';
?>
We feel devotion
DataCenter
HIGH VOLTAGE
Final Four Devotion
Με την προσοχή στραμμένη πρωτίστως στο παρκέ κι ύστερα στο Fantasy, η High Voltage στελεχώνει το ρόστερ της για την αγωνιστική των ημιτελικών του παιχνιδιού.
Δημοσιεύτηκε: 23/05/2024 18:08
Φτάνουμε λοιπόν στο τέλος άλλης μιας σεζόν στην Euroleague και το Euroleague Fantasy, με τα συναισθήματα να είναι επιεικώς ανάμεικτα βέβαια, όσον αφορά τη διαχείριση του παιχνιδιού (από τους ίδιους τους υπεύθυνους), αλλά τη λάμψη του Final Four που ακολουθεί το επόμενο τριήμερο να τα επισκιάζει όλα και να κορυφώνει την devotion που νιώθουν οι απανταχού (αγνοί) φίλαθλοι της διοργάνωσης, ή μάλλον, του μπάσκετ που παίζεται στη διοργάνωση.
Κάποτε μάλιστα δεν υπήρχε καν Fantasy στη φάση του Final Four, ωστόσο το παιχνίδι τρέχει κανονικά για τις δύο τελευταίες αγωνιστικές της χρονιάς, κάτι χωρίς πολύ νόημα κατά την ταπεινή μου άποψη, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Από τη μια η κρισιμότητα και η “ιστορικότητα” των αναμετρήσεων που ακολουθούν, που φέρνουν σε πρώτο πλάνο την απόλαυση του υψηλού επιπέδου μπάσκετ που θα παρουσιαστεί αλλά και του σασπένς που παραδοσιακά κρύβει αυτό το φορμάτ, από την άλλη τα στενά περιθώρια δράσης στο ίδιο το Fantasy, με το ένα πια Turn και την όσο το δυνατόν μικρότερη δεξαμενή παικτών, από τέσσερις μόλις ομάδες, φέρνουν σε δεύτερη μοίρα τη φαντασιακή προσήλωση που απαιτεί το παιχνίδι. Έτσι κι αλλιώς έχουν προηγηθεί 41 αγωνιστικές γεμάτες με αμέτρητες ώρες σχεδιασμού και αγωνίας, που είναι κρίμα το πρόσημο μιας ομάδας να αλλάζει από τέσσερα μόνο ματς, εξαιρετικά ειδικών συνθηκών.
Όσοι βέβαια συνεχίζετε να βρίσκεστε σε θέση διεκδίκησης κάποιου δώρου, είτε από το επίσημο παιχνίδι, είτε σε κάποια Private League (καλή ώρα από την BasketStories Private League, που έχει ήδη στείλει τους δύο μεγάλους της νικητές στο Βερολίνο για το Final Four), τότε δεν έχετε παρά να συνεχίσετε να αγωνίζεστε με προσήλωση για την καλύτερη δυνατή θέση, αν και σίγουρα τα συναισθήματά σας μπορεί να είναι πολύ διαφορετικά, εφόσον υποστηρίζετε κάποια από τις ελληνικές ομάδες στο Βερολίνο, στο πιθανότερο σενάριο δηλαδή.
Δεν κατακρίνω πάντως τη συνέχιση του παιχνιδιού και σ’ αυτό το σημείο της σεζόν, απλά δεν μου κάνει τόση εντύπωση πια, ώστε να έχω το ίδιο ενδιαφέρον. Τέλος πάντων, για να μην μακρηγορώ, ξανά, η προσέγγιση της ομάδας θα είναι πιο χαλαρή αυτή τη φορά, δίχως την τρομερά ενδελεχή ανάλυση και δίχως κάποιο ιδιαίτερο βαθμολογικό κίνητρο, με την High Voltage εξάλλου να βρίσκεται αυτή την στιγμή στη θέση 206 της γενικής κατάταξης, σε μια αξιόλογη συνολικά φετινή πορεία, που μπορεί να μην διεκδικεί κάποιο τρόπαιο πρωταθλητισμού, σίγουρα όμως διατηρήθηκε ανταγωνιστική σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς.
Με το πέρας της τελευταίας αγωνιστικής των playoffs, η ομάδα ανέβηκε 10 θέσεις στη βαθμολογία έχοντας συγκεντρώσει 6.771,5 πόντους συνολικά, με απολογισμό 149,8 πόντων και 0,1 κρέντιτς στην τελευταία στροφή του παιχνιδιού, με το μπάτζετ πλέον να αριθμεί 136,9 κρέντιτς.
