';
?>
We feel devotion
DataCenter
HIGH VOLTAGE
Let there be fantasy!
Η High Voltage σχεδιάζει τις κινήσεις της χωρίς τον ξενοδόχο του παιχνιδιού.
Δημοσιεύτηκε: 20/05/2018 16:07
Τελευταία μέρα της σεζόν, τελευταία μέρα και του Fantasy, που έφτασε αισίως έως και τις 20 Μαΐου φέτος, κάτι που από τη μια είναι θεμιτό γιατί απλά ...devotion, από την άλλη όμως, ίσως στερεί και λίγη από τη μαγεία του Final 4, υπό την έννοια ότι αναπόφευκτα, ο νους πάει και σε στοιχεία που δεν σου επιτρέπουν να χαρείς εξ' ολοκλήρου τις συγκινήσεις, τις ανατροπές και τα σερί που προσφέρουν τέτοιοι αγώνες. Έτσι νομίζω τουλάχιστον, κάπως έτσι το βίωσα προσωπικά.
Η ημέρα των ημιτελικών πάντως δεν είχε πολύ μεγάλα σκορ και οι περισσότεροι παίκτες έμειναν χαμηλότερα από τους μέσους όρους τους, χωρίς να λείπουν βέβαια και οι ευχάριστες εκπλήξεις (από το πρωταγωνιστικό δίδυμο της Ζαλγκίρις, ή τους σκόρερ της Φενερμπαχτσέ). Ευτυχώς, μέσα σε αυτούς ήταν και ο Ayon, ο οποίος έσωσε κατά κάποιο τρόπο την παρτίδα για την High Voltage, η οποία τον εμπιστεύθηκε στη θέση utility και με το 19,8 κατάφερε να διατηρήσει στα ίδια πάνω κάτω στρώματα της βαθμολογίας (ανεπαίσθητη βελτίωση) την ομάδα.
Κι αν η επιλογή του Vesely ως αρχηγού αποδείχθηκε κακή εκ του αποτελέσματος (θα μπορούσε να είχε καλύτερη επίδοση αν ήταν λίγο πιο προσεκτικός σε κάποια τελειώματα, ή αν απλά δεν αποφάσιζε ξαφνικά να το παίξει ...Διαμαντίδης και να αρχίσει τα split out, αντί να περιμένει την μπάλα στο ζωγραφιστό), η εμφάνιση του Jankunas ήταν αποκαρδιωτική, υπό την έννοια ότι φάνηκε σαν τον τελευταίο τροχό της αμάξης της Ζαλγκίρις, με μια αδιάφορη από κάθε άποψη παρουσία πάνω στο παρκέ. Πιθανώς ο Σάρας να τον βάλει περισσότερο χρόνο στο πιθανώς δεύτερο και τελευταίο του ματς σε Final 4, μιας και ο μικρός τελικός δεν έχει συνήθως ιδιαίτερη σημασία, ωστόσο ακόμα κι έτσι είναι δεδομένο πως ο Λιθουανός θα αποχωρήσει.
Τώρα όσον αφορά τους μικρό και το μεγάλο τελικό, ως γνωστόν, το ότι ένα ματς δεν έχει τόσο υψηλό κίνητρο αποτελεί ευκαιρία για παίκτες να αποδώσουν σε πιο χαλαρές άμυνες. Ωστόσο, με τους παίκτες να παίζουν στο κόκκινο δύο και τρία ματς την εβδομάδα όλη τη σεζόν, είναι λογικό να μην περιμένουμε να δούμε μεγάλους χρόνους συμμετοχής. Από την άλλη, ο τελικός είναι το ...final level, οπότε το επίπεδο δυσκολίας είναι πραγματικά υψηλό και δεν μπορούν να μπουν πάρα πολλοί παίκτες από τον αγώνα αυτό.
Κάνοντας και μια μίνι αναδρομή στα πιο πρόσφατα Final 4, δεν παρατήρησα κάποια ουσιώδη διαφορά στα ράνκινγκς των παικτών μεταξύ των δύο αγώνων. Σίγουρα, ο μικρός τελικός προσφέρει μια άνεση παραπάνω και όντως έχουν σημειωθεί κάποια μεγάλα σκορ, αλλά αυτά δεν λείπουν ούτε από τους τελικούς, όπου οι μεγάλοι παίκτες αναμένεται να πάρουν υψηλότερο χρόνο συμμετοχής. Θέλω να καταλήξω δηλαδή στο ότι δεν υπάρχει κάποιος σαφής προσανατολισμός ως προς την επιλογή παιχνιδιού για την κατάρτιση του ρόστερ. Κάθε περίπτωση θα εξεταστεί ξεχωριστά και βάσει και της απόδοσής της στους ημιτελικούς.
