';
?>
We feel devotion
DataCenter
HIGH VOLTAGE
Αυξημένες απαιτήσεις!
Η φετινή υπερτιμολόγηση των παικτών διατηρεί σε τροχιά οικονομικής ανέλιξης την High Voltage.
Δημοσιεύτηκε: 14/11/2019 01:48
Η οικονομική εξέλιξη της High Voltage συνεχίζεται με αρκετά ικανοποιητικούς ρυθμούς, με το μπάτζετ της ομάδας να αγγίζει τα 16 εκατομμύρια (15,98 για την ακρίβεια) μετά την 7η αγωνιστική του παιχνιδιού, η οποία και της προσέφερε αρκετά ...αναπάντεχα θα λέγαμε ευρώ. Η ουσία βέβαια δεν αλλάζει, καθώς με τη δεδομένη πλέον μεταβολή στον τρόπο υπολογισμού των παικτών που ευνοεί ακόμα υψηλότερες τιμές, υπάρχει αρκετό νερό ακόμα να μπει στο αυλάκι, καθώς οι απαιτήσεις για ένα ρόστερ γεμάτο αστέρες γίνονται ακόμα μεγαλύτερες.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα οι Shengelia και De Colo που ξεπερνούν σε αξία τα 2,7Μ, ή ο Simon (για να πιάσουμε τα της ομάδας) που μετά το κουλούρι με τον Ολυμπιακό και τα δύο σερί 11άρια, ανέβασε την αξία του κατά 180 χιλιάδες! Έτσι λοιπόν, καλό το μπάτζετ ως εδώ, αλλά χρειάζεται κι άλλο, επομένως η τακτική της ομάδας θα εξακολουθήσει να συνδυάζει υποτιμημένους και ποιοτικούς παίκτες, στο μέτρο του δυνατού.
Βαθμολογικά, η αγωνιστική δεν μπορεί να κριθεί επιτυχημένη, με την High Voltage να συγκεντρώνει 123 πόντους και να πέφτει έτσι στη θέση 1177 της γενικής κατάταξης. Οι κινήσεις που έγιναν δεν ενθουσίασαν ακριβώς, με τον Ayon να μένει στο 12 ράνκινγκ με την Χίμκι, αν και ξεκίνησε αρκετά υποσχόμενα τον αγώνα, ενώ ακριβώς το αντίθετο συνέβη με τον Σλούκα που με το ...στανιό έδωσε 9,9 πόντους, ενώ στη μεγαλύτερη διάρκεια του παιχνιδιού με την Μπάγερν ήταν σε ένα σκορ κοντά (ή και κάτω) από το 0. Σίγουρα πάντως ο Έλληνας διεθνής τα πήγε καλύτερα (κυρίως σε οικονομικούς όρους) από τον Wolters που αντικατέστησε, που έμεινε σε ακόμα πιο ρηχά νερά με την Άλμπα. Τέλος, χάρη σε ένα κρεσέντο στο τρίτο δεκάλεπτο, ο Paul έφτασε στο 16 Index Rating κόντρα στην Εφές, εξακολουθώντας να αποτελεί έναν εκ των πιο υποτιμημένων παικτών του Fantasy.
Από εκεί και πέρα, αρνητική παρουσία είχε ο Simon που δεν προσέφερε καν σκορ στην ομάδα (της χάρισε όμως 180 επιπλέον χιλιάδες, όπως αναφέρθηκε), ενώ ούτε ο James δικαίωσε τις προσδοκίες με το 11άρι στην Λυών, πόσο μάλλον όταν είχε επιλεχθεί και αρχηγός της ομάδας, σε ένα κομμάτι που γενικά μας "βγαίνει" μέχρι στιγμής. Το ίδιο αποτέλεσμα είχε και η παρουσία του Casspi με την Άλμπα, μόνο που ο Ισραηλινός δεν θα μπορούσε να τα πάει και πολύ καλύτερα από το 12 Index Rating, αφού σαν νούμερο ξεπέρασε το χρόνο συμμετοχής του, με το ματς να κρίνεται από νωρίς.
Αυτοί που "κράτησαν" την ομάδα ήταν οι δύο PF, Shengelia και Mirotic, με το δεύτερο κυρίως, να δίνει αυτή τη φορά το κάτι παραπάνω με το 31,9 στο Κάουνας, ανταμείβοντας έτσι τους ...κόπους της High Voltage από την αρχή της σεζόν. Από την άλλη ο Γεωργιανός κατάφερε να χαρίσει το αξιόλογο 18 στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης με την Μιλάνο, μοιάζοντας μέχρι εκείνο το σημείο έξω από τα νερά του. Συνολικά λοιπόν η απόδοση της ομάδας ήταν κάτω του μετρίου, την στιγμή που άλλοι παίκτες που υπήρξαν τις προηγούμενες εβδομάδες στο ρόστερ, απογοητεύοντας τότε με την παρουσία τους, συνέχισαν να "πετούν" φωτιές στα παρκέ (κύριοι De Colo και Larkin) και να κάνουν τη ...διαφορά υπέρ άλλων ομάδων. Μέσα στο παιχνίδι όμως είναι κι αυτά.
