We feel devotion
DataCenter
GAME PREVIEWS
Ένας φίλος έρχεται ...από τα παλιά!
Ο Παναθηναϊκός υποδέχεται τον αγαπημένο του Σάρας και το νεανικό αξιόμαχο σύνολό του, στη μετα-Διαμαντίδη εποχή.
Επιμέλεια: Βαγγέλης Τσαμπάς | vangel_tsab@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 13/10/2016 20:15
24 ώρες και κάτι έμειναν για την επίσημη ευρωπαϊκή πρώτη του Παναθηναϊκού απέναντι στη Ζαλγκίρις του Κάουνας, με το τριφύλλι να στοχεύει σε μια νικηφόρα εκκίνηση τόσο για τη δημιουργία ενός πιο "εύφορου" κλίματος στην ψυχολογία της ομάδας όσο, κυρίως, και για την ουσία και τους 2 βαθμούς της νίκης που κρίνονται απαραίτητοι στην οικονομία της πορείας του στη διοργάνωση. Μια πορεία που απ' τη διοίκηση ως το σταφ, τους παίκτες και τον κόσμο του συλλόγου, φιλοδοξούν να διαρκέσει ένα τουλάχιστον κλικ περισσότερο από πέρυσι (αποκλεισμός στα πλέι οφ από την Μπασκόνια) και να βελτιωθεί πολλά κλικ περισσότερο στο μπάσκετ που θα αποδώσει η ομάδα εντός παρκέ.

Το περσινό "πείραμα" Τζόρτζεβιτς απέτυχε και μάλιστα, στο φινάλε, με τρόπο εκκωφαντικό. Αν κάτι πείραξε περισσότερο από τα άσχημα αποτελέσματα, ήταν το αλλοιωμένο DNA του Παναθηναικού που από καλοκουρδισμένη μηχανή επί ημερών Ομπράντοβιτς έφτασε να δείχνει μια ορχήστρα φάλτσα με τις μοναδικές αναλαμπές να έρχονται από σποραδικά "σολαρίσματα" κάποιων εκ των βιολιών του. Αυτή η εικόνα οδήγησε στη δεύτερη σερί απώλεια του πρωταθλήματος, παρά τη φιλότιμη και γεμάτη αλχημείες προσπάθεια του νυν κόουτς Αργύρη Πεδουλάκη, και τη διοίκηση των πρασίνων στην απόφαση για γενναία αύξηση στο μπάτζετ με στόχο την επαναφορά του έξι φορές πρωταθλητή Ευρώπης εκεί που ανήκει, στην ελίτ του των Ευρωπαικών μπασκετικών δυνάμεων. Σε όλα αυτά προσθέστε και την αποχώρηση του μύθου του τριφυλλιού, Δημήτρη Διαμαντίδη, τα παπούτσια του οποίου δεν μπορούν να "γεμίσουν" πλήρως ούτε από παίκτες του πιο ψηλού ραφιού, πολλώ δε μάλλον από μέτριες και πιο οικονομικές περιπτώσεις.

Η άφιξη του περυσινού πολυτιμότερου ψηλού της διοργάνωσης Γιάννη Μπουρούση και του εντυπωσιακού, σε πολλά ματς, Μαικ Τζέιμς φανέρωσε από νωρίς προθέσεις και στόχους. Ο Ρίβερς αποτέλεσε την επιλογή του Πεδουλάκη στη θέση 3 και ο Σίνγκλετον με τον Νίκολς επιστρατεύτηκαν απ' τον Άρτζι για να αλλάξουν άρδην τα χαρακτηριστικά της φροντ λάιν καθιστώντας την συμβατή με τα "θέλω" του Έλληνα τεχνικού. Στον αντίποδα, αποδεσμεύτηκαν οι Ραντούλιτσα, Γουίλιαμς, Πάβλοβιτς και Γιάνκοβιτς αφού δεν κρίθηκαν ικανοί να σηκώσουν το φορτίο της καινούριας προσπάθειας.



