';
?>
We feel devotion
DataCenter
GAME PREVIEWS
Playoffs Preview: Ρεάλ-Νταρουσάφακα
Η ανάλυση των ομάδων ενόψει των αναμετρήσεών τους για τα Playoffs της Euroleague.
Δημοσιεύτηκε: 17/04/2017 14:31
Μια σειρά με ένα ξεκάθαρο φαβορί και μια ομάδα σε θέση αουτσάιντερ είναι αυτή της Ρεάλ με την τουρκική Νταρουσάφακα. Οι Μαδριλένοι κατάφεραν να τερματίσουν στην πρώτη θέση της κανονικής διάρκειας της διοργάνωσης με ρεκόρ 23-7, αποτελώντας την σταθερότερη σε απόδοση ομάδα της EuroLeague στον φετινό μαραθώνιο των 30 αγωνιστικών. Ουσιαστικά, το πλεονέκτημα έδρας ήταν εξασφαλισμένο για τους Ισπανούς εδώ και πολύ πολύ καιρό και το μόνο που περιμέναμε να μάθουμε ήταν αν θα βρίσκονταν στην πρώτη ή στην δεύτερη θέση, στην άτυπη κόντρα με την ΤΣΣΚΑ.
Από την άλλη οι Τούρκοι, αν και ξεκίνησαν με υψηλές φιλοδοξίες και στόχους τη φετινή ανανεωμένη διοργάνωση, κάνοντας ολικό λίφτινγκ τόσο στον πάγκο (Blatt αντί Mahmuti) όσο και στο ρόστερ (6 καλοκαιρινές μεταγραφές συν ο Zizic το χειμώνα) δεν κατάφεραν σε καμία περίπτωση να τις δικαιολογήσουν. Σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της φετινής χρονιάς η Νταρουσάφακα βρισκόταν κάπου μεταξύ 8ης και 9ης θέσης, ενώ οι 7 συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες στον δεύτερο γύρο δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Παρόλα αυτά, ένα τρομερό φίνις στη σεζόν οδήγησε την ομάδα της Κωνσταντινούπολης να παίζει τα ρέστα της στον «τελικό» εισόδου για τα Playoffs στον εντός έδρας αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα. Η άνετη επικράτηση με 78-62 την ανέβασε στην 8η θέση με ρεκόρ 16-14, και την έστειλε πάνω στην Ρεάλ στην πρώτη της συμμετοχή σε postseason από τη δεύτερη κιόλας (και τελευταία;) «θητεία» της στην EuroLeague.
Οι Μαδριλένοι υπερέχουν εμφατικά σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες και αναμένουμε να δούμε κατά πόσο αυτή η διαφορά θα μπορέσει ή όχι να αποτυπωθεί κατά τη διάρκεια της σειράς.
Η ομάδα, λοιπόν, με το καλύτερο Index Rating (Ρεάλ) κόντρα στην ομάδα με το χειρότερο (Νταρουσάφακα) από τις οκτώ που συνεχίζουν στην διοργάνωση. Ο δείκτης αυτός αποτυπώνει στο έπακρο τη διαφορά των δύο μονομάχων, στην μέχρι τώρα (τουλάχιστον) πορεία τους στο θεσμό. Στον δείκτη +/- του ranking παρατηρείται επίσης μια τεράστια διαφορά, με τη Ρεάλ να «γράφει» κατά μ.ο. 22.4 μονάδες περισσότερες από τους αντιπάλους της, τη στιγμή που η Νταρουσαφάκα δίνει 7 ολόκληρες μονάδες λιγότερες από τις 89.1 που επιτρέπει σε κάθε ομάδα που τίθεται απέναντί της!
Αρκετά μεγάλη η διαφορά και στο σκοράρισμα με τους Μαδριλένους να πετυχαίνουν σχεδόν 8 πόντους περισσότερους από ότι δέχονται, έχοντας μάλιστα και τη δεύτερη καλύτερη επίθεση στη διοργάνωση, με 86.2 πόντους, όταν η Νταρουσάφακα οριακά κινείται σε θετικό πρόσημο, πετυχαίνοντας 79.1 και δεχόμενη 78.9. Το γεγονός αυτό εν πολλοίς εξηγείται και απ' τα ποσοστά των δύο ομάδων με τη Ρεάλ να είναι κατά πολύ καλύτερη σε βολές (κατά 5.4%) και δίποντα (κατά 8.7%) και οριακά καλύτερη (κατά 0.1%) σε τρίποντα, ενώ ταυτόχρονα κρατάει και τους αντιπάλους της σε χαμηλότερα από αυτήν ποσοστά.
