτή και αν κάτι μόνο με προβληματίζει είναι η μειωμένη δημιουργικότητα που εμφάνισε στα δύο φετινά παιχνίδια του απέναντι στη Ρεάλ, με τις ασσίστς του να είναι εξάλλου η κύρια πηγή ράνκινγκ για τον ίδιο. Από τις 8.9 που έχει κατά μ.ο. φέτος έπεσε στις 4.5 σε αυτούς τους αγώνες, οι 16.5 μονάδες ράνκινγκ πάντως που έδωσε κατά μ.ο. μόνο αμελητέες δεν είναι, ειδικά σε αυτή τη φάση του παιχνιδιού. Εξάλλου, μιλάμε για τον go-to-guy του Παναθηναϊκού και δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να απουσιάζει από το ρόστερ μας.
Στη συνέχεια και για τις επόμενες τρεις Guard θέσεις του ρόστερ (μαζί με του πάγκου), με έναν τουλάχιστον SG μέσα, η ομάδα θα πρέπει να επιλέξει τους ...τυχερούς ανάμεσα στους Micic, Higgins, De Colo και Σλούκα, που ξεχωρίζουν, θεωρώ, αρκετά από τους υπόλοιπους. Στην κουβέντα θα μπορούσαν να μπουν και ο Shane Larkin με τον Facu Campazzo, ο καθένας για τους δικούς του, γνωστούς λόγους, αλλά για την οικονομία του θέματος μένουν προς το παρόν στην απ' έξω.
Αυτός, λοιπόν, που δεν γεμίζει το μάτι όσο οι υπόλοιποι, όχι μόνο τελευταία αλλά και γενικότερα, δεν είναι άλλος από τον Nando De Colo, με τον Γάλλο να πραγματοποιεί μία από τις χειρότερες regular season στην καριέρα του, με τη φανέλα της ΤΣΣΚΑ τουλάχιστον, ενώ η παραδοσιακή δυσκολία του κόντρα στη Μπασκόνια (αν και η φετινή δεν μοιάζει παρά ελάχιστα με την περσινή) αποτελούν δύο από τους λόγους που ο άσσος της ΤΣΣΚΑ μένει προς το παρόν και αυτός στην απ' έξω. Έτσι, οι Micic, Higgins και Κώστας Σλούκας θα έρθουν στην Magic Pass για αυτή την 31η συνολικά αγωνιστική, με τον Σέρβο της Εφές να μένει ως αναπληρωματικός μας και την ομάδα για πρώτη φορά μέσα στη χρονιά να «κατεβαίνει» έχοντας στη σύνθεσή της μόνο ένα «καθαρόαιμο» PG. Ελπίζω να 'ναι για καλό!
Στα SF δεν χρειάζεται φαντάζομαι να πούμε κάτι άλλο πέρα από «Will Clyburn», με τον forward των Ρώσων να παίζει ουσιαστικά τη θέση μόνος του και να παραμένει ως έχει στο αρχικό μας σχήμα.
Όσο εύκολα, πάντως, έγιναν αυτές οι πρώτες κινήσεις τόσο μπλέξιμο υπάρχει στις θέσεις των ψηλών που απομένουν, ειδικά στις δύο θέσεις forward, δυσκολία που ουσιαστικά επικρατεί καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Davies, Randolph, Voigtmann, Moerman αλλά και ο Toko Shengelia ερίζουν για τις δύο βασικές θέσεις, με την ομάδα να δείχνει ξεκάθαρα προτίμηση αλλά και εμπιστοσύνη αρχικά στον άσσο της Ζαλγκίρις και να τον διατηρεί στη βασική οκτάδα, παρά το δύσκολο εκτός έδρας ματς, με τον Davies να φαίνεται πως βρίσκει ξανά τη φόρμα του τις τελευταίες εβδομάδες, με το μόνο που προβληματίζει εδώ να είναι ένα ενδεχόμενο πρόβλημα με φάουλ, κάτι που τελευταία τον περιόριζε αρκετά. Από την άλλη, βέβαια, μιλάμε για έναν από τους top παίκτες της διοργάνωσης και «κινητήριο μοχλό» της ομάδας του και κάπως έτσι η θέση F του ανήκει, περιμένοντας βέβαια να δούμε πως θα εξελιχτούν τα πράγματα απόψε. Το απεριόριστο των αλλαγών, εξάλλου, βγάζει έναν «βραχνά» από το κεφάλι μας, αφού σε δύο μέρες μπορούμε να διορθώσουμε όλα τα κακώς κείμενα που πιθανόν να προκύψουν.
