We feel devotion
HIGH VOLTAGE
Για τη χαρά του παιχνιδιού!
Η High Voltage διαμορφώνει το τελευταίο ρόστερ της χρονιάς δίχως το βαθμολογικό άγχος.
Επιμέλεια: Νότης Φιλιππίδης | phil@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 19/05/2019 16:41
Τελευταία αγωνιστική λοιπόν του φετινού Fantasy, άλλης μιας συναρπαστικής σεζόν δηλαδή που είχε πολλές συγκινήσεις, όμορφες και ...όχι και τόσο όμορφες στιγμές και η χρονιά κλείνει και πάλι με ένα ...παρατράγουδο, κάτι που βέβαια δεν είναι σπάνιο τις δύο τελευταίες αγωνιστικές περιόδους, με την αλλαγή της εταιρείας και του τρόπου διεξαγωγής του παιχνιδιού. Μπορεί σε σχέση με πέρυσι να υπάρχει θεαματική ...πρόοδος, αυτή την τελευταία αγωνιστική, μιας και πλέον μπορούμε να κάνουμε αλλαγές ανάμεσα σε ημιτελικούς και τελικούς (το περσινό ήταν αδιανόητο φιάσκο), ωστόσο αυτό φαίνεται πως μικρή σημασία έχει, καθώς τα σκορ έπαψαν να υπολογίζονται στο Final 4, όπως φαίνεται.

Θα πει κανείς, μα όλα τα δώρα απονεμήθηκαν και δεν αφορούσαν τη φάση του Final 4, γιατί να κάθονται να υπολογίζουν τώρα... Φυσικά ο συλλογισμός αυτός είναι τόσο απλοϊκός που πραγματικά δεν θα κάνει κανείς μια τόσο αφελή σκέψη. Από την στιγμή που το παιχνίδι λειτουργεί κανονικά και κάθε παίκτης προχωρά σε κινήσεις βάσει των εξελίξεων (ημιτελικών, τελικών) και κυρίως, από την στιγμή που οι νέες αξίες των παικτών προέκυψαν από την παρουσία τους στους ημιτελικούς, για ποιό λόγο δεν μπορούν να υπολογιστούν τα νέα σκορ των ομάδων, μια διαδικασία που έτσι κι αλλιώς πραγματοποιείται τακτικά, κάθε αγωνιστική από το παιχνίδι; Ασχέτως από τα δώρα, τα οποία στην περίπτωση του συγκεκριμένου παιχνιδιού είναι και το ...λιγότερο για την πλειοψηφία των παικτών που έχουν δαπανήσει πραγματικά άπειρες ώρες για το μπασκετικό τους "βίτσιο" και μόνο, από την στιγμή που το παιχνίδι παίζεται κανονικά μέχρι και το Final 4, όπως το έχουν διαφημίσει εξάλλου οι ίδιοι οι διοργανωτές δύο χρόνια τώρα, δεν θα έπρεπε να λειτουργεί σύμφωνα με τις πραγματικές του προδιαγραφές; Ή απλά το σταματάς πριν το Final 4, όπως συνέβαινε μέχρι δύο χρόνια πριν, ή το συνεχίζεις μέχρι τέλους κανονικά, με τα σκορ και τις βαθμολογίες τόσο στους πραγματικούς παίκτες του παρκέ, όσο και στους παίκτες του Fantasy. Άλλη μια ..."ευχάριστη" έκπληξη αυτά τα δύο χρόνια στο παιχνίδι, ακόμα και την τελευταία αγωνιστική της φετινής σεζόν. Ας ελπίσουμε να είναι και η τελευταία.

Κάπως έτσι, η High Voltage διατηρεί την 163η θέση που τερμάτισε με την ολοκλήρωση των playoffs, δίχως να έχει βαθμολογική σημασία η απόδοσή της την ημέρα των ημιτελικών και χωρίς να έχω σαφή εικόνα για το αν θα βρισκόταν σε καλύτερη ή χειρότερη θέση. Πιθανώς το δεύτερο, δεδομένης άλλης μιας άκρως άστοχης επιλογής αρχηγού, με τον Σλούκα να απογοητεύει και να μένει στο 1 ράνκινγκ, το χαμηλότερο της οχτάδας, αλλά και τον Micic να μένει εκτός κορμού, μαζί με το 29,7 σκορ που χάρισε απλόχερα στην πλειοψηφία, φαντάζομαι, των υπόλοιπων ομάδων.