Οι Λιθουανοί της Ζαλγκίρις, επέλεξαν να συνεχίσουν με τον παλιό γνώριμο του τριφυλλιού, Σαρούνας Γιασικεβίτσιους στην τεχνική ηγεσία και να στηρίξουν το πλάνο μιας νεανικής και αξιόμαχης ομάδας. Η απόκτηση του Λίμα απ' την Ρεάλ Μαδρίτης για να καλυφθεί το κενό του Βουγιούκα δείχνει, για την ώρα, να αποδίδει, με τον Βραζιλιάνο σέντερ να έχει ξεκινήσει θετικά στις πρώτες επίσημες υποχρεώσεις του. Στα πλειμέικερ ήρθαν ο Πάνγκος με τον Βέστερμαν από Γκραν Κανάρια και Λιμόζ αντίστοιχα για να "ποτίσουν" με λίγη παραπάνω εμπειρία την Λιθουανική "πιτσιρικαρία" στη νευραλγική αυτή θέση, πράγμα που αντιλαμβάνεται ο Γιασικεβίτσιους καλύτερα απ'τον καθένα. Τέλος, αξίζει να αναφερθεί και η αναβάθμιση ρόλου για νεαρούς γηγενείς παίκτες όπως οι Λεκαβίτσιους και Ουλανόβας, με τον τελευταίο δικαιώνει σε πρώτο επίπεδο την πίστη του Σάρας στο πρόσωπό του.

Στα ως τώρα ματς του Παναθηναϊκού βγήκαν στην επιφάνεια θετικά δείγματα τα οποία καταγράφονται σαν πολύ βοηθητικά μονοπάτια στα οποία οι πράσινοι μπορούν να περπατήσουν στην αρχή της νέας τους προσπάθειας. Τα ρημπάουντ γίνονται ξανά υπόθεση περισσοτέρων με τους Ρίβερς, Καλάθη, Τζέιμς να εκμεταλλεύονται την αθλητικότητά τους και να ενισχύουν τη δεδομένη δύναμη των Σίγκλετον, Μπουρούση, Νίκολς, Γκιστ και Φώτση σ'αυτό το κομμάτι του παιχνιδιού. Ακόμη και σε χαμηλά σχήματα με τον Γκιστ στο 5, οι πράσινοι δύσκολα θα δώσουν δεύτερες ευκαιρίες επίθεσης στους φετινούς αντιπάλους τους.

Στοπ. Γιατί η πιο πάνω γενική υπόθεση μπορεί αίφνης να αναιρεθεί στο ματς με τους Λιθουανούς οι οποίοι δείχνουν εξίσου δυνατοί στην ενότητα "σκουπίδια". Για την ακρίβεια εντυπωσιακά μαχητικοί. Ουλανόβας, Λίμα, Καβαλιάουσκας, Γιανκούνας, ακόμη και ο "γερόλυκος" Γιαβτόκας στους ψηλούς, μέσα από τα μπλοκ και μποξ άουτ, αποτέλεσμα της διάθεσής τους στης μάχες σώμα με σώμα, δεν θα αφήσουν τον εξάκις πρωταθλητή να υπερισχύσει -αν υπερισχύσει- στον τομέα αυτό δίχως προηγουμένως να "φτύσει" μπόλικο αίμα. Προσθέτοντας σ'αυτούς και τον ψηλό κουμανταδόρο Βέστερμαν σαν αντιστάθμισμα του αθλητικού Καλάθη φτάνουμε στο συμπέρασμα μιας εξίσωσης περισσότερο παρά ανισότητας στο συγκεκριμένο κομμάτι, τουλάχιστον στη θεωρία και βάσει της ως τώρα εικόνας που έχουμε.



