';
?>
We feel devotion
DataCenter
HIGH VOLTAGE
Η ώρα των μεγάλων!
Η High Voltage εστιάζει σε τρία βασικά ζητήματα για την κατάρτιση του ρόστερ ενόψει των ημιτελικών του Final 4.
Δημοσιεύτηκε: 17/05/2019 13:50
Ώρα Final Four και η δράση στο Fantasy Challenge συνεχίζεται κανονικά μέχρι και την ολοκλήρωση της φετινής σεζόν της διοργάνωσης, στον μεγάλο τελικό δηλαδή της Κυριακής. Αυτό τουλάχιστον ισχύει στα ...χαρτιά, αφού πέρυσι οι ανεκδιήγητοι διοργανωτές κατόρθωσαν να αφήσουν κλειστό το παιχνίδι μετά τους ημιτελικούς κι έτσι το Fantasy να μην ολοκληρωθεί επί της ουσίας ποτέ! Έτσι κι αλλιώς βέβαια, τα μεγάλα δώρα, όπως και αυτό του εισιτηρίου του Final 4 είχαν ήδη κατοχυρωθεί (πλέον παίζουμε μόνο για τη δική μας ...χαρά), τουλάχιστον στο επίσημο παιχνίδι. Το ίδιο ισχύει για το BasketStories μόνο όσον αφορά τα δύο εισιτήρια για το Final 4 που ήδη έχουν βρει κάτοχο και πλέον όλοι οι υπόλοιποι παίκτες παίζετε για τα άλλα δώρα της Private League (φανέλες και μπάλες). Ας ελπίσουμε πως σε κάθε περίπτωση, Fantasy θα εξακολουθεί να ...υπάρχει και το Σάββατο και πως το παιχνίδι θα μας επιτρέψει να πραγματοποιήσουμε αλλαγές, των οποίων τα σκορ θα υπολογιστούν, στην τελευταία αγωνιστική της σεζόν.
Όσον αφορά την High Voltage, η τελευταία μας ανάλυση δεν υπήρξε ουσιαστικά ποτέ, λόγω της ιδιαιτερότητας της ημέρας (πρωτομαγιά με ένα μόνο ματς, το πέμπτο ανάμεσα σε Εφές και Μπαρτσελόνα να λαμβάνει χώρα). Έτσι, υπήρξε απλώς μια επιγραμματική αναφορά στο ρόστερ, δίχως την καθιερωμένη επεξήγηση, ούτε βέβαια και τον απολογισμό της προηγούμενης, 34ης αγωνιστικής.
Δυστυχώς, εκείνη η αγωνιστική αποδείχθηκε καταστροφική για την ομάδα, η οποία είχε προτιμήσει να πάει σε σταθερές όλη τη χρονιά λύση, χάνοντας τα μεγάλα σκορ των De Colo και Larkin. Έτσι, ενώ η βαθμολογική της θέση ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα λίγο πάνω από την πρώτη εκατοντάδα (περίπου 120 κατά κανόνα), η High Voltage κατρακύλησε στη θέση 171 με το πέρας της 34ης αγωνιστικής, για να ανέβει μόλις στην 163 με την ολοκλήρωση των playoffs. Έτσι κι αλλιώς βέβαια, τα περιθώρια ανέλιξης ήταν εκ προοιμίου ελάχιστα σε μια αγωνιστική με ένα μόνο παιχνίδι.
Κάπως έτσι ο στόχος της πρώτης εκατοντάδας μάλλον αποτελεί παρελθόν για φέτος, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι η ομάδα θα πάψει να ...παλεύει στις δύο εναπομείνασες αγωνιστικές. Ίσα ίσα, υπάρχει και το γόητρο και η κλισέ ατάκα περί "καλύτερου δυνατού πλασαρίσματος" στην τελική βαθμολογία δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, δεδομένων των συνθηκών. Πρόκειται για Final 4, για λίγους και σπουδαίους νοκ άουτ αγώνες, που επί της ουσίας θα πρέπει να προβλέψεις, με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια ποιος παίκτης θα τα πάει καλύτερα από τον άλλο. Το κομμάτι της τακτικής δεν υφίσταται παρά ελάχιστα (σίγουρα δεν θέλει κάποιος να έχει για παράδειγμα τέσσερις παίκτες από την ίδια ομάδα) κι έτσι εξ' αρχής μιλάμε για μια φάση με μεγάλη τη δόση του ρίσκου. Φυσικά έχει κι αυτή τη χάρη της. Σε κάθε περίπτωση, δύσκολα μπορεί να στοιχειοθετηθεί ρεαλιστικά στόχος για την High Voltage αυτό το τριήμερο, σίγουρα όμως θα είναι καλύτερο να τερματίσει σε μια θέση κοντά ή ψηλότερα από το νούμερο 150, παρά να βρεθεί έξω και από τη δεύτερη εκατοντάδα του παιχνιδιού.
