';
?>
We feel devotion
DataCenter
EUROLEAGUE ANALYSIS
Παναθηναϊκός - Παρουσίαση ομάδας
Αναλυτική παρουσίαση του ανανεωμένου, σε όλα τα επίπεδα, Παναθηναϊκού ενόψει της νέας σεζόν της EuroLeague.
Δημοσιεύτηκε: 28/09/2020 12:44
Σε νέα κατεύθυνση μπήκε αυτό το καλοκαίρι ο εξάκις πρωταθλητής Ευρώπης, με την οικογένεια Γιαννακόπουλου να αποχωρεί από την ομάδα μετά από 33 χρόνια παρουσίας στο σύλλογο, τον επί χρόνια team manager και ιδιοκτήτη των μετοχών Μάνο Παπαδόπουλο να βρίσκει θέση στη Ζενίτ, τον επί μια πενταετία ηγέτη και αρχηγό, Νικ Καλάθη, να παίρνει το συμβόλαιο που ζητούσε από τον Μπαρτσελόνα αλλά και τον Rick Pitino να επιστρέφει στο πολυαγαπημένο του κολεγιακό πρωτάθλημα με την ομάδα της Iona Gaels.
Στον αντίποδα, το νέο διοικητικό σχήμα που ανέλαβε να «τρέξει» το φετινό project, με τα δύο εμβληματικά «τοτέμ» του Τριφυλλιού, τον Φραγκίσκο Αλβέρτη και φυσικά τον Δημήτρη Διαμαντίδη, να αναλαμβάνουν διοικητικές θέσεις σε συνεργασία με τον Παναγιώτη Τριαντόπουλο και νέο coach τον επί σειρά βοηθό προπονητή Γιώργο Βόβορα εγγυήθηκε μια όσο πιο ...ομαλή και αμιγώς μπασκετική λειτουργία εντός της ομάδας. Το budget μπορεί να μειώθηκε παραπάνω από το μισό και πλέον τα έξοδα να καθορίζονται αποκλειστικά από τα έσοδα αλλά στον αντίποδα φαίνεται να ξεκινάει μια νέα εποχή για τον σύλλογο, μακριά από τις γκρίνιες, τις μουρμούρες, τις κόντρες και τα λογής λογής αποκαρδιωτικά έως και εξευτελιστικά σκηνικά των τελευταίων ετών που σε καμία περίπτωση δεν τιμούσαν το μέγεθος αλλά και το πανευρωπαϊκό status της ομάδας.
Όλα αυτά (και άλλα πολλά), όμως, θα τα δούμε ακόμα αναλυτικότερα στις γραμμές που ακολουθούν.
Ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε την κουτσουρεμένη περσινή χρονιά στην έκτη θέση του πίνακα της EuroLeague έχοντας ρεκόρ 14 νίκες και 14 ήττες στα 28 παιχνίδια που έδωσε. Η σεζόν, παρότι ξεκίνησε με αρκετές ξανά προσδοκίες, ήταν μάλλον απογοητευτική με τους Πράσινους να αλλάζουν για ακόμα μία χρονιά προπονητή πριν τη μέση της χρονιάς, με τον Αργύρη Πεδουλάκη να αποχωρεί μετά την 8η αγωνιστική (4-4 ρεκόρ ως τότε) και την εντός έδρας ήττα από την Άλμπα (105-106 στην παράταση), τη δεύτερη μάλιστα στο ΟΑΚΑ σε τέσσερα ως τότε ματς. Με τον Γιώργο Βόβορα ως υπηρεσιακό το «Τριφύλλι» κατάφερε να περάσει από Κάουνας και Μόναχο στη «διαβολοβδομάδα» που ακολούθησε και η επιστροφή του Rick Pitino στον πάγκο έδωσε μια κάποια αισιοδοξία στους φίλους της ομάδας.
Η εικόνα, ωστόσο, ουσιαστικά δεν βελτιώθηκε ποτέ, με τις εγγενείς αμυντικές αδυναμίες του ρόστερ να καταστρέφουν κάθε τι θετικό που γινόταν (αν και όταν) μπροστά και τον ίδιο τον Αμερικανό προπονητή να μη δείχνει και ιδιαίτερη ζέση να αλλάξει την κατάσταση, μοιάζοντας αρκετές φορές από αδιάφορος έως και ακατανόητος στις επιλογές σχημάτων που δοκίμαζε. Το «διπλό» στη Μόσχα στις αρχές του 2020 (102-106 στην παράταση) ήταν ουσιαστικά το τελευταίο καλό παιχνίδι των Πράσινων την περσινή σεζόν, με το αντίστοιχο στο ΟΑΚΑ στο δεύτερο γύρο, στο τελευταίο όπως εξελίχτηκε η χρονιά με τη διακοπή της σεζόν λόγω covid, να μένει χαραγμένο στη μνήμη των φίλων της για αρκετό καιρό αφού περισσότερο η αποκαρδιωτική, σχεδόν αδιάφορη εικόνα παρά το τελικό σκορ (66-97) προκάλεσε μία μοναδική -για τα δεδομένα της τελευταίας 25ετίας- «γιούχα» κατά της ομάδας. Στην τελική, δηλαδή, το lockdown περισσότερο ανακούφιση έφερε παρά στενοχώρια στον κόσμο του «Τριφυλλιού» με βάση αυτά που έβλεπε στο παρκέ.
Εντός των τειχών, η χρονιά στο πρωτάθλημα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ λόγω της πανδημίας αλλά ο Παναθηναϊκός ...στέφθηκε πρωταθλητής έχοντας, σε όσα ματς διεξήχθησαν, 18 νίκες και 2 ήττες την στιγμή που στο Κύπελλο έφτασε μέχρι και τα προημιτελικά που δεν μπόρεσε να προσπεράσει το εμπόδιο του Προμηθέα και με την ήττα του 81-79 στην Πάτρα αποκλείστηκε από τη συνέχεια της διοργάνωσης.
Σε ένα καλοκαίρι που το budget της ομάδας κόπηκε κάτω από το μισό και όλοι είχαν συναίσθηση ότι έρχεται μια δύσκολη χρονιά χωρίς τις μεγάλες κινήσεις στο μεταγραφικό παζάρι, η έλευση του Nemanja Nedovic στην ομάδα ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα. Αν αυτό τώρα συνδυαστεί και με τα χρήματα που ακούγονται και γράφονται πως συμφώνησε ο Σέρβος γκαρντ τότε αναμφίβολα πρόκειται για τη μεταγραφή της χρονιάς για τους «Πράσινους». Η ποιότητα και η εκτελεστική δεινότητα του Nedovic είναι κάτι το αδιαμφισβήτητο και αν καταφέρει να μείνει υγιής σίγουρα θα αποτελέσει το νούμερο 1 επιθετικό όπλο της ομάδας αλλά, κυρίως, ένας από τους λόγους για χαμόγελα στη φετινή, δύσκολη χρονιά που έρχεται.
Τα προβλήματα που αντιμετώπιζε κάτι παραπάνω από συχνά ο Σέρβος γκαρντ, ειδικά τις δύο προηγούμενες χρονιές, δεν του επέτρεψαν να δείξει αυτά που μπορούσε στο Μιλάνο με τη φανέλα της Μιλάνο, με τον Nedovic να αγωνίζεται πέρσι σε 17 από τους 27 αγώνες της EuroLeague έχοντας κατά μ.ο., σε 16μισι λεπτά συμμετοχής, 7.9 πόντους (42,5% δίπ., 34,3% τρίπ., 82,9% β.), 1.2 ριμπάουντ και 1.7 ασσίστ για 1.2 λάθη στη χειρότερη στατιστικά χρονιά των τελευταίων χρόνων για τον ίδιο. Τη σεζόν 2018-2019, ο Σέρβος αγωνίστηκε μόλις στα μισά ματς (15 από τα 30) της διοργάνωσης έχοντας σε 23μισι λεπτά 11.5 πόντους (51.7% δίπ., 41.4% τρίπ., 80.6% β.), 2.5 ριμπάουντ και 2.7 τελικές πάσες για 2.1 όμως λάθη.
Πριν από αυτές, ωστόσο, είχε δύο γεμάτες χρονιές με τη φανέλα της Μάλαγα, όπου και του έδωσαν το εισιτήριο για το βήμα παραπάνω, με τη σεζόν 2017-18 να αποτελεί και την καλύτερη της καριέρας του στην υψηλότερη διοργάνωση της Ευρώπης με τον ίδιο να αγωνίζεται κατά 25 περίπου λεπτά κατά μ.ο. (σε 24 από τα 30 ματς της ομάδας του) και να έχει 16.8 πόντους, 2 ριμπάουντ, 4.8 ασσίστ για 2.2 λάθη και 16.7 μονάδες Index Rating δείχνοντας για τι είναι ικανός εφόσον παραμείνει υγιής και όντας το πρώτο «βιολί» της ομάδας. Την αμέσως προηγούμενη, επίσης, στο EuroCup πάντως, ο Σέρβος και αφού είχε χάσει τα οχτώ πρώτα ματς της regular season, ολοκλήρωσε τη χρονιά με το τρόπαιο της διοργάνωσης έχοντας (σε 16 ματς) 9.3 πόντους, 1.9 ριμπάουντ και 3.5 τελικές πάσες για 2.4 λάθη.
Ο Σέρβος έχει και ένα πέρασμα από το NBA τη σεζόν 2013-14 με τη φανέλα των Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς που και αγωνίστηκε σε 23 ματς πριν ...υποβιβαστεί στη θυγατρική της ομάδας του Σαν Φρανσίσκο (Σάντα Κρουζ Γουόριορς) όπου σε 17 συμμετοχές μέτρησε σχεδόν 14 πόντους, 2.5 ριμπάουντ και 4.2 ασσίστ κατά μέσο όρο.
Μεγάλες ανακατατάξεις υπήρξαν στο φετινό ρόστερ των «Πρασίνων», με πρώτη και καλύτερη, φυσικά, αυτή στον πάγκο της ομάδας που ο Rick Pitino δεν έχασε ευκαιρία και με την έναρξη σχεδόν του lockdown τον Μάρτιο και την επιστροφή του στις ΗΠΑ, έκλεισε άμεσα συμβόλαιο με το πανεπιστήμιο της Iona αποχωρώντας ουσιαστικά από τον πάγκο του Τριφυλλιού, με τον συνεργάτη του Γιώργο Βόβορα να παίρνει την ευκαιρία που έψαχνε ως head coach και έτσι να αναλαμβάνει για πρώτη φορά στην καριέρα του ομάδα ως πρώτος προπονητής.
Στα guards είχαμε ριζική ανανέωση για τους Πράσινους, με την αποχώρηση -φυσικά- του αρχηγού και ηγέτη της ομάδας Νικ Καλάθη για την Μπαρτσελόνα να δεσπόζει, την στιγμή που ο backup PG Tyrese Rice βρήκε βραχυχρόνιο συμβόλαιο ...εντός, όμως, ΟΑΚΑ στην ΑΕΚ για το Final 8 του FIBA Champions League, ενώ όλα έδειχναν πως θα αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Ο, άτυχος, πέρσι Γιάννης Αθηναίου που ουσιαστικά δεν φόρεσε ποτέ την πράσινη φανέλα μετακόμισε στο Περιστέρι, την στιγμή που τα «δυάρια» της ομάδας αποχώρησαν και αυτά, μετά από μια όχι και τόσο πετυχημένη χρονιά στην Αθήνα. Ο Jimmer Fredette επέστρεψε στους Καρχαρίες της Σανγκάης, αφού δεν βρήκε τα χρήματα ή τον ρόλο σε κάποια άλλη ομάδα της EuroLeague, ενώ ο Νίκος Παππάς βρήκε -κι αυτός- συμβόλαιο ενόψει Final 8 του FIBA Champions League στη Χαποέλ Ιερουσαλήμ, αφήνοντας το Κλειστό των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων μετά από εφτά χρονιά παρουσίας. Τέλος, μην ...ξεχάσουμε τον Andy Rautins που αποχώρησε και αυτός από το πράσινο ρόστερ και μέχρι στιγμής δεν έχει «κλείσει» σε κάποια ομάδα.
Στις θέσεις του ήρθαν οι Pierre Jackson, Λευτέρης Μποχωρίδης, Nemanja Nedovic και Marcus Foster με τον Γιώργο Καλαϊτζάκη που αρχικά φαινόταν πως θα αποχωρήσει από την ομάδα, να ανανεώνει τελικά για ακόμα δύο χρόνια και να παραμένει στο ρόστερ, με αναβαθμισμένο όπως φαίνεται ρόλο. Συμπληρωματικό ρόλο στην ομάδα θα έχει ο Νίκος Δίπλαρος, ο οποίος ήρθε για να βοηθήσει στις προπονήσεις στο διάστημα της προετοιμασίας αλλά τελικά κατάφερε, χάρη στην παρουσία του σε αυτές, να κερδίσει συμβόλαιο και να παραμείνει στο ρόστερ, ευελπιστώντας σε κάποιες συμμετοχές στις εγχώριες διοργανώσεις.