Από την άλλη βέβαια υπήρχε στο ρόστερ ο Larkin που υπερίσχυσε στο δίλημμα του Σέρβου (άρα τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα) και που ενδεχομένως να απουσίαζε από λιγοστές βέβαια ομάδες. O Αμερικανός έπαιξε σαν ...cheat σε βιντεοπαιχνίδι κόντρα στην ανήμπορη να αντιδράσει Φενερμπαχτσέ και τα σάρωσε όλα: 43 Index Rating με 30 πόντους είναι επιδόσεις που δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς απέναντι στην καλύτερη άμυνα της φετινής διοργάνωσης.

Μόνο αυτό βέβαια δεν φάνηκε στο παρκέ της Fernando Buesa Arena, με τους περιφερειακούς της Φενέρ να αποδεικνύονται εξαιρετικά soft για τα γούστα του Larkin αλλά και του Micic που πήρε μπρος κι αυτός στη συνέχεια, όπως και οι υπόλοιποι συμπαίκτες τους, ενώ ήταν φανερή, αμυντικά κυρίως, η ανετοιμότητα του Vesely, που δεν μπορούσε ούτε αυτός να αναχαιτίσει με κάποιο τρόπο τον εκρηκτικό ρυθμό της ομάδας του Αταμάν. Η High Voltage πόνταρε στην εμπειρία και στο know-how του Ζοτς για το παιχνίδι αυτό, αλλά κάθε άλλο παρά επιβεβαιώθηκε, με τον Ομπράντοβιτς να πραγματοποιεί πιθανώς τη χειρότερη παρουσία του (βάσει απόδοσης της ομάδας, όχι βάσει coaching) σε ημιτελικό Final 4 στην καριέρα του. Ήταν πολλά τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει, οπότε σε ένα μεγάλο βαθμό δικαιολογείται.

Στο δεύτερο ημιτελικό από φαντασιακή σκοπιά δεν είδαμε κάτι το πολύ απρόβλεπτο, με τους De Colo και Clyburn να ξεχωρίζουν από τη μια και τους Campazzo, Tavares και Randolph να μην ...καταφέρνουν να ξεχωρίσουν όσο θα μπορούσαν, τελικά. Η Ρεάλ το έχασε το ματς μόνη της κι ας χρειάστηκαν κι άλλοι παραδοσιακοί παράγοντες που ευνόησαν αυτή την εξέλιξη του αγώνα. Αν περνούσε τελικό θεωρώ πως θα είχε την κούπα στο τσεπάκι, αφού μπορεί να παίξει ξύλο από το 1 έως το 5 και θα περιόριζε σημαντικά την επέλαση των μπόμπερ της Εφές. Με την ΤΣΣΚΑ το ματς μπορεί να γίνει ροντέο, αφού οι Ρώσοι διαθέτουν το ίδιο και ακόμα μεγαλύτερο επιθετικό ταλέντο, έχουν όμως και τους ψηλούς που μπορούν να μαρκάρουν πιο εύκολα στις αλλαγές.

Ο αγώνας αυτός συγκεντρώνει και το μεγαλύτερο φαντασιακό ενδιαφέρον, για τη χαρά του παιχνιδιού πια, αφού όπως φαίνεται τα σκορ δεν μετρούν πια. Θεωρητικά και ο μικρός τελικός έχει ενδιαφέρον, αφού το ματς ενδεχομένως γίνει πιο χαλαρό από ένα σημείο και μετά και μπορούν πιο εύκολα να προκύψουν παίκτες που θα ...οργιάσουν. Ωστόσο οι δύο ομάδες δεν περιέχουν πολλές ενδιαφέρουσες περιπτώσεις και είναι εξ' αρχής ρίσκο να στηριχθείς σε παίκτες που δεν είναι σίγουρο ότι θα αγωνιστούν στο 100%, από την στιγμή που υπάρχει βάθος στα ρόστερ των δύο ομάδων.

