HIGH VOLTAGE

High Voltage Recap 2020-21

Η High Voltage αποχαιρετά την ιδιαίτερη φαντασιακή σεζόν που προηγήθηκε και ανανεώνει το ραντεβού της για τον ερχόμενο Σεπτέμβρη.

Επιμέλεια: Νότης Φιλιππίδης | phil@basketstories.net

Δημοσιεύτηκε: 07/07/2021 15:31

Μπορεί η φετινή σεζόν στην Euroleague να αποτελεί εδώ και αρκετό καιρό παρελθόν, κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως, για την High Voltage, να γράψει το δικό της επίλογο στο φετινό μαραθώνιο του Fantasy Challenge, με την τρόπον τινά ανασκόπηση της φετινής σεζόν. Λόγω και της εποχής βέβαια, αλλά και της σχετικής αποχής από αυτή την ενασχόληση το τελευταίο διάστημα (σκουριάσαμε, κοινώς), η ανασκόπηση αυτή δεν θα έχει το κλασικό μέγεθος της ανάλυσης των άλλων άρθρων (λέμε τώρα), αλλά απλά θα συγκεντρώσει τις 41 φετινές αγωνιστικές, από τα τέλη του Σεπτέμβρη, μέχρι και τα τέλη Μαΐου, από τη σύνθεση δηλαδή του πρώτου ρόστερ των 10 εκατομμυρίων, στην τελική μορφή της ομάδας, με τους παίκτες από το Final Four της Κολωνίας.

Η ομάδα τερμάτισε τελικά στη θέση 230 της συνολικής βαθμολογίας του παιχνιδιού, νούμερο που δεν είναι και για ...βιογραφικό, δεν αποτελεί όμως και τη μεγαλύτερη απογοήτευση όλων των εποχών. Δεδομένου μάλιστα ότι το κλείσιμο της σεζόν συνέπεσε και με τη χαμηλότερη θέση που βρέθηκε φέτος η High Voltage καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς, το ποτήρι φαίνεται σίγουρα μισογεμάτο.

Η κακή έναρξη σίγουρα στοίχισε, καθώς όπως και σε πολλά ακόμα πράγματα, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και στο Fantasy, αν και σε εύρος 41 αγωνιστικών και με τη μεγάλη ευχέρεια αύξησης του μπάτζετ, μια κακή πρώτη αγωνιστική δεν είναι, πλέον, τόσο καταστροφική όσο τα προηγούμενα χρόνια (κυρίως στην κλασική μορφή του παιχνιδιού). Παίκτες όπως ο Sikma, ο Σλούκας και ο Nedovic πάντως δεν δικαίωσαν τις αρχικές προσδοκίες (ενώ σε βάθος χρόνου απασχόλησαν σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό το παιχνίδι), σε αντίθεση με παίκτες που ήρθαν ίσως με μικρότερες περγαμηνές (Lucic, Zaytsev) και αποδείχθηκαν "λίρα εκατό", επιτρέποντας στην High Voltage να ορθοποδήσει μέσα σε λίγο καιρό, μετά από το αναιμικό της ξεκίνημα.

Οι θέσεις με πενταψήφιο νούμερο έγιναν σύντομα τετραψήφιες και μέχρι και την 20η αγωνιστική, η ομάδα είχε διαρκώς ανοδική πορεία, φτάνοντας από το Νο. 28.959 στη θέση 554 της βαθμολογίας. Οι επόμενες έξι αγωνιστικές, ήταν επί των πλείστων αρνητικές, στην ...αγωνιστική κοιλιά της ομάδας (θέση 1.305 την 26η αγωνιστική), για να επιστρέψει στη συνέχεια αυτή σε θετική τροχιά, τερματίζοντας στο Νο. 449 με τη λήξη της κανονικής περιόδου. Στα playoffs υπήρξε περαιτέρω βελτίωση (θέση 283), η οποία συνεχίστηκε και στο Final Four, με την High Voltage να είναι η 230η καλύτερη ομάδα του φετινού παιχνιδιού.