Αρχηγός της ομάδας ήταν ο Σλούκας με 39,6 πόντους, σκορ το οποίο θα μπορούσε να ήταν και μεγαλύτερο αν δεν έμενε εκτός των τελευταίων λεπτών του αγώνα με την Μακάμπι λόγω τραυματισμού, κάτι από το οποίο επωφελήθηκε ο Nunn με 29,7 πόντους, ενώ ο Lessort αυτή τη φορά έμεινε στα πιο ρηχά και πέρασε στον πάγκο, προσφέροντας τελικά 5,5 πόντους. Εκεί βρέθηκε και ο Παπαπέτρου (3,85), ενώ ο Brown από τους φιλοξενούμενους ήταν για άλλη μια φορά καταπληκτικός με 24 μονάδες ράνκινγκ. Η νίκη του Παναθηναϊκού έδωσε και τους 10 πόντους στον Αταμάν, που βρέθηκε στον πάγκο (coach) της ομάδας.
Από τη δεύτερη μέρα, ο James αυτή τη φορά στάθηκε στο ύψος του (20 PIR), όχι όμως και η Μονακό που αποκλείστηκε, με τον Hayes-Davis μάλιστα να μην ξεπερνά το διψήφιο σκορ (9,9). Από εκεί και πέρα, όλα τα “στοιχήματα” της ομάδας απογοήτευσαν, με τον Petrusev (4,4) μάλιστα να έχει και ρόλο βασικού, ενώ McKissic (3,85) και Parker (-1), σημείωσαν επίσης τις χειρότερές τους εμφανίσεις στη σειρά. Ουσιαστικά, ο Nunn και ίσως ο καλός γενικά συνδυασμός αρχηγού-προπονητή ήταν οι παράγοντες που οδήγησαν σε υποτυπώδη βαθμολογική άνοδο την ομάδα.
Για την αγωνιστική των ημιτελικών με το ένα Turn, θα πάμε λίγο με την πεπατημένη, επενδύοντας δηλαδή σε ακριβές επιλογές για να γεμίσουν το βασικό σχήμα κι από εκεί και πέρα θα αναζητηθούν οι καλύτερες δυνατές ευκαιρίες, με βάση και το διαθέσιμο μπάτζετ. Η στελέχωση του ρόστερ δεν αποτελεί τόσο δυσεπίλυτο γρίφο, πέραν των θέσεων 6-8 ίσως. Αντιθέτως, τα πολύ ζόρικα θέματα είναι η επιλογή του αρχηγού, όπως και του προπονητή. Αυτά ουσιαστικά θα κρίνουν το πρόσημο μιας αγωνιστικής.
Ξεκινώντας από τους σέντερ, η ομάδα θα στηριχθεί στο δίδυμο Lessort-Tavares, που αποτελούν και τις πιο ακριβές περιπτώσεις. Ο Γάλλος παίζει “μόνος” του στο 5 για τον Παναθηναϊκό και η Φενέρ είναι μια ομάδα πράσινη στη θέση, ενώ η εμπειρία του σέντερ της Ρεάλ από την άλλη είναι ο κρισιμότερος παράγοντας για την επιλογή του. Το έργο του βέβαια δεν θα είναι εύκολο απέναντι σε μια frontline γεμάτη θηρία και πραγματικά αδημονώ για την τιτανομαχία με τον Milutinov. O Σέρβος αποτελεί φαντασιακή “λατρεία” και είναι ο παίκτης με το υψηλότερο per40 ράνκινγκ στη διοργάνωση σε πολλά και διάφορα χρονικά εύρη στην Euroleague τα τελευταία χρόνια, ωστόσο ο πλούτος των ερυθρολεύκων στους ψηλούς είναι τέτοιος που με ωθούν να επιλέξω τον πιο κυρίαρχο σέντερ των τελευταίων χρόνων στη διοργάνωση, που έτσι κι αλλιώς έχει ξεκάθαρο βασικό ρόλο έναντι του Poirier στην Ρεάλ. Ειδικά στους ψηλούς βέβαια υπάρχει περισσότερο και το στοιχείο της τύχης, καθώς δύο γρήγορα φάουλ από κάποιον παίκτη μπορούν να αλλάξουν άρδην τη φαντασιακή πορεία του στο ματς.
