';
?>
We feel devotion
DataCenter
HIGH VOLTAGE
Final Four Fantasy
Η High Voltage ετοιμάζει το ρόστερ της με περισσή ανυπομονησία να απολαύσει ένα ακόμα σπουδαίο Final Four.
Δημοσιεύτηκε: 27/05/2021 22:22
Λίγες μόνο ώρες απομένουν για το Final Four της Euroleague, που μετά από το περσινό ...διάλειμμα, επιστρέφει προς τέρψιν όλων των devoted φίλων της διοργάνωσης και όχι μόνο, για να αναδείξει την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης. Πάνε δύο χρόνια από τότε που απολαύσαμε αντίστοιχους αγώνες και η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε απολαύσει πραγματικά σπουδαία Final Fours, ενισχύοντας την - προσωπική μου - άποψη ότι ο συγκεκριμένος θεσμός είναι από τους πλέον συναρπαστικούς σε όλο το φάσμα των σπορ. Το αν είναι και ο πιο δίκαιος βέβαια, για να αναδειχθεί ο πρωταθλητής μιας ολόκληρης σεζόν με 34 αγώνες κανονικής περιόδου συν τα playoffs, είναι κάτι τουλάχιστον συζητήσιμο, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Το σίγουρο είναι ότι θα απολαύσουμε μεγάλες στιγμές και "πολύ" μπάσκετ από τους καλύτερους παίκτες και τις καλύτερες ομάδες της σεζόν.
Το Fantasy είναι ένα παιχνίδι που ξεπερνά τα όρια του παρκέ και προσφέρει μια διαφορετική, εθιστική διάσταση στον τρόπο που παρακολουθεί κανείς τους αγώνες της Euroleague (ή όποιου άλλου πρωταθλήματος), όμως θεωρώ, για μένα τουλάχιστον, πως το Final Four είναι η μόνη ίσως περίπτωση όπου το παιχνίδι μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Είναι τέτοια η ένταση, το μέγεθος και η σπουδαιότητα αυτής της στιγμής της σεζόν, που έρχεται σε προτεραιότητα έναντι της ...συλλογής ράνκινγκ, σε αντίθεση ίσως με τις προηγούμενες φάσεις της διοργάνωσης, ακόμα και με τα playoffs. Έτσι τουλάχιστον το βιώνω εγώ.
Ένας άλλος λόγος γι' αυτό βέβαια είναι ότι το Final Four εντάχθηκε σε φαντασιακό πλαίσιο πολύ πρόσφατα, με την "κλασική" μορφή του παιχνιδιού να περιλαμβάνει μόνο Regular Season και Playoffs για αρκετά χρόνια, ή ακόμα και μόνο Regular Season και TOP 16 (χωρίς Playoffs), ακόμα παλιότερα. Έτσι, η συγκεκριμένη φάση δεν έχει προλάβει να ...μπολιάσει το φαντασιακό μας DNA ακόμα και ούτε είχε ουσιαστικές ευκαιρίες γι' αυτό, όταν υπάρχουν παίκτες από τέσσερις μόλις ομάδες για φαντασιακό ρόστερ οχτώ παικτών, κάτι που αυτομάτως αυξάνει το φαινόμενο του "τζόγου" με την επιλογή του αρχηγού, αλλά και του έβδομου - όγδοου παίκτη, μιας και υπάρχει ένας στάνταρ κορμός παικτών που θα φιγουράρουν σε κάθε πρώτη ομάδα του παιχνιδιού, αλλά και όταν το ίδιο το παιχνίδι (η εταιρεία που το χειρίζεται τα τελευταία χρόνια) έχει φροντίσει γι' αυτό. Ημιτελή αποτελέσματα, κλείδωμα μεταξύ ημιτελικών και τελικών κι άλλα τέτοια ευτράπελα έχουν συνοδεύσει το Fantasy στις τελευταίες σεζόν και κάπως έτσι η αίγλη του δεν θα μπορούσε παρά να ατονίσει πλήρως, μπροστά στο αγωνιστικό σκέλος του Final Four, που είναι γεμάτο σασπένς και πολλές εκπλήξεις.