Το πλάνο της 8ης αγωνιστικής έβγαινε σχετικά εύκολα στην αρχή, η απουσία του Casspi ωστόσο από το παιχνίδι της Μακάμπι με την Μπασκόνια αναγκάζει την ομάδα να διαφοροποιήσει εν μέρει το αρχικό της σχέδιο. Την αλλαγή του Simon με τον Garuba την είχα δει ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα, ενώ στην αγορά κυκλοφορούν αυτή την στιγμή αρκετοί υποτιμημένοι γκαρντ όπως ο Rice και ο Brown που μπορούν να έρθουν στη θέση του Σλούκα, για τον οποίο είναι άγνωστο αν θα επηρεαστεί από το πρόσφατο εξω-αγωνιστικό περιστατικό (ασχολίαστο κατά τ' άλλα...) στο τουρκικό πρωτάθλημα. Από εκεί και πέρα, ο Ayon θα μπορούσε να αναβαθμιστεί σε κάποιον κορυφαίο σέντερ (Milutinov, Monroe), με τα λεφτά της αλλαγής στη θέση F.
Φέτος όμως πάγκος δεν υπάρχει κι έτσι ο Casspi δεν μπορεί απλά να παραμεριστεί εκεί, αλλά θα πρέπει να αποχωρήσει από το ρόστερ. Προφανώς ο Simon αποτελεί ήδη παρελθόν καθώς είναι αισθητά υπερτιμημένος και σε εξαιρετική τιμή, ενώ μεταξύ Ayon και Σλούκα θα προτιμήσω να αποχωριστώ τον πρώτο, με το διεθνή γκαρντ να βρίσκεται αρκετά πιο χαμηλά από την αντικειμενική του αξία. Θα μπορούσα να εξετάσω και σενάρια με αλλαγές σε υψηλότερα επίπεδα (πχ James που επίσης περιέχει βαθμό υπερτίμησης), όμως θεωρώ ότι η αντικατάσταση του σέντερ της Ζενίτ με κάποιον αρκετά ακριβότερο αποτελεί ουσιαστικότερη αναβάθμιση.
Ας ξεκινήσουμε από εδώ λοιπόν κι ας φέρουμε στην ομάδα τον Greg Monroe, ο οποίος μάλιστα επιστρέφει μετά την πρώτη αγωνιστική στην High Voltage. Ο Αμερικανός είναι ιδιαίτερα σταθερός και αξιόπιστος έως τώρα, ανεξαρτήτως μάλιστα αντιπάλου, έχοντας μόνο διψήφια σκορ στο ενεργητικό του. Παράλληλα, δείχνει να προσαρμόζεται όλο και περισσότερο στα ευρωπαϊκά δεδομένα, με τη διαφορά στα ποσοστά του στα δίποντα μετά την τρίτη αγωνιστική να είναι εμφανής: 3/9, 4/10, 3/10 στις πρώτες τρεις, 7/12, 9/13, 6/9 και 9/14 τις επόμενες τέσσερις. Με τα κερδισμένα φάουλ (4,4), τα ρημπάουντ (6,4), αλλά και τις ασσίστ (3,3) να συνεισφέρουν επίσης, ο σέντερ της Μπάγερν δείχνει αρκετά στιβαρή περίπτωση ακόμα και για την έδρα της Βαλένθια, ομάδα που για την ώρα στερεί κατά μέσο όρο 3,3 μονάδες ράνκινγκ από τους αντίπαλους σέντερ. Θεωρώ όμως πως έτσι κι αλλιώς το νούμερο αυτό θα πέσει μέσα στη χρονιά. Όπως και να 'χει, ο Monroe έχει ένα εξαιρετικό ιστορικό τεσσάρων τελευταίων επιδόσεων και δείχνει να αποτελεί την πιο ενδιαφέρουσα αγωνιστικά και οικονομικά περίπτωση της θέσης αυτή την στιγμή.
Φυσικά για την κίνηση αυτή απαιτούνται αρκετά ευρώ, τα οποία θα εξοικονομηθούν κατά βάση από την πώληση του Simon και τον ερχομό κάποιου φθηνότερου παίκτη. Η αναγκαστική αποχώρηση του Casspi πάντως δεν απαιτεί απαραίτητα την αγορά κάποιου SF, αφού στην ομάδα υπάρχει ήδη ο Brandon Paul που αγωνίζεται σε δύο θέσεις, SG/SF. Επομένως, πλην του Garuba, θα μπορούσα να κοιτάξω και περιπτώσεις γκαρντ για τον Simon, με τους Lorenzo Brown και Tyrese Rice να ξεχωρίζουν.