Στους γκαρντ όλες οι ομάδες λογικά θα ξεκινούν από Campazzo και Σλούκα, ενώ το μομέντουμ του Nunn τον φέρνει επίσης στο ρόστερ της ομάδας. Ο τέταρτος παίκτης θα είναι αναγκαστικά κάποια “ευκαιρία”.
Στους φόργουορντ οι συνδυασμοί είναι περισσότεροι, αφού ο μόνος σίγουρος φαίνεται να είναι ο Hayes-Davis. Μετά ακολουθούν οι παίκτες της Ρεάλ, η ιεράρχηση των οποίων είναι ένας παράγοντας που μπορεί να επηρεάσει την πορεία μιας ομάδας. Προσωπικά, θα στηριζόμουν περισσότερο σε Yabusele, ή Hezonja, λόγω και της απουσίας του Deck.
Εξετάζοντας τώρα τις πιο προσιτές περιπτώσεις, νομίζω επίσης πολύ δημοφιλής θα είναι ο Biberovic από την Φενέρ, ενώ και τα κρέντιτς του McKissic παραμένουν λίγα, σε σχέση με το value που προσέφερε στα playoffs με την Μπαρτσελόνα. Αν θέλουμε, τέλος, να πάμε με την εμπειρία, η απόδοση του Sergio Rodriguez τόσο στα playoffs με την Μπασκόνια, όσο και στο περσινό Final Four, υποδεικνύουν την ευκαιρία των 5,2 κρέντιτς του Ισπανού, ο οποίος θα μπορούσε να συμπληρώσει το καρέ των γκαρντ.
Έτσι, απομένει ο ένας ακριβός φόργουορντ της Ρεάλ κι αυτός μάλλον θα είναι ο Yabusele, σε μια μάλλον οριακή μάχη με τον Hezonja.
Εφόσον βέβαια δεν είμαι σίγουρος για τον Γάλλο, τόσο για την παρουσία του έναντι του Κροάτη, όσο και για την παρουσία του στο βασικό σχήμα έναντι του Nunn, θα μπορούσε ίσως μαζί με τον Rodriguez να δώσουν τις θέσεις τους στο δίδυμο του Ολυμπιακού Παπανικολάου - Walkup, με τον πρώτο να αποτελεί έναν εκ των πλέον έμπειρων παικτών σ’ αυτό το επίπεδο και σίγουρα να συγκεντρώνει μεγάλο φαντασιακό ενδιαφέρον. Αυτό είναι το πρωταρχικό αγωνιστικό δίλημμα που θα παραμείνει ανοιχτό και μετά τη δημοσίευση της συγκεκριμένης ανάλυσης, αλλά ίσως παραμείνω στην αρχική επιλογή ...για το γούρι.
Στους προπονητές, η επιλογή μοιάζει πραγματικά με ρίψη νομίσματος, δις. Όπως και στο Eurocup Fantasy βέβαια, θα επιλέξω την πιο ακριβή λύση, εφόσον υπάρχει αυτή η δυνατότητα, τον Ματέο της Ρεάλ δηλαδή, αφού εκτός των άλλων, αν μπορεί να υπάρξει έστω και ο ελάχιστος χαρακτηρισμός του φαβορί σε μια τέτοια διοργάνωση όπως το Final Four, αυτός θα είναι για την ομάδα που καπάρωσε από καιρό ήδη την πρώτη θέση της κανονικής περιόδου, ενώ κι εδώ δίνει ένα “συν” και το γούρι.
Αρχηγός της ομάδας θα είναι ο Lessort, λόγω μικρότερου εσωτερικού ανταγωνισμού και της λιγότερο δύσκολης, θεωρητικά πάντα, αποστολής που έχει, βάσει και των δεικτών των αντιπάλων. Σ’ όλα τα playoffs η αρχική επιλογή ήταν ο Σλούκας, αλλά είμαι λιγάκι διστακτικός λόγω του θέματος τραυματισμού που αντιμετώπισε, αλλά και λόγω αυτών που έκανε η Φενέρ στον James στα playoffs. Όσον αφορά τους παίκτες της Ρεάλ, με την άμυνα του Ολυμπιακού δεν θέλω να μπλέξω για διπλασιασμό σκορ.
Έτσι, το ρόστερ απαρτίζεται από τους τρεις αστέρες του Παναθηναϊκού, τους δύο (μεγαλύτερους) της Ρεάλ και αυτόν της Φενέρ, για το βασικό σχήμα, ενώ στον πάγκο υπάρχουν ενδιαφέρουσες θαρρώ περιπτώσεις που μπορούν να προσφέρουν. Ο Παπανικολάου εξακολουθεί να “χτυπάει” στο μυαλό μου για να μπει στο ρόστερ, αλλά όπως είπα, Final Four > Fantasy κι έτσι μια επένδυση στην Ρεάλ είναι μια αιρετική, αλλά ιστορικά αποτελεσματική φαντασιακά τακτική.