Όλος αυτός ο πρόλογος ήταν αφενός για να ανακτήσω τη συγγραφική μου φόρμα (μάλλον χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία), αφετέρου για να προϊδεάσω πως, σε αντίθεση με τις προηγούμενες 39 αγωνιστικές, αυτή τη φορά δεν θα υπάρξει η καθιερωμένη ενδελεχής σκέψη για την παραμικρή λεπτομέρεια που μπορεί να επηρεάσει μια απόφαση για την έλευση ή μη ενός παίκτη. Έτσι κι αλλιώς, τα προηγούμενα στατιστικά δεδομένα μικρή σημασία έχουν πια, αντιθέτως, σε τόσο ξεχωριστά ματς μπορεί να προκύψουν ήρωες που ουδεμιά σχέση έχουν με τους πρωταγωνιστές της Regular Season και γενικότερα έχουν έντονο το στοιχείο του απρόβλεπτου. Προφανώς, αυτό δεν σημαίνει ότι θα κινηθώ με το ένστικτο για να εντοπίσω τυχοδιωκτικά ποιος παίκτης από κάθε ομάδα μπορεί να ξεπεταχτεί και να κάνει τη διαφορά, τουναντίον, θα κινηθώ με την πεπατημένη, δίχως να κυνηγώ μικρά θαύματα, έχοντας λίγο πολύ συμβιβαστεί με τη θέση της High Voltage αυτή την στιγμή.
Η ομάδα λοιπόν φιγουράρει στη θέση 283 της γενικής κατάταξης, έχοντας συγκεντρώσει 6099,1 πόντους. Η τρέχουσα θέση δεν με ενθουσιάζει μεν, έχοντας ως στόχο κάθε φορά την είσοδο στις πρώτες 100, ωστόσο δεν μπορώ να πω ότι με απογοητεύει και ιδιαίτερα, ειδικά σε μια περίεργη σεζόν, όπου είχαμε να αντιμετωπίσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, με αναβολές παιχνιδιών, νέα της τελευταίας στιγμής (ή και μετά από αυτήν) και όλα αυτά τα απόνερα πανδημίας. Όχι, αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία σε καμιά περίπτωση, ούτε υπάρχει ο παραμικρός λόγος γι' αυτό, εξάλλου όλοι οι μάνατζερς έπαιζαν με τις ίδιες συνθήκες. Αν θέλω να είμαι αντικειμενικός μάλιστα, θα έλεγα πως όλα αυτά επηρέασαν θετικά την εξέλιξη της ομάδας μιας και η διαχείριση της High Voltage και του BasketStories απαιτούσε την παραμονή στις επάλξεις μέχρι και την έναρξη της κάθε αγωνιστικής. Σίγουρα λοιπόν, όσες κακοτοπιές μπορούσαν να αποφευχθούν, αποφεύχθηκαν, κάτι που μάλλον δεν έγινε με όλους τους υπόλοιπους παίκτες του Fantasy, πολλοί εκ των οποίων εικάζω πως θα ζημιώθηκαν με κάποιο παραπάνω DNP που δεν πρόλαβαν να δουν. Από την άλλη βέβαια, οι πολλαπλές αναβολές παιχνιδιών και η ευελιξία τεσσάρων ή και πέντε διαθέσιμων αλλαγών θεωρώ πως δεν ωφέλησε μια έμπειρη ομάδα όπως η High Voltage, που από το 2004-05 έχει μάθει να "ζει" και να αναπτύσσεται αποκλειστικά με τρεις αλλαγές κι αυτό το τακτικό της πλεονέκτημα με βάση την εμπειρία της αλλοιώθηκε σε βάθος σεζόν. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το ζήτημα είναι ότι ίσως δεν χαρήκαμε αυτή τη σεζόν όπως είχαμε συνηθίσει, αλλά και μόνο το γεγονός ότι φτάσαμε μέχρι τέλος, σε αντίθεση με πέρυσι δηλαδή, είναι από μόνο του σπουδαίο.