Ο πρώτος είναι πιο υποτιμημένος αλλά και πιο υποσχόμενος, ως κεντρικότερο πρόσωπο στο παιχνίδι του Ερυθρού Αστέρα. Οι περγαμηνές του έτσι κι αλλιώς ενθαρρυντικές, ενώ και το εντός έδρας παιχνίδι με την Βιλερμπάν κάθε άλλο παρά προβληματίζει. Έτσι λοιπόν, μπαίνει σε προτεραιότητα έναντι του σαφώς πιο έμπειρου και λίγο πιο φθηνού Rice, που έχει το πλεονέκτημα της απουσίας του Fredette, αλλά και του επερχόμενου αντιπάλου, με την Άλμπα να αποτελεί τη ...χαρά των αντιπάλων γκαρντ, προσφέροντας αφειδώς πολλές περισσότερες μονάδες ράνκινγκ. Σε ένα ΟΑΚΑ λοιπόν που θα παραταχθεί με απουσίες και θα απουσιάζει και ο Fredette, ο Rice έχει τα φόντα για μεγάλο σκορ. Δυστυχώς όμως και εδώ τα εξω-αγωνιστικά ζητήματα δεν απουσιάζουν (κάτι που σε συνδυασμό και με την παρουσία του Σλούκα προκαλεί μια περίεργη ανησυχία) κι έτσι η περίπτωσή του δεν μπορεί να προτιμηθεί του Brown, που έτσι κι αλλιώς μου φαίνεται καλύτερη επιλογή μακροπρόθεσμα, εκτός κι αν οι οικονομικές συνθήκες το απαιτήσουν, μιας και ο γκαρντ του Παναθηναϊκού είναι πιο φθηνός.
Το θέμα είναι ότι τα χρήματα που απομένουν και μετά την πώληση του Casspi δεν επαρκούν για να φέρουν παίκτη που να ενθουσιάζει στο ρόστερ. Στην περίπτωση του Brown μπορεί να αποκτηθεί παίκτης έως 2,05Μ (Booker, LeDay), ενώ στην εναλλακτική του Rice, το μοναδικό "level-up" είναι ο Dubljevic που υστερεί μάλιστα από οικονομική σκοπιά των άλλων δύο. Άρα λοιπόν, το πλάνο με τους υποτιμημένους γκαρντ δύσκολα μπορεί να προχωρήσει.
Επιστρέφουμε λοιπόν στο σχέδιο Garuba. Ο πιτσιρικάς της Ρεάλ μπορεί να έρθει στη θέση του Simon και με τις (αρκετές) εσωτερικές αλλαγές να αποκτηθεί ένας γκαρντ στη θέση του Casspi (καθώς ο Paul έχει μεταφερθεί από τη θέση guard σε αυτή του small forward). Πλέον τα χρήματα αρκούν για έναν κορυφαίο γκαρντ, επιπέδου ...Εφές, Micic ή Larkin δηλαδή, με το δεύτερο να επικρατεί οικονομικά ως ξεκάθαρα υποτιμημένος παίκτης, αλλά τον Σέρβο να έχει προτεραιότητα στο μυαλό μου με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια.
Ωστόσο, το πλάνο αυτό δεν μπορεί να προχωρήσει για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο κι αυτό δεν είναι άλλο από τη διαφαινόμενη επιστροφή του Trey Thompkins στην αγωνιστική δράση, κάτι που σημαίνει ότι ο Garuba αναπόφευκτα θα παραγκωνιστεί, εφόσον ο Αμερικανός είναι σε θέση να προσφέρει άμεσα. Δεν ξέρω κατά πόσο ο παραγκωνισμός αυτός θα μεταφραστεί μόνο σε μείωση του χρόνου συμμετοχής, ή ακόμα και σε DNP, σε κάθε περίπτωση ωστόσο η απόκτηση του Garuba τώρα δεν μοιάζει τόσο σωστή και ασφαλής όσο τις δύο προηγούμενες αγωνιστικές, ειδικά όταν ακολουθεί το Κλάσικο με την Μπαρτσελόνα. Η γραμμή ψηλών των Μπλαουγκράνα βέβαια απαιτεί μπόλικες λύσεις και από την πλευρά της Ρεάλ, επομένως το DNP ίσως να είναι μακρινό, παρ' όλα αυτά δεν χρειάζεται να πάρω αυτό το ρίσκο όταν στην αγορά υπάρχει ένας ακόμα υποτιμημένος παίκτης, που μπορεί να λύσει τα χέρια της ομάδας.
Ο λόγος για τον Wesley Johnson του Παναθηναϊκού, ο οποίος κοστολογείται μόλις 0,78Μ και τρέχει ένα σερί τριών διψήφιων σκορ, χωρίς βέβαια να εντυπωσιάζει. Η απουσία του Fredette μπορεί να παίξει κι εδώ έμμεσα το ρόλο της, όπως εξάλλου και ο επερχόμενος αντίπαλος που είναι η Άλμπα. Η λύση αυτή δείχνει αρκετά βραχυπρόθεσμη, αλλά προτιμώ το σκορ του Αμερικανού με την Άλμπα, παρά αυτό του Garuba με την Μπαρτσελόνα, συνυπολογίζοντας τους παράγοντες Fredette και Thompkins. Εξάλλου, το άμεσο κέρδος και των δύο θα είναι πιθανώς το ίδιο αυτή την αγωνιστική και ο μεγαλύτερος βαθμός υποτίμησης που διαθέτει αυτή την στιγμή ο παίκτης της Ρεάλ μπορεί να αποτυπωθεί σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου.