Στον κρίσιμο, επίσης, τομέα των ριμπάουντ φαινομενικά υπάρχει μεγάλη απόκλιση υπέρ της «Βασίλισσας», αφού καταφέρνει και κατεβάζει σχεδόν 4.5 «σκουπίδια» περισσότερα από τον εκάστοτε αντίπαλό της. Από την άλλη πλευρά, η Νταρουσάφακα μαζεύει 0.3 ρημπάουντ λιγότερα από τους αντιπάλους της σε κάθε αναμέτρησή της, αλλά δεδομένου ότι το νούμερο αυτό βρισκόταν πολύ χαμηλότερα πριν την έλευση του "εξπέρ" Zizic (περίπου 4-5 ρημπάουντ λιγότερα), οι Τούρκοι αναμένονται ιδιαίτερα μαχητικοί στη μάχη των "αιθέρων". Σε κάθε περίπτωση, η Νταρουσάφακα υπολείπεται κατά μέσο όρο 2 περίπου κατοχών από την Ρεάλ.
Τέλος, στο κομμάτι της δημιουργίας η διαφορά είναι χαοτική. Η ομάδα της ισπανικής πρωτεύουσας οδηγεί την κούρσα της EuroLeague με 20.6 ασσίστ κατά μ.ο. ενώ υποπίπτει σε μόλις 12.3 λάθη ανά αγώνα, έχοντας τον επίσης εκπληκτικό (και προφανώς καλύτερο) συντελεστή 1.67 στην αναλογία ασσίστ/λαθών. Από την άλλη, η ομάδα του David Blatt εμφανίζεται λιγότερο δημιουργική, αφού μοιράζει 14.2 ασσίστ, τα μόλις 11.2 λάθη όμως που κάνει σε κάθε της αγώνα (τα λιγότερα, μαζί με τον Παναθηναϊκό) την οδηγούν στο διόλου ευκαταφρόνητο συντελεστή του 1.28, όσον αφορά τη συγκεκριμένη αναλογία.
Μπορεί το καλοκαίρι να έχασε τον Sergio Rodriguez προτιμώντας μάλιστα να μην τον αντικαταστήσει με παίκτη «πρώτης γραμμής» (ο Draper ήρθε ουσιαστικά στη θέση του), ο Pablo Laso ωστόσο ήξερε από ότι φαίνεται πολύ καλά τι έκανε. Αφενός έδωσε τα «κλειδιά» της ομάδας στον Sergio Llull ο οποίος στα 29 του πραγματοποιεί την καλύτερη του χρονιά στην διοργάνωση (16.1 πόντοι, 5.9 ασσίστ, 16.7 PIR), αφετέρου άφησε τον κατάλληλο ελεύθερο χώρο ώστε να μπορέσει να λάμψει το άστρο του Luka Doncic. Ο πρόσφατα ενήλικας Σλοβένος guard με τον τρόπο που αγωνίζεται μοιάζει, ώρες ώρες, σαν να έχει φάει με το κουτάλι την EuroLeague, ενώ τα στατιστικά του κάθε άλλο παρά αμελητέα είναι. Σε 29 συμμετοχές αγωνίζεται σχεδόν κατά 20 λεπτά μ.ο., πετυχαίνοντας 8.3 πόντους, ενώ μαζεύει 4.4 ριμπάουντ, μοιράζει 4.3 ασσίστ και υποκύπτει σε 1.8 λάθη, δίνοντας το αδιανόητο (για την ηλικία και τις παραστάσεις του) 13.9 Index Rating ανά αγώνα!
Πέρα όμως από τους δύο guards ειδική μνεία αξίζει και η απόδοση του Antony Randolph, ο οποίος στην πρώτη του χρονιά στη Ρεάλ καταφέρνει να κάνει τη διαφορά τόσο στο επιθετικό κομμάτι (10.4 πόντοι σε μόλις 21 λεπτά) όσο κυρίως στο αμυντικό, με τα 5.3 ριμπάουντ που κατεβάζει ανά αγώνα αλλά και το 1 κόψιμο που έχει μ.ο. στη διοργάνωση, όντας 7ος σε ολόκληρο το θεσμό.