Έτσι, το ρόστερ της High Voltage για την 42η αγωνιστική του παιχνιδιού θα έχει, πιθανώς, ως εξής:
Devotion.
Κάποτε μάλιστα δεν υπήρχε καν Fantasy στη φάση του Final Four, ωστόσο το παιχνίδι τρέχει κανονικά για τις δύο τελευταίες αγωνιστικές της χρονιάς, κάτι χωρίς πολύ νόημα κατά την ταπεινή μου άποψη, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Από τη μια η κρισιμότητα και η “ιστορικότητα” των αναμετρήσεων που ακολουθούν, που φέρνουν σε πρώτο πλάνο την απόλαυση του υψηλού επιπέδου μπάσκετ που θα παρουσιαστεί αλλά και του σασπένς που παραδοσιακά κρύβει αυτό το φορμάτ, από την άλλη τα στενά περιθώρια δράσης στο ίδιο το Fantasy, με το ένα πια Turn και την όσο το δυνατόν μικρότερη δεξαμενή παικτών, από τέσσερις μόλις ομάδες, φέρνουν σε δεύτερη μοίρα τη φαντασιακή προσήλωση που απαιτεί το παιχνίδι. Έτσι κι αλλιώς έχουν προηγηθεί 41 αγωνιστικές γεμάτες με αμέτρητες ώρες σχεδιασμού και αγωνίας, που είναι κρίμα το πρόσημο μιας ομάδας να αλλάζει από τέσσερα μόνο ματς, εξαιρετικά ειδικών συνθηκών.
Όσοι βέβαια συνεχίζετε να βρίσκεστε σε θέση διεκδίκησης κάποιου δώρου, είτε από το επίσημο παιχνίδι, είτε σε κάποια Private League (καλή ώρα από την BasketStories Private League, που έχει ήδη στείλει τους δύο μεγάλους της νικητές στο Βερολίνο για το Final Four), τότε δεν έχετε παρά να συνεχίσετε να αγωνίζεστε με προσήλωση για την καλύτερη δυνατή θέση, αν και σίγουρα τα συναισθήματά σας μπορεί να είναι πολύ διαφορετικά, εφόσον υποστηρίζετε κάποια από τις ελληνικές ομάδες στο Βερολίνο, στο πιθανότερο σενάριο δηλαδή.
Δεν κατακρίνω πάντως τη συνέχιση του παιχνιδιού και σ’ αυτό το σημείο της σεζόν, απλά δεν μου κάνει τόση εντύπωση πια, ώστε να έχω το ίδιο ενδιαφέρον. Τέλος πάντων, για να μην μακρηγορώ, ξανά, η προσέγγιση της ομάδας θα είναι πιο χαλαρή αυτή τη φορά, δίχως την τρομερά ενδελεχή ανάλυση και δίχως κάποιο ιδιαίτερο βαθμολογικό κίνητρο, με την High Voltage εξάλλου να βρίσκεται αυτή την στιγμή στη θέση 206 της γενικής κατάταξης, σε μια αξιόλογη συνολικά φετινή πορεία, που μπορεί να μην διεκδικεί κάποιο τρόπαιο πρωταθλητισμού, σίγουρα όμως διατηρήθηκε ανταγωνιστική σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς.
Με το πέρας της τελευταίας αγωνιστικής των playoffs, η ομάδα ανέβηκε 10 θέσεις στη βαθμολογία έχοντας συγκεντρώσει 6.771,5 πόντους συνολικά, με απολογισμό 149,8 πόντων και 0,1 κρέντιτς στην τελευταία στροφή του παιχνιδιού, με το μπάτζετ πλέον να αριθμεί 136,9 κρέντιτς.