Στους guards λοιπόν, δεν μπορώ να αφήσω έξω ούτε Doncic, ούτε Σλούκα, τους πρωταγωνιστές δηλαδή των περιφερειακών γραμμών των ομάδων του τελικού, ενώ πριν προχωρήσω στον Llull, θα επιλέξω και τον εξαιρετικό σε ένα ακόμα παιχνίδι, Pangos, ο οποίος ανταποκρίθηκε περίφημα στον ημιτελικό με την Φενέρ. Μπορεί να μην παίξει 30 λεπτά, όμως ένα πιο high-tempo παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ (σε σχέση με την Φενέρ τουλάχιστον), μπορεί να εγγυηθεί ένα αξιόλογο σκορ, χωρίς πολύ μεγάλο ρίσκο.
Υπάρχει βέβαια και ο De Colo, ο οποίος λογικά δεν θα ...φορτσάρει, λόγω και του πρόσφατου τραυματισμού του. Θεωρώ πάντως πως ο Ιτούδης είναι ένας προπονητής που πάντα δίνει κίνητρο στην ομάδα του και δεν θα ήθελε να χάσει από τον Σάρας, που παρουσιάζεται ως ο νέος διάδοχος του Ζοτς. Επομένως, πάντα παίζει και ο Γάλλος για τη θέση utility, αν και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν αποτελεί προτεραιότητα.
Στους forwards, η προτεραιότητα ...όχι και τόσο ξαφνικά, έγινε ο Datome, μετά από μία ακόμα εξαιρετική του εμφάνιση σε μεγάλο αγώνα. Ο Ιταλός έχει καλό φετινό ιστορικό με την Ρεάλ κι έτσι θα μπει ως SF στο ρόστερ. Όσο για τη θέση του PF, αυτή θα πάει στον Davies, ο οποίος έχει βάλει πλώρη για συμβόλαιο σε μεγάλη ομάδα τη νέα χρονιά.
Η τρίτη θέση παίζεται μεταξύ Clyburn και Higgins, με το δεύτερο να έχει δύο κακές εμφανίσεις απέναντι στην Ζαλγκίρις στη Regular Season. Ωστόσο, για κάποιο λόγο θεωρώ πως ο Αμερικανός μπορεί να εκμεταλλευτεί πιθανούς περιορισμένους χρόνους συμμετοχής παικτών όπως ο Rodriguez, ο De Colo ή και ο Clyburn. Ίσως και λόγω της σειράς με την Χίμκι, πιστεύω πως δύσκολα ο Higgins θα είναι αυτός που θα αγωνιστεί αισθητά λιγότερο από τους υπολοίπους στο μικρό τελικό. Έτσι, τον θεωρώ κάπως πιο safe περίπτωση για να αποτελέσει τον τρίτο και τελευταίο παίκτη από τον αγώνα της τρίτης θέσης.
Τα δύσκολα αρχίζουν πλέον στο κομμάτι του center και της θέσης utility. Vesely, Llull και κάπου ανάμεσα και Ayon παίζουν για δύο από τις τρεις θέσεις, με τον Τσέχο να μην έχει καλή φαντασιακά παρουσία με την Ζαλγκίρις, ούτε όμως και με την Ρεάλ, στα δύο ματς της Regular Season. Δεν μπορώ να τον αγνοήσω τόσο εύκολα όμως όταν και ο σέντερ της Ρεάλ δεν αποτελεί την επιτομή της σταθερότητας στα παιχνίδια που έχει δώσει σε Final 4, ιστορικά. Αυτό βέβαια μικρή σημασία έχει. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν μπορώ να φανταστώ την Φενερμπαχτσέ να κάνει το back-to-back απέναντι σε αυτή την ομάδα με αυτή την frontline, χωρίς έναν πολύ καλό Vesely. Αντιθέτως, μπορώ να φανταστώ πιο εύκολα το αντίθετο σενάριο, χωρίς να πρωταγωνιστεί σώνει και καλά ο Ayon. Έτσι, έστω και οριακά, το προβάδισμα δείχνει να το 'χει ο Vesely, περισσότερο ως ένστικτο.