Άξιοι συμπαραστάτες των παραπάνω οι Ayon (πρώτος σε ασσίστ ψηλός της διοργάνωσης, με 2.3 τελικές πάσες κατά μ.ο. αλλά και πιο εύστοχος συνολικά παίκτης του θεσμού με 70.3% σε σουτ εντός παιδιάς), Hunter αλλά και Rudy, σε ένα γεμάτο ρόστερ πάντως όπου 12 από τους 13 παίκτες έχουν πάνω από 12 λεπτά κατά μ.ο. συμμετοχή στην διοργάνωση! Τέλος, δεν μπορεί να υποτιμηθεί και η παρουσία του Jonas Maciulis, ενός παίκτη που προσφέρει διαφορετικά και πολύτιμα αγωνιστικά χαρακτηριστικά σε σχέση με τη γενικότερη φιλοσοφία του παιχνιδιού της Ρεάλ.
Αντιθέτως το ρόστερ αλλά και το rotation των Τούρκων είναι εμφανώς πιο «στενό». Το όλο (άναρχο είναι η αλήθεια) παιχνίδι τους ουσιαστικά στηρίζεται στα κέφια των Wanamaker – Clyburn με «ολίγη» από Wilbekin. Η παρουσία του Zizic επίσης φάνηκε σε κάποια παιχνίδια καθοριστική, αφού έδωσε παιχνίδι και μέσα από την ρακέτα, πράγμα που έως τότε ήταν η «αχίλλειος πτέρνα» της Νταρουσάφακα, με τον Aldemir να μην μπορεί να συνεισφέρει σε καμία περίπτωση, τη στιγμή που ο Slaughter έχανε όλη την υπόλοιπη σεζόν λόγω τραυματισμού.
Το μακρινό σουτ από τη θέση «4» με τους Moerman και Haragondy θεωρητικά ήταν ένα επιπλέον όπλο στη φαρέτρα του Blatt, που ωστόσο αποδείχτηκε τουλάχιστον ...ασταθές, ενώ η δεύτερη παρουσία του πολύπειρου πρώην ΝΒΑer James Anderson στα ευρωπαϊκά παρκέ, δεν μπορεί να πει κανείς πως στέφθηκε από επιτυχία, αφού σε μια ομάδα που είχε θεωρητικά το πεδίο δράσης, είχε μόλις 9.6 πόντους με 44.4% δίποντα και 36.8% τρίποντα, σε 22 λεπτά συμμετοχής.
Ο Bradley Wanamaker λοιπόν ήταν αυτός που πήρε από το χεράκι τους Τούρκους και τους οδήγησε στην πρώτη τους παρουσία σε Playoffs, αφού σε 33 λεπτά συμμετοχής (!) πετύχαινε 16.2 πόντους, μάζευε 3.2 ριμπάουντ και «σέρβιρε» 4.7 καλάθια στους συμπαίκτες του, όντας ο καλύτερος PG της διοργάνωσης βάσει Index Ratine (έστω και οριακά, με 17,47 μονάδες αξιολόγησης, έναντι ...17,46 του Teodosic). Στα τρία τελευταία μάλιστα παιχνίδια, όπου οι Τούρκοι ουσιαστικά ήθελαν το 3/3 αλλά και συνδυασμό αποτελεσμάτων, ο Αμερικανός άσσος εκτόξευσε τους μ.ο. σε πόντους (24.6), ριμπάουντ (4.6) και ranking (27.6), για την πρώτη (επίσης) δική του παρουσία σε postseason Ευρωλίγκας.
Στην πρώτη ιστορικά αναμέτρηση των δύο ομάδων, για τον 12ο γύρο της φετινής διοργάνωσης, οι Τούρκοι επικράτησαν άνετα στην Κωνσταντινούπολη με σκορ 81-68 έναντι μιας λειψής (χωρίς Llull, Randolph) Ρεάλ. Ο συνήθης ύποπτος Wanamaker, με 27 πόντους και 31 μονάδες στην αξιολόγηση ήταν ο go-to-guy για τους Τούρκους, με τους Clyburn και Moerman να ακολουθούν με 14 και 12 πόντους αντίστοιχα. Από την άλλη, για την ομάδα του Pablo Laso αυτοί που διασώθηκαν ήταν οι ψηλοί (δεν είχε αγοραστεί ακόμα ο Zizic) Reyes με 16 πόντους και 5 ρημπάουντ (18 PIR) και Hunter (10 πόντοι, 6 ρημπάουντ, 18 PIR) και ακολούθησαν οι Doncic (8 πόντοι, 6 ρημπάουντ, 6 ασσίστ) και Maciulis (8 πόντοι, 4 ρημπάουντ, 14 PIR).