Για την ιστορία και για λόγους αρχείου, θα αναφέρω πως η απόδοση της ομάδας κατά την 39η αγωνιστική ήταν 129,9 πόντοι, η 6.128η καλύτερη επίδοση της αγωνιστικής, που απέφερε άνοδο εφτά θέσεων στη βαθμολογία. Η επιλογή του Davies ως αρχηγού (16,5 που έγινε 33) δεν απέδωσε ακριβώς τα αναμενόμενα (με τον Gasol να θυμάται κάτι από την κλάση του στο Game 5), ούτε όμως ήταν άσχημη, αφού δεν υπήρξε παίκτης κορμού με πολύ μεγαλύτερο σκορ: Micic 20,9 και Larkin 15,4 κόντρα στην Εφές, Lucic 14, Higgins, για τον οποίο υπήρξαν σκέψεις captain 15,4, Mirotic 9,9, Pangos 7 και Delaney 14,3, με τον Αμερικανό να αποτελεί τον όγδοο παίκτη της ομάδας και να μην τα πηγαίνει άσχημα, εξ ου και η μικρή βαθμολογική άνοδος. Αυτή φυσικά θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη, αν δεν υπήρχε ο Shields σε μερικά ανταγωνιστικά ρόστερ, με τον SF της Μιλάνο να αναδεικνύεται σε MVP της πέμπτης αγωνιστικής των Playoffs με 45,1 σκορ, σε μια από τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε δει ποτέ στη φάση αυτή. Επίσης για ...αρχειακούς λόγους, το μπάτζετ της ομάδας πλέον ανέρχεται στα 23,79 εκατομμύρια.
Για το ρόστερ της 40ης αγωνιστικής, δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη ανάλυση για την παρουσία παικτών όπως ο Micic, ο Larkin και ο Clyburn σ' αυτό, με τους τρεις αυτούς παίκτες να τίθενται αντιμέτωποι στον πρώτο ημιτελικό. Έχοντας κρατήσει τον Mirotic σε όλη τη σειρά με την Ζενίτ, είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι αυτό θα συμβεί και με την Μιλάνο, ενώ παρέα στο ρόστερ θα του κάνει και ο συμπαίκτης του, Davies, μετά την παρουσία του στα Playoffs. Έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει άλλο σημείο αναφοράς στη θέση του Center, στους φαντασιακούς πίνακες. Κάπως έτσι, έχουν συμπληρωθεί τα 5/8 του ρόστερ, τα οποία θεωρώ ότι θα βρίσκονται στο 90% των πρώτων (από κάθε μάνατζερ) ομάδων του παιχνιδιού.
Μια θέση γκαρντ, μια θέση φόργουορντ και μία utility απομένουν, με την πρώτη να καπαρώνεται από τον σταθερό, ποιοτικό και έμπειρο Higgins, τον τρίτο και τελευταίο παίκτη των Μπλαουγκράνα για την 40η αγωνιστική. Αυτός είναι ο λόγος που δεν θα επεξεργαστώ τον ερχομό παικτών όπως ο Καλάθης και ο Gasol στην ομάδα, παρότι, ειδικά ο πρώτος, μπορεί να αποτελέσει έναν "άσσο στο μανίκι" για όποιον θέλει να διαφοροποιηθεί στους ημιτελικούς. Επίσης πιστεύω ότι ο Higgins θα είναι μια αρκετά δημοφιλής επιλογή συνολικά, αν όχι για τη θέση γκαρντ, τουλάχιστον για θέση utility, στα φαντασιακά ρόστερ. Από εδώ και πέρα, ξεκινούν οι διαφοροποιήσεις.
Στη γενική θέση forward το δίλημμα είναι ρωσικής προέλευσης, με τους Voitgmann και Shengelia να διεκδικούν τη θέση, ενώ ο ...χαμένος θα συνεχίσει στο Play-In Tournament της θέσης Utility με τους παίκτες της Μιλάνο, Delaney και Shields. H ισορροπία 4-4 πάντως, για τους παίκτες από το κάθε ματς δεν είναι αναγκαστική, μιας και το ματς της Εφές με την ΤΣΣΚΑ αναμένεται να έχει υψηλότερο σκορ από αυτό της Μπαρτσελόνα με την Μιλάνο, τουλάχιστον με βάση τη συνολική τους εικόνα φέτος.
Μεταξύ των δύο παικτών της ΤΣΣΚΑ πάντως, παρά την κλάση και την εμπειρία του Toko, δεν μπορώ να μην έχω στο ρόστερ τον σταθερότατο όλο το τελευταίο διάστημα Voigtmann, που ελλείψει Milutinov αποτελεί έναν από τους βασικούς - στατιστικούς και μη - πυλώνες της ομάδας του Ιτούδη, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Ο Γερμανός δεν χρειάζεται να κάνει το ματς της ζωής του για να αποδώσει ράνκινγκ και ακόμα και ένα απλώς αξιόλογο σκορ τη συγκεκριμένη αγωνιστική από τον έβδομο παίκτη της ομάδας δεν θα μου πέσει άσχημο. Πόσο μάλλον όταν το ταβάνι του ψηλού της ΤΣΣΚΑ είναι εκ προοιμίου υψηλό.