Για παράδειγμα είναι λογικό να δούμε τον Reyes να παίρνει χρόνο στη γραμμή ψηλών της Ρεάλ κάποια στιγμή, ενώ το δίδυμο Llull-Campazzo είναι άγνωστο προς ποια πλευρά θα γείρει αυτή τη φορά, ανάλογα με την εξέλιξη του ματς. Ο ανέτοιμος Vesely επίσης δεν εμπνέει, ειδικά κόντρα στην frontline της βασίλισσας, ενώ ενδιαφέρον, πέραν του Campazzo έχει και ο Σλούκας, αλλά επίσης δεν μπορείς να βάλεις το χέρι σου στη φωτιά για 30 πχ λεπτά συμμετοχής. Τώρα αν του αναλογεί και αντίστοιχο ράνκινγκ, χαλάλι.

Έτσι και χωρίς ιδιαίτερο προβληματισμό, λόγω της μη βαθμολόγησης, η ομάδα θα παραταχθεί με οχτώ παίκτες από τον τελικό, κάτι που τακτικά φυσικά δεν στέκει ιδιαίτερα. Από την άλλη βέβαια, η επιθετική ιδιοσυγκρασία των δύο ομάδων επιτρέπει στην πλειοψηφία των παικτών αυτών να έχει θετική παρουσία, σίγουρα όμως θα υπάρξουν και οι απογοητεύσεις. Δεν γίνεται εξάλλου όλοι οι παίκτες να έχουν περισσότερα κερδισμένα φάουλ από αυτά που κάνουν, όπως συνέβη με τους βασικούς περιφερειακούς των δύο φιναλίστ στους ημιτελικούς.

Έτσι, η ομάδα θα αποτελείται από τους Micic, De Colo και Larkin στους guards, Clyburn, Moerman και Higgins στους forwards και τον Dunston στη θέση C. Εδώ εξετάστηκε και ο Tavares, όμως ο Αμερικανός δεν ήταν άσχημος ούτε στον ημιτελικό, ούτε στα playoffs που προηγήθηκαν και δεδομένης της σημαντικότητάς του στο παιχνίδι της Εφές και στον τελικό γενικά, μόνο άσχημη περίπτωση δεν είναι.

Απομένει μία θέση, αυτή της utility, όπου θα μπορούσε να μπει κάποιος εκ των Campazzo, Σλούκα, ή ακόμα και Hines, όπως φυσικά και ο Tavares. Παρ' όλα αυτά, θα ρισκάρω με τον "τσάτσο", ή αλλιώς Sergio Rodriguez, που για άλλη μια φορά έδειξε ετοιμοπόλεμος σε μεγάλο ματς. Ο Ισπανός έχει την κλάση και κυρίως την ιδιοσυγκρασία να πολεμήσει την Εφές με το δικό της όπλο και να βάλει μεγάλα καλάθια που θα ξελασπώσουν την ΤΣΣΚΑ. Δεν είναι η επιτομή της σταθερότητας φαντασιακά, ωστόσο η περίπτωσή του εμπνέει ως ρίσκο (όσο μπορεί να υπάρξει αυτό σε μια αγωνιστική χωρίς βαθμολογική σημασία).

Στο κομμάτι της αρχηγίας, υποθέτω οι περισσότεροι θα κινηθούν προς Larkin κυρίως, αλλά και Micic, ωστόσο βλέποντας τον De Colo αρκετά αποφασισμένο και έτοιμο, για πρώτη ίσως φορά, σε Final 4, θα επενδύσω στη δική του φαντασιακή κλάση και εμπειρία, θεωρώντας ίσως παράλληλα την ομάδα του φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Όπως και να 'χει, αναμένεται να είναι ένας πολύ ενδιαφέρων τελικός, με πολλές μεγάλες φάσεις από πολλούς σπουδαίους παίκτες!


Έτσι, το ρόστερ της High Voltage για την τελευταία αγωνιστική του φετινού Fantasy θα έχει ως εξής:




Devotion.