Εντελώς αντίθετα ήταν τα πράγματα στη Μαδρίτη, την 23η αγωνιστική, όπου η Ρεάλ σε ένα παιχνίδι με υψηλό ρυθμό και πλούσιο θέαμα, «διέλυσε» την ομάδα του Blatt με 101-83. Llull με 26 πόντους (6/8 τρίποντα) και 31 Index Rating, Hunter και Thompkins με 14 πόντους και Randolph με 13 ήταν οι "διψήφιοι" από πλευράς «βασίλισσας», τη στιγμή που οι Wanamaker (15 πόντοι, 5 ρημπάουντ, 4 ασσίστ), Anderson (18 πόντοι) και Zizic (11 πόντοι, 10 ρημπάουντ) ήταν αυτοί που προσπάθησαν περισσότερο να διατηρήσουν ανταγωνιστική την ομάδα τους.
- Πλουραλισμός και βάθος πάγκου. Η Νταρουσάφακα θα πρέπει να βρει περισσότερες επιθετικά λύσεις από τις ...κλασσικές των Wanamaker, Clyburn και Wilbekin, ενώ θα πρέπει να ανοίξει και το rotation πάνω από τους (καθιερωμένους) 8 παίκτες. Περιπτώσεις όπως οι Anderson και Bertans και τουλάχιστον ένας εκ των Moerman/Haragondy θα πρέπει να βγουν μπροστά ώστε να ανταπεξέλθουν στο βάθος και την ποιότητα του πάγκου της «βασίλισσας».
- Έλεγχος ρυθμού. Το Παλάθιο ντε Ντεπόρτες αποδεικνύεται συχνά ...κατηφορικό για τις αντιπάλους της Ρεάλ, ειδικά όταν αυτή βρει ρυθμό. Αν οι Τούρκοι θέλουν να ελπίζουν για κάτι καλό στη σειρά οφείλουν να κατεβάσουν ταχύτητα και να πάνε σε ένα πιο αργό τέμπο, όσο αυτό είναι εφικτό. Αν η Ρεάλ πιάσει τους μ.ο. σε πόντους δύσκολα θα χάσει κάποιο από τα δύο πρώτα εντός έδρας παιχνίδια της, και επομένως (λογικά) και την πρόκριση. Η παρουσία του Blatt στον πάγκο των Τούρκων και η πρόσφατη εμπειρία τους σε κάποια πιο κλειστά παιχνίδια δίνουν ίσως κάποιες πιθανότητες έκπληξης, ως προς την αγωνιστική εικόνα των παιχνιδιών της Μαδρίτης.
- Περιορισμός του Sergio Llull. Ουσιαστικά πάει ...πακέτο με το παραπάνω, αλλά αξίζει μια ειδική αναφορά για τον ηγέτη της Ισπανικής ομάδας. Αν ο Llull βρει το χώρο να εκτελέσει αλλά και να δημιουργήσει, όπως στην μεταξύ τους αναμέτρηση της Μαδρίτης, τα πράγματα μόνο ευοίωνα δε θα είναι για τον David Blatt και τους παίκτες του και τα highlights του με κάποια εκ των ...τρελών του σουτ θα εμπλουτιστούν ακόμα περισσότερο. Η αλήθεια είναι πως ο Ισπανός έχει χτίσει ένα momentum όλη τη χρονιά που φαντάζει μέχρι και απίθανο να περιοριστεί, τουλάχιστον εντός έδρας.
- Οι μάχες στο low post. Η Ρεάλ διαθέτει μια από τις πλέον ποιοτικές frontlines, τη στιγμή που η Νταρουσάφακα περιμένει συνήθως από τον ...Zizic να φέρει την άνοιξη. Ο πιο περιφερειακός προσανατολισμός των ισπανικών επιθέσεων βολεύει θεωρητικά τους Τούρκους στο αμυντικό κομμάτι, όμως καθοριστικής σημασίας κρίνεται η παρουσία οποιουδήποτε ψηλού θα μπορέσει να βοηθήσει τον Zizic στις μάχες της ρακέτας. Clyburn και Μoerman έχουν έφεση στα ρημπάουντ και η διασφάλιση των κατοχών είναι ένα πρώτο βήμα για το μεγάλο αουτσάιντερ της σειράς. Ωστόσο, παίκτες με την ποιότητα των Ayon, Randolph, Hunter, Thompkins, αλλά και του πολύπειρου Reyes συνθέτουν ένα άκρως δυσεπίλυτο πρόβλημα για οποιονδήποτε αντίπαλο.