Ενόψει των δύο ημιτελικών που διεξάγονται σήμερα, υπάρχουν αρκετές επιλογές που δημιουργούν πολύπλοκα διλήμματα, που συνδέονται μάλιστα και μεταξύ τους, για την κατάρτιση της τελικής οχτάδας της ομάδας. Σε τέτοιους αγώνες βέβαια δεν διαπρέπουν όλοι οι καλοί φαντασιακοί παίκτες. Αντιθέτως, υπάρχουν και αρκετές απογοητεύσεις, κάτι λογικό εξάλλου, σε αυτό το επίπεδο. Από την άλλη, συχνά πυκνά υπάρχουν και οι παίκτες που δεν έχουν ξεχωρίσει όλη τη χρονιά, αλλά αποτελούν τους x-factors για την πρόκριση της ομάδας τους στον τελικό.
Αναγκαστικά όμως, δεν μπορώ να ρισκάρω με την παρουσία τέτοιων παικτών στο ρόστερ, τουλάχιστον αυτή την αγωνιστική των ημιτελικών, δεδομένου ότι δεν ξέρω καλά καλά πως θα καταφέρω να χωρέσω τους "πρωτοκλασάτους" στο ρόστερ της ομάδας. Δεν θα μου έκανε εντύπωση πάντως παίκτες όπως οι Llull, Ali, Guduric, Simon, Fernandez και Melli, μεταξύ άλλων, να βρεθούν στην καλύτερη ομάδα της αγωνιστικής. Αν υπήρχε κενό από τα πρώτα βιολιά σε κάποια θέση, δεν θα με "χαλούσε" να ποντάρω σε κάποιον εξ αυτών. Ας δούμε όμως τις βασικές επιλογές για κάθε θέση.
Στους point guards κυριαρχεί το δίδυμο της Εφές, Micic και Larkin, ενώ υπάρχει και ο MVP του Απριλίου, Campazzo.
Στους shooting guards υπάρχει άλλο ένα δίδυμο, αυτό της ΤΣΣΚΑ, De Colo και Higgins, ενώ δεσπόζει και η παρουσία του Σλούκα.
Στο 3, τα πράγματα παραμένουν εύκολα, με τον Will Clyburn.
Στους power forwards η πιο ασφαλής περίπτωση είναι ο Moerman, ενώ ενδιαφέρον έχει και ο Randolph (αν έχει όντως πρόβλημα ο Vesely, μεγάλο ενδιαφέρον θα έχει και ο Melli επίσης).
Τέλος στο 5, υπάρχει πληθώρα ισοδύναμων θεωρητικά επιλογών: Tavares και Ayon, Dunston, Hines που έχει φάει τα Final 4 με το κουτάλι και φυσικά ο Vesely.
Κατόπιν αυτών, εντοπίζω τρία βασικά ζητήματα που έχει να διευθετήσει η ομάδα. Το πρώτο είναι να ξεχωρίσει τους τέσσερις, ή τους πέντε, στην καλύτερη περίπτωση γκαρντ που μπορεί να έχει στον κορμό της. Αναγκαστικά, ένας ή και δύο περιφερειακοί θα μείνουν εκτός.
Αυτό συνδέεται άμεσα με το δεύτερο ζήτημα που αφορά τη θέση forward και συγκεκριμένα δύο μόνο παίκτες: Higgins ή Randolph; Στην πρώτη περίπτωση η ομάδα μπορεί να έχει μέχρι και πέντε περιφερειακούς στο ρόστερ, ενώ στη δεύτερη υπάρχει καλύτερη αναλογία παικτών από κάθε ομάδα (δεν μαζεύονται πολλοί από ΤΣΣΚΑ δηλαδή).
Το τρίτο ζήτημα έχει να κάνει με την επιλογή του βασικού σέντερ, ανάμεσα από πέντε τουλάχιστον επιλογές. Θεωρητικά και αυτό το ζήτημα συνδέεται με το πρώτο, μέσω της θέσης utility, αλλά η αλήθεια είναι πως οι ψηλοί δεν με εμπνέουν τόσο για να βάλω δεύτερο πύργο στη θέση αυτή, έναντι ενός γκαρντ, οι οποίοι γενικότερα, με ενθουσιάζουν περισσότερο, βάσει και των playoffs.
Ας ξεκινήσουμε από το δεύτερο, που είναι και το πιο απλό, όχι βάσει δυσκολίας, αλλά βάσει διαθέσιμων επιλογών. Τόσο ο Higgins όσο και ο Randolph πραγματοποίησαν εξαιρετικές σεζόν, χωρίς να απογοητεύσουν επί της ουσίας σε κανένα σημείο της χρονιάς και με τα σκορ τους να είναι κατά κανόνα διψήφια. Αυτό ισχύει σε απόλυτο βαθμό για τον περιφερειακό της ΤΣΣΚΑ, που μετά τον τραυματισμό του (Week 22) δεν έχει σημειώσει μονοψήφιο ράνκινκ. Το ίδιο συνέβη και στα δύο φετινά παιχνίδια με την Ρεάλ, το ίδιο συνέβη και στο περσινό Final 4.
Αντίστοιχη παρουσία είχε στα δύο παιχνίδια με την ΤΣΣΚΑ και ο Randolph φέτος, αν και οι συνεχόμενες αναμετρήσεις με τον Παναθηναϊκό σε Regular Season και Playoffs του έκοψαν το σερί με τα διψήφια σκορ. Τόσο ο ...Σλοβένος όσο και ο Αμερικανός δεν μπήκαν στην καλύτερη ομάδα της Euroleague (ούτε στην πρώτη, ούτε στη δεύτερη πεντάδα) κι έτσι θεωρώ ότι θα έχουν και ένα παραπάνω προσωπικό κίνητρο. Ειδικά ο Higgins που έκρινε ματς μόνος του τις τελευταίες αγωνιστικές της RS.
Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι ο ένας θα κάνει καλύτερο φαντασιακά παιχνίδι από τον άλλο. Θεωρώ όμως ότι ο Higgins είναι λίγο πολυτιμότερος για την ομάδα του σε όρους ...επιβίωσης, την στιγμή που η Ρεάλ μπορεί να βρεθεί πιο εύκολα στον τελικό ακόμα και με έναν μέτριο Randolph. Κάπως έτσι η προτίμησή μου θα πάει σε έναν παίκτη που έτσι κι αλλιώς εξέτασα περισσότερες φορές φέτος σε σχέση με τον εντυπωσιακό φόργουορντ της βασίλισσας, που χάνει τη θέση βασικού από τις πολλές υποσχόμενες λύσεις που υπάρχουν στους γκαρντ.
Εδώ τα πράγματα είναι πραγματικά ζόρικα. Ακόμα και με τον Higgins μέσα, κάποιος εκ των Σλούκα, Campazzo, De Colo, Micic και Larkin θα πρέπει να μείνει έξω. Θα αποκλείσω αρχικά από τη διαδικασία αυτή τον Σλούκα, λόγω εμπειρίας και εσωτερικού ανταγωνισμού, όπως και ...ανταγωνισμού σε όρους High Voltage, αφού η ομάδα να διαθέτει το πολύ δύο παίκτες από την Φενέρ στους ημιτελικούς (Vesely). Απομένουν λοιπόν δύο θέσεις guard και μία θέση utility για ...τέσσερις παίκτες.
Το αγωνιστικό στάτους του De Colo μετά τη σειρά με την Μπασκόνια επίσης δύσκολα μπορώ να το αγνοήσω. Ο Γάλλος έδωσε βροντερό παρόν στα κρίσιμα, σε αντίθεση ίσως με ό,τι έκανε τις υπόλοιπες χρονιές (όπου ήταν κορυφαίος στην RS, αλλά μετά κάπως ...έμπαζε, φαντασιακά). Απέναντι στην Ρεάλ φέτος τα έχει πάει περίφημα και στους δύο αγώνες, ενώ σημείωσε διψήφιο ράνκινγκ και στον περσινό ημιτελικό. Έτσι λοιπόν, η High Voltage θα έχει τρεις παίκτες από ΤΣΣΚΑ, κάτι που σημαίνει ότι θα αποφύγει να έχει τρεις παίκτες από άλλη ομάδα, όπως η Εφές.
Αυτό σημαίνει ότι και ο Campazzo θα είναι παρών στο ρόστερ, εξάλλου η ομάδα μπορεί να έχει πλέον μέχρι δύο το πολύ παίκτες από την Ρεάλ (με τον Αργεντίνο και έναν σέντερ, ενδεχομένως). Ο Campazzo απέδειξε πολλά πράγματα στη σειρά με τον Παναθηναϊκό και παρά την επιστροφή του Llull, θα είναι πραγματικά παράξενο να παραμεριστεί για χάρη του Ισπανού. Πιο πιθανό να οδηγούν από κοινού την Ρεάλ κόντρα στην ΤΣΣΚΑ. Στα δύο φετινά παιχνίδια τα πήγε κι αυτός εξαιρετικά επίσης κόντρα στην ομάδα του Δημήτρη Ιτούδη.
Έτσι λοιπόν το δίλημμα γίνεται για μία ακόμα φορά Micic εναντίον Larkin. Στην αρχή του πλάνου, τον Σέρβο τον είχα το δεύτερο πιο σίγουρο στο ρόστερ, μετά τον Σλούκα. Τον έχω επιλέξει επίσης σε όσες άλλες φορές παρουσιάστηκε το δίλημμα αυτό (όπως στην κομβική 34η αγωνιστική). Γενικά η χρονιά που έκανε ήταν εξαιρετική και συνολικά καλύτερη του Larkin, ο οποίος δεν αποτέλεσε την επιτομή της φαντασιακής σταθερότητας, ανέβασε όμως εντυπωσιακά στροφές στο δεύτερο μισό της κανονικής περιόδου και ειδικά στο κλείσιμο της έως τώρα σεζόν.
Η επιλογή μου θα ήταν και πάλι ο Micic, αν απέναντι δεν βρισκόταν η Φενερμπαχτσέ και ο Ομπράντοβιτς. Θεωρώ ότι ο κόουτς των Τούρκων, αν πρέπει να επιλέξει, θα δώσει περισσότερη προσοχή στον συμπατριώτη του παρά στον Larkin, με τον Micic να συνεισφέρει με περισσότερους τρόπους συνολικά στο παρκέ από τον εκρηκτικό Αμερικανό που αποτελεί μεγαλύτερη απειλή στο σκοράρισμα. Το να βγει εκτός ρυθμού ο Micic είναι μεγαλύτερη συνθήκη νίκης για την Φενέρ πιστεύω και κάτι τέτοιο ίσως φαίνεται και στη σειρά με την Μπαρτσελόνα. Οι Καταλανοί πήρανε τα δύο παιχνίδια που ο Σέρβος έμεινε σε μονοψήφιο ράνκινγκ. Με αυτή την εικασία λοιπόν, θα κινηθώ μάλλον αιρετικά στο σημείο αυτό και θα αφήσω εκτός οχτάδας τον ηγέτη της φετινής Εφές, παρόλο που όπως είπα κάτι τέτοιο θα μου φαινόταν τρελό λίγες μέρες ή και ώρες πριν.