Η ομάδα, όπως συνηθίζει, κινήθηκε σε αυστηρά πλαίσια λογικής, χωρίς να λείπουν κάποιες εκλάμψεις ...έμπνευσης, που η αλήθεια είναι ότι περισσότερο "βγήκαν". Σίγουρα έχω να θυμάμαι κάποιες ατυχείς (βάσει αποτελέσματος, όχι όμως και λογικής) επιλογές στους αρχηγούς, ενώ η φετινή ιδιαιτερότητα με τα πολλά αναβληθέντα ματς και την ευχέρεια των τεσσάρων ή και των πέντε αλλαγών, σίγουρα βοήθησε την ομάδα να διαμορφώσει πιο σύντομα ένα ανταγωνιστικό ρόστερ, θεωρώ όμως πως έτσι το όποιο πλεονέκτημα "εμπειρίας" στην τακτική αυτή (αναβάθμισης με τρεις διαθέσιμες αλλαγές) σε σχέση με το γενικότερο ανταγωνισμό ελαττώθηκε κι αυτό συνολικά περισσότερο ζημίωσε παρά ωφέλησε την ομάδα. Από την άλλη όμως, είναι προφανές ότι η ομάδα επωφελήθηκε από τις απουσίες (ή τις παρουσίες) της τελευταίας στιγμής, μιας και λόγω BasketStories δεν μπορούσαμε παρά να είμαστε μέχρι και την τελευταία στιγμή σε εγρήγορση για κάθε εξέλιξη. Έτσι, πόντοι που χάθηκαν από άλλες ομάδες, δεν έλειψαν από την High Voltage, αν και, όπως μπορεί να θυμάστε, κάποιες φορές το DNP (του Lucic κατά κύριο λόγο) ήταν καλύτερο από τη συμμετοχή ενός άλλου παίκτη.

Πέρα από τον Lucic, από παίκτες που μπορώ να μνημονεύσω ότι αποτέλεσαν στυλοβάτες της φετινής προσπάθειας της High Voltage είναι ο συνήθης αρχηγός Tavares, ο Milutinov που κυριαρχούσε μέχρι να τραυματιστεί (αλλά και ο James, σε αντίθεση με το κυκλοθυμικό μέχρι τότε δίδυμο της Εφές), ο Loyd που ήταν από τους πιο υποτιμημένους παίκτες στην αρχή της σεζόν, ο Sikma με την σταθερότητά του, ο Mickey με το δικό του one man show στο κλείσιμο της σεζόν, ο Vezenkov που "μεγάλωσε" αγωνιστικά και φαντασιακά φέτος και φυσικά ο Achille Polonara, ίσως το πιο δημοφιλές νέο πουλέν ολόκληρης της φαντασιακής κοινότητας, σε μια εξωπραγματική σεζόν. Last but not least, το ξανθό άτι της Χίμκι, ο Vyacheslav Zaytsev, με νούμερα MVP για το μικρό χρονικό διάστημα που οι Ρώσοι έπαιζαν με μισή ομάδα (λόγω κόβιντ και όχι ...παραίτησης). Φυσικά αμελώ να αναφέρω αρκετούς ακόμα που μπορεί να προσέφεραν και περισσότερα στην ομάδα, όμως αυτοί υπάρχουν έτσι κι αλλιώς μέσα από τα ρόστερ και τον απολογισμό της κάθε αγωνιστικής, στο τέλος του άρθρου.

