';
?>
We feel devotion
DataCenter
MAGIC PASS
Η ώρα των ηγετών!
Η Magic Pass θέλει να ...απολαύσει τους δύο μεγάλους ημιτελικούς παρέα με τους καλύτερους!
Δημοσιεύτηκε: 18/05/2018 18:36
Επιστροφή, λοιπόν, στα παρκέ του Fantasy Challenge για δύο τελευταίες παραστάσεις, τη σημερινή και αυτήν της Κυριακής των τελικών. Για πρώτη φορά, μάλιστα, από τη δημιουργία του παιχνιδιού, το Fantasy φτάνει τόσο ...μακριά και έτσι και εμείς, όπως όλοι σας, κινούμαστε σε σχετικά αχαρτογράφητα νερά, σε ένα σημείο πάντως που λίγα μπορούν να αλλάξουν ως προς την τελική κατάταξη κάθε ομάδας ενώ ταυτόχρονα και το μεγάλο δώρο, αυτό της παρουσίας στο Final-4, έχει δοθεί.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως η Magic Pass δεν θα προσπαθήσει για το καλύτερο και θα επιλέξει παίκτες ...ελαφρά τη καρδία. Το αντίθετο, μάλιστα, θα προσπαθήσει για ένα όσο το δυνατό πιο γερό φίνις στη χρονιά, φίνις που θα επιδιώξει να την βάλει, για πρώτη φορά, μέσα στις 1.000 πρώτες ομάδες του παιχνιδιού. Τα Playoffs δεν ολοκληρώθηκαν με τον καλύτερο τρόπο, καθώς στο game 4 είχαμε πτώση 26 θέσεων και η ομάδα πλέον βρίσκεται στην 1.084 της γενικής κατάταξης και το να κερδηθούν 85, τουλάχιστον, στις δύο τελευταίες φετινές αγωνιστικές θεωρώ πως δεν είναι και κάτι το τόσο απίθανο.
Περνώντας στην αναδόμηση της ομάδας για τη σημερινή μέρα των ημιτελικών, αυτό που μπορούμε να πούμε, φέρνοντας στη μνήμη μας παλιότερες αντίστοιχες διοργανώσεις, είναι πως αποτελεί συχνό φαινόμενο παίκτες-αποκαλύψεις να βγαίνουν μπροστά, οι λεγόμενοι X-factors, και να τραβάνε το κουπί των ομάδων τους, εκεί που κανείς δεν τους περιμένει. Τα νούμερα, δηλαδή, όλης της χρονιάς μικρή σημασία έχουν σε αυτή τη φάση της διοργάνωσης, με τους πιο «μπαρουτοκαπνισμένους» και πιο έμπειρους σε τέτοιες καταστάσεις να αναδεικνύονται σε ηγέτες, οδηγώντας τις ομάδες τους στην επιτυχία. Αυτό, αλίμονο, δεν σημαίνει πως οι top περιπτώσεις παικτών θα παραμεριστούν, απλά ότι το «ένστικτο» του κάθε μάνατζερ θα παίξει μεγαλύτερο ρόλο από ποτέ σε αυτές τις δύο «αγωνιστικές», ενώ αντίστοιχα μ.ο., φόρμα, επιδόσεις κόντρα στον συγκεκριμένο αντίπαλο θα υποβαθμιστούν.
Ξεκινώντας, λοιπόν, από τη θέση των Guards η ομάδα έχει να διαλέξει αρχικά τέσσερις παίκτες συνολικά για το ρόστερ της. Η επιλογή δεν είναι εύκολη, με δύο παίκτες ανά ομάδα να διεκδικούν τις μισές θέσεις (Σλούκας, Wanamaker / Pangos, Micic / Llull, Doncic / Sergio, De Colo) και την προτίμησή μου να στρέφεται στους τέσσερις πιο «έμπειρους» με βάση τις παρουσίες τους σε Final-4, με τον Pangos και τον Wanamaker να μένουν οριακά εκτός. Σλούκας, Llull και το δίδυμο της ΤΣΣΚΑ θα περάσουν στο ρόστερ μας με τον έναν εξ’ αυτών να περνάει στον πάγκο, κάτι που όμως θα αποφασιστεί μετά την ολοκλήρωση του ρόστερ. Και ο Doncic; Δεν γίνεται, προφανώς, ο παίκτης με το μεγαλύτερο ράνκινγκ στη χρονιά να μείνει εκτός ομάδας, αλλά θα αποτελέσει την πέμπτη μας επιλογή στη θέση, πράγμα που σημαίνει πως στην μια (τουλάχιστον) από τις δύο θέσεις της utility θα υπάρχει και εκεί κάποιος «κοντός».