Η λογική λέει πως θα πρέπει να αποκτηθεί ένας παίκτης της Μιλάνο για να συμπληρώσει την οχτάδα, με τον Shields να προέρχεται από εμφάνιση καριέρας κόντρα στην Μπάγερν και τον Delaney να έχει τις παραστάσεις αλλά και ένα αρκετά καλό μομέντουμ που δημιούργησε στα playoffs. Ο αντίπαλός τους βέβαια δεν αστειεύεται στο αμυντικό κομμάτι κι αυτό είναι κάτι που με αποθάρρυνε από το να σκεφτώ τους εν λόγω παίκτες για κάποια από τις προηγούμενες θέσεις του ρόστερ. Βάσει ψυχρής λογικής, έχουν και οι δύο προτεραιότητα έναντι του Shengelia, όμως ο Toko είναι η μικρή πινελιά διαφοροποίησης που θα μπορούσα να έχω στο ρόστερ. Όχι ότι αποτελεί φυσικά κάποια ψαγμένη επιλογή, ίσα ίσα, αποτελεί έναν εκ των πλέον έμπειρων παικτών της διοργάνωσης (όχι όμως και σε επίπεδο Final Four, αφού τη σεζόν 2015-16 που πήγε η Μπασκόνια ήταν τραυματίας) και θεωρώ πως το timing στην ...καριέρα του είναι τέτοιο που ευνοεί μια πιο ηρωική εμφάνιση για να διεκδικήσει κάτι που δεν είχε την ευκαιρία μέχρι τώρα και γι' αυτό άφησε την αγαπημένη του Μπασκόνια το προηγούμενο καλοκαίρι. Αυτό βέβαια δεν αποτελεί φαντασιακή ανάλυση, είναι ωστόσο το στοιχείο της έμπνευσης που συνοδεύει το υπόλοιπο λογικό πλάνο και ταυτόχρονα με βγάζει από το ιταλικό δίλημμα μεταξύ των παικτών της Μιλάνο, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς έχουν συμπαίκτες με πολλή εμπειρία που είναι πιθανό να βγουν μπροστά. Φυσικά, θα μπορούσαν να χωρέσουν και οι δύο στο ρόστερ, όμως θα προτιμήσω ως αντίπαλο την άμυνα της Εφές από αυτήν της Μπαρτσελόνα.
Στο κομμάτι της αρχηγίας, η προσοχή μου στρέφεται στους παίκτες της Εφές και της Μπαρτσελόνα, που ούτως ή άλλως αποτελούν τα φαβορί των δύο ημιτελικών (όχι ότι έχω παίκτη από τη Μιλάνο, αλλά λέμε τώρα). Αναμενόμενα, η πιο δημοφιλής επιλογή αναμένεται να είναι ο Micic, με τον Larkin επίσης να συγκεντρώνει τις προτιμήσεις των μάνατζερς και δεν θα αποκλίνω από τη λογική αυτή. Ο Σέρβος γκαρντ της Εφές δείχνει μισό κλικ τουλάχιστον καλύτερος και πιο κυρίαρχος του Larkin φέτος, τουλάχιστον από την στιγμή που ανέβασε στροφές κι αυτός είναι ο λόγος που αυτός θα πάρει το χρίσμα, ενόψει των ημιτελικών. Προφανώς έχει λογική και μια επιλογή Mirotic, αλλά μετά τα playoffs με την Ζενίτ, δύσκολα μπορώ να πάρω το ρίσκο να τον θέσω σε προτεραιότητα έναντι του διδύμου της Εφές. Έχει να δώσει πολλές απαντήσεις βέβαια ο εν λόγω παίκτης, ειδικά μετά το χαμένο MVP της κανονικής περιόδου και, αν η Μπαρτσελόνα επιβεβαιώσει το χαρακτηρισμό του φαβορί, μένει να δούμε αν αυτός, ή ο Higgins, θα ναι αυτός που θα πάρει τα μπόνους από τις βολές στα τελευταία λεπτά. Σε παρόμοια κλίμακα τοποθετώ και τον συμπαίκτη τους, Davies, λίγο κάτω δηλαδή, αν όχι από τον Larkin, που θα είναι ο υπαρχηγός της ομάδας, τουλάχιστον από τον Micic.