Ένα ακόμα "συν" της απόφασης αυτής είναι ότι ο Johnson πάει "καρφί" στη θέση SF της ομάδας, αφήνοντας τον Paul ως guard και επιτρέποντας έτσι την τρίτη μεταγραφή να γίνει σε θέση utility. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι στο δίλημμα Micic-Larkin έρχεται να προστεθεί και ο Nikola Milutinov του Ολυμπιακού, με τους τρεις αυτούς παίκτες να έχουν παρεμφερή τιμή. Η αυθόρμητή μου κίνηση ήταν να αποκτήσω τον Σέρβο, ως πιο πολύτιμο κομμάτι του ρόστερ των ερυθρόλευκων, όμως δεν μπορώ να παραβλέψω τη μειωμένη του απόδοση στα τελευταία ματς, για την οποία βέβαια φταίει η ίδια η ομάδα που δεν τον αξιοποιεί, ίσως λίγο και η βελτιωμένη απόδοση του Rubit. Αν προσθέσουμε και τον Reed που ίσως πάρει περισσότερο χρόνο με τον καιρό, αλλά και τον Σάρας που ξέρει από που κινδυνεύει να χάσει το παιχνίδι κι από που όχι, τότε η περίπτωση του Milutinov αρχίζει να μην λάμπει και τόσο, με το σημαντικότερο παράγοντα γι' αυτό πάντως να είναι ο βαθμός υπερτίμησης που περιέχει, με τον Last3 μέσο όρο του να μην ξεπερνά το 14.
Από την άλλη, ο Larkin βρίσκεται στο ακριβώς αντίθετο άκρο, έχοντας τον καλύτερο Last3 ολόκληρου του παιχνιδιού με 25,4, κάτι που σημαίνει ότι με μια καλή επίδοση κόντρα στην Ζενίτ, μπορεί να εκτοξεύσει τα 2,36Μ του σε μια τιμή που θα προσεγγίζει αυτή των πλέον ακριβότερων ονομάτων αυτή την στιγμή, περί τα 2,6Μ. Με τη λογική αυτή βέβαια είχε έρθει και την προηγούμενη φορά ο Αμερικανός και κάθε άλλο παρά δικαίωσε τις προσδοκίες και η αλήθεια είναι πως κάθε άλλο παρά αξιόπιστη θεωρώ την περίπτωσή του, παρά το πολύ υψηλό του ταβάνι. Στη μέση των δύο βρίσκεται ο Micic, που βγάζει τη φαντασιακή εμπιστοσύνη και αξιοπιστία του Milutinov, ενώ μοιάζει μάλλον ισορροπημένος σε οικονομικούς όρους.
Με τα δεδομένα των πρώτων αγωνιστικών, όπου ο σέντερ του Ολυμπιακού ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος των αιθέρων, δεν θα το σκεφτόμουν καθόλου. Ωστόσο η πρόσφατη εικόνα του, όπως και της ομάδας του, αλλά και η διαπίστωση ότι υπάρχει απόσταση ακόμα από το μπάτζετ ...πρωταθλητισμού, όπως αναλύθηκε στην αρχή του άρθρου, με κάνουν να στραφώ περισσότερο προς τον Larkin, έχοντας σαφώς καλύτερες προϋποθέσεις για οικονομικό όφελος, από τον απερχόμενο αντίπαλό του στο ΣΕΦ. Αγωνιστικά είναι μια "ζαριά" που έτσι κι αλλιώς, παρά την προτίμησή μου στον Μιλού, δεν μπορώ να προδιαγράψω ότι ο γκαρντ της Εφές υπολείπεται απαραίτητα. Αν "βγει" η κίνηση το κέρδος θα είναι διπλό, ενώ στο χειρότερο σενάριο και αν δεν υπάρξει κάποια πολύ μεγάλη απόκλιση στα μεταξύ τους σκορ, το αποτέλεσμα θα είναι ...ισοπαλία (λόγω οικονομικού όφελους). Αυτή πάντως είναι μια κίνηση που θα επανεξετάσω κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Στο κομμάτι της αρχηγίας, το περιβραχιόνιο επιστρέφει δικαιωματικά στον Shengelia, ο οποίος επιστρέφει με τη σειρά του στην Βιτόρια. Δύσκολος αντίπαλος η Μακάμπι, δεν επιτρέπει ούτε 40% στα δίποντα στους αντιπάλους της, αλλά στην Fernando Buesa Arena τον πρώτο λόγο θεωρώ ότι έχουν οι Βάσκοι, ενώ και η απουσία του Casspi ίσως παίξει το ρόλο της. Υπάρχηγός θα είναι ο James απέναντι στην Φενερμπαχτσέ που για την ώρα η περιφερειακή άμυνα δεν αποτελεί και το ισχυρότερό της σημείο, δεν παύει όμως να διαθέτει μερικούς εκ των κορυφαίων παικτών στη διοργάνωση, τόσο στους γκαρντ, όσο και στη γραμμή ψηλών.