Από την άλλη οι Τούρκοι, αν και ξεκίνησαν με υψηλές φιλοδοξίες και στόχους τη φετινή ανανεωμένη διοργάνωση, κάνοντας ολικό λίφτινγκ τόσο στον πάγκο (Blatt αντί Mahmuti) όσο και στο ρόστερ (6 καλοκαιρινές μεταγραφές συν ο Zizic το χειμώνα) δεν κατάφεραν σε καμία περίπτωση να τις δικαιολογήσουν. Σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της φετινής χρονιάς η Νταρουσάφακα βρισκόταν κάπου μεταξύ 8ης και 9ης θέσης, ενώ οι 7 συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες στον δεύτερο γύρο δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Παρόλα αυτά, ένα τρομερό φίνις στη σεζόν οδήγησε την ομάδα της Κωνσταντινούπολης να παίζει τα ρέστα της στον «τελικό» εισόδου για τα Playoffs στον εντός έδρας αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα. Η άνετη επικράτηση με 78-62 την ανέβασε στην 8η θέση με ρεκόρ 16-14, και την έστειλε πάνω στην Ρεάλ στην πρώτη της συμμετοχή σε postseason από τη δεύτερη κιόλας (και τελευταία;) «θητεία» της στην EuroLeague.
Στατιστική Σύγκριση
| Real Madrid (0-0) | 19/4/2017, 22:00 | Darussafaka (0-0) |
|---|---|---|
 | VS |  |
| Performance | ||
| 102.1 | Team Ranking | 82.1 |
| 79.7 | Opponent Ranking | 89.1 |
| 22.4 | Ranking +/- | -7 |
| Scoring | ||
| 86.2 | Team Points | 79.1 |
| 78.4 | Opponent Points | 78.9 |
| 7.8 | Points +/- | 0.2 |
| Shooting | ||
| 77.4 | Team 1pt % | 72 |
| 57 | Team 2pt % | 48.3 |
| 50.5 | Opponent 2pt % | 53.7 |
| 37.5 | Team 3pt % | 37.4 |
| 35.6 | Opponent 3pt % | 36.8 |
| 1.41 | 2pt/3pt attempts | 1.62 |
| Possesions | ||
| 36.7 | Team Rebounds | 35.1 |
| 32.3 | Opponent Rebounds | 35.4 |
| 4.4 | Rebounds +/- | -0.3 |
| 70.04 | Possesions | 68.35 |
| Playmaking | ||
| 20.6 | Team Assists | 14.3 |
| 12.3 | Team Turnovers | 11.2 |
| 1.67 | Team As/To | 1.284 |
| 1.293 | Opponent As/To | 1.468 |
| 23.91 | Assists/Points % | 18.12 |
| 20.23 | Opponent As/Pts % | 23.08 |
| Best 5 | ||
| 60.61 | Best 5 Ranking % | 68.81 |
| Key Players % | ||
| Llull 16.79 | Points | Wanamaker 20.44 |
| Randolph 13.55 | Rebounds | Clyburn 15.46 |
| Llull 25.73 | Assists | Wanamaker 33.26 |
| Llull 14.72 | Index Rating | Wanamaker 21.32 |
Οι Μαδριλένοι υπερέχουν εμφατικά σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες και αναμένουμε να δούμε κατά πόσο αυτή η διαφορά θα μπορέσει ή όχι να αποτυπωθεί κατά τη διάρκεια της σειράς.
Η ομάδα, λοιπόν, με το καλύτερο Index Rating (Ρεάλ) κόντρα στην ομάδα με το χειρότερο (Νταρουσάφακα) από τις οκτώ που συνεχίζουν στην διοργάνωση. Ο δείκτης αυτός αποτυπώνει στο έπακρο τη διαφορά των δύο μονομάχων, στην μέχρι τώρα (τουλάχιστον) πορεία τους στο θεσμό. Στον δείκτη +/- του ranking παρατηρείται επίσης μια τεράστια διαφορά, με τη Ρεάλ να «γράφει» κατά μ.ο. 22.4 μονάδες περισσότερες από τους αντιπάλους της, τη στιγμή που η Νταρουσαφάκα δίνει 7 ολόκληρες μονάδες λιγότερες από τις 89.1 που επιτρέπει σε κάθε ομάδα που τίθεται απέναντί της!
Αρκετά μεγάλη η διαφορά και στο σκοράρισμα με τους Μαδριλένους να πετυχαίνουν σχεδόν 8 πόντους περισσότερους από ότι δέχονται, έχοντας μάλιστα και τη δεύτερη καλύτερη επίθεση στη διοργάνωση, με 86.2 πόντους, όταν η Νταρουσάφακα οριακά κινείται σε θετικό πρόσημο, πετυχαίνοντας 79.1 και δεχόμενη 78.9. Το γεγονός αυτό εν πολλοίς εξηγείται και απ' τα ποσοστά των δύο ομάδων με τη Ρεάλ να είναι κατά πολύ καλύτερη σε βολές (κατά 5.4%) και δίποντα (κατά 8.7%) και οριακά καλύτερη (κατά 0.1%) σε τρίποντα, ενώ ταυτόχρονα κρατάει και τους αντιπάλους της σε χαμηλότερα από αυτήν ποσοστά.