Στη θέση του σέντερ, αρχικά θα αποκλείσω τον Hines, παρόλο που η περίπτωσή του παρουσιάζει ενδιαφέρον, καθώς στον περσινό αντίστοιχο ημιτελικό σημείωσε 23 Index Rating. Φέτος βέβαια μόνο θετική δεν ήταν η παρουσία του στα δύο παιχνίδια με την Ρεάλ, ενώ έτσι κι αλλιώς δεν θέλω να έχω τέταρτο παίκτη από την ίδια ομάδα, όταν μάλιστα υπάρχουν λύσεις που έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Θα αφήσω εκτός επιλογής και τον Walter Tavares, καθώς ούτε ο γίγαντας της Ρεάλ έχει ενθουσιάσει στα δύο παιχνίδια με την ΤΣΣΚΑ φέτος (0 και 7 τα Index Ratings). Σε τέτοιο επίπεδο αυτοί οι παίκτες πιστεύω είναι λίγο πιο δύσκολο να ξεχωρίσουν φαντασιακά, αφού δεν θα πάρουν πολλές προσπάθειες (ως σχέδιο επίθεσης, τα επιθετικά ρημπάουντ είναι άλλη υπόθεση). Η ΤΣΣΚΑ βέβαια δεν είναι Παναθηναϊκός και μπορεί να μην έχει ανάλογο κορμί να αντιπαραβάλλει, έχει όμως την αθλητικότητα και τον τρόπο να περιορίζει τη δράση γιγαντόσωμων παικτών.
Αντιθέτως, μου φαίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα η περίπτωση του συμπαίκτη του, Ayon, που παραδοσιακά τα πηγαίνει εξαιρετικά απέναντι στην "αρκούδα". Τόσο φέτος, όσο και στον περσινό ημιτελικό, όσο και συνολικά όλα αυτά τα χρόνια. Ο Μεξικανός αποτελεί βασική επιλογή και φαίνεται να έχει προτεραιότητα έναντι του Dunston, που φέτος έχει σημειώσει 9 και 10 Index Rating κόντρα στην Φενερμπαχτσέ, στο πλαίσιο της Euroleague. Έτσι κι αλλιώς ο Αμερικανός θα αποτελούσε τον τρίτο παίκτη από την ίδια ομάδα, κάτι που όταν υπάρχει ήδη η περιφερειακή τριπλέτα της ΤΣΣΚΑ, δεν είναι και ό,τι πιο επιθυμητό, ειδικά από την στιγμή που δεν ξεχωρίζει ως επιλογή έναντι Vesely και Ayon.
Έτσι όλη η ιστορία είναι η ετοιμότητα του Vesely για τον ημιτελικό. Ο Τσέχος θα παίξει, έχει όμως λίγες προπονήσεις στα πόδια του και ενδεχομένως να μην είναι 100% έτοιμος. Αποτελεί όμως πολυτιμότερο παίκτη για την Φενέρ, απ' ότι ο Ayon για την Ρεάλ, ενώ γενικά η Εφές δεν τον προβληματίζει ιδιαίτερα σε φαντασιακό επίπεδο. Αν ήταν σίγουρα στο 100% ο Vesely θα αποτελούσε ήδη παίκτη του βασικού κορμού, πλέον όμως το θέμα απαιτεί λίγο περισσότερο προβληματισμό. Δεδομένου πως η επιλογή Ayon δεν αποτελεί 100% εγγύηση, ίσως ρισκάρω με τον όχι απόλυτα έτοιμο Τσέχο, ανάλογα και με νεότερα που μπορεί να υπάρξουν μέχρι και την έναρξη της αγωνιστικής. Μην εκπλαγείτε όμως αν δείτε τον Ayon σε θέση βασικού στο τέλος της ημέρας.
Από εκεί και πέρα, το ζήτημα να περάσει ένας από τους δύο σε θέση utility αυξάνει εκθετικά την πολυπλοκότητα του σημερινού σχεδιασμού και η αλήθεια είναι πως για τον Vesely θα μπορούσα να το εξετάσω πιο ενδελεχώς παρά για τον Ayon. Ίσως αυτό δείχνει και το προβάδισμα που έχει ο Τσέχος για μια θέση στο βασικό κορμό.