Χωρίς περαιτέρω ανάλυση λοιπόν και μετρώντας αντίστροφα πια για δύο πολύ μεγάλους αγώνες, το ρόστερ της High Voltage για τους ημιτελικούς του Final Four, διαμορφώνεται ως εξής (για το γούρι, να τονίσω άλλη μια φορά πως αν χρειαστεί να γίνει κάποια διαφοροποίηση, θα υπάρξει το σχετικό update):
Καλή μας απόλαυση!
Devotion.
Το Fantasy είναι ένα παιχνίδι που ξεπερνά τα όρια του παρκέ και προσφέρει μια διαφορετική, εθιστική διάσταση στον τρόπο που παρακολουθεί κανείς τους αγώνες της Euroleague (ή όποιου άλλου πρωταθλήματος), όμως θεωρώ, για μένα τουλάχιστον, πως το Final Four είναι η μόνη ίσως περίπτωση όπου το παιχνίδι μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Είναι τέτοια η ένταση, το μέγεθος και η σπουδαιότητα αυτής της στιγμής της σεζόν, που έρχεται σε προτεραιότητα έναντι της ...συλλογής ράνκινγκ, σε αντίθεση ίσως με τις προηγούμενες φάσεις της διοργάνωσης, ακόμα και με τα playoffs. Έτσι τουλάχιστον το βιώνω εγώ.
Ένας άλλος λόγος γι' αυτό βέβαια είναι ότι το Final Four εντάχθηκε σε φαντασιακό πλαίσιο πολύ πρόσφατα, με την "κλασική" μορφή του παιχνιδιού να περιλαμβάνει μόνο Regular Season και Playoffs για αρκετά χρόνια, ή ακόμα και μόνο Regular Season και TOP 16 (χωρίς Playoffs), ακόμα παλιότερα. Έτσι, η συγκεκριμένη φάση δεν έχει προλάβει να ...μπολιάσει το φαντασιακό μας DNA ακόμα και ούτε είχε ουσιαστικές ευκαιρίες γι' αυτό, όταν υπάρχουν παίκτες από τέσσερις μόλις ομάδες για φαντασιακό ρόστερ οχτώ παικτών, κάτι που αυτομάτως αυξάνει το φαινόμενο του "τζόγου" με την επιλογή του αρχηγού, αλλά και του έβδομου - όγδοου παίκτη, μιας και υπάρχει ένας στάνταρ κορμός παικτών που θα φιγουράρουν σε κάθε πρώτη ομάδα του παιχνιδιού, αλλά και όταν το ίδιο το παιχνίδι (η εταιρεία που το χειρίζεται τα τελευταία χρόνια) έχει φροντίσει γι' αυτό. Ημιτελή αποτελέσματα, κλείδωμα μεταξύ ημιτελικών και τελικών κι άλλα τέτοια ευτράπελα έχουν συνοδεύσει το Fantasy στις τελευταίες σεζόν και κάπως έτσι η αίγλη του δεν θα μπορούσε παρά να ατονίσει πλήρως, μπροστά στο αγωνιστικό σκέλος του Final Four, που είναι γεμάτο σασπένς και πολλές εκπλήξεις.
Όλος αυτός ο πρόλογος ήταν αφενός για να ανακτήσω τη συγγραφική μου φόρμα (μάλλον χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία), αφετέρου για να προϊδεάσω πως, σε αντίθεση με τις προηγούμενες 39 αγωνιστικές, αυτή τη φορά δεν θα υπάρξει η καθιερωμένη ενδελεχής σκέψη για την παραμικρή λεπτομέρεια που μπορεί να επηρεάσει μια απόφαση για την έλευση ή μη ενός παίκτη. Έτσι κι αλλιώς, τα προηγούμενα στατιστικά δεδομένα μικρή σημασία έχουν πια, αντιθέτως, σε τόσο ξεχωριστά ματς μπορεί να προκύψουν ήρωες που ουδεμιά σχέση έχουν με τους πρωταγωνιστές της Regular Season και γενικότερα έχουν έντονο το στοιχείο του απρόβλεπτου. Προφανώς, αυτό δεν σημαίνει ότι θα κινηθώ με το ένστικτο για να εντοπίσω τυχοδιωκτικά ποιος παίκτης από κάθε ομάδα μπορεί να ξεπεταχτεί και να κάνει τη διαφορά, τουναντίον, θα κινηθώ με την πεπατημένη, δίχως να κυνηγώ μικρά θαύματα, έχοντας λίγο πολύ συμβιβαστεί με τη θέση της High Voltage αυτή την στιγμή.