Για τη θέση PF τώρα, η ομάδα θα κινηθεί για την απόκτηση του Γάλλου άσσου της Εφές, με τον Moerman να μην βρίσκεται μέσα στις επιλογές μου κατά τη διάρκεια της σεζόν (νομίζω μία ή δύο φορές ήρθε στην ομάδα) αλλά η σταθερότητα που επιδεικνύει σε συνδυασμό με το χαρακτήρα «εκδίκησης» που ίσως παίρνει για τον ίδιο η σειρά κόντρα στην Μπαρτσελόνα με κάνουν να του εμπιστευτώ, τουλάχιστον για το Game 1, μία θέση στο βασικό σχήμα. Η σχετικά πρόσφατη 30άρα του, στο αντίστοιχο παιχνίδι της 25ης αγωνιστικής, απλά με κάνει να νιώθω μεγαλύτερη ασφάλεια, ενώ τα μόλις έξι του μονοψήφια σκορ μέσα στη χρονιά έρχονται και αυτά να προστεθούν στους παραπάνω λόγους.
Αναπληρωματικός και των δύο (αλλά όχι του Clyburn που μένει ...μόνος) θα είναι ο Toko Shengelia, ο οποίος προτιμάται από τον συμπαίκτη του Voigtmann αλλά και τον –κακό στα φετινά ματς με τον Παναθηναϊκό- Randolph, με τον υγιή Γεωργιανό να βρίσκεται, πιστεύω, μια κλάση πάνω από τους υπόλοιπους και αν είναι όλα καλά θεωρώ πως δεν θα αργήσει να χτυπήσει την πόρτα του βασικού μας κορμού. Στα 1,29 που κοστίζει (όχι πως έχουμε θέμα χρημάτων) θα έρθει στην bench Forward και θα περιμένει από εκεί τη σειρά του.
Αναφορικά με τους Centers, αφού εκεί θα αξιοποιηθεί και η utility, τα πράγματα είναι –και εδώ- λίγο πολύ ξεκάθαρα. Ο Jan Vesely δεν νοείται να λείπει από κανένα ανταγωνιστικό ρόστερ, ενώ οι Tavares, Tomic, Poirier αλλά και ο Ayon θα μπορούσαν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, να βρεθούν σε κάποιο ρόστερ. Δεν θα μπορούσα να αγνοήσω, ωστόσο, τη φόρμα στην οποία βρίσκεται ο ψηλός της Ρεάλ από το Πράσινο Ακρωτήρι, με τον Tavares να αριθμεί πέντε συνεχόμενα ράνκινγκ μεγαλύτερα του 20 με δύο συνεχόμενα career high μάλιστα (29 με Παναθηναϊκό και 32 με Ζαλγκίρις), ενώ οι 46 αθροιστικά μονάδες απέναντι στους «Πράσινους» φέτος ενισχύουν ακόμα περισσότερο τη θέση του. Έτσι, στον πάγκο θα μείνουν οι Ayon και Tomic, ως bench Center και bench Utility αντίστοιχα, με το πρόσφατο σκορ του Poirier μέσα στην ΤΣΣΚΑ να επηρεάζει και να τον κρατάει εκτός Magic Pass μετά από καιρό.
Η ομάδα έχει, λοιπόν, στο βασικό της κορμό αυτή την στιγμή έξι παίκτες που αγωνίζονται εντός έδρας συν τους ηγέτες των Παναθηναϊκού και Ζαλγκίρις και δύο εκ των κορυφαίων σε ράνκινγκ μέσα στη χρονιά επιπλέον, που παίζουν εκτός, με την προτίμησή μου στο κομμάτι της αρχηγίας να στρέφεται στον Jan Vesely ο οποίος οριακά υπερισχύει των Will Clyburn αλλά και Walter Tavares που επίσης θεωρώ πως έχουν όλα τα φόντα για επίδοση κοντά στο 20 με 25. Θα μείνω με τον Τσέχο, όμως, υπό τον φόβο ...μοιράσματος του ράνκινγκ στην ΤΣΣΚΑ αλλά και ...Ayon στη Ρεάλ, με τον forward της ΤΣΣΚΑ να προτιμάται πάντως για υπαρχηγός και τον ψηλό της «βασίλισσας» να παραμένει ως απλός στρατιώτης της ομάδας!
Συνοπτικά, λοιπόν, το ρόστερ της Magic Pass ενόψει του πρώτου παιχνιδιού των φετινών Playoffs έχει ως εξής:
ΥΓ. Απαράδεκτο αυτό που συμβαίνει και φέτος με το παιχνίδι, που όχι μόνο άνοιξε μετά από οκτώ ολόκληρες μέρες μετά τη λήξη της regular season αλλά διατηρεί ακόμα τους παίκτες που οι ομάδες τους έχουν αποκλειστεί σε συνδυασμό με το προηγούμενο στάτους κάποιων ενεργών παικτών (πχ κόκκινο σημάδι σε Vesely). Τι να πει κανείς πραγματικά!
Devotion!