Κι αν όλα τα προηγούμενα προέκυψαν με δυσκολία, τίποτα δεν συγκρίνεται με την επιλογή του αρχηγού αυτή την αγωνιστική. Ίσως είναι δύσκολο βέβαια να ποντάρω στο ποιος από τους τρεις περιφερειακούς της ΤΣΣΚΑ θα τα πάει καλύτερα (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούν να τα πάνε και οι τρεις, γι' αυτό εξάλλου βρίσκονται στο ρόστερ), όπως και να εμπιστευθώ παίκτες όπως ο Campazzo και ο Larkin που δεν αποτελούν καλά καλά το Νο. 1 της ομάδας τους. Επίσης ο Vesely έχει τον αστερίσκο του τραυματισμού. Μένει λοιπόν ο εξαιρετικά σταθερός Moerman και ο Σλούκας και θέλω να πιστεύω πως μπορεί να μην δώσουν το μεγαλύτερο σκορ, αποτελούν όμως κατάτι περισσότερο ασφαλείς περιπτώσεις από τους υπόλοιπους, που μπορεί με τη σειρά τους βέβαια να έχουν μεγαλύτερο ταβάνι. Λόγω εμπειρίας, άμυνας αντιπάλου, αλλά και ...χρόνου που θα έχει την μπάλα στα χέρια του, η προτίμησή μου θα πάει στον Κώστα Σλούκα, με τον αντίπαλό του στον ημιτελικό Γάλλο να αποτελεί τον υπαρχηγό της ομάδας.
Έτσι, το κάπως ...risky ρόστερ της High Voltage για την 36η αγωνιστική του παιχνιδιού θα έχει πιθανώς ως εξής:
Devotion.
Όσον αφορά την High Voltage, η τελευταία μας ανάλυση δεν υπήρξε ουσιαστικά ποτέ, λόγω της ιδιαιτερότητας της ημέρας (πρωτομαγιά με ένα μόνο ματς, το πέμπτο ανάμεσα σε Εφές και Μπαρτσελόνα να λαμβάνει χώρα). Έτσι, υπήρξε απλώς μια επιγραμματική αναφορά στο ρόστερ, δίχως την καθιερωμένη επεξήγηση, ούτε βέβαια και τον απολογισμό της προηγούμενης, 34ης αγωνιστικής.
Δυστυχώς, εκείνη η αγωνιστική αποδείχθηκε καταστροφική για την ομάδα, η οποία είχε προτιμήσει να πάει σε σταθερές όλη τη χρονιά λύση, χάνοντας τα μεγάλα σκορ των De Colo και Larkin. Έτσι, ενώ η βαθμολογική της θέση ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα λίγο πάνω από την πρώτη εκατοντάδα (περίπου 120 κατά κανόνα), η High Voltage κατρακύλησε στη θέση 171 με το πέρας της 34ης αγωνιστικής, για να ανέβει μόλις στην 163 με την ολοκλήρωση των playoffs. Έτσι κι αλλιώς βέβαια, τα περιθώρια ανέλιξης ήταν εκ προοιμίου ελάχιστα σε μια αγωνιστική με ένα μόνο παιχνίδι.
Κάπως έτσι ο στόχος της πρώτης εκατοντάδας μάλλον αποτελεί παρελθόν για φέτος, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι η ομάδα θα πάψει να ...παλεύει στις δύο εναπομείνασες αγωνιστικές. Ίσα ίσα, υπάρχει και το γόητρο και η κλισέ ατάκα περί "καλύτερου δυνατού πλασαρίσματος" στην τελική βαθμολογία δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, δεδομένων των συνθηκών. Πρόκειται για Final 4, για λίγους και σπουδαίους νοκ άουτ αγώνες, που επί της ουσίας θα πρέπει να προβλέψεις, με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια ποιος παίκτης θα τα πάει καλύτερα από τον άλλο. Το κομμάτι της τακτικής δεν υφίσταται παρά ελάχιστα (σίγουρα δεν θέλει κάποιος να έχει για παράδειγμα τέσσερις παίκτες από την ίδια ομάδα) κι έτσι εξ' αρχής μιλάμε για μια φάση με μεγάλη τη δόση του ρίσκου. Φυσικά έχει κι αυτή τη χάρη της. Σε κάθε περίπτωση, δύσκολα μπορεί να στοιχειοθετηθεί ρεαλιστικά στόχος για την High Voltage αυτό το τριήμερο, σίγουρα όμως θα είναι καλύτερο να τερματίσει σε μια θέση κοντά ή ψηλότερα από το νούμερο 150, παρά να βρεθεί έξω και από τη δεύτερη εκατοντάδα του παιχνιδιού.
Ενόψει των δύο ημιτελικών που διεξάγονται σήμερα, υπάρχουν αρκετές επιλογές που δημιουργούν πολύπλοκα διλήμματα, που συνδέονται μάλιστα και μεταξύ τους, για την κατάρτιση της τελικής οχτάδας της ομάδας. Σε τέτοιους αγώνες βέβαια δεν διαπρέπουν όλοι οι καλοί φαντασιακοί παίκτες. Αντιθέτως, υπάρχουν και αρκετές απογοητεύσεις, κάτι λογικό εξάλλου, σε αυτό το επίπεδο. Από την άλλη, συχνά πυκνά υπάρχουν και οι παίκτες που δεν έχουν ξεχωρίσει όλη τη χρονιά, αλλά αποτελούν τους x-factors για την πρόκριση της ομάδας τους στον τελικό.
Αναγκαστικά όμως, δεν μπορώ να ρισκάρω με την παρουσία τέτοιων παικτών στο ρόστερ, τουλάχιστον αυτή την αγωνιστική των ημιτελικών, δεδομένου ότι δεν ξέρω καλά καλά πως θα καταφέρω να χωρέσω τους "πρωτοκλασάτους" στο ρόστερ της ομάδας. Δεν θα μου έκανε εντύπωση πάντως παίκτες όπως οι Llull, Ali, Guduric, Simon, Fernandez και Melli, μεταξύ άλλων, να βρεθούν στην καλύτερη ομάδα της αγωνιστικής. Αν υπήρχε κενό από τα πρώτα βιολιά σε κάποια θέση, δεν θα με "χαλούσε" να ποντάρω σε κάποιον εξ αυτών. Ας δούμε όμως τις βασικές επιλογές για κάθε θέση.