Η ομάδα λοιπόν φιγουράρει στη θέση 283 της γενικής κατάταξης, έχοντας συγκεντρώσει 6099,1 πόντους. Η τρέχουσα θέση δεν με ενθουσιάζει μεν, έχοντας ως στόχο κάθε φορά την είσοδο στις πρώτες 100, ωστόσο δεν μπορώ να πω ότι με απογοητεύει και ιδιαίτερα, ειδικά σε μια περίεργη σεζόν, όπου είχαμε να αντιμετωπίσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, με αναβολές παιχνιδιών, νέα της τελευταίας στιγμής (ή και μετά από αυτήν) και όλα αυτά τα απόνερα πανδημίας. Όχι, αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία σε καμιά περίπτωση, ούτε υπάρχει ο παραμικρός λόγος γι' αυτό, εξάλλου όλοι οι μάνατζερς έπαιζαν με τις ίδιες συνθήκες. Αν θέλω να είμαι αντικειμενικός μάλιστα, θα έλεγα πως όλα αυτά επηρέασαν θετικά την εξέλιξη της ομάδας μιας και η διαχείριση της High Voltage και του BasketStories απαιτούσε την παραμονή στις επάλξεις μέχρι και την έναρξη της κάθε αγωνιστικής. Σίγουρα λοιπόν, όσες κακοτοπιές μπορούσαν να αποφευχθούν, αποφεύχθηκαν, κάτι που μάλλον δεν έγινε με όλους τους υπόλοιπους παίκτες του Fantasy, πολλοί εκ των οποίων εικάζω πως θα ζημιώθηκαν με κάποιο παραπάνω DNP που δεν πρόλαβαν να δουν. Από την άλλη βέβαια, οι πολλαπλές αναβολές παιχνιδιών και η ευελιξία τεσσάρων ή και πέντε διαθέσιμων αλλαγών θεωρώ πως δεν ωφέλησε μια έμπειρη ομάδα όπως η High Voltage, που από το 2004-05 έχει μάθει να "ζει" και να αναπτύσσεται αποκλειστικά με τρεις αλλαγές κι αυτό το τακτικό της πλεονέκτημα με βάση την εμπειρία της αλλοιώθηκε σε βάθος σεζόν. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το ζήτημα είναι ότι ίσως δεν χαρήκαμε αυτή τη σεζόν όπως είχαμε συνηθίσει, αλλά και μόνο το γεγονός ότι φτάσαμε μέχρι τέλος, σε αντίθεση με πέρυσι δηλαδή, είναι από μόνο του σπουδαίο.
Για την ιστορία και για λόγους αρχείου, θα αναφέρω πως η απόδοση της ομάδας κατά την 39η αγωνιστική ήταν 129,9 πόντοι, η 6.128η καλύτερη επίδοση της αγωνιστικής, που απέφερε άνοδο εφτά θέσεων στη βαθμολογία. Η επιλογή του Davies ως αρχηγού (16,5 που έγινε 33) δεν απέδωσε ακριβώς τα αναμενόμενα (με τον Gasol να θυμάται κάτι από την κλάση του στο Game 5), ούτε όμως ήταν άσχημη, αφού δεν υπήρξε παίκτης κορμού με πολύ μεγαλύτερο σκορ: Micic 20,9 και Larkin 15,4 κόντρα στην Εφές, Lucic 14, Higgins, για τον οποίο υπήρξαν σκέψεις captain 15,4, Mirotic 9,9, Pangos 7 και Delaney 14,3, με τον Αμερικανό να αποτελεί τον όγδοο παίκτη της ομάδας και να μην τα πηγαίνει άσχημα, εξ ου και η μικρή βαθμολογική άνοδος. Αυτή φυσικά θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη, αν δεν υπήρχε ο Shields σε μερικά ανταγωνιστικά ρόστερ, με τον SF της Μιλάνο να αναδεικνύεται σε MVP της πέμπτης αγωνιστικής των Playoffs με 45,1 σκορ, σε μια από τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε δει ποτέ στη φάση αυτή. Επίσης για ...αρχειακούς λόγους, το μπάτζετ της ομάδας πλέον ανέρχεται στα 23,79 εκατομμύρια.