Τον Llull επίσης δεν θα ήθελα να τον αφήσω έξω. Πατάει αρκετά καλά, δείχνει σε καλή αγωνιστική κατάσταση και είναι ψυχολογικά έτοιμος για τέτοιους αγώνες. Στον περσινό ημιτελικό με την Φενέρ έπαιζε ουσιαστικά μόνος του τους μετέπειτα πρωταθλητές. Όπως και με τον Vesely, δεν μπορώ να φανταστώ τη Ρεάλ να εκθρονίζει την πρωταθλήτρια της προηγούμενης χρονιάς, χωρίς τη δική του κομβική παρουσία. Στη θέση utility λοιπόν, πάει ο ηγέτης των Μαδριλένων.
Όσον αφορά τον αρχηγό, παρότι ο αγώνας μπορεί να προσφέρεται, νομίζω το ρίσκο είναι αρκετά μεγάλο για να μπει παίκτης από το μικρό τελικό. Σύμφωνοι, εκεί είναι πιο εύκολο το 30άρι, αλλά είναι πιο πιθανό και το ...10λεπτο συμμετοχής, οπότε ας ρισκάρουμε με τον τελικό.
Αν και Vesely και Llull θα είναι κομβικοί στη θετική έκβαση του αγώνα για τις ομάδες τους, νομίζω περισσότερες πιθανότητες να είναι σε κάθε περίπτωση καλοί έχουν οι Doncic και Σλούκας, με τον Datome να μένει εκτός, λόγω ίσως λίγο χαμηλότερου ταβανιού. Έτσι, θα προτιμήσω τον Σλοβένο άσσο που έχει ...εμπειρία από τη θέση αυτή στην ομάδα τη φετινή σεζόν, με τον Σλούκα και επίδοξο... MVP της διοργάνωσης να μένει σε θέση υπαρχηγού.
Έτσι, το ρόστερ της High Voltage για την τελευταία αγωνιστική της σεζόν θα έχει, πιθανώς, ως εξής:
Doncic
Sloukas
Pangos
Datome
Higgins
Davies
Vesely
Llull
-------
De Colo
Cluburn
Ayon
Fridzon
Devotion.
ΥΓ. Προφανώς όλα τα παραπάνω ισχύουν αν και εφόσον το παιχνίδι αποφασίσει να ...ανοιξει. Ας ελπίσουμε να μην ζήσουμε το φιάσκο που φοβόμαστε...
Η ημέρα των ημιτελικών πάντως δεν είχε πολύ μεγάλα σκορ και οι περισσότεροι παίκτες έμειναν χαμηλότερα από τους μέσους όρους τους, χωρίς να λείπουν βέβαια και οι ευχάριστες εκπλήξεις (από το πρωταγωνιστικό δίδυμο της Ζαλγκίρις, ή τους σκόρερ της Φενερμπαχτσέ). Ευτυχώς, μέσα σε αυτούς ήταν και ο Ayon, ο οποίος έσωσε κατά κάποιο τρόπο την παρτίδα για την High Voltage, η οποία τον εμπιστεύθηκε στη θέση utility και με το 19,8 κατάφερε να διατηρήσει στα ίδια πάνω κάτω στρώματα της βαθμολογίας (ανεπαίσθητη βελτίωση) την ομάδα.
Κι αν η επιλογή του Vesely ως αρχηγού αποδείχθηκε κακή εκ του αποτελέσματος (θα μπορούσε να είχε καλύτερη επίδοση αν ήταν λίγο πιο προσεκτικός σε κάποια τελειώματα, ή αν απλά δεν αποφάσιζε ξαφνικά να το παίξει ...Διαμαντίδης και να αρχίσει τα split out, αντί να περιμένει την μπάλα στο ζωγραφιστό), η εμφάνιση του Jankunas ήταν αποκαρδιωτική, υπό την έννοια ότι φάνηκε σαν τον τελευταίο τροχό της αμάξης της Ζαλγκίρις, με μια αδιάφορη από κάθε άποψη παρουσία πάνω στο παρκέ. Πιθανώς ο Σάρας να τον βάλει περισσότερο χρόνο στο πιθανώς δεύτερο και τελευταίο του ματς σε Final 4, μιας και ο μικρός τελικός δεν έχει συνήθως ιδιαίτερη σημασία, ωστόσο ακόμα κι έτσι είναι δεδομένο πως ο Λιθουανός θα αποχωρήσει.