Αρχηγός της ομάδας ήταν ο Σλούκας με 39,6 πόντους, σκορ το οποίο θα μπορούσε να ήταν και μεγαλύτερο αν δεν έμενε εκτός των τελευταίων λεπτών του αγώνα με την Μακάμπι λόγω τραυματισμού, κάτι από το οποίο επωφελήθηκε ο Nunn με 29,7 πόντους, ενώ ο Lessort αυτή τη φορά έμεινε στα πιο ρηχά και πέρασε στον πάγκο, προσφέροντας τελικά 5,5 πόντους. Εκεί βρέθηκε και ο Παπαπέτρου (3,85), ενώ ο Brown από τους φιλοξενούμενους ήταν για άλλη μια φορά καταπληκτικός με 24 μονάδες ράνκινγκ. Η νίκη του Παναθηναϊκού έδωσε και τους 10 πόντους στον Αταμάν, που βρέθηκε στον πάγκο (coach) της ομάδας.
Από τη δεύτερη μέρα, ο James αυτή τη φορά στάθηκε στο ύψος του (20 PIR), όχι όμως και η Μονακό που αποκλείστηκε, με τον Hayes-Davis μάλιστα να μην ξεπερνά το διψήφιο σκορ (9,9). Από εκεί και πέρα, όλα τα “στοιχήματα” της ομάδας απογοήτευσαν, με τον Petrusev (4,4) μάλιστα να έχει και ρόλο βασικού, ενώ McKissic (3,85) και Parker (-1), σημείωσαν επίσης τις χειρότερές τους εμφανίσεις στη σειρά. Ουσιαστικά, ο Nunn και ίσως ο καλός γενικά συνδυασμός αρχηγού-προπονητή ήταν οι παράγοντες που οδήγησαν σε υποτυπώδη βαθμολογική άνοδο την ομάδα.
Για την αγωνιστική των ημιτελικών με το ένα Turn, θα πάμε λίγο με την πεπατημένη, επενδύοντας δηλαδή σε ακριβές επιλογές για να γεμίσουν το βασικό σχήμα κι από εκεί και πέρα θα αναζητηθούν οι καλύτερες δυνατές ευκαιρίες, με βάση και το διαθέσιμο μπάτζετ. Η στελέχωση του ρόστερ δεν αποτελεί τόσο δυσεπίλυτο γρίφο, πέραν των θέσεων 6-8 ίσως. Αντιθέτως, τα πολύ ζόρικα θέματα είναι η επιλογή του αρχηγού, όπως και του προπονητή. Αυτά ουσιαστικά θα κρίνουν το πρόσημο μιας αγωνιστικής.
Ξεκινώντας από τους σέντερ, η ομάδα θα στηριχθεί στο δίδυμο Lessort-Tavares, που αποτελούν και τις πιο ακριβές περιπτώσεις. Ο Γάλλος παίζει “μόνος” του στο 5 για τον Παναθηναϊκό και η Φενέρ είναι μια ομάδα πράσινη στη θέση, ενώ η εμπειρία του σέντερ της Ρεάλ από την άλλη είναι ο κρισιμότερος παράγοντας για την επιλογή του. Το έργο του βέβαια δεν θα είναι εύκολο απέναντι σε μια frontline γεμάτη θηρία και πραγματικά αδημονώ για την τιτανομαχία με τον Milutinov. O Σέρβος αποτελεί φαντασιακή “λατρεία” και είναι ο παίκτης με το υψηλότερο per40 ράνκινγκ στη διοργάνωση σε πολλά και διάφορα χρονικά εύρη στην Euroleague τα τελευταία χρόνια, ωστόσο ο πλούτος των ερυθρολεύκων στους ψηλούς είναι τέτοιος που με ωθούν να επιλέξω τον πιο κυρίαρχο σέντερ των τελευταίων χρόνων στη διοργάνωση, που έτσι κι αλλιώς έχει ξεκάθαρο βασικό ρόλο έναντι του Poirier στην Ρεάλ. Ειδικά στους ψηλούς βέβαια υπάρχει περισσότερο και το στοιχείο της τύχης, καθώς δύο γρήγορα φάουλ από κάποιον παίκτη μπορούν να αλλάξουν άρδην τη φαντασιακή πορεία του στο ματς.
Στους γκαρντ όλες οι ομάδες λογικά θα ξεκινούν από Campazzo και Σλούκα, ενώ το μομέντουμ του Nunn τον φέρνει επίσης στο ρόστερ της ομάδας. Ο τέταρτος παίκτης θα είναι αναγκαστικά κάποια “ευκαιρία”.
Στους φόργουορντ οι συνδυασμοί είναι περισσότεροι, αφού ο μόνος σίγουρος φαίνεται να είναι ο Hayes-Davis. Μετά ακολουθούν οι παίκτες της Ρεάλ, η ιεράρχηση των οποίων είναι ένας παράγοντας που μπορεί να επηρεάσει την πορεία μιας ομάδας. Προσωπικά, θα στηριζόμουν περισσότερο σε Yabusele, ή Hezonja, λόγω και της απουσίας του Deck.