Αναφορικά με τους forwards, ο DeShaun Thomas, αφού για πρώτη φορά στην καριέρα του συμπλήρωσε διετία στον ίδιο σύλλογο, βρέθηκε αυτό το καλοκαίρι εκτός ΟΑΚΑ, με την επιλογή του να μετακομίσει στην Ιαπωνία να προκαλεί μία κάποια αίσθηση, ενώ και ο -επιεικώς- αδιάφορος Wesley Johnson δεν θα βρίσκεται, ευτυχώς, τη φετινή χρονιά στο ρόστερ του «Τριφυλλιού». Ο Κώστας Παπαδάκης, τέλος, δόθηκε δανεικός στην ομάδα της Λάρισας, όπου και θα αγωνίζεται τη φετινή σεζόν.
Στον αντίποδα, ο Κουβανός πρώην άσσος της ΑΕΚ και, για λίγο, της ΤΣΣΚΑ, Howard Sant-Roos επέστρεψε στη χώρα μας για λογαριασμό του «Τριφυλλιού», ενώ ο Λεωνίδας Κασελάκης εξαργύρωσε τις καλές σεζόν που είχε αλλά και την ανοδική του πορεία τα τελευταία χρόνια με τα χρώματα του Προμηθέα και μετακόμισε και αυτός στην Αθήνα. Το «4άρι» που θα συμπλήρωνε τον Ντίνο Μήτογλου απασχόλησε έντονα αυτό το καλοκαίρι τον Παναθηναϊκό, με την επιλογή του Greg Whittington να μην προχωράει τελικά για διάφορους λόγους και τον Aaron White να έρχεται στην ομάδα παρά τη μέτρια έως κακή περσινή του χρονιά, μισή με τη φανέλα της Μιλάνο και μισή στην Τενερίφη. Τέλος, στο ρόστερ παρέμεινε ο Νίκος Περσίδης που θα παλέψει και αυτός για κάποια λεπτά συμμετοχής στη BasketLeague και στο κύπελλο.
Στους ψηλούς, τώρα, μοναδική αλλαγή η επιστροφή του Zach Auguste μετά από δύο χρονιές στη Γαλατάσαραϊ στη θέση του Jacob Wiley που επέστρεψε και αυτός με τη σειρά του στην Ισπανία και στην Γκραν Κανάρια, ομάδα από την οποία ήρθε πέρσι στους «Πράσινους». Ο Ιαν Βουγιούκας, επίσης, αποχώρησε τον Ιούλιο για να ...επιστρέψει τελικά μέσα Σεπτέμβρη μετά την όχι και τόσο καλή, αμυντικά και επιθετικά, εικόνα των ψηλών της ομάδας στα φιλικά προετοιμασίας.
Κάθε ρόστερ είναι ένα παζλ και πάμε να δούμε αναλυτικά τα κομμάτια που διάλεξε ο Γιώργος Βόβορας για να το συμπληρώσει. Ξεκινώντας από την γραμμή των guards, βλέπουμε ότι από τον φετινό Παναθηναϊκό λείπει ξεκάθαρα το playmaking. O Jackson, είναι ένας scoring point guard και το στοιχείο που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η άμεση εκτέλεση, το καλό του τρίποντο μετά από ντρίπλα και το pull up σουτ. Δεν είναι κακός δημιουργός, όμως λόγω ύψους σε δυναμικά hedge out ή σε παγίδες που του γίνονται δυσκολεύεται να δει την πάσα και υποπίπτει εύκολα σε λάθη. Σε αυτά τα πρώτα ματς, ο τεχνικός του «Τριφυλλιού» δείχνει να θέλει να τον βάλει να σκεφτεί περισσότερο την πάσα, καθώς δεν τον έχουμε δει να παίρνει πολλές προσπάθειες και ως τώρα φαίνεται πως δυσκολεύεται να προσαρμοστεί σε αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού.
Ο Sant-Roos, από την άλλη, φέρνει στην γραμμή των guards σκληράδα, μέγεθος και πολύ καλή άμυνα σε όλες τις περιφερειακές θέσεις. Ο Παναθηναϊκός έχει ξεκαθαρίσει ότι θα τον χρησιμοποιήσει σαν PG, όμως η αλήθεια είναι ότι δεν είναι τέτοιος. Σίγουρα μπορεί να βοηθήσει και σε αυτό τον τομέα του παιχνιδιού, περισσότερο όμως σε ειδικές καταστάσεις και για συγκεκριμένα λεπτά. Η ανταπόκριση σε αυτό το ρόλο που προορίζεται είναι ένα μεγάλο στοίχημα για τον Παναθηναϊκό, που εν πολλοίς θα κρίνει το πόσο μακριά θα φτάσει στη φετινή διοργάνωση. Μέχρι στιγμής δείχνει ότι δυσκολεύεται ενίοτε στο κατέβασμα της μπάλας όταν δέχεται πίεση καθώς το ball handling του είναι μεν καλό, αλλά όχι στο επίπεδο που θα πρέπει για έναν βασικό PG ομάδας Euroleague. Ο τρίτος στην ιεραρχία, θεωρητικά, είναι ο Γιώργος Καλαϊτζάκης. Εδώ οι «πράσινοι» θα πρέπει να κερδίσουν αυτό το στοίχημα, καθώς ο 21χρονος άσσος έχει πολλά στοιχεία τα οποία μπορούν να τον εξελίξουν σε ένα σπουδαίο παίκτη. Περιμένουμε και ευχόμαστε να τον δούμε να πατάει παρκέ αρκετά λεπτά στην BasketLeague και, ανάλογα την εξέλιξη του, να πάρει χρόνο συμμετοχής και στην Euroleague.
Στην θέση «2» προφανώς και κυριαρχεί ο Nemanja Nedovic. Ο Σέρβος θα είναι το alpha dog του Τριφυλλιού και ήδη στην pre-season ήταν απολαυστικός και μας έδωσε μια γεύση από τι θα παρακολουθήσουμε. Τα πατήματα του δείχνουν καλά, όπως και το επίπεδο αθλητικότητάς του αφού δεν φοβάται να πάει στην επαφή τελειώνοντας τις φάσεις. Η μόνη ευχή στο στρατόπεδο των Πρασίνων είναι να μείνει υγιής καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν.
Ο Marcus Foster ξεχωρίζει για την ταχυδυναμική του και για το πόσο καλά τελειώνει τις φάσεις όταν επιδιώκει με ντράιβ την επαφή με τον αντίπαλο. Το μακρινό σουτ του είναι αξιοπρεπές, ενώ average είναι και το pull up σουτ του. Ο Αμερικανός στις πρώτες του εμφανίσεις με τα πράσινα είναι ιδιαίτερα οικονομικός όσον αφορά τις προσπάθειες του και δεν εκβιάζει το σουτ. Έχει πολλά περιθώρια εξέλιξης και το πρώτο δείγμα είναι θετικό. Έχει να διανύσει πολλά χιλιόμετρα σε επίπεδο Euroleague βέβαια, καθώς δυσκολεύεται στον χειρισμό της μπάλας υπό πίεση και υποπίπτει σε λάθη.
Ο Λευτέρης Μποχωρίδης επέστρεψε σε γνώριμα λημέρια και ο Παναθηναϊκός περιμένει από αυτόν να είναι σκληρός και μαχητικός στην άμυνα κάθε λεπτό που θα πατάει στο παρκέ. Στην BasketLeague μπορεί να δώσει βοήθειες και στον άσσο (εξάλλου έχει μάθει να παίζει περισσότερο με την μπάλα στα χέρια), κάτι που δύσκολα θα μπορέσει στην Euroleague, καθώς ο χειρισμός του δεν δείχνει να έχει βελτιωθεί ιδιαίτερα για αυτό το επίπεδο.
Στο «3» δεσπόζει η παρουσία του Ιωάννη Παπαπέτρου. Ο αρχηγός του Τριφυλλιού δείχνει έτοιμος να αναλάβει ευθύνες και έχει την πνευματική ικανότητα να το κάνει. Έχει δουλέψει σκληρά στην off season κάτι που φαίνεται στο κορμί του και μόλις αρχίσει και παίρνει ρυθμό μέσα από τα παιχνίδια θα είναι εκ των πρωταγωνιστών σε άμυνα και επίθεση. Στα πρώτα ματς έχουμε δει τον Βόβορα να τον χρησιμοποιεί και στο «4», σε ειδικά σχήματα και έχει ανταποκριθεί άψογα.
Ο Λεωνίδας Κασελάκης, ήρθε να τον συμπληρώσει στην θέση. Εδώ οι Πράσινοι ίσως ήθελαν κάτι διαφορετικό, όπως έναν καλό spot shooter και off ball παίκτη, όμως, τόσο η ανάγκη για Έλληνες όσο και το μικρό budget, έφεραν στο ΟΑΚΑ τον Έλληνα forward. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα παλέψει κάθε λεπτό για την θέση του στο παρκέ και θα προσδώσει σκληράδα και μαχητικότητα στο ρόστερ.
Στο «4» έχουμε τους Ντίνο Μήτογλου, Aaron White και Ben Bentil. Ο Ντίνος έχει φέτος την ευκαιρία να κάνει το βήμα παραπάνω στη καριέρα του και από ένας παίκτης του rotation, να γίνει ένας παίκτης σημαντικός. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να βελτιώσει και να σταθεροποιήσει το σουτ του, κάτι που οι πράσινοι το 'χουν μεγάλη ανάγκη. Ο Βόβορας σε κοντά και αθλητικά σχήματα τον χρησιμοποιεί αρκετά και στο «5», όπου θα χρειαστεί το τρίποντο του σε pop out καταστάσεις για να ανοίγει το γήπεδο. Η βελτίωση, επίσης, στα τελειώματα κάτω από το καλάθι είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη καθώς δεν είναι λίγες οι φορές όπου και πέρσι και στα έως τώρα φιλικά, τελειώνει αρκετά άτσαλα κάποιες ωραίες, κατά τ' άλλα, ενέργειες.
Ο Aaron White, αν είναι ο παίκτης που είδαμε πριν δύο χρόνια στην Ζάλγκιρις, τότε ο Παναθηναϊκός θα 'χει πετύχει διάνα με την απόκτηση του. Είναι πολύ αθλητικό παιδί, καλός ριμπάουντερ, παίζει αρκετά above the rim και μπορεί να βοηθήσει πολύ και στις άμυνες με αλλαγές, ενώ έξω από την γραμμή των 6,75μ. είναι απλά decent. Όλα αυτά εφόσον παρουσιάσει το καλό του πρόσωπο και όχι αυτό που είδαμε πέρσι στο Μιλάνο και μετέπειτα στην Τενερίφη. Ο Bentil, από την άλλη, δείχνει να έχει δουλέψει καλά στην pre-season. Έχει βελτιώσει το παιχνίδι με πλάτη αλλά στο σουτ παραμένει ασταθής. Ο Γκανέζος χρήζει εμπιστοσύνης καθώς φαίνεται ακόμα διστακτικός στις προσπάθειες του. Έχει αρκετά καλά στοιχεία και φέτος είναι η ευκαιρία του να κάνει το ξεπέταγμα. Ο coach δείχνει να τον πιστεύει και αν βελτιώσει λίγο τις τοποθετήσεις του στην άμυνα θα είναι μια πολύτιμη μονάδα για τους Πράσινους.
Στους centers τώρα, ο σύλλογος ποντάρει για μια ακόμη χρονιά στον Γιώργο Παπαγιάννη. Ο Έλληνας ψηλός δούλεψε και αυτός αρκετά πριν ξεκινήσουν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις κάτι που φαίνεται και από το γεγονός ότι είναι εμφανώς αδυνατισμένος. Θα πρέπει βέβαια σιγά σιγά να βάλει και λίγο μυϊκό όγκο, καθώς είναι απαραίτητο για την θέση. Το πρόβλημα του Παπαγιάννη είναι σίγουρα το μυαλό του. Ένας παίκτης που έχει όλα τα προσόντα ώστε να γίνει dominant εξακολουθεί να είναι διστακτικός και σαν να μην πιστεύει στις δυνάμεις του. Θα πρέπει να βελτιώσει το positioning στα ριμπάουντ, να τελειώνει τις φάσεις κάτω από το καλάθι δυναμικά και να είναι συγκεντρωμένος αμυντικά. Έχει το σουτάκι από τα 5 μέτρα, κάτι που είναι μεγάλο πλεονέκτημα για τέτοιου είδους ψηλό. Αμυντικά έχει θέματα στο pick and roll και στα πλάγια βήματα, ενώ «τσιμπάει» συχνά στις προσποιήσεις. Γενικά το πρόβλημα του Παπαγιάννη είναι περισσότερο πνευματικό και φέτος καλείται να το λύσει για να βοηθήσει την ομάδα του.