Τώρα όσον αφορά τους μικρό και το μεγάλο τελικό, ως γνωστόν, το ότι ένα ματς δεν έχει τόσο υψηλό κίνητρο αποτελεί ευκαιρία για παίκτες να αποδώσουν σε πιο χαλαρές άμυνες. Ωστόσο, με τους παίκτες να παίζουν στο κόκκινο δύο και τρία ματς την εβδομάδα όλη τη σεζόν, είναι λογικό να μην περιμένουμε να δούμε μεγάλους χρόνους συμμετοχής. Από την άλλη, ο τελικός είναι το ...final level, οπότε το επίπεδο δυσκολίας είναι πραγματικά υψηλό και δεν μπορούν να μπουν πάρα πολλοί παίκτες από τον αγώνα αυτό.
Κάνοντας και μια μίνι αναδρομή στα πιο πρόσφατα Final 4, δεν παρατήρησα κάποια ουσιώδη διαφορά στα ράνκινγκς των παικτών μεταξύ των δύο αγώνων. Σίγουρα, ο μικρός τελικός προσφέρει μια άνεση παραπάνω και όντως έχουν σημειωθεί κάποια μεγάλα σκορ, αλλά αυτά δεν λείπουν ούτε από τους τελικούς, όπου οι μεγάλοι παίκτες αναμένεται να πάρουν υψηλότερο χρόνο συμμετοχής. Θέλω να καταλήξω δηλαδή στο ότι δεν υπάρχει κάποιος σαφής προσανατολισμός ως προς την επιλογή παιχνιδιού για την κατάρτιση του ρόστερ. Κάθε περίπτωση θα εξεταστεί ξεχωριστά και βάσει και της απόδοσής της στους ημιτελικούς.
Στους guards λοιπόν, δεν μπορώ να αφήσω έξω ούτε Doncic, ούτε Σλούκα, τους πρωταγωνιστές δηλαδή των περιφερειακών γραμμών των ομάδων του τελικού, ενώ πριν προχωρήσω στον Llull, θα επιλέξω και τον εξαιρετικό σε ένα ακόμα παιχνίδι, Pangos, ο οποίος ανταποκρίθηκε περίφημα στον ημιτελικό με την Φενέρ. Μπορεί να μην παίξει 30 λεπτά, όμως ένα πιο high-tempo παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ (σε σχέση με την Φενέρ τουλάχιστον), μπορεί να εγγυηθεί ένα αξιόλογο σκορ, χωρίς πολύ μεγάλο ρίσκο.
Υπάρχει βέβαια και ο De Colo, ο οποίος λογικά δεν θα ...φορτσάρει, λόγω και του πρόσφατου τραυματισμού του. Θεωρώ πάντως πως ο Ιτούδης είναι ένας προπονητής που πάντα δίνει κίνητρο στην ομάδα του και δεν θα ήθελε να χάσει από τον Σάρας, που παρουσιάζεται ως ο νέος διάδοχος του Ζοτς. Επομένως, πάντα παίζει και ο Γάλλος για τη θέση utility, αν και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν αποτελεί προτεραιότητα.
Στους forwards, η προτεραιότητα ...όχι και τόσο ξαφνικά, έγινε ο Datome, μετά από μία ακόμα εξαιρετική του εμφάνιση σε μεγάλο αγώνα. Ο Ιταλός έχει καλό φετινό ιστορικό με την Ρεάλ κι έτσι θα μπει ως SF στο ρόστερ. Όσο για τη θέση του PF, αυτή θα πάει στον Davies, ο οποίος έχει βάλει πλώρη για συμβόλαιο σε μεγάλη ομάδα τη νέα χρονιά.