Στους point guards κυριαρχεί το δίδυμο της Εφές, Micic και Larkin, ενώ υπάρχει και ο MVP του Απριλίου, Campazzo.
Στους shooting guards υπάρχει άλλο ένα δίδυμο, αυτό της ΤΣΣΚΑ, De Colo και Higgins, ενώ δεσπόζει και η παρουσία του Σλούκα.
Στο 3, τα πράγματα παραμένουν εύκολα, με τον Will Clyburn.
Στους power forwards η πιο ασφαλής περίπτωση είναι ο Moerman, ενώ ενδιαφέρον έχει και ο Randolph (αν έχει όντως πρόβλημα ο Vesely, μεγάλο ενδιαφέρον θα έχει και ο Melli επίσης).
Τέλος στο 5, υπάρχει πληθώρα ισοδύναμων θεωρητικά επιλογών: Tavares και Ayon, Dunston, Hines που έχει φάει τα Final 4 με το κουτάλι και φυσικά ο Vesely.
Κατόπιν αυτών, εντοπίζω τρία βασικά ζητήματα που έχει να διευθετήσει η ομάδα. Το πρώτο είναι να ξεχωρίσει τους τέσσερις, ή τους πέντε, στην καλύτερη περίπτωση γκαρντ που μπορεί να έχει στον κορμό της. Αναγκαστικά, ένας ή και δύο περιφερειακοί θα μείνουν εκτός.
Αυτό συνδέεται άμεσα με το δεύτερο ζήτημα που αφορά τη θέση forward και συγκεκριμένα δύο μόνο παίκτες: Higgins ή Randolph; Στην πρώτη περίπτωση η ομάδα μπορεί να έχει μέχρι και πέντε περιφερειακούς στο ρόστερ, ενώ στη δεύτερη υπάρχει καλύτερη αναλογία παικτών από κάθε ομάδα (δεν μαζεύονται πολλοί από ΤΣΣΚΑ δηλαδή).
Το τρίτο ζήτημα έχει να κάνει με την επιλογή του βασικού σέντερ, ανάμεσα από πέντε τουλάχιστον επιλογές. Θεωρητικά και αυτό το ζήτημα συνδέεται με το πρώτο, μέσω της θέσης utility, αλλά η αλήθεια είναι πως οι ψηλοί δεν με εμπνέουν τόσο για να βάλω δεύτερο πύργο στη θέση αυτή, έναντι ενός γκαρντ, οι οποίοι γενικότερα, με ενθουσιάζουν περισσότερο, βάσει και των playoffs.
Ας ξεκινήσουμε από το δεύτερο, που είναι και το πιο απλό, όχι βάσει δυσκολίας, αλλά βάσει διαθέσιμων επιλογών. Τόσο ο Higgins όσο και ο Randolph πραγματοποίησαν εξαιρετικές σεζόν, χωρίς να απογοητεύσουν επί της ουσίας σε κανένα σημείο της χρονιάς και με τα σκορ τους να είναι κατά κανόνα διψήφια. Αυτό ισχύει σε απόλυτο βαθμό για τον περιφερειακό της ΤΣΣΚΑ, που μετά τον τραυματισμό του (Week 22) δεν έχει σημειώσει μονοψήφιο ράνκινκ. Το ίδιο συνέβη και στα δύο φετινά παιχνίδια με την Ρεάλ, το ίδιο συνέβη και στο περσινό Final 4.
Αντίστοιχη παρουσία είχε στα δύο παιχνίδια με την ΤΣΣΚΑ και ο Randolph φέτος, αν και οι συνεχόμενες αναμετρήσεις με τον Παναθηναϊκό σε Regular Season και Playoffs του έκοψαν το σερί με τα διψήφια σκορ. Τόσο ο ...Σλοβένος όσο και ο Αμερικανός δεν μπήκαν στην καλύτερη ομάδα της Euroleague (ούτε στην πρώτη, ούτε στη δεύτερη πεντάδα) κι έτσι θεωρώ ότι θα έχουν και ένα παραπάνω προσωπικό κίνητρο. Ειδικά ο Higgins που έκρινε ματς μόνος του τις τελευταίες αγωνιστικές της RS.
Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι ο ένας θα κάνει καλύτερο φαντασιακά παιχνίδι από τον άλλο. Θεωρώ όμως ότι ο Higgins είναι λίγο πολυτιμότερος για την ομάδα του σε όρους ...επιβίωσης, την στιγμή που η Ρεάλ μπορεί να βρεθεί πιο εύκολα στον τελικό ακόμα και με έναν μέτριο Randolph. Κάπως έτσι η προτίμησή μου θα πάει σε έναν παίκτη που έτσι κι αλλιώς εξέτασα περισσότερες φορές φέτος σε σχέση με τον εντυπωσιακό φόργουορντ της βασίλισσας, που χάνει τη θέση βασικού από τις πολλές υποσχόμενες λύσεις που υπάρχουν στους γκαρντ.