Ο Zach Auguste επέστρεψε στο ΟΑΚΑ μετά από ένα διετές καλό πέρασμα στην Γαλατάσαραϊ. Ο Ελληνοαμερικάνος είναι σαφώς βελτιωμένος από την τελευταία φορά που τον είδαμε με τα πράσινα. Είναι πολύ καλός ριμπάουντερ, καλός finisher πάνω από τη στεφάνι και έχει βελτιώσει πολύ το παιχνίδι του με πλάτη, ενώ στα μέχρι τώρα φιλικά έχει και πολύ καλά «βυθίσματα» στη ρακέτα στα pick and rolls που στήνονται.
Αμυντικά, όμως, έχει παρόμοια ζητήματα με τον Παπαγιάννη και παραμένει εν γένει επιπόλαιος και «χαμένος» πολλές φορές. Τέλος, με την τελευταία προσθήκη του Ίαν Βουγιούκα, ο Βόβορας θέλει να λύσει ένα πρόβλημα στο κομμάτι της δημιουργίας μέσα από τη ρακέτα και να ενισχύσει το παιχνίδι με πλάτη. Βέβαια, περισσότερο ανάγκη είχε η ομάδα αθλητικά στοιχεία, όμως οι οικονομικές δυνατότητες ήταν ξεκάθαρα περιορισμένες.
Εν κατακλείδι, η φετινή προσπάθεια του Παναθηναϊκού θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη, πράγμα λογικό καθώς η ομάδα έχει ένα από τα μικρότερα budget στην διοργάνωση, αν όχι το μικρότερο. Ο coach Βόβορας καλείται να βελτιώσει και να πάρει ό,τι περισσότερο μπορεί από αυτό το σύνολο. Δομικά προβλήματα υπάρχουν και το κυριότερο, κατά την άποψη μας, είναι σε ένα πολύ βασικό κομμάτι του σύγχρονου μπάσκετ, το pick and roll. Οι Πράσινοι είχαν ανάγκη πιο αθλητικούς παίκτες στη θέση «1» και στη θέση «5». Από την άλλη, για να τα λέμε όλα, η σύνθεση στη θέση του Shooting Guard μοιάζει αρκετά ικανοποιητική, με τους Nedovic και Foster να δίνουν στοιχεία που έλειπαν τα προηγούμενα χρόνια από την ομάδα και όντας μάλιστα άκρως οικονομικοί για την ομάδα αφού και οι δύο μαζί κόστισαν, με βάση όσα γράφτηκαν, όσο το συμβόλαιο του Νίκου Παππά! Ο νεαρός τεχνικός, πάντως, καλείται να βρει λύσεις στα προβλήματα που φαίνεται να υπάρχουν και σίγουρα θα χρειαστεί υπομονή και μεγάλη πίστωση χρόνου ώστε να δούμε που θα καταφέρει να φτάσει.
Δεν χωρά αμφιβολία πως στο φετινό, ανανεωμένο ρόστερ των Πράσινων ο παίκτης που αναμένεται να κάνει τη διαφορά, κάτι που εξάλλου φάνηκε και στην pre-season, δεν είναι άλλος από τον Nemanja Nedovic. Ο Σέρβος σκόρερ μετακόμισε φέτος στο ΟΑΚΑ μετά από δύο μέτριες (κυρίως η περσινή), είναι η αλήθεια, χρονιές στο Μιλάνο, που αντιμετώπισε συχνά πυκνά προβλήματα τραυματισμών εξ' ου και οι μόλις 32 συμμετοχές (με κάτω από 20 λεπτά κατά μ.ο.) στους 57 αγώνες των Ιταλών την προηγούμενη διετία στη EuroLeague.
Παρόλα αυτά, η κλάση και η ποιότητα του είναι αδιαμφισβήτητες και στον Παναθηναϊκό πραγματοποίησαν ένα ιδανικό deal ντύνοντας στα πράσινα έναν παίκτη που, αν καταφέρει να μείνει υγιής, αποτελεί μεταγραφή από το «πάνω ράφι». Το Τριφύλλι, λοιπόν, προσέθεσε στην επιθετική του «φαρέτρα» του έναν σκόρερ ολκής, με τον Σέρβο να είναι ικανός να τα βάζει από παντού, αφού συχνά, όπως είδαμε και στα πρώτα παιχνίδια της χρονιάς, δεν διστάζει να «πυροβολεί» πολύ πίσω και από τα 6,75μ. Το μεγάλο του, δηλαδή, range και το ότι θα τραβά τον αμυντικό πάνω του θα βοηθήσει αρκετά στο άνοιγμα επιπλέον χώρων άρα στην καλύτερη κίνηση επιθετικά της μπάλας. Ο Nedovic, παρόλα αυτά, δεν είναι απλά ένας καλός σουτέρ. Διαθέτει το πλήρες πακέτο ενός μεγάλου σκόρερ που μπορεί να σκοράρει τόσο από μακρινή απόσταση όσο και από μεσαία, ενώ, όπως είδαμε και στα φιλικά και το ελληνικό SuperCup, δεν διστάζει ή μάλλον καλύτερα επιδιώκει αρκετά το ντράιβ και δεν φοβάται τις επαφές ακόμα και κόντρα σε γρήγορους και αθλητικούς ψηλούς.
Όπως μπορείτε να δείτε και στο παρακάτω βίντεο, το άψογο dribbling με τη γρήγορη αλλαγή κατεύθυνσης, σε λίγα μάλιστα τετραγωνικά, τον καθιστούν ικανό να σπάει δυναμικά το σκριν και η εξαιρετική τοποθέτηση του σώματος σε συνδυασμό με τα καλά τελειώματα οδηγούν σε τέτοιες φάσεις:
Πέρα από αυτά, όμως, ο Σέρβος ...Steph Curry (όπως τον έλεγαν στους Γουόριορς) δεν είναι ο παίκτης που θα κοιτάξει μόνο να δημιουργήσει για τον εαυτό του αλλά θα προσπαθήσει να συμβάλλει και ο ίδιος στη συνολικότερη δημιουργία της ομάδας, έχοντας την ικανότητα δηλαδή να βλέπει και να αξιοποιεί τους ελεύθερους συμπαίκτες του. Προφανώς και δεν μιλάμε, βέβαια, για τον κλασσικό playmaker αλλά για έναν καλό πασέρ που όπως έχει δείξει και από τις προηγούμενες χρονιές μπορεί ως ένα επίπεδο να βελτιώσει μία από τις πρωταρχικές αδυναμίες του φετινού πράσινου ρόστερ. Η καλύτερη (και) δημιουργικά χρονιά του ήταν αυτή με τη φανέλα της Μάλαγα το 2017-18 που και είχε και την καλύτερη αναλογία στον τομέα ασσίστ/λαθών με 4.8 τελικές πάσες για 2.2 λάθη στη EuroLeague, σε ένα πλαίσιο επίθεσης, πάντως, που γενικά τον ευνοούσε και ήταν έτσι φτιαγμένο για να αναδείξει όλα τα προτερήματά του. Η τάση του στο λάθος, βεβαίως και ενυπάρχει, ειδικά αν αναλογιστούμε το πλήθος των κατοχών που περνάνε και θα περνάνε από τα χεριά του, ενώ στο τουρνουά στο Κάουνας, κυρίως, έδειξε να δυσκολεύεται να σπάσει τις παγίδες ψηλά και να μη διώχνει την μπάλα γρήγορα από τα χέρια του. Παρόλα αυτά τέτοιες φάσεις, όπως η παρακάτω, μάλλον θα τις βλέπουμε συχνά:
Όπως κάθε μεγάλος σκόρερ, έτσι και ο Nedovic δεν θα είναι λίγες φορές που ίσως «εκβιάζει» κάποιες παραπάνω προσπάθειες και αυτό θα οδηγεί και σε λάθη ή κακές επιθέσεις, ενώ στην άμυνα δεν είναι ο παίκτης που ...κλέβει και δείχνει μέχρι τώρα πολύ καλή διάθεση και στο να κυνηγήσει τον παίκτη του αλλά και να βάλει το κορμί του. Σίγουρα, δεν είναι κάτι παραπάνω από απλά τίμιος αμυντικός αλλά δεν είναι και αυτός που θα προσπαθήσει να κερδίσει ανάσες και αντοχές για την επίθεση, αφήνοντας ξεκρέμαστη την ομάδα του πίσω.
Καθώς φαίνεται, πάντως, ο coach Βόβορας προσπαθεί να στήσει όλη την επιθετική λειτουργία της ομάδας γύρω από τον Σέρβο άσο κάτι που φαντάζει απολύτως φυσιολογικό και με τον πρώην παίκτη της Μιλάνο να βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που αποτελεί αναντίρρητα το νούμερο 1 δεν θα μας κάνει κάποια εντύπωση να πραγματοποιήσει χρονιά, εφόσον όλα πάνε καλά, ανάλογης, γιατί όχι και ανώτερης, της καλύτερης της καριέρας του. Συμπερασματικά, δεν θα ήταν, θεωρούμε, υπερβολή να πούμε πως αν βγάλουμε τον Nedovic από το φετινό, πράσινο ρόστερ τότε ίσως να μη μιλούσαμε για ένα ρόστερ επιπέδου EuroLeague. Επομένως, λογικό είναι να ...πιάνεται η καρδιά των φίλων του Παναθηναϊκού κάθε φορά που θα τον βλέπουν στο έδαφος ή να μην πατάει καλά. Πάντως, κλείνοντας, ο Παναθηναϊκός φέτος θα φτάσει εκεί που θα τον οδηγήσει ο Σέρβος.
Μπορεί ο Ιωάννης Παπαπέτρου να μοιάζει και να είναι, στην καλύτερη φάση της καριέρας του και σίγουρα να αποτελεί έναν από τους 2-3 κομβικότερους παίκτες, όντας μάλιστα και αρχηγός πλέον, στο φετινό ρόστερ του Παναθηναϊκού, συνεχίζοντας από όσο φαίνεται την ανοδική πορεία που έχει τα τελευταία χρόνια και προσθέτοντας συνεχώς νέα στοιχεία στο παιχνίδι του ή βελτιώνοντας ήδη υπάρχοντα, με την πολύτιμη προσφορά του στην ομάδα τη φετινή σεζόν να φαίνεται δεδομένη, αλλά η προσθήκη του Howard Sant-Roos φαντάζει, στα δικά μας μάτια, ως αυτή που θα αποτελέσει το «κλειδί» για τη φετινή πορεία των Πράσινων και για διάφορους, μάλιστα, λόγους.
Ο Κουβανός πρώην παίκτης της ΑΕΚ μετακόμισε στους Πράσινους στο peak της καριέρας του (και μάλλον κάπως απρόσμενα) και φάνηκε πως ήρθε να αποτελέσει τη ...συνδετική κόλλα, ιδίως αμυντικά, σε ένα ρόστερ που, κατά τα άλλα, έχει χτυπητές αδυναμίες εκεί, μιας και έχει την ικανότητα να μαρκάρει ουσιαστικά από το «1» ως το «4», όντας μακρύς, αθλητικός και με αρκετά καλές τοποθετήσεις, τόσο περιφερειακά όσο και στη ρακέτα. Η προσθήκη του, επίσης, θα βοηθήσει επιθετικά στη δημιουργία διάφορων ευέλικτων σχημάτων, μιας και μπορεί να αγωνιστεί από το «1» ως το «3» σε διάφορες εκδοχές (πχ Foster για λίγο στο «3», μαζί με τον Κουβανό και τον Nedovic ή όταν «κατεβαίνει» ο ίδιος στο «3» να έχει δίπλα του τον Παπαπέτρου στο «4»), κάτι που σίγουρα λύνει τα χέρια του Γιώργου Βόβορα που μπορεί να παραθέσει 5άδες με τέτοια πολυμορφία.
Το πρόβλημα, πάντως, εδώ έγκειται στο γεγονός πως τελικά ο Sant-Roos και με το ρόστερ πλήρως ολοκληρωμένο ήρθε για να καλύψει, μαζί με τον Jackson τελικά, τη θέση του point guard. Ο Κουβανός σίγουρα είναι ικανός να μεταφέρει ικανοποιητικά την μπάλα στο επιθετικό μισό «κουβαλώντας» τη με σχετική ασφάλεια (το έκανε εξάλλου λίγο τόσο στην ΑΕΚ όσο και στην ΤΣΣΚΑ) αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για παίκτη που θα μπορέσει να κουβαλήσει την ομάδα από τη θέση «1», πόσο μάλλον όταν ο έτερος PG είναι ο Pierre Jackson, δηλαδή ένας καθαρά scoring first παίκτης.