Έτσι, το ρόστερ της High Voltage για την 8η αγωνιστική του παιχνιδιού διαμορφώνεται ως εξής:
Devotion.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα οι Shengelia και De Colo που ξεπερνούν σε αξία τα 2,7Μ, ή ο Simon (για να πιάσουμε τα της ομάδας) που μετά το κουλούρι με τον Ολυμπιακό και τα δύο σερί 11άρια, ανέβασε την αξία του κατά 180 χιλιάδες! Έτσι λοιπόν, καλό το μπάτζετ ως εδώ, αλλά χρειάζεται κι άλλο, επομένως η τακτική της ομάδας θα εξακολουθήσει να συνδυάζει υποτιμημένους και ποιοτικούς παίκτες, στο μέτρο του δυνατού.
Βαθμολογικά, η αγωνιστική δεν μπορεί να κριθεί επιτυχημένη, με την High Voltage να συγκεντρώνει 123 πόντους και να πέφτει έτσι στη θέση 1177 της γενικής κατάταξης. Οι κινήσεις που έγιναν δεν ενθουσίασαν ακριβώς, με τον Ayon να μένει στο 12 ράνκινγκ με την Χίμκι, αν και ξεκίνησε αρκετά υποσχόμενα τον αγώνα, ενώ ακριβώς το αντίθετο συνέβη με τον Σλούκα που με το ...στανιό έδωσε 9,9 πόντους, ενώ στη μεγαλύτερη διάρκεια του παιχνιδιού με την Μπάγερν ήταν σε ένα σκορ κοντά (ή και κάτω) από το 0. Σίγουρα πάντως ο Έλληνας διεθνής τα πήγε καλύτερα (κυρίως σε οικονομικούς όρους) από τον Wolters που αντικατέστησε, που έμεινε σε ακόμα πιο ρηχά νερά με την Άλμπα. Τέλος, χάρη σε ένα κρεσέντο στο τρίτο δεκάλεπτο, ο Paul έφτασε στο 16 Index Rating κόντρα στην Εφές, εξακολουθώντας να αποτελεί έναν εκ των πιο υποτιμημένων παικτών του Fantasy.
Από εκεί και πέρα, αρνητική παρουσία είχε ο Simon που δεν προσέφερε καν σκορ στην ομάδα (της χάρισε όμως 180 επιπλέον χιλιάδες, όπως αναφέρθηκε), ενώ ούτε ο James δικαίωσε τις προσδοκίες με το 11άρι στην Λυών, πόσο μάλλον όταν είχε επιλεχθεί και αρχηγός της ομάδας, σε ένα κομμάτι που γενικά μας "βγαίνει" μέχρι στιγμής. Το ίδιο αποτέλεσμα είχε και η παρουσία του Casspi με την Άλμπα, μόνο που ο Ισραηλινός δεν θα μπορούσε να τα πάει και πολύ καλύτερα από το 12 Index Rating, αφού σαν νούμερο ξεπέρασε το χρόνο συμμετοχής του, με το ματς να κρίνεται από νωρίς.
Αυτοί που "κράτησαν" την ομάδα ήταν οι δύο PF, Shengelia και Mirotic, με το δεύτερο κυρίως, να δίνει αυτή τη φορά το κάτι παραπάνω με το 31,9 στο Κάουνας, ανταμείβοντας έτσι τους ...κόπους της High Voltage από την αρχή της σεζόν. Από την άλλη ο Γεωργιανός κατάφερε να χαρίσει το αξιόλογο 18 στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης με την Μιλάνο, μοιάζοντας μέχρι εκείνο το σημείο έξω από τα νερά του. Συνολικά λοιπόν η απόδοση της ομάδας ήταν κάτω του μετρίου, την στιγμή που άλλοι παίκτες που υπήρξαν τις προηγούμενες εβδομάδες στο ρόστερ, απογοητεύοντας τότε με την παρουσία τους, συνέχισαν να "πετούν" φωτιές στα παρκέ (κύριοι De Colo και Larkin) και να κάνουν τη ...διαφορά υπέρ άλλων ομάδων. Μέσα στο παιχνίδι όμως είναι κι αυτά.