Στον κρίσιμο, επίσης, τομέα των ριμπάουντ φαινομενικά υπάρχει μεγάλη απόκλιση υπέρ της «Βασίλισσας», αφού καταφέρνει και κατεβάζει σχεδόν 4.5 «σκουπίδια» περισσότερα από τον εκάστοτε αντίπαλό της. Από την άλλη πλευρά, η Νταρουσάφακα μαζεύει 0.3 ρημπάουντ λιγότερα από τους αντιπάλους της σε κάθε αναμέτρησή της, αλλά δεδομένου ότι το νούμερο αυτό βρισκόταν πολύ χαμηλότερα πριν την έλευση του "εξπέρ" Zizic (περίπου 4-5 ρημπάουντ λιγότερα), οι Τούρκοι αναμένονται ιδιαίτερα μαχητικοί στη μάχη των "αιθέρων". Σε κάθε περίπτωση, η Νταρουσάφακα υπολείπεται κατά μέσο όρο 2 περίπου κατοχών από την Ρεάλ.
Τέλος, στο κομμάτι της δημιουργίας η διαφορά είναι χαοτική. Η ομάδα της ισπανικής πρωτεύουσας οδηγεί την κούρσα της EuroLeague με 20.6 ασσίστ κατά μ.ο. ενώ υποπίπτει σε μόλις 12.3 λάθη ανά αγώνα, έχοντας τον επίσης εκπληκτικό (και προφανώς καλύτερο) συντελεστή 1.67 στην αναλογία ασσίστ/λαθών. Από την άλλη, η ομάδα του David Blatt εμφανίζεται λιγότερο δημιουργική, αφού μοιράζει 14.2 ασσίστ, τα μόλις 11.2 λάθη όμως που κάνει σε κάθε της αγώνα (τα λιγότερα, μαζί με τον Παναθηναϊκό) την οδηγούν στο διόλου ευκαταφρόνητο συντελεστή του 1.28, όσον αφορά τη συγκεκριμένη αναλογία.
Παίκτες
Μπορεί το καλοκαίρι να έχασε τον Sergio Rodriguez προτιμώντας μάλιστα να μην τον αντικαταστήσει με παίκτη «πρώτης γραμμής» (ο Draper ήρθε ουσιαστικά στη θέση του), ο Pablo Laso ωστόσο ήξερε από ότι φαίνεται πολύ καλά τι έκανε. Αφενός έδωσε τα «κλειδιά» της ομάδας στον Sergio Llull ο οποίος στα 29 του πραγματοποιεί την καλύτερη του χρονιά στην διοργάνωση (16.1 πόντοι, 5.9 ασσίστ, 16.7 PIR), αφετέρου άφησε τον κατάλληλο ελεύθερο χώρο ώστε να μπορέσει να λάμψει το άστρο του Luka Doncic. Ο πρόσφατα ενήλικας Σλοβένος guard με τον τρόπο που αγωνίζεται μοιάζει, ώρες ώρες, σαν να έχει φάει με το κουτάλι την EuroLeague, ενώ τα στατιστικά του κάθε άλλο παρά αμελητέα είναι. Σε 29 συμμετοχές αγωνίζεται σχεδόν κατά 20 λεπτά μ.ο., πετυχαίνοντας 8.3 πόντους, ενώ μαζεύει 4.4 ριμπάουντ, μοιράζει 4.3 ασσίστ και υποκύπτει σε 1.8 λάθη, δίνοντας το αδιανόητο (για την ηλικία και τις παραστάσεις του) 13.9 Index Rating ανά αγώνα!
Πέρα όμως από τους δύο guards ειδική μνεία αξίζει και η απόδοση του Antony Randolph, ο οποίος στην πρώτη του χρονιά στη Ρεάλ καταφέρνει να κάνει τη διαφορά τόσο στο επιθετικό κομμάτι (10.4 πόντοι σε μόλις 21 λεπτά) όσο κυρίως στο αμυντικό, με τα 5.3 ριμπάουντ που κατεβάζει ανά αγώνα αλλά και το 1 κόψιμο που έχει μ.ο. στη διοργάνωση, όντας 7ος σε ολόκληρο το θεσμό.