Για αυτό δεν ευθύνεται, βέβαια, ο ίδιος αλλά η αλήθεια είναι, με την ελάχιστη εικόνα που έχουμε, το πείραμα «Sant-Roos ως άσσος» δεν δείχνει, σε αυτή τη φάση, να περπατάει ιδανικά. Η εγγενής αδυναμία του στο μακρινό σουτ θα έχει πολύ συχνά ως αποτέλεσμα αυτό που είδαμε κόντρα στο Περιστέρι, δηλαδή να παίζεται μονίμως under από την άμυνα και να μην μπορεί να εκμεταλλευτεί το δυναμικό και γρήγορο πρώτο του βήμα (που του δίνει μεγάλο πλεονέκτημα στα ντράιβς) και την καλή επαφή που έχει σε φάσεις ψηλά και κοντά στο καλάθι. Επιπλέον, στα λίγα λεπτά που αγωνίστηκε ως «3» (με τον Παπαπέτρου στο «4»), κυρίως κόντρα στην ΑΕΚ, έδειξε πως εκεί είναι πραγματικά η θέση του, με τη συνολική επιθετική λειτουργία της ομάδας να είναι σαφώς καλύτερη, την μπάλα να μην κολλάει και τον ίδιο να βγάζει και κάποια στοιχεία facilitator που ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη στο «3». Σίγουρα θα τον βλέπουμε κυρίως ταυτόχρονα με τον Nedovic στο παρκέ αλλά νομίζουμε πως και η συνύπαρξή του με τον Παπαπέτρου στην ίδια 5άδα θα βοηθήσει το Τριφύλλι και στις δύο πλευρές του γηπέδου.
Αν, λοιπόν, βάλουμε όλα αυτά μαζί στο «μίξερ» γίνεται, νομίζουμε, κατανοητό γιατί η αγωνιστική παρουσία αλλά και ο ρόλος που θα έχει στην ομάδα ο Κουβανός άσος θα αποτελέσουν κλειδί πρωτίστως για τη φετινή εικόνα αλλά και συνολικά για την πορεία της ομάδας του Γιώργου βοβορα.
Δύσκολη κατηγορία είναι η αλήθεια, ειδικά για τον φετινό Παναθηναϊκό, με την άποψή μας να μοιράζεται μεταξύ του ...φαβορί Ντίνου Μήτογλου και του αουτσάιντερ Γκανέζου PF Ben Bentil, με τα δύο «4άρια» του Τριφυλλιού, πάντως, να αναμένεται να έχουν αναβαθμισμένο ρόλο συγκριτικά με την περσινή χρονιά.
Ο DeShaun Thomas, που αποτελούσε το βασικό PF της ομάδας την τελευταία διετία αποχώρησε από το ΟΑΚΑ και στη θέση του ήρθε ο Aaron White, μετά από μια όμως απογοητευτική σεζόν που πραγματοποίησε με τις φανέλες των Μιλάνο και Τενερίφη.
Παρόλα αυτά, τόσο ο Μήτογλου όσο και ο Bentil έχουν την εμπιστοσύνη του coach Βόβορα, με τον Έλληνα ψηλό να φαίνεται και σωστά, πως αποτελεί λύση και για το «5», θέση που από τη μια ο Παναθηναϊκός φαίνεται και φέτος να αντιμετωπίζει δυσκολίες και από την άλλη ο ίδιος με τα χαρακτηριστικά του (καλός ριμπάουντερ, άνοιγμα του γηπέδου με το τρίποντο) δίνει έξτρα ...υλικό για τη θέση. Εξάλλου, φέτος είναι η ευκαιρία του να αποδείξει πως μπορεί να σταθεί ως βασικός σε ομάδα EuroLeague, αφού δεν έχει κάποιον παίκτη μπροστά του στο rotation και από τον Παναθηναϊκό περιμένουν να πάρουν αρκετά από έναν παίκτη που και δουλευταράς είναι (κάνει πάντα πολύ καλή δουλεία στην offseason) αλλά και τα αγωνιστικά του χαρακτηριστικά είναι κρίσιμα για το παρόν και το μέλλον της ομάδας. Το ότι μπορεί να σταθεί επαρκώς τόσο στο «4» όσο και στο «5» τον καθιστούν ακόμα πιο πολύτιμο και αν βελτιώσει κάποιες από τις αδυναμίες του (τελειώματα κοντά στο καλάθι, τα πόδια του και την καμπύλη στο σουτ) τότε μπορεί να αποτελέσει έναν ψηλό που για χρόνια θα αποτελεί την κύρια επιλογή της ομάδας σε αυτές τις θέσεις.
Από την άλλη, τώρα, ο Bentil φαίνεται πως υπό την καθοδήγηση του coach Βόβορα θα έχει πολύ παραπάνω από τον συμπληρωματικό ρόλο που είχε πέρσι στο ρόστερ και φέτος είναι η ευκαιρία να καθιερωθεί και να γίνει πιο γνωστός στο επίπεδο της EuroLeague. Ο Γκανέζος φέρνει σκληράδα από τον πάγκο, καλό ριμπάουντ, ενώ και επιθετικά μπορεί να προσφέρει τόσο με πλάτη (όπου ο Παναθηναϊκός έχει θέμα στο κομμάτι του post) όσο και από μακριά, αρκεί να σταθεροποιήσει (κι αυτός) το σουτ του έξω από τα 6,75μ. Σίγουρα, η παρουσία του White θα του κόψει χρόνο, από την άλλη όμως η χρησιμοποίηση του Ντίνου στο «5» τον καθιστά κι αυτόν υπερχρήσιμο στο φετινό ρόστερ. Μόνο τυχαίο, εξάλλου, δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός πως ο Bentil αποτέλεσε τον μοναδικό ξένο που έμεινε στην ομάδα από το περσινό ρόστερ. Φέτος, θα έχει την ευκαιρία λοιπόν να κάνει το δικό του (έστω και μικρό) step-up στη διοργάνωση, ένα step-up που το χρειάζεται τόσο ο ίδιος για την καριέρα του όσο και ο Παναθηναϊκός.
Το σίγουρο, πάντως, είναι πως το δίδυμο Bentil-Μήτογλου στις δύο θέσεις των ψηλών μπορεί να το δούμε αρκετά συχνά (ο coach Βόβορας το είχε χρησιμοποιήσει αρκετά και στα δύο περσινά ματς που ανέλαβε ως υπηρεσιακός σε Κάουνας και Μόναχο) και παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα play με την καταλυτική συνεισφορά και των δύο στην επίθεση της ομάδας:
Γιώργος Βόβορας, λοιπόν, ο εκλεκτός για τον πάγκο του Τριφυλλιού φέτος, κάτι που μάλλον αποτελούσε κοινό μυστικό μετά και την αποχώρηση του Rick Pitino πέρσι τον Μάρτιο, ουσιαστικά. Ο 43χρονος Έλληνας προπονητής αναλαμβάνει για πρώτη φορά στην καριέρα του ομάδα αυτού του επιπέδου ως head coach (είχε αναλάβει το ΑΠΟΕΛ το 2015-16) και μάλιστα όχι απλά μια ομάδα EuroLeague αλλά ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ σε μια περίεργη και δύσκολη, όμως, συγκυρία για τον ίδιο το σύλλογο.
Η αδιάλειπτη παρουσία αλλά κυρίως το έργο του Έλληνα τεχνικού στον πάγκο του Τριφυλλιού ως βοηθός από το 2016 έως σήμερα, μαζί με τη διετία 2012-2014, σε συνδυασμό με τα καλύτερα λόγια που έχουν μιλήσει για αυτόν όλοι όσοι πέρασαν ως πρώτοι προπονητές τα τελευταία χρόνια, από τον Xavi Pascual ως και τον Rick Pitino, σίγουρα μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθούν και θεωρούμε πως ο Βόβορας, δεδομένων και των συνθηκών, άξιζε και με το παραπάνω την ευκαιρία που πήρε. Ο Βόβορας έχει, βέβαια, μια μικρή εμπειρία από κοουτσάρισμα της ομάδας τα τελευταία χρόνια ως πρώτος αφού ήταν υπηρεσιακός προπονητής σε τέσσερα παιχνίδια EuroLeague, έχοντας δύο ήττες (σε Μόσχα κόντρα στην ΤΣΣΚΑ πριν έρθει ο Pascual και με Μιλάνο εντός μόλις έφυγε ο Ισπανός) και δύο νίκες (πέρσι στη «διαβολοβδομάδα» και οι δύο εκτός, σε Κάουνας και Μόναχο). Άλλο, ωστόσο, να είσαι προπονητής για ένα δύο ματς και άλλο, σίγουρα, να τρέχεις εξ ολοκλήρου την ομάδα έχοντας και την απόλυτη ευθύνη για το recruiting.
Το νέο διοικητικό σχήμα του Τριφυλλιού με τους Τριαντόπουλο, Αλβέρτη και Διαμαντίδη μπορεί να μην είχε την οικονομική άνεση των προηγούμενων χρόνων και η ομάδα να δυσκολεύτηκε στην προσέλκυση παικτών από παραπάνω «ράφι», η εμπιστοσύνη όμως που του έδειξαν και το «εν λευκώ» που ουσιαστικά είχε στην επιλογή των μεταγραφικών στόχων (μέσα στο διαθέσιμο budget πάντα) χωρίς ...άνωθεν παρεμβάσεις δίνουν τη δυνατότητα στο νεαρό τεχνικό να δουλέψει μέσα σε ένα ιδανικό περιβάλλον και να αποδείξει αυτό που πολλοί πιστεύουν εδώ και κάποια χρόνια. Ότι, δηλαδή, μπορεί να σταθεί ως πρώτος στο επίπεδο της EuroLeague. Ακόμα, μάλιστα και το γεγονός πως το ΟΑΚΑ θα είναι κλειστό λόγω πανδημίας μάλλον μόνο ως θετικό μπορεί να είναι για τον ίδιο, αφού θα έχει την ευκαιρία να δουλέψει ήρεμα και χωρίς τυχόν γκρίνιες και μουρμούρες που πιθανόν να υπήρχαν σε κάποια, λογικά, αρνητικά αποτελέσματα στο ξεκίνημα, σε ένα ΟΑΚΑ που η αλήθεια είναι πως περισσότερο «τοξικό» παρά «κάστρο» φαντάζει τα τελευταία δύο χρόνια.
Από την άλλη, πάντως, ο coach φέρει μία κάποια ευθύνη (όση του αναλογεί βέβαια αφού προφανώς δεν μπορούσε να κρατήσει τον Καλάθη πχ και αυτός έφερε τον Jackson) για τη στελέχωση του ρόστερ καθώς, όπως είδαμε και παραπάνω, παρατηρείται έλλειψη τόσο στο κομμάτι της αθλητικότητας όσο και σε αυτό των off-ball και spot-up shooter (ειδικά στους forwards), ενώ η προσθήκη του Jackson για βασικό χειριστή της ομάδας ή ακόμα και η -ακατανόητη ως ένα βαθμό- επιμονή στον Laprovittola φαίνεται πως μπορεί να αποβεί κρίσιμη για την εξέλιξη της χρονιάς για τους Πράσινους. Παρόλα αυτά πρέπει να υπάρξει από όλους υπομονή και αμέριστη στήριξη σε αυτό το νέο project που τρέχει από φέτος το Τριφύλλι αλλά και στον ίδιο τον προπονητή, στον οποίο πρέπει να δοθεί χώρος και χρόνος να δουλέψει ανεμπόδιστα δείχνοντας σε όλους μας την προπονητική του αξία.
- Χώρος και χρόνος στους ελπιδοφόρους Έλληνες παίκτες να κάνουν το step up
- Λιγότερη πίεση για το αποτέλεσμα
- Πολυμορφικά σχήματα
- Ευκαιρία σε παίκτες να επιστρέψουν στο ψηλότερο επίπεδο - επιλογές παικτών που μπορούν να αποδώσουν πολλά περισσότερα απ' όσο κοστίζουν
- Άμυνα-επίθεση στο pick and roll
- Έλλειψη καθαρών σουτέρ, ειδικά στο «3» και στο «4»
- Απουσία καθαρού playmaker
- Δημιουργία από όλες τις θέσεις / κακή αναλογία ασσίστ-λαθών
Σε ένα δυνατό τουρνουά έλαβαν μέρος οι «Πράσινοι» λίγο πριν την επίσημη έναρξη της χρονιάς, ενώ παράλληλα έδωσαν και κάποια μεμονωμένα φιλικά λίγο πριν την έναρξη της σεζόν. Ο νέος θεσμός του ελληνικού SuperCup και η απώλεια του πρώτου τίτλου της χρονιάς ολοκλήρωσαν, ουσιαστικά, την preseason για τους «Πράσινους» που πλέον προετοιμάζονται για την πρεμιέρα της EuroLeague στη Μόσχα κόντρα στη Χίμκι.