Αυτό που δεν θα αμελήσω είναι να ευχαριστήσω όλους τους φίλους του BasketStories και της High Voltage για τη συμμετοχή τους και τη φετινή χρονιά, για τα σχόλιά τους, τις ερωτήσεις τους, τα "likes" τους στα social media και γενικά όλη αυτή την αλληλεπίδραση και την παρέα που έχουμε δημιουργήσει. Όπως και οι υπόλοιπες ομάδες του BasketStories, η Magic Pass, οι Aficionados, ο Gastone, αλλά και ο Captain μας και ο φαντασιόπληκτός μας, επί οχτώ μήνες και 41 αγωνιστικές είμαστε κάθε ημέρα και κάθε στιγμή μαζί σας για να δώσουμε τη δική μας οπτική για το αγαπημένο μας παιχνίδι και κάθε είδους "reaction", αλληλεπίδραση, απορία ή συμβουλή σας, όσο τετριμμένο κι αν ακούγεται, αποτελεί "καύσιμο" για την ενέργεια που χρειαζόμαστε για να συνεχίζουμε να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Τα προσέχουμε και τα λαμβάνουμε όλα υπόψη και κάθε εξέλιξη του φαντασιακού μέρους του BasketStories και όχι μόνο, πάντα έχει ως βάση και τη δική σας αποδοχή και εκτίμηση. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως η private league του BasketStories ήταν για άλλη μια χρονιά μακράν η μεγαλύτερη σε όλο το παιχνίδι κι αυτό είναι κάτι που δεν περνά απαρατήρητο από καμιά πλευρά που εμπλέκεται με οποιονδήποτε τρόπο με το Fantasy Challenge.

Επιστρέφοντας στα ...αγωνιστικά, για την ιστορία (και για προσωπική επίδειξη φυσικά), η High Voltage ήταν μόλις η τέταρτη καλύτερη από τις πέντε ομάδες που διαχειριζόμουν φέτος, με την επιλογή του "σωστού" και του λογικού, που είναι άλλωστε και ο σκοπός της προς κάθε φίλο του Fantasy, να την κρατά καμιά φορά δέσμια της τακτικής της. Ανέκαθεν, η ομάδα "Louis Bullock" είναι η πιο ...αλέγρα και ριψοκίνδυνη από τις ομάδες μου, σε ταύτιση με την επιθετική δεινότητα του κορυφαίου αυτού σκόρερ της προηγούμενης δεκαετίας και η τακτική αυτή τη βοήθησε να τερματίσει στη θέση 35 της γενικής κατάταξης του παιχνιδιού, ενώ λίγο καλύτερα τα πήγε η High Voltage 2, η οποία ξεκινά ως το alter ego της High Voltage (παίρνοντας δηλαδή το εναλλακτικό σενάριο από το βασικό δίλημμα της αγωνιστικής), μέχρι φυσικά να πάρει το δικό της δρόμο. Ακόμα κι όταν απέχουν αρκετά πάντως, πολλές φορές αυτή είναι η ομάδα όπου εφαρμόζεται η λογική της High Voltage με τη "μικρή" μόνο, αλλά βασική τελικά, αυτή διαφοροποίηση. Η High Voltage 2 τερμάτισε στη θέση 32 του φετινού παιχνιδιού.

Αρκετά όμως περιαυτολόγησα και κουράστηκα και ο ίδιος (όπως θα 'λεγε και γνωστός μπασκετικός ηθοποιός με έξι γράμματα), εξάλλου μήνα Ιούλιο όλα αυτά φαίνονται αρκετά πιο αδιάφορα απ' ότι δύο μήνες πριν. Το καλό εν προκειμένω βέβαια είναι ότι η έναρξη της επόμενης χρονιάς δεν αργεί, επομένως το ραντεβού με την High Voltage ανανεώνεται για τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη, σε 2,5 περίπου μήνες δηλαδή, με την έναρξη της νέας Euroleague και την επιστροφή στους κλασικούς "αγωνιστικούς" ρυθμούς. Μέχρι τότε, καλό καλοκαίρι, να περνάτε καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας και να έχετε ...devotion σε ό,τι κάνετε.







































































































































































Devotion.