Το πλάνο της 8ης αγωνιστικής έβγαινε σχετικά εύκολα στην αρχή, η απουσία του Casspi ωστόσο από το παιχνίδι της Μακάμπι με την Μπασκόνια αναγκάζει την ομάδα να διαφοροποιήσει εν μέρει το αρχικό της σχέδιο. Την αλλαγή του Simon με τον Garuba την είχα δει ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα, ενώ στην αγορά κυκλοφορούν αυτή την στιγμή αρκετοί υποτιμημένοι γκαρντ όπως ο Rice και ο Brown που μπορούν να έρθουν στη θέση του Σλούκα, για τον οποίο είναι άγνωστο αν θα επηρεαστεί από το πρόσφατο εξω-αγωνιστικό περιστατικό (ασχολίαστο κατά τ' άλλα...) στο τουρκικό πρωτάθλημα. Από εκεί και πέρα, ο Ayon θα μπορούσε να αναβαθμιστεί σε κάποιον κορυφαίο σέντερ (Milutinov, Monroe), με τα λεφτά της αλλαγής στη θέση F.
Φέτος όμως πάγκος δεν υπάρχει κι έτσι ο Casspi δεν μπορεί απλά να παραμεριστεί εκεί, αλλά θα πρέπει να αποχωρήσει από το ρόστερ. Προφανώς ο Simon αποτελεί ήδη παρελθόν καθώς είναι αισθητά υπερτιμημένος και σε εξαιρετική τιμή, ενώ μεταξύ Ayon και Σλούκα θα προτιμήσω να αποχωριστώ τον πρώτο, με το διεθνή γκαρντ να βρίσκεται αρκετά πιο χαμηλά από την αντικειμενική του αξία. Θα μπορούσα να εξετάσω και σενάρια με αλλαγές σε υψηλότερα επίπεδα (πχ James που επίσης περιέχει βαθμό υπερτίμησης), όμως θεωρώ ότι η αντικατάσταση του σέντερ της Ζενίτ με κάποιον αρκετά ακριβότερο αποτελεί ουσιαστικότερη αναβάθμιση.
Ας ξεκινήσουμε από εδώ λοιπόν κι ας φέρουμε στην ομάδα τον Greg Monroe, ο οποίος μάλιστα επιστρέφει μετά την πρώτη αγωνιστική στην High Voltage. Ο Αμερικανός είναι ιδιαίτερα σταθερός και αξιόπιστος έως τώρα, ανεξαρτήτως μάλιστα αντιπάλου, έχοντας μόνο διψήφια σκορ στο ενεργητικό του. Παράλληλα, δείχνει να προσαρμόζεται όλο και περισσότερο στα ευρωπαϊκά δεδομένα, με τη διαφορά στα ποσοστά του στα δίποντα μετά την τρίτη αγωνιστική να είναι εμφανής: 3/9, 4/10, 3/10 στις πρώτες τρεις, 7/12, 9/13, 6/9 και 9/14 τις επόμενες τέσσερις. Με τα κερδισμένα φάουλ (4,4), τα ρημπάουντ (6,4), αλλά και τις ασσίστ (3,3) να συνεισφέρουν επίσης, ο σέντερ της Μπάγερν δείχνει αρκετά στιβαρή περίπτωση ακόμα και για την έδρα της Βαλένθια, ομάδα που για την ώρα στερεί κατά μέσο όρο 3,3 μονάδες ράνκινγκ από τους αντίπαλους σέντερ. Θεωρώ όμως πως έτσι κι αλλιώς το νούμερο αυτό θα πέσει μέσα στη χρονιά. Όπως και να 'χει, ο Monroe έχει ένα εξαιρετικό ιστορικό τεσσάρων τελευταίων επιδόσεων και δείχνει να αποτελεί την πιο ενδιαφέρουσα αγωνιστικά και οικονομικά περίπτωση της θέσης αυτή την στιγμή.
Φυσικά για την κίνηση αυτή απαιτούνται αρκετά ευρώ, τα οποία θα εξοικονομηθούν κατά βάση από την πώληση του Simon και τον ερχομό κάποιου φθηνότερου παίκτη. Η αναγκαστική αποχώρηση του Casspi πάντως δεν απαιτεί απαραίτητα την αγορά κάποιου SF, αφού στην ομάδα υπάρχει ήδη ο Brandon Paul που αγωνίζεται σε δύο θέσεις, SG/SF. Επομένως, πλην του Garuba, θα μπορούσα να κοιτάξω και περιπτώσεις γκαρντ για τον Simon, με τους Lorenzo Brown και Tyrese Rice να ξεχωρίζουν.