Στο πρώτο, λοιπόν, δυνατό φιλικό τεστ (δεν υπολογίζουμε τα προπονητικού χαρακτήρα φιλικά) ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε με 81-74 από τη Ζαλγκίρις, στο επίσημο τουρνουά του Κάουνας, βγάζοντας στην επιφάνεια αρκετές αμυντικές αδυναμίες αλλά κυρίως την έλλειψη δημιουργίας που παρατηρείται στο ρόστερ φέτος, με τις 15 ασσίστ για 15 λάθη να είναι χαρακτηριστικές. Οι Nedovic και Jackson τράβηξαν το «κουπί» εκτελεστικά έχοντας μαζί τους 40 από τους 74 πόντους της ομάδας αλλά και 8 από τις 15 τελικές πάσες (για 5 λάθη). Την επόμενη, οι «Πράσινοι», χωρίς τον Sant-Roos, επικράτησαν στον άτυπο μικρό τελικό του τουρνουά της Άλμπα με 118-102 στην παράταση (92-92 κ.δ.) έχοντας και πάλι κάκιστη αναλογία ασσίστ/λαθών (24 για 21) αλλά και τεράστια αμυντικά κενά, ξανά και φέτος, ειδικά στη θέση «5», με τον Thiemann των Βερολινέζων να πραγματοποιεί ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της ζωής του. Ο Marcus Foster, πάντως, πραγματοποίησε μεγαλειώδη εμφάνιση με 29 πόντους (4/5 δίπ., 7/9 τρίπ.) δείχνοντας μέρος των επιθετικών του δυνατοτήτων, ενώ άξιοι συμπαραστάτες στάθηκαν δίπλα του οι Nedovic και Παπαπέτρου που πέτυχαν από 19. Ο Auguste, τέλος, έδειξε κάποια θετικά δείγματα, μπροστά κυρίως, έχοντας 6/7 δίποντα για 12 πόντους αλλά και 7 -τα 4 επιθετικά- ριμπάουντ σε 18 λεπτά συμμετοχής.
Λίγες μέρες αργότερα οι «Πράσινοι» επικράτησαν της Λιέτουβους Ρίτας στο Βίλνιους με 75-67 με τον Nedovic να είναι ξανά πρώτος σκόρερ με 18 πόντους και τον coach Βόβορα να μοιράζει τον χρόνο συμμετοχής σε όλους τους παίκτες που είχε στη διάθεσή του δοκιμάζοντας διάφορα σχήματα και πεντάδες. Ακολούθησε η ήττα από την ΑΕΚ με 87-77 στο ΟΑΚΑ με τους Nedovic και Παπαπέτρου να έχουν 19 και 17 πόντους αντίστοιχα και όλους τους άλλους να κινούνται σε ρηχά, εκτελεστικά και όχι μόνο, νερά.
Στο πρώτο, τώρα, επίσημο ματς της χρονιάς, το Τριφύλλι, με πλήρη σύνθεση, παρουσιάστηκε κατώτερο των περιστάσεων βγάζοντας στο παρκέ όλες σχεδόν τις αδυναμίες του φετινού ρόστερ του και έχασε δίκαια από το Περιστέρι με 90-82. Κακές περιστροφές στην άμυνα, έλλειψη δημιουργίας, απελπιστικό -πλην Nedovic- μακρινό σουτ και μεγάλο πρόβλημα στο «5» είναι επιγραμματικά τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα του αγώνα για τον Παναθηναϊκό, με τον Σέρβο σκόρερ να είναι και πάλι αυτός που σήκωσε στις πλάτες του επιθετικά την ομάδα του έχοντας 18 πόντους με 4 τρίποντα, την στιγμή που ο Aaron White τελείωσε το ματς με 12, έχοντας μια κάποια συμπαθητική, για πρώτη φορά φέτος, παρουσία στο δεύτερο ημίχρονο της αναμέτρησης. Στον μικρό τελικό που ακολούθησε, οι «Πράσινοι» έδειξαν μία μικρή, σχετική βελτίωση επικρατώντας της ΑΕΚ με 79-73, με τους Nedovic (21π.) -ξανά- και Παπαπέτρου (15π.) να ξεχωρίζουν.
Με τα νέα, οικονομικά και διοικητικά, δεδομένα της ομάδας και τη νέα πραγματικότητα που αυτά έφεραν στις τάξεις του Παναθηναϊκού, κουβέντα για οποιονδήποτε αγωνιστικό στόχο φέτος μόνο ως άτοπη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Η συμμετοχή, δηλαδή, στα playoffs της διοργάνωσης φαντάζει αυτή την στιγμή κάτι παραπάνω από μακρινό όνειρο, κάτι που πάντως ουσιαστικά έγινε γνωστό και από τα χείλη των καθ' ύλη αρμόδιων (διοίκηση, coach, αρχηγός), ενώ και ο κόσμος μοιάζει να έχει επίγνωση του τι έχει να περιμένει φέτος.
Από την άλλη, η υγεία που -φαίνεται να- αποπνέει πια στο ΟΑΚΑ μπορεί να θεωρηθεί ως ένα κερδισμένο στοίχημα ετών και σίγουρα δεν πρέπει να περνά απαρατήρητο, με την ηρεμία να αποτελεί ζητούμενο, πάντως, κατά τη διάρκεια της χρονιάς και στα κάποια πιθανά άσχημα αποτελέσματα που λογικά θα έρθουν. Ο coach Βόβορας θα έχει την ευκαιρία να παρουσιάσει την πρώτη αμιγώς δική του δουλειά στο παρκέ, σε δύσκολες είναι η αλήθεια συνθήκες και έχει με το μέρος του τόσο μια διοίκηση που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως πρέπει να λειτουργεί μια ομάδα αλλά και την αμέριστη στήριξη αυτής. Η πρόοδος κάποιων κομβικών παιδιών (Μήτογλου, Παπαγιάννης) που ήδη αγωνίζονται χρόνια στην EuroLeague, η εξέλιξη των μικρών (Καλαϊτζάκης, Περσίδης) και το επόμενο βήμα κάποιων άλλων (Foster, Bentil, Auguste) που θα τους κατοχυρώσουν ως παίκτες EuroLeague μπορούμε να πούμε πως αποτελεί έναν από τους βασικούς στόχους της ομάδας για φέτος, ενώ μια ξεκάθαρη αλλά και συνεπής αγωνιστική κατεύθυνση, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων, θα πρέπει, θεωρούμε, να παραμένει ψηλά στο ...to-do-list του προπονητικού επιτελείου.
Δύσκολες βραδιές και βαριές ήττες είναι λογικό να υπάρξουν, πίστη και επιμονή σε ένα αμιγώς μπασκετικό πλάνο, όμως, που σε βάθος χρόνου θα αφήσει κάτι στέρεο πίσω του είναι αναμφίβολα σημαντικότερο από μια ακόμα παρουσία πχ στα playoffs της διοργάνωσης.
Υπομονή υπάρχει;
*Ευχαριστούμε τον καλό φίλο @BasketHead αλλά και την καλή μας @EuroLeague για τα tweets τους που συνέβαλλαν με τον τρόπο τους σε αυτό το αφιέρωμα.
Στον αντίποδα, το νέο διοικητικό σχήμα που ανέλαβε να «τρέξει» το φετινό project, με τα δύο εμβληματικά «τοτέμ» του Τριφυλλιού, τον Φραγκίσκο Αλβέρτη και φυσικά τον Δημήτρη Διαμαντίδη, να αναλαμβάνουν διοικητικές θέσεις σε συνεργασία με τον Παναγιώτη Τριαντόπουλο και νέο coach τον επί σειρά βοηθό προπονητή Γιώργο Βόβορα εγγυήθηκε μια όσο πιο ...ομαλή και αμιγώς μπασκετική λειτουργία εντός της ομάδας. Το budget μπορεί να μειώθηκε παραπάνω από το μισό και πλέον τα έξοδα να καθορίζονται αποκλειστικά από τα έσοδα αλλά στον αντίποδα φαίνεται να ξεκινάει μια νέα εποχή για τον σύλλογο, μακριά από τις γκρίνιες, τις μουρμούρες, τις κόντρες και τα λογής λογής αποκαρδιωτικά έως και εξευτελιστικά σκηνικά των τελευταίων ετών που σε καμία περίπτωση δεν τιμούσαν το μέγεθος αλλά και το πανευρωπαϊκό status της ομάδας.
Όλα αυτά (και άλλα πολλά), όμως, θα τα δούμε ακόμα αναλυτικότερα στις γραμμές που ακολουθούν.
Τι έκανε πέρυσι
Ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε την κουτσουρεμένη περσινή χρονιά στην έκτη θέση του πίνακα της EuroLeague έχοντας ρεκόρ 14 νίκες και 14 ήττες στα 28 παιχνίδια που έδωσε. Η σεζόν, παρότι ξεκίνησε με αρκετές ξανά προσδοκίες, ήταν μάλλον απογοητευτική με τους Πράσινους να αλλάζουν για ακόμα μία χρονιά προπονητή πριν τη μέση της χρονιάς, με τον Αργύρη Πεδουλάκη να αποχωρεί μετά την 8η αγωνιστική (4-4 ρεκόρ ως τότε) και την εντός έδρας ήττα από την Άλμπα (105-106 στην παράταση), τη δεύτερη μάλιστα στο ΟΑΚΑ σε τέσσερα ως τότε ματς. Με τον Γιώργο Βόβορα ως υπηρεσιακό το «Τριφύλλι» κατάφερε να περάσει από Κάουνας και Μόναχο στη «διαβολοβδομάδα» που ακολούθησε και η επιστροφή του Rick Pitino στον πάγκο έδωσε μια κάποια αισιοδοξία στους φίλους της ομάδας.
Η εικόνα, ωστόσο, ουσιαστικά δεν βελτιώθηκε ποτέ, με τις εγγενείς αμυντικές αδυναμίες του ρόστερ να καταστρέφουν κάθε τι θετικό που γινόταν (αν και όταν) μπροστά και τον ίδιο τον Αμερικανό προπονητή να μη δείχνει και ιδιαίτερη ζέση να αλλάξει την κατάσταση, μοιάζοντας αρκετές φορές από αδιάφορος έως και ακατανόητος στις επιλογές σχημάτων που δοκίμαζε. Το «διπλό» στη Μόσχα στις αρχές του 2020 (102-106 στην παράταση) ήταν ουσιαστικά το τελευταίο καλό παιχνίδι των Πράσινων την περσινή σεζόν, με το αντίστοιχο στο ΟΑΚΑ στο δεύτερο γύρο, στο τελευταίο όπως εξελίχτηκε η χρονιά με τη διακοπή της σεζόν λόγω covid, να μένει χαραγμένο στη μνήμη των φίλων της για αρκετό καιρό αφού περισσότερο η αποκαρδιωτική, σχεδόν αδιάφορη εικόνα παρά το τελικό σκορ (66-97) προκάλεσε μία μοναδική -για τα δεδομένα της τελευταίας 25ετίας- «γιούχα» κατά της ομάδας. Στην τελική, δηλαδή, το lockdown περισσότερο ανακούφιση έφερε παρά στενοχώρια στον κόσμο του «Τριφυλλιού» με βάση αυτά που έβλεπε στο παρκέ.
Εντός των τειχών, η χρονιά στο πρωτάθλημα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ λόγω της πανδημίας αλλά ο Παναθηναϊκός ...στέφθηκε πρωταθλητής έχοντας, σε όσα ματς διεξήχθησαν, 18 νίκες και 2 ήττες την στιγμή που στο Κύπελλο έφτασε μέχρι και τα προημιτελικά που δεν μπόρεσε να προσπεράσει το εμπόδιο του Προμηθέα και με την ήττα του 81-79 στην Πάτρα αποκλείστηκε από τη συνέχεια της διοργάνωσης.