Η τρίτη θέση παίζεται μεταξύ Clyburn και Higgins, με το δεύτερο να έχει δύο κακές εμφανίσεις απέναντι στην Ζαλγκίρις στη Regular Season. Ωστόσο, για κάποιο λόγο θεωρώ πως ο Αμερικανός μπορεί να εκμεταλλευτεί πιθανούς περιορισμένους χρόνους συμμετοχής παικτών όπως ο Rodriguez, ο De Colo ή και ο Clyburn. Ίσως και λόγω της σειράς με την Χίμκι, πιστεύω πως δύσκολα ο Higgins θα είναι αυτός που θα αγωνιστεί αισθητά λιγότερο από τους υπολοίπους στο μικρό τελικό. Έτσι, τον θεωρώ κάπως πιο safe περίπτωση για να αποτελέσει τον τρίτο και τελευταίο παίκτη από τον αγώνα της τρίτης θέσης.
Τα δύσκολα αρχίζουν πλέον στο κομμάτι του center και της θέσης utility. Vesely, Llull και κάπου ανάμεσα και Ayon παίζουν για δύο από τις τρεις θέσεις, με τον Τσέχο να μην έχει καλή φαντασιακά παρουσία με την Ζαλγκίρις, ούτε όμως και με την Ρεάλ, στα δύο ματς της Regular Season. Δεν μπορώ να τον αγνοήσω τόσο εύκολα όμως όταν και ο σέντερ της Ρεάλ δεν αποτελεί την επιτομή της σταθερότητας στα παιχνίδια που έχει δώσει σε Final 4, ιστορικά. Αυτό βέβαια μικρή σημασία έχει. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν μπορώ να φανταστώ την Φενερμπαχτσέ να κάνει το back-to-back απέναντι σε αυτή την ομάδα με αυτή την frontline, χωρίς έναν πολύ καλό Vesely. Αντιθέτως, μπορώ να φανταστώ πιο εύκολα το αντίθετο σενάριο, χωρίς να πρωταγωνιστεί σώνει και καλά ο Ayon. Έτσι, έστω και οριακά, το προβάδισμα δείχνει να το 'χει ο Vesely, περισσότερο ως ένστικτο.
Τον Llull επίσης δεν θα ήθελα να τον αφήσω έξω. Πατάει αρκετά καλά, δείχνει σε καλή αγωνιστική κατάσταση και είναι ψυχολογικά έτοιμος για τέτοιους αγώνες. Στον περσινό ημιτελικό με την Φενέρ έπαιζε ουσιαστικά μόνος του τους μετέπειτα πρωταθλητές. Όπως και με τον Vesely, δεν μπορώ να φανταστώ τη Ρεάλ να εκθρονίζει την πρωταθλήτρια της προηγούμενης χρονιάς, χωρίς τη δική του κομβική παρουσία. Στη θέση utility λοιπόν, πάει ο ηγέτης των Μαδριλένων.
Όσον αφορά τον αρχηγό, παρότι ο αγώνας μπορεί να προσφέρεται, νομίζω το ρίσκο είναι αρκετά μεγάλο για να μπει παίκτης από το μικρό τελικό. Σύμφωνοι, εκεί είναι πιο εύκολο το 30άρι, αλλά είναι πιο πιθανό και το ...10λεπτο συμμετοχής, οπότε ας ρισκάρουμε με τον τελικό.
Αν και Vesely και Llull θα είναι κομβικοί στη θετική έκβαση του αγώνα για τις ομάδες τους, νομίζω περισσότερες πιθανότητες να είναι σε κάθε περίπτωση καλοί έχουν οι Doncic και Σλούκας, με τον Datome να μένει εκτός, λόγω ίσως λίγο χαμηλότερου ταβανιού. Έτσι, θα προτιμήσω τον Σλοβένο άσσο που έχει ...εμπειρία από τη θέση αυτή στην ομάδα τη φετινή σεζόν, με τον Σλούκα και επίδοξο... MVP της διοργάνωσης να μένει σε θέση υπαρχηγού.
Έτσι, το ρόστερ της High Voltage για την τελευταία αγωνιστική της σεζόν θα έχει, πιθανώς, ως εξής:
Doncic
Sloukas
Pangos
Datome
Higgins
Davies
Vesely
Llull
-------
De Colo
Cluburn
Ayon
Fridzon
Devotion.
ΥΓ. Προφανώς όλα τα παραπάνω ισχύουν αν και εφόσον το παιχνίδι αποφασίσει να ...ανοιξει. Ας ελπίσουμε να μην ζήσουμε το φιάσκο που φοβόμαστε...