Ο πρώτος είναι πιο υποτιμημένος αλλά και πιο υποσχόμενος, ως κεντρικότερο πρόσωπο στο παιχνίδι του Ερυθρού Αστέρα. Οι περγαμηνές του έτσι κι αλλιώς ενθαρρυντικές, ενώ και το εντός έδρας παιχνίδι με την Βιλερμπάν κάθε άλλο παρά προβληματίζει. Έτσι λοιπόν, μπαίνει σε προτεραιότητα έναντι του σαφώς πιο έμπειρου και λίγο πιο φθηνού Rice, που έχει το πλεονέκτημα της απουσίας του Fredette, αλλά και του επερχόμενου αντιπάλου, με την Άλμπα να αποτελεί τη ...χαρά των αντιπάλων γκαρντ, προσφέροντας αφειδώς πολλές περισσότερες μονάδες ράνκινγκ. Σε ένα ΟΑΚΑ λοιπόν που θα παραταχθεί με απουσίες και θα απουσιάζει και ο Fredette, ο Rice έχει τα φόντα για μεγάλο σκορ. Δυστυχώς όμως και εδώ τα εξω-αγωνιστικά ζητήματα δεν απουσιάζουν (κάτι που σε συνδυασμό και με την παρουσία του Σλούκα προκαλεί μια περίεργη ανησυχία) κι έτσι η περίπτωσή του δεν μπορεί να προτιμηθεί του Brown, που έτσι κι αλλιώς μου φαίνεται καλύτερη επιλογή μακροπρόθεσμα, εκτός κι αν οι οικονομικές συνθήκες το απαιτήσουν, μιας και ο γκαρντ του Παναθηναϊκού είναι πιο φθηνός.
Το θέμα είναι ότι τα χρήματα που απομένουν και μετά την πώληση του Casspi δεν επαρκούν για να φέρουν παίκτη που να ενθουσιάζει στο ρόστερ. Στην περίπτωση του Brown μπορεί να αποκτηθεί παίκτης έως 2,05Μ (Booker, LeDay), ενώ στην εναλλακτική του Rice, το μοναδικό "level-up" είναι ο Dubljevic που υστερεί μάλιστα από οικονομική σκοπιά των άλλων δύο. Άρα λοιπόν, το πλάνο με τους υποτιμημένους γκαρντ δύσκολα μπορεί να προχωρήσει.
Επιστρέφουμε λοιπόν στο σχέδιο Garuba. Ο πιτσιρικάς της Ρεάλ μπορεί να έρθει στη θέση του Simon και με τις (αρκετές) εσωτερικές αλλαγές να αποκτηθεί ένας γκαρντ στη θέση του Casspi (καθώς ο Paul έχει μεταφερθεί από τη θέση guard σε αυτή του small forward). Πλέον τα χρήματα αρκούν για έναν κορυφαίο γκαρντ, επιπέδου ...Εφές, Micic ή Larkin δηλαδή, με το δεύτερο να επικρατεί οικονομικά ως ξεκάθαρα υποτιμημένος παίκτης, αλλά τον Σέρβο να έχει προτεραιότητα στο μυαλό μου με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια.
Ωστόσο, το πλάνο αυτό δεν μπορεί να προχωρήσει για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο κι αυτό δεν είναι άλλο από τη διαφαινόμενη επιστροφή του Trey Thompkins στην αγωνιστική δράση, κάτι που σημαίνει ότι ο Garuba αναπόφευκτα θα παραγκωνιστεί, εφόσον ο Αμερικανός είναι σε θέση να προσφέρει άμεσα. Δεν ξέρω κατά πόσο ο παραγκωνισμός αυτός θα μεταφραστεί μόνο σε μείωση του χρόνου συμμετοχής, ή ακόμα και σε DNP, σε κάθε περίπτωση ωστόσο η απόκτηση του Garuba τώρα δεν μοιάζει τόσο σωστή και ασφαλής όσο τις δύο προηγούμενες αγωνιστικές, ειδικά όταν ακολουθεί το Κλάσικο με την Μπαρτσελόνα. Η γραμμή ψηλών των Μπλαουγκράνα βέβαια απαιτεί μπόλικες λύσεις και από την πλευρά της Ρεάλ, επομένως το DNP ίσως να είναι μακρινό, παρ' όλα αυτά δεν χρειάζεται να πάρω αυτό το ρίσκο όταν στην αγορά υπάρχει ένας ακόμα υποτιμημένος παίκτης, που μπορεί να λύσει τα χέρια της ομάδας.
Ο λόγος για τον Wesley Johnson του Παναθηναϊκού, ο οποίος κοστολογείται μόλις 0,78Μ και τρέχει ένα σερί τριών διψήφιων σκορ, χωρίς βέβαια να εντυπωσιάζει. Η απουσία του Fredette μπορεί να παίξει κι εδώ έμμεσα το ρόλο της, όπως εξάλλου και ο επερχόμενος αντίπαλος που είναι η Άλμπα. Η λύση αυτή δείχνει αρκετά βραχυπρόθεσμη, αλλά προτιμώ το σκορ του Αμερικανού με την Άλμπα, παρά αυτό του Garuba με την Μπαρτσελόνα, συνυπολογίζοντας τους παράγοντες Fredette και Thompkins. Εξάλλου, το άμεσο κέρδος και των δύο θα είναι πιθανώς το ίδιο αυτή την αγωνιστική και ο μεγαλύτερος βαθμός υποτίμησης που διαθέτει αυτή την στιγμή ο παίκτης της Ρεάλ μπορεί να αποτυπωθεί σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου.