Στα Forwards, όπου θα υπολογίσουμε και κάποιους Guards (Higgins, Guduric πχ), τα πράγματα είναι λίγο πιο ξεκάθαρα στη θέση SF με τον Will Clyburn να παίρνει σχεδόν αυτόματα τη θέση, την στιγμή που για τις άλλες τρεις θέσεις (PF, F, bench F) μπορεί να γίνει ο «κακός χαμός». Ο Jankunas αποτελεί σίγουρα βαρύ χαρτί για την ομάδα του, που όμως έχει και τις λύσεις των White και Davies, ενώ δεν θα πρέπει να ξεγράφουμε τον Felipe Reyes, όπως έδειξε και η σειρά κόντρα στον Παναθηναϊκό, αλλά φυσικά και τον ταλαιπωρημένο όλη τη χρονιά Anthony Randolph, όταν από την ΤΣΣΚΑ δεν θα μου κάνει εντύπωση ο Ιτούδης να έχει ετοιμάσει ως «κρυφό χαρτί» κάποιον εκ των Kurbanov/Vorontsevich, με την σταθερότατη περίπτωση του Higgins να βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο. Από την άλλη, ο Ομπράντοβιτς ίσως ψάξει τον περυσινό Kalinic στο πρόσωπο του Guduric ή του Nunnally, με την ποιότητα του Nicolo Melli να είναι αδιαμφισβήτητη.
Για να ξεμπλέξουμε λίγο το κουβάρι, ο Jankunas μοιάζει ως ο δεύτερος που θα λάβει χρίσμα, ως βασικός PF, με τον Higgins να έχει σαφέστατο προβάδισμα για την θέση του Forward έναντι του MVP Απριλίου Brandon Davies που, από ότι φαίνεται, θα περάσει στον πάγκο και με αυτόν θα κλείσει η τετράδα στην συγκεκριμένη θέση.
Στους Centers, ο Jan Vesely είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τη θέση, με τον Gustavo Ayon να ακολουθεί και να διεκδικεί επί ίσοις όροις, κυρίως λόγω της μόνιμης αδυναμίας που παρουσίασε η ΤΣΣΚΑ απέναντι στους αντίπαλους ψηλούς καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Η αλήθεια είναι πως το δίλημμα είναι αρκετά μεγάλο και η λύση θα βρεθεί μέσω της θέσης-κλειδί, της utility, όπου θα περάσει στα χέρια του Μεξικανού αντί για κάποιο Guard. Έτσι, η ομάδα θα κατέβει με δίδυμο ψηλών στη βασική σύνθεση, την στιγμή που στην αναπληρωματική θέση του Center θα βρεθεί o Nicolo Melli.
Η επιλογή, βέβαια, αυτή δημιουργεί πρόβλημα καθώς στον βασικό κορμό χωράνε τρία από τα πέντε Guards που έχουμε επιλέξει και το ποιοι δύο θα περάσουν στον πάγκο μπορεί να αποδειχθεί άλυτος γρίφος, με τις επιλογές πραγματικά οριακές, κρεμάμενες από μια λεπτή κλωστή. Ο Sergio Llull είναι σίγουρα ο ένας, λόγω και της μεγάλης απουσίας του από τα παρκέ, που θα βρεθεί στον πάγκο της ομάδας (bench utility) με την άλλη θέση να παίζεται μεταξύ Σλούκα και De Colo. Αυτό αυτομάτως σημαίνει πως Sergio και Doncic περνάνε βασικοί και η ομάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα. Μένει ο Γάλλος εκτός ομάδας; Για χάρη του Έλληνα go to guy της Φενέρ και με βάση και το πρόσφατο πρόβλημα τραυματισμού αλλά και το γεγονός πως φέτος εναντίον της Ρεάλ ήταν δις μονοψήφιος, η έμπνευσή μου και η επιλογή μου θα στραφεί υπέρ του Σλούκα, με το ρίσκο να είναι βέβαια τεράστιο και προφανώς την συγκεκριμένη επιλογή να εξετάζεται μέχρι το τέλος της διορίας.