Άξιοι συμπαραστάτες των παραπάνω οι Ayon (πρώτος σε ασσίστ ψηλός της διοργάνωσης, με 2.3 τελικές πάσες κατά μ.ο. αλλά και πιο εύστοχος συνολικά παίκτης του θεσμού με 70.3% σε σουτ εντός παιδιάς), Hunter αλλά και Rudy, σε ένα γεμάτο ρόστερ πάντως όπου 12 από τους 13 παίκτες έχουν πάνω από 12 λεπτά κατά μ.ο. συμμετοχή στην διοργάνωση! Τέλος, δεν μπορεί να υποτιμηθεί και η παρουσία του Jonas Maciulis, ενός παίκτη που προσφέρει διαφορετικά και πολύτιμα αγωνιστικά χαρακτηριστικά σε σχέση με τη γενικότερη φιλοσοφία του παιχνιδιού της Ρεάλ.
Αντιθέτως το ρόστερ αλλά και το rotation των Τούρκων είναι εμφανώς πιο «στενό». Το όλο (άναρχο είναι η αλήθεια) παιχνίδι τους ουσιαστικά στηρίζεται στα κέφια των Wanamaker – Clyburn με «ολίγη» από Wilbekin. Η παρουσία του Zizic επίσης φάνηκε σε κάποια παιχνίδια καθοριστική, αφού έδωσε παιχνίδι και μέσα από την ρακέτα, πράγμα που έως τότε ήταν η «αχίλλειος πτέρνα» της Νταρουσάφακα, με τον Aldemir να μην μπορεί να συνεισφέρει σε καμία περίπτωση, τη στιγμή που ο Slaughter έχανε όλη την υπόλοιπη σεζόν λόγω τραυματισμού.
Το μακρινό σουτ από τη θέση «4» με τους Moerman και Haragondy θεωρητικά ήταν ένα επιπλέον όπλο στη φαρέτρα του Blatt, που ωστόσο αποδείχτηκε τουλάχιστον ...ασταθές, ενώ η δεύτερη παρουσία του πολύπειρου πρώην ΝΒΑer James Anderson στα ευρωπαϊκά παρκέ, δεν μπορεί να πει κανείς πως στέφθηκε από επιτυχία, αφού σε μια ομάδα που είχε θεωρητικά το πεδίο δράσης, είχε μόλις 9.6 πόντους με 44.4% δίποντα και 36.8% τρίποντα, σε 22 λεπτά συμμετοχής.
Ο Bradley Wanamaker λοιπόν ήταν αυτός που πήρε από το χεράκι τους Τούρκους και τους οδήγησε στην πρώτη τους παρουσία σε Playoffs, αφού σε 33 λεπτά συμμετοχής (!) πετύχαινε 16.2 πόντους, μάζευε 3.2 ριμπάουντ και «σέρβιρε» 4.7 καλάθια στους συμπαίκτες του, όντας ο καλύτερος PG της διοργάνωσης βάσει Index Ratine (έστω και οριακά, με 17,47 μονάδες αξιολόγησης, έναντι ...17,46 του Teodosic). Στα τρία τελευταία μάλιστα παιχνίδια, όπου οι Τούρκοι ουσιαστικά ήθελαν το 3/3 αλλά και συνδυασμό αποτελεσμάτων, ο Αμερικανός άσσος εκτόξευσε τους μ.ο. σε πόντους (24.6), ριμπάουντ (4.6) και ranking (27.6), για την πρώτη (επίσης) δική του παρουσία σε postseason Ευρωλίγκας.
Φετινές Αναμετρήσεις
Στην πρώτη ιστορικά αναμέτρηση των δύο ομάδων, για τον 12ο γύρο της φετινής διοργάνωσης, οι Τούρκοι επικράτησαν άνετα στην Κωνσταντινούπολη με σκορ 81-68 έναντι μιας λειψής (χωρίς Llull, Randolph) Ρεάλ. Ο συνήθης ύποπτος Wanamaker, με 27 πόντους και 31 μονάδες στην αξιολόγηση ήταν ο go-to-guy για τους Τούρκους, με τους Clyburn και Moerman να ακολουθούν με 14 και 12 πόντους αντίστοιχα. Από την άλλη, για την ομάδα του Pablo Laso αυτοί που διασώθηκαν ήταν οι ψηλοί (δεν είχε αγοραστεί ακόμα ο Zizic) Reyes με 16 πόντους και 5 ρημπάουντ (18 PIR) και Hunter (10 πόντοι, 6 ρημπάουντ, 18 PIR) και ακολούθησαν οι Doncic (8 πόντοι, 6 ρημπάουντ, 6 ασσίστ) και Maciulis (8 πόντοι, 4 ρημπάουντ, 14 PIR).