Εδώ τα πράγματα είναι πραγματικά ζόρικα. Ακόμα και με τον Higgins μέσα, κάποιος εκ των Σλούκα, Campazzo, De Colo, Micic και Larkin θα πρέπει να μείνει έξω. Θα αποκλείσω αρχικά από τη διαδικασία αυτή τον Σλούκα, λόγω εμπειρίας και εσωτερικού ανταγωνισμού, όπως και ...ανταγωνισμού σε όρους High Voltage, αφού η ομάδα να διαθέτει το πολύ δύο παίκτες από την Φενέρ στους ημιτελικούς (Vesely). Απομένουν λοιπόν δύο θέσεις guard και μία θέση utility για ...τέσσερις παίκτες.
Το αγωνιστικό στάτους του De Colo μετά τη σειρά με την Μπασκόνια επίσης δύσκολα μπορώ να το αγνοήσω. Ο Γάλλος έδωσε βροντερό παρόν στα κρίσιμα, σε αντίθεση ίσως με ό,τι έκανε τις υπόλοιπες χρονιές (όπου ήταν κορυφαίος στην RS, αλλά μετά κάπως ...έμπαζε, φαντασιακά). Απέναντι στην Ρεάλ φέτος τα έχει πάει περίφημα και στους δύο αγώνες, ενώ σημείωσε διψήφιο ράνκινγκ και στον περσινό ημιτελικό. Έτσι λοιπόν, η High Voltage θα έχει τρεις παίκτες από ΤΣΣΚΑ, κάτι που σημαίνει ότι θα αποφύγει να έχει τρεις παίκτες από άλλη ομάδα, όπως η Εφές.
Αυτό σημαίνει ότι και ο Campazzo θα είναι παρών στο ρόστερ, εξάλλου η ομάδα μπορεί να έχει πλέον μέχρι δύο το πολύ παίκτες από την Ρεάλ (με τον Αργεντίνο και έναν σέντερ, ενδεχομένως). Ο Campazzo απέδειξε πολλά πράγματα στη σειρά με τον Παναθηναϊκό και παρά την επιστροφή του Llull, θα είναι πραγματικά παράξενο να παραμεριστεί για χάρη του Ισπανού. Πιο πιθανό να οδηγούν από κοινού την Ρεάλ κόντρα στην ΤΣΣΚΑ. Στα δύο φετινά παιχνίδια τα πήγε κι αυτός εξαιρετικά επίσης κόντρα στην ομάδα του Δημήτρη Ιτούδη.
Έτσι λοιπόν το δίλημμα γίνεται για μία ακόμα φορά Micic εναντίον Larkin. Στην αρχή του πλάνου, τον Σέρβο τον είχα το δεύτερο πιο σίγουρο στο ρόστερ, μετά τον Σλούκα. Τον έχω επιλέξει επίσης σε όσες άλλες φορές παρουσιάστηκε το δίλημμα αυτό (όπως στην κομβική 34η αγωνιστική). Γενικά η χρονιά που έκανε ήταν εξαιρετική και συνολικά καλύτερη του Larkin, ο οποίος δεν αποτέλεσε την επιτομή της φαντασιακής σταθερότητας, ανέβασε όμως εντυπωσιακά στροφές στο δεύτερο μισό της κανονικής περιόδου και ειδικά στο κλείσιμο της έως τώρα σεζόν.
Η επιλογή μου θα ήταν και πάλι ο Micic, αν απέναντι δεν βρισκόταν η Φενερμπαχτσέ και ο Ομπράντοβιτς. Θεωρώ ότι ο κόουτς των Τούρκων, αν πρέπει να επιλέξει, θα δώσει περισσότερη προσοχή στον συμπατριώτη του παρά στον Larkin, με τον Micic να συνεισφέρει με περισσότερους τρόπους συνολικά στο παρκέ από τον εκρηκτικό Αμερικανό που αποτελεί μεγαλύτερη απειλή στο σκοράρισμα. Το να βγει εκτός ρυθμού ο Micic είναι μεγαλύτερη συνθήκη νίκης για την Φενέρ πιστεύω και κάτι τέτοιο ίσως φαίνεται και στη σειρά με την Μπαρτσελόνα. Οι Καταλανοί πήρανε τα δύο παιχνίδια που ο Σέρβος έμεινε σε μονοψήφιο ράνκινγκ. Με αυτή την εικασία λοιπόν, θα κινηθώ μάλλον αιρετικά στο σημείο αυτό και θα αφήσω εκτός οχτάδας τον ηγέτη της φετινής Εφές, παρόλο που όπως είπα κάτι τέτοιο θα μου φαινόταν τρελό λίγες μέρες ή και ώρες πριν.