Εξετάζοντας τώρα τις πιο προσιτές περιπτώσεις, νομίζω επίσης πολύ δημοφιλής θα είναι ο Biberovic από την Φενέρ, ενώ και τα κρέντιτς του McKissic παραμένουν λίγα, σε σχέση με το value που προσέφερε στα playoffs με την Μπαρτσελόνα. Αν θέλουμε, τέλος, να πάμε με την εμπειρία, η απόδοση του Sergio Rodriguez τόσο στα playoffs με την Μπασκόνια, όσο και στο περσινό Final Four, υποδεικνύουν την ευκαιρία των 5,2 κρέντιτς του Ισπανού, ο οποίος θα μπορούσε να συμπληρώσει το καρέ των γκαρντ.
Έτσι, απομένει ο ένας ακριβός φόργουορντ της Ρεάλ κι αυτός μάλλον θα είναι ο Yabusele, σε μια μάλλον οριακή μάχη με τον Hezonja.
Εφόσον βέβαια δεν είμαι σίγουρος για τον Γάλλο, τόσο για την παρουσία του έναντι του Κροάτη, όσο και για την παρουσία του στο βασικό σχήμα έναντι του Nunn, θα μπορούσε ίσως μαζί με τον Rodriguez να δώσουν τις θέσεις τους στο δίδυμο του Ολυμπιακού Παπανικολάου - Walkup, με τον πρώτο να αποτελεί έναν εκ των πλέον έμπειρων παικτών σ’ αυτό το επίπεδο και σίγουρα να συγκεντρώνει μεγάλο φαντασιακό ενδιαφέρον. Αυτό είναι το πρωταρχικό αγωνιστικό δίλημμα που θα παραμείνει ανοιχτό και μετά τη δημοσίευση της συγκεκριμένης ανάλυσης, αλλά ίσως παραμείνω στην αρχική επιλογή ...για το γούρι.
Στους προπονητές, η επιλογή μοιάζει πραγματικά με ρίψη νομίσματος, δις. Όπως και στο Eurocup Fantasy βέβαια, θα επιλέξω την πιο ακριβή λύση, εφόσον υπάρχει αυτή η δυνατότητα, τον Ματέο της Ρεάλ δηλαδή, αφού εκτός των άλλων, αν μπορεί να υπάρξει έστω και ο ελάχιστος χαρακτηρισμός του φαβορί σε μια τέτοια διοργάνωση όπως το Final Four, αυτός θα είναι για την ομάδα που καπάρωσε από καιρό ήδη την πρώτη θέση της κανονικής περιόδου, ενώ κι εδώ δίνει ένα “συν” και το γούρι.
Αρχηγός της ομάδας θα είναι ο Lessort, λόγω μικρότερου εσωτερικού ανταγωνισμού και της λιγότερο δύσκολης, θεωρητικά πάντα, αποστολής που έχει, βάσει και των δεικτών των αντιπάλων. Σ’ όλα τα playoffs η αρχική επιλογή ήταν ο Σλούκας, αλλά είμαι λιγάκι διστακτικός λόγω του θέματος τραυματισμού που αντιμετώπισε, αλλά και λόγω αυτών που έκανε η Φενέρ στον James στα playoffs. Όσον αφορά τους παίκτες της Ρεάλ, με την άμυνα του Ολυμπιακού δεν θέλω να μπλέξω για διπλασιασμό σκορ.
Έτσι, το ρόστερ απαρτίζεται από τους τρεις αστέρες του Παναθηναϊκού, τους δύο (μεγαλύτερους) της Ρεάλ και αυτόν της Φενέρ, για το βασικό σχήμα, ενώ στον πάγκο υπάρχουν ενδιαφέρουσες θαρρώ περιπτώσεις που μπορούν να προσφέρουν. Ο Παπανικολάου εξακολουθεί να “χτυπάει” στο μυαλό μου για να μπει στο ρόστερ, αλλά όπως είπα, Final Four > Fantasy κι έτσι μια επένδυση στην Ρεάλ είναι μια αιρετική, αλλά ιστορικά αποτελεσματική φαντασιακά τακτική.
Έτσι, το ρόστερ της High Voltage για την 42η αγωνιστική του παιχνιδιού θα έχει, πιθανώς, ως εξής:
Devotion.