Η μεταγραφή
Σε ένα καλοκαίρι που το budget της ομάδας κόπηκε κάτω από το μισό και όλοι είχαν συναίσθηση ότι έρχεται μια δύσκολη χρονιά χωρίς τις μεγάλες κινήσεις στο μεταγραφικό παζάρι, η έλευση του Nemanja Nedovic στην ομάδα ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα. Αν αυτό τώρα συνδυαστεί και με τα χρήματα που ακούγονται και γράφονται πως συμφώνησε ο Σέρβος γκαρντ τότε αναμφίβολα πρόκειται για τη μεταγραφή της χρονιάς για τους «Πράσινους». Η ποιότητα και η εκτελεστική δεινότητα του Nedovic είναι κάτι το αδιαμφισβήτητο και αν καταφέρει να μείνει υγιής σίγουρα θα αποτελέσει το νούμερο 1 επιθετικό όπλο της ομάδας αλλά, κυρίως, ένας από τους λόγους για χαμόγελα στη φετινή, δύσκολη χρονιά που έρχεται.
Τα προβλήματα που αντιμετώπιζε κάτι παραπάνω από συχνά ο Σέρβος γκαρντ, ειδικά τις δύο προηγούμενες χρονιές, δεν του επέτρεψαν να δείξει αυτά που μπορούσε στο Μιλάνο με τη φανέλα της Μιλάνο, με τον Nedovic να αγωνίζεται πέρσι σε 17 από τους 27 αγώνες της EuroLeague έχοντας κατά μ.ο., σε 16μισι λεπτά συμμετοχής, 7.9 πόντους (42,5% δίπ., 34,3% τρίπ., 82,9% β.), 1.2 ριμπάουντ και 1.7 ασσίστ για 1.2 λάθη στη χειρότερη στατιστικά χρονιά των τελευταίων χρόνων για τον ίδιο. Τη σεζόν 2018-2019, ο Σέρβος αγωνίστηκε μόλις στα μισά ματς (15 από τα 30) της διοργάνωσης έχοντας σε 23μισι λεπτά 11.5 πόντους (51.7% δίπ., 41.4% τρίπ., 80.6% β.), 2.5 ριμπάουντ και 2.7 τελικές πάσες για 2.1 όμως λάθη.
Πριν από αυτές, ωστόσο, είχε δύο γεμάτες χρονιές με τη φανέλα της Μάλαγα, όπου και του έδωσαν το εισιτήριο για το βήμα παραπάνω, με τη σεζόν 2017-18 να αποτελεί και την καλύτερη της καριέρας του στην υψηλότερη διοργάνωση της Ευρώπης με τον ίδιο να αγωνίζεται κατά 25 περίπου λεπτά κατά μ.ο. (σε 24 από τα 30 ματς της ομάδας του) και να έχει 16.8 πόντους, 2 ριμπάουντ, 4.8 ασσίστ για 2.2 λάθη και 16.7 μονάδες Index Rating δείχνοντας για τι είναι ικανός εφόσον παραμείνει υγιής και όντας το πρώτο «βιολί» της ομάδας. Την αμέσως προηγούμενη, επίσης, στο EuroCup πάντως, ο Σέρβος και αφού είχε χάσει τα οχτώ πρώτα ματς της regular season, ολοκλήρωσε τη χρονιά με το τρόπαιο της διοργάνωσης έχοντας (σε 16 ματς) 9.3 πόντους, 1.9 ριμπάουντ και 3.5 τελικές πάσες για 2.4 λάθη.
Ο Σέρβος έχει και ένα πέρασμα από το NBA τη σεζόν 2013-14 με τη φανέλα των Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς που και αγωνίστηκε σε 23 ματς πριν ...υποβιβαστεί στη θυγατρική της ομάδας του Σαν Φρανσίσκο (Σάντα Κρουζ Γουόριορς) όπου σε 17 συμμετοχές μέτρησε σχεδόν 14 πόντους, 2.5 ριμπάουντ και 4.2 ασσίστ κατά μέσο όρο.
Ήρθαν - Έφυγαν
Μεγάλες ανακατατάξεις υπήρξαν στο φετινό ρόστερ των «Πρασίνων», με πρώτη και καλύτερη, φυσικά, αυτή στον πάγκο της ομάδας που ο Rick Pitino δεν έχασε ευκαιρία και με την έναρξη σχεδόν του lockdown τον Μάρτιο και την επιστροφή του στις ΗΠΑ, έκλεισε άμεσα συμβόλαιο με το πανεπιστήμιο της Iona αποχωρώντας ουσιαστικά από τον πάγκο του Τριφυλλιού, με τον συνεργάτη του Γιώργο Βόβορα να παίρνει την ευκαιρία που έψαχνε ως head coach και έτσι να αναλαμβάνει για πρώτη φορά στην καριέρα του ομάδα ως πρώτος προπονητής.
Στα guards είχαμε ριζική ανανέωση για τους Πράσινους, με την αποχώρηση -φυσικά- του αρχηγού και ηγέτη της ομάδας Νικ Καλάθη για την Μπαρτσελόνα να δεσπόζει, την στιγμή που ο backup PG Tyrese Rice βρήκε βραχυχρόνιο συμβόλαιο ...εντός, όμως, ΟΑΚΑ στην ΑΕΚ για το Final 8 του FIBA Champions League, ενώ όλα έδειχναν πως θα αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Ο, άτυχος, πέρσι Γιάννης Αθηναίου που ουσιαστικά δεν φόρεσε ποτέ την πράσινη φανέλα μετακόμισε στο Περιστέρι, την στιγμή που τα «δυάρια» της ομάδας αποχώρησαν και αυτά, μετά από μια όχι και τόσο πετυχημένη χρονιά στην Αθήνα. Ο Jimmer Fredette επέστρεψε στους Καρχαρίες της Σανγκάης, αφού δεν βρήκε τα χρήματα ή τον ρόλο σε κάποια άλλη ομάδα της EuroLeague, ενώ ο Νίκος Παππάς βρήκε -κι αυτός- συμβόλαιο ενόψει Final 8 του FIBA Champions League στη Χαποέλ Ιερουσαλήμ, αφήνοντας το Κλειστό των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων μετά από εφτά χρονιά παρουσίας. Τέλος, μην ...ξεχάσουμε τον Andy Rautins που αποχώρησε και αυτός από το πράσινο ρόστερ και μέχρι στιγμής δεν έχει «κλείσει» σε κάποια ομάδα.
Στις θέσεις του ήρθαν οι Pierre Jackson, Λευτέρης Μποχωρίδης, Nemanja Nedovic και Marcus Foster με τον Γιώργο Καλαϊτζάκη που αρχικά φαινόταν πως θα αποχωρήσει από την ομάδα, να ανανεώνει τελικά για ακόμα δύο χρόνια και να παραμένει στο ρόστερ, με αναβαθμισμένο όπως φαίνεται ρόλο. Συμπληρωματικό ρόλο στην ομάδα θα έχει ο Νίκος Δίπλαρος, ο οποίος ήρθε για να βοηθήσει στις προπονήσεις στο διάστημα της προετοιμασίας αλλά τελικά κατάφερε, χάρη στην παρουσία του σε αυτές, να κερδίσει συμβόλαιο και να παραμείνει στο ρόστερ, ευελπιστώντας σε κάποιες συμμετοχές στις εγχώριες διοργανώσεις.
Αναφορικά με τους forwards, ο DeShaun Thomas, αφού για πρώτη φορά στην καριέρα του συμπλήρωσε διετία στον ίδιο σύλλογο, βρέθηκε αυτό το καλοκαίρι εκτός ΟΑΚΑ, με την επιλογή του να μετακομίσει στην Ιαπωνία να προκαλεί μία κάποια αίσθηση, ενώ και ο -επιεικώς- αδιάφορος Wesley Johnson δεν θα βρίσκεται, ευτυχώς, τη φετινή χρονιά στο ρόστερ του «Τριφυλλιού». Ο Κώστας Παπαδάκης, τέλος, δόθηκε δανεικός στην ομάδα της Λάρισας, όπου και θα αγωνίζεται τη φετινή σεζόν.
Στον αντίποδα, ο Κουβανός πρώην άσσος της ΑΕΚ και, για λίγο, της ΤΣΣΚΑ, Howard Sant-Roos επέστρεψε στη χώρα μας για λογαριασμό του «Τριφυλλιού», ενώ ο Λεωνίδας Κασελάκης εξαργύρωσε τις καλές σεζόν που είχε αλλά και την ανοδική του πορεία τα τελευταία χρόνια με τα χρώματα του Προμηθέα και μετακόμισε και αυτός στην Αθήνα. Το «4άρι» που θα συμπλήρωνε τον Ντίνο Μήτογλου απασχόλησε έντονα αυτό το καλοκαίρι τον Παναθηναϊκό, με την επιλογή του Greg Whittington να μην προχωράει τελικά για διάφορους λόγους και τον Aaron White να έρχεται στην ομάδα παρά τη μέτρια έως κακή περσινή του χρονιά, μισή με τη φανέλα της Μιλάνο και μισή στην Τενερίφη. Τέλος, στο ρόστερ παρέμεινε ο Νίκος Περσίδης που θα παλέψει και αυτός για κάποια λεπτά συμμετοχής στη BasketLeague και στο κύπελλο.
Στους ψηλούς, τώρα, μοναδική αλλαγή η επιστροφή του Zach Auguste μετά από δύο χρονιές στη Γαλατάσαραϊ στη θέση του Jacob Wiley που επέστρεψε και αυτός με τη σειρά του στην Ισπανία και στην Γκραν Κανάρια, ομάδα από την οποία ήρθε πέρσι στους «Πράσινους». Ο Ιαν Βουγιούκας, επίσης, αποχώρησε τον Ιούλιο για να ...επιστρέψει τελικά μέσα Σεπτέμβρη μετά την όχι και τόσο καλή, αμυντικά και επιθετικά, εικόνα των ψηλών της ομάδας στα φιλικά προετοιμασίας.
Ρόστερ
| # | Player | Pos | Height | Year |
|---|---|---|---|---|
| 6 | Georgios Papagiannis | C | 2.20 | 1997 |
| 7 | Eleftherios Bochoridis | G | 1.96 | 1994 |
| 8 | Zach Auguste | C | 2.08 | 1993 |
| 10 | Ioannis Papapetrou | SF | 2.03 | 1994 |
| 12 | Nikos Diplaros | G | 1.90 | 1997 |
| 14 | Leonidas Kaselakis | F | 2.00 | 1990 |
| 15 | Ian Vougioukas | C | 2.11 | 1985 |
| 16 | Georgios Kalaitzakis | G | 2.01 | 1999 |
| 17 | Marcus Foster | SG | 2.00 | 1995 |
| 18 | Nikolaos Persidis | F | 2.00 | 1995 |
| 26 | Nemanja Nedovic | G | 1.92 | 1991 |
| 30 | Aaron White | PF | 2.06 | 1992 |
| 44 | Konstantinos Mitoglou | PF | 2.10 | 1996 |
| 50 | Benjamin Bentil | PF | 2.06 | 1995 |
| 55 | Pierre Jackson | G | 1.80 | 1991 |
| 74 | Howard Sant-Roos | G/F | 2.01 | 1991 |
Depth Chart
| 1 | 2 | 3 | ||
|---|---|---|---|---|
| PG | Jackson | Sant-Roos | Καλαϊτζάκης | Δίπλαρος |
| SG | Nedovic | Foster | Μποχωρίδης | |
| SF | Παπαπέτρου | Sant-Roos | Κασελάκης | Περσίδης |
| PF | Μήτογλου | White | Bentil | |
| C | Παπαγιάννης | Auguste | Μήτογλου | Βουγιούκας |
Ανάλυση ρόστερ
Κάθε ρόστερ είναι ένα παζλ και πάμε να δούμε αναλυτικά τα κομμάτια που διάλεξε ο Γιώργος Βόβορας για να το συμπληρώσει. Ξεκινώντας από την γραμμή των guards, βλέπουμε ότι από τον φετινό Παναθηναϊκό λείπει ξεκάθαρα το playmaking. O Jackson, είναι ένας scoring point guard και το στοιχείο που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η άμεση εκτέλεση, το καλό του τρίποντο μετά από ντρίπλα και το pull up σουτ. Δεν είναι κακός δημιουργός, όμως λόγω ύψους σε δυναμικά hedge out ή σε παγίδες που του γίνονται δυσκολεύεται να δει την πάσα και υποπίπτει εύκολα σε λάθη. Σε αυτά τα πρώτα ματς, ο τεχνικός του «Τριφυλλιού» δείχνει να θέλει να τον βάλει να σκεφτεί περισσότερο την πάσα, καθώς δεν τον έχουμε δει να παίρνει πολλές προσπάθειες και ως τώρα φαίνεται πως δυσκολεύεται να προσαρμοστεί σε αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού.