Ένα ακόμα "συν" της απόφασης αυτής είναι ότι ο Johnson πάει "καρφί" στη θέση SF της ομάδας, αφήνοντας τον Paul ως guard και επιτρέποντας έτσι την τρίτη μεταγραφή να γίνει σε θέση utility. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι στο δίλημμα Micic-Larkin έρχεται να προστεθεί και ο Nikola Milutinov του Ολυμπιακού, με τους τρεις αυτούς παίκτες να έχουν παρεμφερή τιμή. Η αυθόρμητή μου κίνηση ήταν να αποκτήσω τον Σέρβο, ως πιο πολύτιμο κομμάτι του ρόστερ των ερυθρόλευκων, όμως δεν μπορώ να παραβλέψω τη μειωμένη του απόδοση στα τελευταία ματς, για την οποία βέβαια φταίει η ίδια η ομάδα που δεν τον αξιοποιεί, ίσως λίγο και η βελτιωμένη απόδοση του Rubit. Αν προσθέσουμε και τον Reed που ίσως πάρει περισσότερο χρόνο με τον καιρό, αλλά και τον Σάρας που ξέρει από που κινδυνεύει να χάσει το παιχνίδι κι από που όχι, τότε η περίπτωση του Milutinov αρχίζει να μην λάμπει και τόσο, με το σημαντικότερο παράγοντα γι' αυτό πάντως να είναι ο βαθμός υπερτίμησης που περιέχει, με τον Last3 μέσο όρο του να μην ξεπερνά το 14.
Από την άλλη, ο Larkin βρίσκεται στο ακριβώς αντίθετο άκρο, έχοντας τον καλύτερο Last3 ολόκληρου του παιχνιδιού με 25,4, κάτι που σημαίνει ότι με μια καλή επίδοση κόντρα στην Ζενίτ, μπορεί να εκτοξεύσει τα 2,36Μ του σε μια τιμή που θα προσεγγίζει αυτή των πλέον ακριβότερων ονομάτων αυτή την στιγμή, περί τα 2,6Μ. Με τη λογική αυτή βέβαια είχε έρθει και την προηγούμενη φορά ο Αμερικανός και κάθε άλλο παρά δικαίωσε τις προσδοκίες και η αλήθεια είναι πως κάθε άλλο παρά αξιόπιστη θεωρώ την περίπτωσή του, παρά το πολύ υψηλό του ταβάνι. Στη μέση των δύο βρίσκεται ο Micic, που βγάζει τη φαντασιακή εμπιστοσύνη και αξιοπιστία του Milutinov, ενώ μοιάζει μάλλον ισορροπημένος σε οικονομικούς όρους.
Με τα δεδομένα των πρώτων αγωνιστικών, όπου ο σέντερ του Ολυμπιακού ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος των αιθέρων, δεν θα το σκεφτόμουν καθόλου. Ωστόσο η πρόσφατη εικόνα του, όπως και της ομάδας του, αλλά και η διαπίστωση ότι υπάρχει απόσταση ακόμα από το μπάτζετ ...πρωταθλητισμού, όπως αναλύθηκε στην αρχή του άρθρου, με κάνουν να στραφώ περισσότερο προς τον Larkin, έχοντας σαφώς καλύτερες προϋποθέσεις για οικονομικό όφελος, από τον απερχόμενο αντίπαλό του στο ΣΕΦ. Αγωνιστικά είναι μια "ζαριά" που έτσι κι αλλιώς, παρά την προτίμησή μου στον Μιλού, δεν μπορώ να προδιαγράψω ότι ο γκαρντ της Εφές υπολείπεται απαραίτητα. Αν "βγει" η κίνηση το κέρδος θα είναι διπλό, ενώ στο χειρότερο σενάριο και αν δεν υπάρξει κάποια πολύ μεγάλη απόκλιση στα μεταξύ τους σκορ, το αποτέλεσμα θα είναι ...ισοπαλία (λόγω οικονομικού όφελους). Αυτή πάντως είναι μια κίνηση που θα επανεξετάσω κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Στο κομμάτι της αρχηγίας, το περιβραχιόνιο επιστρέφει δικαιωματικά στον Shengelia, ο οποίος επιστρέφει με τη σειρά του στην Βιτόρια. Δύσκολος αντίπαλος η Μακάμπι, δεν επιτρέπει ούτε 40% στα δίποντα στους αντιπάλους της, αλλά στην Fernando Buesa Arena τον πρώτο λόγο θεωρώ ότι έχουν οι Βάσκοι, ενώ και η απουσία του Casspi ίσως παίξει το ρόλο της. Υπάρχηγός θα είναι ο James απέναντι στην Φενερμπαχτσέ που για την ώρα η περιφερειακή άμυνα δεν αποτελεί και το ισχυρότερό της σημείο, δεν παύει όμως να διαθέτει μερικούς εκ των κορυφαίων παικτών στη διοργάνωση, τόσο στους γκαρντ, όσο και στη γραμμή ψηλών.
Έτσι, το ρόστερ της High Voltage για την 8η αγωνιστική του παιχνιδιού διαμορφώνεται ως εξής:
Devotion.