Στα της αρχηγίας και οι οκτώ θεωρητικά θα μπορούσαν να λάβουν το χρίσμα, ο Jan Vesely πιστεύω όμως πως μπορεί να οδηγήσει την ομάδα του σε τρίτο σερί τελικό, με τον Gustavo Ayon να τίθεται υπαρχηγός του.
Καλούς ημιτελικούς να έχουμε και φυσικά Devotion!
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως η Magic Pass δεν θα προσπαθήσει για το καλύτερο και θα επιλέξει παίκτες ...ελαφρά τη καρδία. Το αντίθετο, μάλιστα, θα προσπαθήσει για ένα όσο το δυνατό πιο γερό φίνις στη χρονιά, φίνις που θα επιδιώξει να την βάλει, για πρώτη φορά, μέσα στις 1.000 πρώτες ομάδες του παιχνιδιού. Τα Playoffs δεν ολοκληρώθηκαν με τον καλύτερο τρόπο, καθώς στο game 4 είχαμε πτώση 26 θέσεων και η ομάδα πλέον βρίσκεται στην 1.084 της γενικής κατάταξης και το να κερδηθούν 85, τουλάχιστον, στις δύο τελευταίες φετινές αγωνιστικές θεωρώ πως δεν είναι και κάτι το τόσο απίθανο.
Περνώντας στην αναδόμηση της ομάδας για τη σημερινή μέρα των ημιτελικών, αυτό που μπορούμε να πούμε, φέρνοντας στη μνήμη μας παλιότερες αντίστοιχες διοργανώσεις, είναι πως αποτελεί συχνό φαινόμενο παίκτες-αποκαλύψεις να βγαίνουν μπροστά, οι λεγόμενοι X-factors, και να τραβάνε το κουπί των ομάδων τους, εκεί που κανείς δεν τους περιμένει. Τα νούμερα, δηλαδή, όλης της χρονιάς μικρή σημασία έχουν σε αυτή τη φάση της διοργάνωσης, με τους πιο «μπαρουτοκαπνισμένους» και πιο έμπειρους σε τέτοιες καταστάσεις να αναδεικνύονται σε ηγέτες, οδηγώντας τις ομάδες τους στην επιτυχία. Αυτό, αλίμονο, δεν σημαίνει πως οι top περιπτώσεις παικτών θα παραμεριστούν, απλά ότι το «ένστικτο» του κάθε μάνατζερ θα παίξει μεγαλύτερο ρόλο από ποτέ σε αυτές τις δύο «αγωνιστικές», ενώ αντίστοιχα μ.ο., φόρμα, επιδόσεις κόντρα στον συγκεκριμένο αντίπαλο θα υποβαθμιστούν.
Ξεκινώντας, λοιπόν, από τη θέση των Guards η ομάδα έχει να διαλέξει αρχικά τέσσερις παίκτες συνολικά για το ρόστερ της. Η επιλογή δεν είναι εύκολη, με δύο παίκτες ανά ομάδα να διεκδικούν τις μισές θέσεις (Σλούκας, Wanamaker / Pangos, Micic / Llull, Doncic / Sergio, De Colo) και την προτίμησή μου να στρέφεται στους τέσσερις πιο «έμπειρους» με βάση τις παρουσίες τους σε Final-4, με τον Pangos και τον Wanamaker να μένουν οριακά εκτός. Σλούκας, Llull και το δίδυμο της ΤΣΣΚΑ θα περάσουν στο ρόστερ μας με τον έναν εξ’ αυτών να περνάει στον πάγκο, κάτι που όμως θα αποφασιστεί μετά την ολοκλήρωση του ρόστερ. Και ο Doncic; Δεν γίνεται, προφανώς, ο παίκτης με το μεγαλύτερο ράνκινγκ στη χρονιά να μείνει εκτός ομάδας, αλλά θα αποτελέσει την πέμπτη μας επιλογή στη θέση, πράγμα που σημαίνει πως στην μια (τουλάχιστον) από τις δύο θέσεις της utility θα υπάρχει και εκεί κάποιος «κοντός».