Ο Sant-Roos, από την άλλη, φέρνει στην γραμμή των guards σκληράδα, μέγεθος και πολύ καλή άμυνα σε όλες τις περιφερειακές θέσεις. Ο Παναθηναϊκός έχει ξεκαθαρίσει ότι θα τον χρησιμοποιήσει σαν PG, όμως η αλήθεια είναι ότι δεν είναι τέτοιος. Σίγουρα μπορεί να βοηθήσει και σε αυτό τον τομέα του παιχνιδιού, περισσότερο όμως σε ειδικές καταστάσεις και για συγκεκριμένα λεπτά. Η ανταπόκριση σε αυτό το ρόλο που προορίζεται είναι ένα μεγάλο στοίχημα για τον Παναθηναϊκό, που εν πολλοίς θα κρίνει το πόσο μακριά θα φτάσει στη φετινή διοργάνωση. Μέχρι στιγμής δείχνει ότι δυσκολεύεται ενίοτε στο κατέβασμα της μπάλας όταν δέχεται πίεση καθώς το ball handling του είναι μεν καλό, αλλά όχι στο επίπεδο που θα πρέπει για έναν βασικό PG ομάδας Euroleague. Ο τρίτος στην ιεραρχία, θεωρητικά, είναι ο Γιώργος Καλαϊτζάκης. Εδώ οι «πράσινοι» θα πρέπει να κερδίσουν αυτό το στοίχημα, καθώς ο 21χρονος άσσος έχει πολλά στοιχεία τα οποία μπορούν να τον εξελίξουν σε ένα σπουδαίο παίκτη. Περιμένουμε και ευχόμαστε να τον δούμε να πατάει παρκέ αρκετά λεπτά στην BasketLeague και, ανάλογα την εξέλιξη του, να πάρει χρόνο συμμετοχής και στην Euroleague.
Στην θέση «2» προφανώς και κυριαρχεί ο Nemanja Nedovic. Ο Σέρβος θα είναι το alpha dog του Τριφυλλιού και ήδη στην pre-season ήταν απολαυστικός και μας έδωσε μια γεύση από τι θα παρακολουθήσουμε. Τα πατήματα του δείχνουν καλά, όπως και το επίπεδο αθλητικότητάς του αφού δεν φοβάται να πάει στην επαφή τελειώνοντας τις φάσεις. Η μόνη ευχή στο στρατόπεδο των Πρασίνων είναι να μείνει υγιής καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν.
Ο Marcus Foster ξεχωρίζει για την ταχυδυναμική του και για το πόσο καλά τελειώνει τις φάσεις όταν επιδιώκει με ντράιβ την επαφή με τον αντίπαλο. Το μακρινό σουτ του είναι αξιοπρεπές, ενώ average είναι και το pull up σουτ του. Ο Αμερικανός στις πρώτες του εμφανίσεις με τα πράσινα είναι ιδιαίτερα οικονομικός όσον αφορά τις προσπάθειες του και δεν εκβιάζει το σουτ. Έχει πολλά περιθώρια εξέλιξης και το πρώτο δείγμα είναι θετικό. Έχει να διανύσει πολλά χιλιόμετρα σε επίπεδο Euroleague βέβαια, καθώς δυσκολεύεται στον χειρισμό της μπάλας υπό πίεση και υποπίπτει σε λάθη.
Ο Λευτέρης Μποχωρίδης επέστρεψε σε γνώριμα λημέρια και ο Παναθηναϊκός περιμένει από αυτόν να είναι σκληρός και μαχητικός στην άμυνα κάθε λεπτό που θα πατάει στο παρκέ. Στην BasketLeague μπορεί να δώσει βοήθειες και στον άσσο (εξάλλου έχει μάθει να παίζει περισσότερο με την μπάλα στα χέρια), κάτι που δύσκολα θα μπορέσει στην Euroleague, καθώς ο χειρισμός του δεν δείχνει να έχει βελτιωθεί ιδιαίτερα για αυτό το επίπεδο.
Στο «3» δεσπόζει η παρουσία του Ιωάννη Παπαπέτρου. Ο αρχηγός του Τριφυλλιού δείχνει έτοιμος να αναλάβει ευθύνες και έχει την πνευματική ικανότητα να το κάνει. Έχει δουλέψει σκληρά στην off season κάτι που φαίνεται στο κορμί του και μόλις αρχίσει και παίρνει ρυθμό μέσα από τα παιχνίδια θα είναι εκ των πρωταγωνιστών σε άμυνα και επίθεση. Στα πρώτα ματς έχουμε δει τον Βόβορα να τον χρησιμοποιεί και στο «4», σε ειδικά σχήματα και έχει ανταποκριθεί άψογα.
SLOB: Iverson cut into a pindown from coach Vovoras pic.twitter.com/LjGhOEQwPl
— BasketHead (@the_BasketHead) September 13, 2020
Ο Λεωνίδας Κασελάκης, ήρθε να τον συμπληρώσει στην θέση. Εδώ οι Πράσινοι ίσως ήθελαν κάτι διαφορετικό, όπως έναν καλό spot shooter και off ball παίκτη, όμως, τόσο η ανάγκη για Έλληνες όσο και το μικρό budget, έφεραν στο ΟΑΚΑ τον Έλληνα forward. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα παλέψει κάθε λεπτό για την θέση του στο παρκέ και θα προσδώσει σκληράδα και μαχητικότητα στο ρόστερ.
Στο «4» έχουμε τους Ντίνο Μήτογλου, Aaron White και Ben Bentil. Ο Ντίνος έχει φέτος την ευκαιρία να κάνει το βήμα παραπάνω στη καριέρα του και από ένας παίκτης του rotation, να γίνει ένας παίκτης σημαντικός. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να βελτιώσει και να σταθεροποιήσει το σουτ του, κάτι που οι πράσινοι το 'χουν μεγάλη ανάγκη. Ο Βόβορας σε κοντά και αθλητικά σχήματα τον χρησιμοποιεί αρκετά και στο «5», όπου θα χρειαστεί το τρίποντο του σε pop out καταστάσεις για να ανοίγει το γήπεδο. Η βελτίωση, επίσης, στα τελειώματα κάτω από το καλάθι είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη καθώς δεν είναι λίγες οι φορές όπου και πέρσι και στα έως τώρα φιλικά, τελειώνει αρκετά άτσαλα κάποιες ωραίες, κατά τ' άλλα, ενέργειες.
Ο Aaron White, αν είναι ο παίκτης που είδαμε πριν δύο χρόνια στην Ζάλγκιρις, τότε ο Παναθηναϊκός θα 'χει πετύχει διάνα με την απόκτηση του. Είναι πολύ αθλητικό παιδί, καλός ριμπάουντερ, παίζει αρκετά above the rim και μπορεί να βοηθήσει πολύ και στις άμυνες με αλλαγές, ενώ έξω από την γραμμή των 6,75μ. είναι απλά decent. Όλα αυτά εφόσον παρουσιάσει το καλό του πρόσωπο και όχι αυτό που είδαμε πέρσι στο Μιλάνο και μετέπειτα στην Τενερίφη. Ο Bentil, από την άλλη, δείχνει να έχει δουλέψει καλά στην pre-season. Έχει βελτιώσει το παιχνίδι με πλάτη αλλά στο σουτ παραμένει ασταθής. Ο Γκανέζος χρήζει εμπιστοσύνης καθώς φαίνεται ακόμα διστακτικός στις προσπάθειες του. Έχει αρκετά καλά στοιχεία και φέτος είναι η ευκαιρία του να κάνει το ξεπέταγμα. Ο coach δείχνει να τον πιστεύει και αν βελτιώσει λίγο τις τοποθετήσεις του στην άμυνα θα είναι μια πολύτιμη μονάδα για τους Πράσινους.
Στους centers τώρα, ο σύλλογος ποντάρει για μια ακόμη χρονιά στον Γιώργο Παπαγιάννη. Ο Έλληνας ψηλός δούλεψε και αυτός αρκετά πριν ξεκινήσουν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις κάτι που φαίνεται και από το γεγονός ότι είναι εμφανώς αδυνατισμένος. Θα πρέπει βέβαια σιγά σιγά να βάλει και λίγο μυϊκό όγκο, καθώς είναι απαραίτητο για την θέση. Το πρόβλημα του Παπαγιάννη είναι σίγουρα το μυαλό του. Ένας παίκτης που έχει όλα τα προσόντα ώστε να γίνει dominant εξακολουθεί να είναι διστακτικός και σαν να μην πιστεύει στις δυνάμεις του. Θα πρέπει να βελτιώσει το positioning στα ριμπάουντ, να τελειώνει τις φάσεις κάτω από το καλάθι δυναμικά και να είναι συγκεντρωμένος αμυντικά. Έχει το σουτάκι από τα 5 μέτρα, κάτι που είναι μεγάλο πλεονέκτημα για τέτοιου είδους ψηλό. Αμυντικά έχει θέματα στο pick and roll και στα πλάγια βήματα, ενώ «τσιμπάει» συχνά στις προσποιήσεις. Γενικά το πρόβλημα του Παπαγιάννη είναι περισσότερο πνευματικό και φέτος καλείται να το λύσει για να βοηθήσει την ομάδα του.
Ο Zach Auguste επέστρεψε στο ΟΑΚΑ μετά από ένα διετές καλό πέρασμα στην Γαλατάσαραϊ. Ο Ελληνοαμερικάνος είναι σαφώς βελτιωμένος από την τελευταία φορά που τον είδαμε με τα πράσινα. Είναι πολύ καλός ριμπάουντερ, καλός finisher πάνω από τη στεφάνι και έχει βελτιώσει πολύ το παιχνίδι του με πλάτη, ενώ στα μέχρι τώρα φιλικά έχει και πολύ καλά «βυθίσματα» στη ρακέτα στα pick and rolls που στήνονται.
Watch this nice SLOB play from coach Vovoras.
— BasketHead (@the_BasketHead) September 14, 2020
Nedovic sets a cross screen for Auguste, fakes a cross screen for White, and goes for the handoff. Panathinaikos's big man fakes the handoff and attacks the basket 🔥
Just started editing with a cool software: @RTSoftware 👌 pic.twitter.com/x75VPC14lu
Αμυντικά, όμως, έχει παρόμοια ζητήματα με τον Παπαγιάννη και παραμένει εν γένει επιπόλαιος και «χαμένος» πολλές φορές. Τέλος, με την τελευταία προσθήκη του Ίαν Βουγιούκα, ο Βόβορας θέλει να λύσει ένα πρόβλημα στο κομμάτι της δημιουργίας μέσα από τη ρακέτα και να ενισχύσει το παιχνίδι με πλάτη. Βέβαια, περισσότερο ανάγκη είχε η ομάδα αθλητικά στοιχεία, όμως οι οικονομικές δυνατότητες ήταν ξεκάθαρα περιορισμένες.
Εν κατακλείδι, η φετινή προσπάθεια του Παναθηναϊκού θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη, πράγμα λογικό καθώς η ομάδα έχει ένα από τα μικρότερα budget στην διοργάνωση, αν όχι το μικρότερο. Ο coach Βόβορας καλείται να βελτιώσει και να πάρει ό,τι περισσότερο μπορεί από αυτό το σύνολο. Δομικά προβλήματα υπάρχουν και το κυριότερο, κατά την άποψη μας, είναι σε ένα πολύ βασικό κομμάτι του σύγχρονου μπάσκετ, το pick and roll. Οι Πράσινοι είχαν ανάγκη πιο αθλητικούς παίκτες στη θέση «1» και στη θέση «5». Από την άλλη, για να τα λέμε όλα, η σύνθεση στη θέση του Shooting Guard μοιάζει αρκετά ικανοποιητική, με τους Nedovic και Foster να δίνουν στοιχεία που έλειπαν τα προηγούμενα χρόνια από την ομάδα και όντας μάλιστα άκρως οικονομικοί για την ομάδα αφού και οι δύο μαζί κόστισαν, με βάση όσα γράφτηκαν, όσο το συμβόλαιο του Νίκου Παππά! Ο νεαρός τεχνικός, πάντως, καλείται να βρει λύσεις στα προβλήματα που φαίνεται να υπάρχουν και σίγουρα θα χρειαστεί υπομονή και μεγάλη πίστωση χρόνου ώστε να δούμε που θα καταφέρει να φτάσει.
Ο παίκτης βαρόμετρο
Δεν χωρά αμφιβολία πως στο φετινό, ανανεωμένο ρόστερ των Πράσινων ο παίκτης που αναμένεται να κάνει τη διαφορά, κάτι που εξάλλου φάνηκε και στην pre-season, δεν είναι άλλος από τον Nemanja Nedovic. Ο Σέρβος σκόρερ μετακόμισε φέτος στο ΟΑΚΑ μετά από δύο μέτριες (κυρίως η περσινή), είναι η αλήθεια, χρονιές στο Μιλάνο, που αντιμετώπισε συχνά πυκνά προβλήματα τραυματισμών εξ' ου και οι μόλις 32 συμμετοχές (με κάτω από 20 λεπτά κατά μ.ο.) στους 57 αγώνες των Ιταλών την προηγούμενη διετία στη EuroLeague.