Σημαντική δείχνει και η βελτίωση των πρασίνων στο περιφερειακό σουτ. Εδώ και αν υπάρχει ομαδική συνεισφορά αφού είναι εμφανές ότι ο Πεδουλάκης έθεσε την απειλή από μέση και μακρινή απόσταση, ως βασικό γνώμονα επιλογής ψηλών. Αν υπάρχει ένας στην πράσινη πεντάδα που δεν μπορεί να σουτάρει καλά έξω από τα 6,75, αυτός είναι ο βασικός της πόιντ γκαρντ (Καλάθης), αλλά όπως ορίζει και η θέση του, η υποτίμησή με άμυνες στο 1 ή 2 μέτρα πίσω θα μπορεί να οδηγήσει ορισμένες βραδιές σε αναπόφευκτες "τιμωρίες" απ' τον Έλληνα πλειμέικερ. Απέναντι σε βαριά κορμιά που δεν μπορούν να ακολουθήσουν οι Μπουρούσης, Σίνγκλετον και κατά συνθήκη ο Γκιστ δεν θα διστάσουν να επιχειρήσουν το ελεύθερο τρίποντο.

Εδώ η Ζαλγκίρις δείχνει να υστερεί σε ποιότητα και πλήθος καλών σουτέρ. Ο Γιανκούνας μπορεί να προβληματίσει από μακρινή απόσταση αλλά είτε ματσάρεται με τον Γκίστ είτε με τον Νίκολς, θα ζοριστεί αρκετά να βρει ελεύθερο "πεδίο βολής". Πάνγκος, Λεκαβίτσιους, Βέστερμαν, Σειμπούτις έχουν "τίμια" αποτελέσματα στην προοπτική ενός ελεύθερου τριπόντου αλλά αμφιβάλλω αν στην αναμέτρηση του ΟΑΚΑ κατορθώσουν να έχουν πολλά τέτοια.

Στοιχείο που φαίνεται να είναι υπέρ του Παναθηναϊκού αποτελεί και ο αιφνιδιασμός, πρωτεύων ή δευτερεύων. Ο Καλάθης πρέπει να δώσει στο παιχνίδι γρήγορο ρυθμό με στόχο το υψηλό σκορ, εμπόδιο πιθανόν αξεπέραστο για τη "νεολαία" της Ζαλγκίρις που μπορεί να μην στερείται δυνάμεων όσον αφορά τις αμυντικές επιστροφές, δεν ξεχειλίζει εντούτοις από εμπειρία που μπορεί να της προσφέρει τη συγκέντρωση και τη σταθερά καλή ψυχολογία που θα χρειαστεί αν οι παίκτες του Πεδουλάκη βρουν εύκολα διόδους προς το καλάθι ανοίγοντας, σε ορισμένα σημεία του ματς, τη διαφορά. Επιπρόσθετα ποιός απ' τη φροντ λάιν του ΠΑΟ δεν μπορεί να τρέξει το γήπεδο δίνοντας επιλογή πάσας στον αιφνιδιασμό; Κανείς. Και εφόσον κάτι μπορούν να το κάνουν και οι πέντε πρέπει να γίνει. Άλλωστε το σετ παιχνίδι, δεν μπορεί να δώσει λύσεις σε χρονικό ορίζοντα σαρανταλέπτου σε μια "νεόδμητη" ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό όσα κιλά εμπειρίας και να "κουβαλάνε" οι περισσότεροι απ'τους άσσους του τριφυλλιού. Ο χρόνος, βέβαια, κυλάει υπέρ τους σ'αυτό και το ταβάνι στην περίπτωση που βρεθεί η χημεία μεταξύ τους, μοιάζει ψηλό.