Στα Forwards, όπου θα υπολογίσουμε και κάποιους Guards (Higgins, Guduric πχ), τα πράγματα είναι λίγο πιο ξεκάθαρα στη θέση SF με τον Will Clyburn να παίρνει σχεδόν αυτόματα τη θέση, την στιγμή που για τις άλλες τρεις θέσεις (PF, F, bench F) μπορεί να γίνει ο «κακός χαμός». Ο Jankunas αποτελεί σίγουρα βαρύ χαρτί για την ομάδα του, που όμως έχει και τις λύσεις των White και Davies, ενώ δεν θα πρέπει να ξεγράφουμε τον Felipe Reyes, όπως έδειξε και η σειρά κόντρα στον Παναθηναϊκό, αλλά φυσικά και τον ταλαιπωρημένο όλη τη χρονιά Anthony Randolph, όταν από την ΤΣΣΚΑ δεν θα μου κάνει εντύπωση ο Ιτούδης να έχει ετοιμάσει ως «κρυφό χαρτί» κάποιον εκ των Kurbanov/Vorontsevich, με την σταθερότατη περίπτωση του Higgins να βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο. Από την άλλη, ο Ομπράντοβιτς ίσως ψάξει τον περυσινό Kalinic στο πρόσωπο του Guduric ή του Nunnally, με την ποιότητα του Nicolo Melli να είναι αδιαμφισβήτητη.
Για να ξεμπλέξουμε λίγο το κουβάρι, ο Jankunas μοιάζει ως ο δεύτερος που θα λάβει χρίσμα, ως βασικός PF, με τον Higgins να έχει σαφέστατο προβάδισμα για την θέση του Forward έναντι του MVP Απριλίου Brandon Davies που, από ότι φαίνεται, θα περάσει στον πάγκο και με αυτόν θα κλείσει η τετράδα στην συγκεκριμένη θέση.
Στους Centers, ο Jan Vesely είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τη θέση, με τον Gustavo Ayon να ακολουθεί και να διεκδικεί επί ίσοις όροις, κυρίως λόγω της μόνιμης αδυναμίας που παρουσίασε η ΤΣΣΚΑ απέναντι στους αντίπαλους ψηλούς καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Η αλήθεια είναι πως το δίλημμα είναι αρκετά μεγάλο και η λύση θα βρεθεί μέσω της θέσης-κλειδί, της utility, όπου θα περάσει στα χέρια του Μεξικανού αντί για κάποιο Guard. Έτσι, η ομάδα θα κατέβει με δίδυμο ψηλών στη βασική σύνθεση, την στιγμή που στην αναπληρωματική θέση του Center θα βρεθεί o Nicolo Melli.
Η επιλογή, βέβαια, αυτή δημιουργεί πρόβλημα καθώς στον βασικό κορμό χωράνε τρία από τα πέντε Guards που έχουμε επιλέξει και το ποιοι δύο θα περάσουν στον πάγκο μπορεί να αποδειχθεί άλυτος γρίφος, με τις επιλογές πραγματικά οριακές, κρεμάμενες από μια λεπτή κλωστή. Ο Sergio Llull είναι σίγουρα ο ένας, λόγω και της μεγάλης απουσίας του από τα παρκέ, που θα βρεθεί στον πάγκο της ομάδας (bench utility) με την άλλη θέση να παίζεται μεταξύ Σλούκα και De Colo. Αυτό αυτομάτως σημαίνει πως Sergio και Doncic περνάνε βασικοί και η ομάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα. Μένει ο Γάλλος εκτός ομάδας; Για χάρη του Έλληνα go to guy της Φενέρ και με βάση και το πρόσφατο πρόβλημα τραυματισμού αλλά και το γεγονός πως φέτος εναντίον της Ρεάλ ήταν δις μονοψήφιος, η έμπνευσή μου και η επιλογή μου θα στραφεί υπέρ του Σλούκα, με το ρίσκο να είναι βέβαια τεράστιο και προφανώς την συγκεκριμένη επιλογή να εξετάζεται μέχρι το τέλος της διορίας.
Στα της αρχηγίας και οι οκτώ θεωρητικά θα μπορούσαν να λάβουν το χρίσμα, ο Jan Vesely πιστεύω όμως πως μπορεί να οδηγήσει την ομάδα του σε τρίτο σερί τελικό, με τον Gustavo Ayon να τίθεται υπαρχηγός του.
Καλούς ημιτελικούς να έχουμε και φυσικά Devotion!