Εντελώς αντίθετα ήταν τα πράγματα στη Μαδρίτη, την 23η αγωνιστική, όπου η Ρεάλ σε ένα παιχνίδι με υψηλό ρυθμό και πλούσιο θέαμα, «διέλυσε» την ομάδα του Blatt με 101-83. Llull με 26 πόντους (6/8 τρίποντα) και 31 Index Rating, Hunter και Thompkins με 14 πόντους και Randolph με 13 ήταν οι "διψήφιοι" από πλευράς «βασίλισσας», τη στιγμή που οι Wanamaker (15 πόντοι, 5 ρημπάουντ, 4 ασσίστ), Anderson (18 πόντοι) και Zizic (11 πόντοι, 10 ρημπάουντ) ήταν αυτοί που προσπάθησαν περισσότερο να διατηρήσουν ανταγωνιστική την ομάδα τους.
Σημεία-κλειδιά
- Πλουραλισμός και βάθος πάγκου. Η Νταρουσάφακα θα πρέπει να βρει περισσότερες επιθετικά λύσεις από τις ...κλασσικές των Wanamaker, Clyburn και Wilbekin, ενώ θα πρέπει να ανοίξει και το rotation πάνω από τους (καθιερωμένους) 8 παίκτες. Περιπτώσεις όπως οι Anderson και Bertans και τουλάχιστον ένας εκ των Moerman/Haragondy θα πρέπει να βγουν μπροστά ώστε να ανταπεξέλθουν στο βάθος και την ποιότητα του πάγκου της «βασίλισσας».
- Έλεγχος ρυθμού. Το Παλάθιο ντε Ντεπόρτες αποδεικνύεται συχνά ...κατηφορικό για τις αντιπάλους της Ρεάλ, ειδικά όταν αυτή βρει ρυθμό. Αν οι Τούρκοι θέλουν να ελπίζουν για κάτι καλό στη σειρά οφείλουν να κατεβάσουν ταχύτητα και να πάνε σε ένα πιο αργό τέμπο, όσο αυτό είναι εφικτό. Αν η Ρεάλ πιάσει τους μ.ο. σε πόντους δύσκολα θα χάσει κάποιο από τα δύο πρώτα εντός έδρας παιχνίδια της, και επομένως (λογικά) και την πρόκριση. Η παρουσία του Blatt στον πάγκο των Τούρκων και η πρόσφατη εμπειρία τους σε κάποια πιο κλειστά παιχνίδια δίνουν ίσως κάποιες πιθανότητες έκπληξης, ως προς την αγωνιστική εικόνα των παιχνιδιών της Μαδρίτης.
- Περιορισμός του Sergio Llull. Ουσιαστικά πάει ...πακέτο με το παραπάνω, αλλά αξίζει μια ειδική αναφορά για τον ηγέτη της Ισπανικής ομάδας. Αν ο Llull βρει το χώρο να εκτελέσει αλλά και να δημιουργήσει, όπως στην μεταξύ τους αναμέτρηση της Μαδρίτης, τα πράγματα μόνο ευοίωνα δε θα είναι για τον David Blatt και τους παίκτες του και τα highlights του με κάποια εκ των ...τρελών του σουτ θα εμπλουτιστούν ακόμα περισσότερο. Η αλήθεια είναι πως ο Ισπανός έχει χτίσει ένα momentum όλη τη χρονιά που φαντάζει μέχρι και απίθανο να περιοριστεί, τουλάχιστον εντός έδρας.
- Οι μάχες στο low post. Η Ρεάλ διαθέτει μια από τις πλέον ποιοτικές frontlines, τη στιγμή που η Νταρουσάφακα περιμένει συνήθως από τον ...Zizic να φέρει την άνοιξη. Ο πιο περιφερειακός προσανατολισμός των ισπανικών επιθέσεων βολεύει θεωρητικά τους Τούρκους στο αμυντικό κομμάτι, όμως καθοριστικής σημασίας κρίνεται η παρουσία οποιουδήποτε ψηλού θα μπορέσει να βοηθήσει τον Zizic στις μάχες της ρακέτας. Clyburn και Μoerman έχουν έφεση στα ρημπάουντ και η διασφάλιση των κατοχών είναι ένα πρώτο βήμα για το μεγάλο αουτσάιντερ της σειράς. Ωστόσο, παίκτες με την ποιότητα των Ayon, Randolph, Hunter, Thompkins, αλλά και του πολύπειρου Reyes συνθέτουν ένα άκρως δυσεπίλυτο πρόβλημα για οποιονδήποτε αντίπαλο.