Ξεχωριστή αναφορά, ασφαλώς, για τον Γιάννη Μπουρούση ο οποίος αποτέλεί τη βασικότερη αιτία ονείρων Κωνσταντινούπολης - και όχι άδικα. Διαστημική σεζόν πέρυσι με τη φανέλα της Λαμποράλ, δείχνει σαν το παλιό καλό κρασί με το παιχνίδι του πιο ώριμο από ποτέ. Δίχως αμέτρητα και άνευ λόγου τρίποντα, με τα πιο μετρημένα σουτ να αναδεικνύουν ακόμη περισσότερο την θαυμαστή, για τα 213 εκατοστά του, ικανότητά του να εκτελεί έξω από τα 6,75. Χωρίς συνεχείς φωνασκίες σε συμπαίκτες και αντιπάλους για τα πάντα δείχνει έτοιμος για το ρόλο του ηγέτη. Αντίληψη που συμμερίζεται και ο Άρτζι δίνοντας του συνεχώς τη μπάλα, όχι μόνο για να παίξει πλάτη ή πρόσωπο αλλά και για να καθορίσει τον τρόπο που αυτή θα γυρίσει περιφερειακά. Μόνιμο σχεδόν "σκαλοπάτι" στις επιθέσεις μισού γηπέδου, ως τώρα, για τους πράσινους, πράγμα που ανοίγει ακόμη περισσότερο την άμυνα άρα και τις ευκαιρίες για κοψίματα προς το καλάθι των περιφερειακών, τραβώντας το αντίπαλο "σκιάχτρο" εκτός ακτίνας της αμυντικής του δράσης.



Το μεγαλύτερο μείον για τον Παναθηναικό είναι, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, η έλλειψη χημείας μεταξύ των παικτών και η αφομοίωση αμυντικής και επιθετικής φιλοσοφίας του Πεδουλάκη. Η υπομονή είναι αρετή και φέτος ίσως χρειαστεί να δείξει αρκετή τέτοια ο κόσμος της ομάδας. Γιατί η κάθε προπόνηση, η κάθε νίκη ή ήττα, η κάθε κοινή εργατοώρα των πράσινων μόνο να προσφέρει μπορεί σ'αυτήν την προσπάθεια. Συμπεριφορές "τύπου Τζέιμς" είναι που πάνε πίσω την απόπειρα δημιουργίας πραγματικής ομάδας και αυτό είναι ακόμη χειρότερο από τη στέρηση, για δύο και κάτι μήνες, των αδιαμφισβήτητων ικανοτήτων σε πολλούς τομείς εντός παρκέ, του Αμερικανού κόμπο γκαρντ. Ένα "φάουλ" που καλείται να αντιμετωπίσει πρώτα ο παίκτης με τον εαυτό του και μετά ο σύλλογος έναντι οποιουδήποτε "πριονίζει" με τέτοια παιδιαρίσματα τη φετινή επένδυση-προσπάθεια.

Ο Παναθηναϊκός θα παραταχθεί στο "Νίκος Γκάλης" με την ταμπέλα του γκραν φαβορί, πράγμα που πάντα ελλοχεύει κινδύνους στη διαχείρισή του. Οι Λιθουανοί θα διεκδικήσουν, χωρίς άγχος, ό,τι τους αναλογεί και ο παλιός γνώριμος και εκ των πιο αγαπημένων της πράσινης εξέδρας, Σάρας Γιασικεβίτσιους, δείχνει να ξέρει αρκετά καλά και τη δική του ομάδα και την αντίπαλη. Η διαφορά ποιότητας και το πλεονέκτημα της έδρας, όμως, αποτελούν τροχοπέδη στην λιθουανική προσπάθεια. Η Ζαλγκίρις θα πάρει μόνο ότι της δώσουν οι πράσινοι, μένει να δούμε αν αυτά θα είναι πολλά ή λίγα.

ΥΓ1. Διαμαντίδης δεν θα υπάρξει στις 4 γραμμές του γηπέδου αύριο και αν το ματς δείχνει βατό, ο πράσινος οργανισμός πρέπει να μάθει να ζει δίχως τη σιγουρια που προσέφερε ο εμβληματικός αρχηγός του, πράγμα καθόλου εύκολο αναλογιζόμενοι το μέγεθος του ανδρός.

ΥΓ2. Το ζεστό χειροκρότημα στον Σάρας θα αποτελέσει ελάχιστο φόρο τιμής σε έναν αρτίστα του μπάσκετ που ανεξάρτητα της ομάδας που στηρίζει ο καθένας, προσέφερε στιγμές μαγείας όχι μόνο στον Παναθηναϊκό αλλά και στο μπάσκετ γενικότερα.



  '; ?>