Στη θέση του σέντερ, αρχικά θα αποκλείσω τον Hines, παρόλο που η περίπτωσή του παρουσιάζει ενδιαφέρον, καθώς στον περσινό αντίστοιχο ημιτελικό σημείωσε 23 Index Rating. Φέτος βέβαια μόνο θετική δεν ήταν η παρουσία του στα δύο παιχνίδια με την Ρεάλ, ενώ έτσι κι αλλιώς δεν θέλω να έχω τέταρτο παίκτη από την ίδια ομάδα, όταν μάλιστα υπάρχουν λύσεις που έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Θα αφήσω εκτός επιλογής και τον Walter Tavares, καθώς ούτε ο γίγαντας της Ρεάλ έχει ενθουσιάσει στα δύο παιχνίδια με την ΤΣΣΚΑ φέτος (0 και 7 τα Index Ratings). Σε τέτοιο επίπεδο αυτοί οι παίκτες πιστεύω είναι λίγο πιο δύσκολο να ξεχωρίσουν φαντασιακά, αφού δεν θα πάρουν πολλές προσπάθειες (ως σχέδιο επίθεσης, τα επιθετικά ρημπάουντ είναι άλλη υπόθεση). Η ΤΣΣΚΑ βέβαια δεν είναι Παναθηναϊκός και μπορεί να μην έχει ανάλογο κορμί να αντιπαραβάλλει, έχει όμως την αθλητικότητα και τον τρόπο να περιορίζει τη δράση γιγαντόσωμων παικτών.
Αντιθέτως, μου φαίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα η περίπτωση του συμπαίκτη του, Ayon, που παραδοσιακά τα πηγαίνει εξαιρετικά απέναντι στην "αρκούδα". Τόσο φέτος, όσο και στον περσινό ημιτελικό, όσο και συνολικά όλα αυτά τα χρόνια. Ο Μεξικανός αποτελεί βασική επιλογή και φαίνεται να έχει προτεραιότητα έναντι του Dunston, που φέτος έχει σημειώσει 9 και 10 Index Rating κόντρα στην Φενερμπαχτσέ, στο πλαίσιο της Euroleague. Έτσι κι αλλιώς ο Αμερικανός θα αποτελούσε τον τρίτο παίκτη από την ίδια ομάδα, κάτι που όταν υπάρχει ήδη η περιφερειακή τριπλέτα της ΤΣΣΚΑ, δεν είναι και ό,τι πιο επιθυμητό, ειδικά από την στιγμή που δεν ξεχωρίζει ως επιλογή έναντι Vesely και Ayon.
Έτσι όλη η ιστορία είναι η ετοιμότητα του Vesely για τον ημιτελικό. Ο Τσέχος θα παίξει, έχει όμως λίγες προπονήσεις στα πόδια του και ενδεχομένως να μην είναι 100% έτοιμος. Αποτελεί όμως πολυτιμότερο παίκτη για την Φενέρ, απ' ότι ο Ayon για την Ρεάλ, ενώ γενικά η Εφές δεν τον προβληματίζει ιδιαίτερα σε φαντασιακό επίπεδο. Αν ήταν σίγουρα στο 100% ο Vesely θα αποτελούσε ήδη παίκτη του βασικού κορμού, πλέον όμως το θέμα απαιτεί λίγο περισσότερο προβληματισμό. Δεδομένου πως η επιλογή Ayon δεν αποτελεί 100% εγγύηση, ίσως ρισκάρω με τον όχι απόλυτα έτοιμο Τσέχο, ανάλογα και με νεότερα που μπορεί να υπάρξουν μέχρι και την έναρξη της αγωνιστικής. Μην εκπλαγείτε όμως αν δείτε τον Ayon σε θέση βασικού στο τέλος της ημέρας.
Από εκεί και πέρα, το ζήτημα να περάσει ένας από τους δύο σε θέση utility αυξάνει εκθετικά την πολυπλοκότητα του σημερινού σχεδιασμού και η αλήθεια είναι πως για τον Vesely θα μπορούσα να το εξετάσω πιο ενδελεχώς παρά για τον Ayon. Ίσως αυτό δείχνει και το προβάδισμα που έχει ο Τσέχος για μια θέση στο βασικό κορμό.
Κι αν όλα τα προηγούμενα προέκυψαν με δυσκολία, τίποτα δεν συγκρίνεται με την επιλογή του αρχηγού αυτή την αγωνιστική. Ίσως είναι δύσκολο βέβαια να ποντάρω στο ποιος από τους τρεις περιφερειακούς της ΤΣΣΚΑ θα τα πάει καλύτερα (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούν να τα πάνε και οι τρεις, γι' αυτό εξάλλου βρίσκονται στο ρόστερ), όπως και να εμπιστευθώ παίκτες όπως ο Campazzo και ο Larkin που δεν αποτελούν καλά καλά το Νο. 1 της ομάδας τους. Επίσης ο Vesely έχει τον αστερίσκο του τραυματισμού. Μένει λοιπόν ο εξαιρετικά σταθερός Moerman και ο Σλούκας και θέλω να πιστεύω πως μπορεί να μην δώσουν το μεγαλύτερο σκορ, αποτελούν όμως κατάτι περισσότερο ασφαλείς περιπτώσεις από τους υπόλοιπους, που μπορεί με τη σειρά τους βέβαια να έχουν μεγαλύτερο ταβάνι. Λόγω εμπειρίας, άμυνας αντιπάλου, αλλά και ...χρόνου που θα έχει την μπάλα στα χέρια του, η προτίμησή μου θα πάει στον Κώστα Σλούκα, με τον αντίπαλό του στον ημιτελικό Γάλλο να αποτελεί τον υπαρχηγό της ομάδας.
Έτσι, το κάπως ...risky ρόστερ της High Voltage για την 36η αγωνιστική του παιχνιδιού θα έχει πιθανώς ως εξής:
Devotion.