Για το ρόστερ της 40ης αγωνιστικής, δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη ανάλυση για την παρουσία παικτών όπως ο Micic, ο Larkin και ο Clyburn σ' αυτό, με τους τρεις αυτούς παίκτες να τίθενται αντιμέτωποι στον πρώτο ημιτελικό. Έχοντας κρατήσει τον Mirotic σε όλη τη σειρά με την Ζενίτ, είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι αυτό θα συμβεί και με την Μιλάνο, ενώ παρέα στο ρόστερ θα του κάνει και ο συμπαίκτης του, Davies, μετά την παρουσία του στα Playoffs. Έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει άλλο σημείο αναφοράς στη θέση του Center, στους φαντασιακούς πίνακες. Κάπως έτσι, έχουν συμπληρωθεί τα 5/8 του ρόστερ, τα οποία θεωρώ ότι θα βρίσκονται στο 90% των πρώτων (από κάθε μάνατζερ) ομάδων του παιχνιδιού.
Μια θέση γκαρντ, μια θέση φόργουορντ και μία utility απομένουν, με την πρώτη να καπαρώνεται από τον σταθερό, ποιοτικό και έμπειρο Higgins, τον τρίτο και τελευταίο παίκτη των Μπλαουγκράνα για την 40η αγωνιστική. Αυτός είναι ο λόγος που δεν θα επεξεργαστώ τον ερχομό παικτών όπως ο Καλάθης και ο Gasol στην ομάδα, παρότι, ειδικά ο πρώτος, μπορεί να αποτελέσει έναν "άσσο στο μανίκι" για όποιον θέλει να διαφοροποιηθεί στους ημιτελικούς. Επίσης πιστεύω ότι ο Higgins θα είναι μια αρκετά δημοφιλής επιλογή συνολικά, αν όχι για τη θέση γκαρντ, τουλάχιστον για θέση utility, στα φαντασιακά ρόστερ. Από εδώ και πέρα, ξεκινούν οι διαφοροποιήσεις.
Στη γενική θέση forward το δίλημμα είναι ρωσικής προέλευσης, με τους Voitgmann και Shengelia να διεκδικούν τη θέση, ενώ ο ...χαμένος θα συνεχίσει στο Play-In Tournament της θέσης Utility με τους παίκτες της Μιλάνο, Delaney και Shields. H ισορροπία 4-4 πάντως, για τους παίκτες από το κάθε ματς δεν είναι αναγκαστική, μιας και το ματς της Εφές με την ΤΣΣΚΑ αναμένεται να έχει υψηλότερο σκορ από αυτό της Μπαρτσελόνα με την Μιλάνο, τουλάχιστον με βάση τη συνολική τους εικόνα φέτος.
Μεταξύ των δύο παικτών της ΤΣΣΚΑ πάντως, παρά την κλάση και την εμπειρία του Toko, δεν μπορώ να μην έχω στο ρόστερ τον σταθερότατο όλο το τελευταίο διάστημα Voigtmann, που ελλείψει Milutinov αποτελεί έναν από τους βασικούς - στατιστικούς και μη - πυλώνες της ομάδας του Ιτούδη, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Ο Γερμανός δεν χρειάζεται να κάνει το ματς της ζωής του για να αποδώσει ράνκινγκ και ακόμα και ένα απλώς αξιόλογο σκορ τη συγκεκριμένη αγωνιστική από τον έβδομο παίκτη της ομάδας δεν θα μου πέσει άσχημο. Πόσο μάλλον όταν το ταβάνι του ψηλού της ΤΣΣΚΑ είναι εκ προοιμίου υψηλό.
Η λογική λέει πως θα πρέπει να αποκτηθεί ένας παίκτης της Μιλάνο για να συμπληρώσει την οχτάδα, με τον Shields να προέρχεται από εμφάνιση καριέρας κόντρα στην Μπάγερν και τον Delaney να έχει τις παραστάσεις αλλά και ένα αρκετά καλό μομέντουμ που δημιούργησε στα playoffs. Ο αντίπαλός τους βέβαια δεν αστειεύεται στο αμυντικό κομμάτι κι αυτό είναι κάτι που με αποθάρρυνε από το να σκεφτώ τους εν λόγω παίκτες για κάποια από τις προηγούμενες θέσεις του ρόστερ. Βάσει ψυχρής λογικής, έχουν και οι δύο προτεραιότητα έναντι του Shengelia, όμως ο Toko είναι η μικρή πινελιά διαφοροποίησης που θα μπορούσα να έχω στο ρόστερ. Όχι ότι αποτελεί φυσικά κάποια ψαγμένη επιλογή, ίσα ίσα, αποτελεί έναν εκ των πλέον έμπειρων παικτών της διοργάνωσης (όχι όμως και σε επίπεδο Final Four, αφού τη σεζόν 2015-16 που πήγε η Μπασκόνια ήταν τραυματίας) και θεωρώ πως το timing στην ...καριέρα του είναι τέτοιο που ευνοεί μια πιο ηρωική εμφάνιση για να διεκδικήσει κάτι που δεν είχε την ευκαιρία μέχρι τώρα και γι' αυτό άφησε την αγαπημένη του Μπασκόνια το προηγούμενο καλοκαίρι. Αυτό βέβαια δεν αποτελεί φαντασιακή ανάλυση, είναι ωστόσο το στοιχείο της έμπνευσης που συνοδεύει το υπόλοιπο λογικό πλάνο και ταυτόχρονα με βγάζει από το ιταλικό δίλημμα μεταξύ των παικτών της Μιλάνο, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς έχουν συμπαίκτες με πολλή εμπειρία που είναι πιθανό να βγουν μπροστά. Φυσικά, θα μπορούσαν να χωρέσουν και οι δύο στο ρόστερ, όμως θα προτιμήσω ως αντίπαλο την άμυνα της Εφές από αυτήν της Μπαρτσελόνα.
Στο κομμάτι της αρχηγίας, η προσοχή μου στρέφεται στους παίκτες της Εφές και της Μπαρτσελόνα, που ούτως ή άλλως αποτελούν τα φαβορί των δύο ημιτελικών (όχι ότι έχω παίκτη από τη Μιλάνο, αλλά λέμε τώρα). Αναμενόμενα, η πιο δημοφιλής επιλογή αναμένεται να είναι ο Micic, με τον Larkin επίσης να συγκεντρώνει τις προτιμήσεις των μάνατζερς και δεν θα αποκλίνω από τη λογική αυτή. Ο Σέρβος γκαρντ της Εφές δείχνει μισό κλικ τουλάχιστον καλύτερος και πιο κυρίαρχος του Larkin φέτος, τουλάχιστον από την στιγμή που ανέβασε στροφές κι αυτός είναι ο λόγος που αυτός θα πάρει το χρίσμα, ενόψει των ημιτελικών. Προφανώς έχει λογική και μια επιλογή Mirotic, αλλά μετά τα playoffs με την Ζενίτ, δύσκολα μπορώ να πάρω το ρίσκο να τον θέσω σε προτεραιότητα έναντι του διδύμου της Εφές. Έχει να δώσει πολλές απαντήσεις βέβαια ο εν λόγω παίκτης, ειδικά μετά το χαμένο MVP της κανονικής περιόδου και, αν η Μπαρτσελόνα επιβεβαιώσει το χαρακτηρισμό του φαβορί, μένει να δούμε αν αυτός, ή ο Higgins, θα ναι αυτός που θα πάρει τα μπόνους από τις βολές στα τελευταία λεπτά. Σε παρόμοια κλίμακα τοποθετώ και τον συμπαίκτη τους, Davies, λίγο κάτω δηλαδή, αν όχι από τον Larkin, που θα είναι ο υπαρχηγός της ομάδας, τουλάχιστον από τον Micic.
Χωρίς περαιτέρω ανάλυση λοιπόν και μετρώντας αντίστροφα πια για δύο πολύ μεγάλους αγώνες, το ρόστερ της High Voltage για τους ημιτελικούς του Final Four, διαμορφώνεται ως εξής (για το γούρι, να τονίσω άλλη μια φορά πως αν χρειαστεί να γίνει κάποια διαφοροποίηση, θα υπάρξει το σχετικό update):
Καλή μας απόλαυση!
Devotion.