An enjoyable preseason tournament for @nedovic1624 👀#EuroLeagueisBack pic.twitter.com/uP6VzcK2qy
— Turkish Airlines EuroLeague (@EuroLeague) September 19, 2020
Παρόλα αυτά, η κλάση και η ποιότητα του είναι αδιαμφισβήτητες και στον Παναθηναϊκό πραγματοποίησαν ένα ιδανικό deal ντύνοντας στα πράσινα έναν παίκτη που, αν καταφέρει να μείνει υγιής, αποτελεί μεταγραφή από το «πάνω ράφι». Το Τριφύλλι, λοιπόν, προσέθεσε στην επιθετική του «φαρέτρα» του έναν σκόρερ ολκής, με τον Σέρβο να είναι ικανός να τα βάζει από παντού, αφού συχνά, όπως είδαμε και στα πρώτα παιχνίδια της χρονιάς, δεν διστάζει να «πυροβολεί» πολύ πίσω και από τα 6,75μ. Το μεγάλο του, δηλαδή, range και το ότι θα τραβά τον αμυντικό πάνω του θα βοηθήσει αρκετά στο άνοιγμα επιπλέον χώρων άρα στην καλύτερη κίνηση επιθετικά της μπάλας. Ο Nedovic, παρόλα αυτά, δεν είναι απλά ένας καλός σουτέρ. Διαθέτει το πλήρες πακέτο ενός μεγάλου σκόρερ που μπορεί να σκοράρει τόσο από μακρινή απόσταση όσο και από μεσαία, ενώ, όπως είδαμε και στα φιλικά και το ελληνικό SuperCup, δεν διστάζει ή μάλλον καλύτερα επιδιώκει αρκετά το ντράιβ και δεν φοβάται τις επαφές ακόμα και κόντρα σε γρήγορους και αθλητικούς ψηλούς.
Όπως μπορείτε να δείτε και στο παρακάτω βίντεο, το άψογο dribbling με τη γρήγορη αλλαγή κατεύθυνσης, σε λίγα μάλιστα τετραγωνικά, τον καθιστούν ικανό να σπάει δυναμικά το σκριν και η εξαιρετική τοποθέτηση του σώματος σε συνδυασμό με τα καλά τελειώματα οδηγούν σε τέτοιες φάσεις:
Split the ball screen by @nedovic1624 😎 pic.twitter.com/9MlJD0gair
— BasketHead (@the_BasketHead) September 19, 2020
Πέρα από αυτά, όμως, ο Σέρβος ...Steph Curry (όπως τον έλεγαν στους Γουόριορς) δεν είναι ο παίκτης που θα κοιτάξει μόνο να δημιουργήσει για τον εαυτό του αλλά θα προσπαθήσει να συμβάλλει και ο ίδιος στη συνολικότερη δημιουργία της ομάδας, έχοντας την ικανότητα δηλαδή να βλέπει και να αξιοποιεί τους ελεύθερους συμπαίκτες του. Προφανώς και δεν μιλάμε, βέβαια, για τον κλασσικό playmaker αλλά για έναν καλό πασέρ που όπως έχει δείξει και από τις προηγούμενες χρονιές μπορεί ως ένα επίπεδο να βελτιώσει μία από τις πρωταρχικές αδυναμίες του φετινού πράσινου ρόστερ. Η καλύτερη (και) δημιουργικά χρονιά του ήταν αυτή με τη φανέλα της Μάλαγα το 2017-18 που και είχε και την καλύτερη αναλογία στον τομέα ασσίστ/λαθών με 4.8 τελικές πάσες για 2.2 λάθη στη EuroLeague, σε ένα πλαίσιο επίθεσης, πάντως, που γενικά τον ευνοούσε και ήταν έτσι φτιαγμένο για να αναδείξει όλα τα προτερήματά του. Η τάση του στο λάθος, βεβαίως και ενυπάρχει, ειδικά αν αναλογιστούμε το πλήθος των κατοχών που περνάνε και θα περνάνε από τα χεριά του, ενώ στο τουρνουά στο Κάουνας, κυρίως, έδειξε να δυσκολεύεται να σπάσει τις παγίδες ψηλά και να μη διώχνει την μπάλα γρήγορα από τα χέρια του. Παρόλα αυτά τέτοιες φάσεις, όπως η παρακάτω, μάλλον θα τις βλέπουμε συχνά:
— BasketHead (@the_BasketHead) September 12, 2020
Όπως κάθε μεγάλος σκόρερ, έτσι και ο Nedovic δεν θα είναι λίγες φορές που ίσως «εκβιάζει» κάποιες παραπάνω προσπάθειες και αυτό θα οδηγεί και σε λάθη ή κακές επιθέσεις, ενώ στην άμυνα δεν είναι ο παίκτης που ...κλέβει και δείχνει μέχρι τώρα πολύ καλή διάθεση και στο να κυνηγήσει τον παίκτη του αλλά και να βάλει το κορμί του. Σίγουρα, δεν είναι κάτι παραπάνω από απλά τίμιος αμυντικός αλλά δεν είναι και αυτός που θα προσπαθήσει να κερδίσει ανάσες και αντοχές για την επίθεση, αφήνοντας ξεκρέμαστη την ομάδα του πίσω.
Καθώς φαίνεται, πάντως, ο coach Βόβορας προσπαθεί να στήσει όλη την επιθετική λειτουργία της ομάδας γύρω από τον Σέρβο άσο κάτι που φαντάζει απολύτως φυσιολογικό και με τον πρώην παίκτη της Μιλάνο να βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που αποτελεί αναντίρρητα το νούμερο 1 δεν θα μας κάνει κάποια εντύπωση να πραγματοποιήσει χρονιά, εφόσον όλα πάνε καλά, ανάλογης, γιατί όχι και ανώτερης, της καλύτερης της καριέρας του. Συμπερασματικά, δεν θα ήταν, θεωρούμε, υπερβολή να πούμε πως αν βγάλουμε τον Nedovic από το φετινό, πράσινο ρόστερ τότε ίσως να μη μιλούσαμε για ένα ρόστερ επιπέδου EuroLeague. Επομένως, λογικό είναι να ...πιάνεται η καρδιά των φίλων του Παναθηναϊκού κάθε φορά που θα τον βλέπουν στο έδαφος ή να μην πατάει καλά. Πάντως, κλείνοντας, ο Παναθηναϊκός φέτος θα φτάσει εκεί που θα τον οδηγήσει ο Σέρβος.
Ο παίκτης κλειδί
Μπορεί ο Ιωάννης Παπαπέτρου να μοιάζει και να είναι, στην καλύτερη φάση της καριέρας του και σίγουρα να αποτελεί έναν από τους 2-3 κομβικότερους παίκτες, όντας μάλιστα και αρχηγός πλέον, στο φετινό ρόστερ του Παναθηναϊκού, συνεχίζοντας από όσο φαίνεται την ανοδική πορεία που έχει τα τελευταία χρόνια και προσθέτοντας συνεχώς νέα στοιχεία στο παιχνίδι του ή βελτιώνοντας ήδη υπάρχοντα, με την πολύτιμη προσφορά του στην ομάδα τη φετινή σεζόν να φαίνεται δεδομένη, αλλά η προσθήκη του Howard Sant-Roos φαντάζει, στα δικά μας μάτια, ως αυτή που θα αποτελέσει το «κλειδί» για τη φετινή πορεία των Πράσινων και για διάφορους, μάλιστα, λόγους.
Ο Κουβανός πρώην παίκτης της ΑΕΚ μετακόμισε στους Πράσινους στο peak της καριέρας του (και μάλλον κάπως απρόσμενα) και φάνηκε πως ήρθε να αποτελέσει τη ...συνδετική κόλλα, ιδίως αμυντικά, σε ένα ρόστερ που, κατά τα άλλα, έχει χτυπητές αδυναμίες εκεί, μιας και έχει την ικανότητα να μαρκάρει ουσιαστικά από το «1» ως το «4», όντας μακρύς, αθλητικός και με αρκετά καλές τοποθετήσεις, τόσο περιφερειακά όσο και στη ρακέτα. Η προσθήκη του, επίσης, θα βοηθήσει επιθετικά στη δημιουργία διάφορων ευέλικτων σχημάτων, μιας και μπορεί να αγωνιστεί από το «1» ως το «3» σε διάφορες εκδοχές (πχ Foster για λίγο στο «3», μαζί με τον Κουβανό και τον Nedovic ή όταν «κατεβαίνει» ο ίδιος στο «3» να έχει δίπλα του τον Παπαπέτρου στο «4»), κάτι που σίγουρα λύνει τα χέρια του Γιώργου Βόβορα που μπορεί να παραθέσει 5άδες με τέτοια πολυμορφία.
Το πρόβλημα, πάντως, εδώ έγκειται στο γεγονός πως τελικά ο Sant-Roos και με το ρόστερ πλήρως ολοκληρωμένο ήρθε για να καλύψει, μαζί με τον Jackson τελικά, τη θέση του point guard. Ο Κουβανός σίγουρα είναι ικανός να μεταφέρει ικανοποιητικά την μπάλα στο επιθετικό μισό «κουβαλώντας» τη με σχετική ασφάλεια (το έκανε εξάλλου λίγο τόσο στην ΑΕΚ όσο και στην ΤΣΣΚΑ) αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για παίκτη που θα μπορέσει να κουβαλήσει την ομάδα από τη θέση «1», πόσο μάλλον όταν ο έτερος PG είναι ο Pierre Jackson, δηλαδή ένας καθαρά scoring first παίκτης.
Για αυτό δεν ευθύνεται, βέβαια, ο ίδιος αλλά η αλήθεια είναι, με την ελάχιστη εικόνα που έχουμε, το πείραμα «Sant-Roos ως άσσος» δεν δείχνει, σε αυτή τη φάση, να περπατάει ιδανικά. Η εγγενής αδυναμία του στο μακρινό σουτ θα έχει πολύ συχνά ως αποτέλεσμα αυτό που είδαμε κόντρα στο Περιστέρι, δηλαδή να παίζεται μονίμως under από την άμυνα και να μην μπορεί να εκμεταλλευτεί το δυναμικό και γρήγορο πρώτο του βήμα (που του δίνει μεγάλο πλεονέκτημα στα ντράιβς) και την καλή επαφή που έχει σε φάσεις ψηλά και κοντά στο καλάθι. Επιπλέον, στα λίγα λεπτά που αγωνίστηκε ως «3» (με τον Παπαπέτρου στο «4»), κυρίως κόντρα στην ΑΕΚ, έδειξε πως εκεί είναι πραγματικά η θέση του, με τη συνολική επιθετική λειτουργία της ομάδας να είναι σαφώς καλύτερη, την μπάλα να μην κολλάει και τον ίδιο να βγάζει και κάποια στοιχεία facilitator που ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη στο «3». Σίγουρα θα τον βλέπουμε κυρίως ταυτόχρονα με τον Nedovic στο παρκέ αλλά νομίζουμε πως και η συνύπαρξή του με τον Παπαπέτρου στην ίδια 5άδα θα βοηθήσει το Τριφύλλι και στις δύο πλευρές του γηπέδου.
Αν, λοιπόν, βάλουμε όλα αυτά μαζί στο «μίξερ» γίνεται, νομίζουμε, κατανοητό γιατί η αγωνιστική παρουσία αλλά και ο ρόλος που θα έχει στην ομάδα ο Κουβανός άσος θα αποτελέσουν κλειδί πρωτίστως για τη φετινή εικόνα αλλά και συνολικά για την πορεία της ομάδας του Γιώργου βοβορα.
Αυτός που θα κάνει το ξεπέταγμα
Δύσκολη κατηγορία είναι η αλήθεια, ειδικά για τον φετινό Παναθηναϊκό, με την άποψή μας να μοιράζεται μεταξύ του ...φαβορί Ντίνου Μήτογλου και του αουτσάιντερ Γκανέζου PF Ben Bentil, με τα δύο «4άρια» του Τριφυλλιού, πάντως, να αναμένεται να έχουν αναβαθμισμένο ρόλο συγκριτικά με την περσινή χρονιά.
Ο DeShaun Thomas, που αποτελούσε το βασικό PF της ομάδας την τελευταία διετία αποχώρησε από το ΟΑΚΑ και στη θέση του ήρθε ο Aaron White, μετά από μια όμως απογοητευτική σεζόν που πραγματοποίησε με τις φανέλες των Μιλάνο και Τενερίφη.
Παρόλα αυτά, τόσο ο Μήτογλου όσο και ο Bentil έχουν την εμπιστοσύνη του coach Βόβορα, με τον Έλληνα ψηλό να φαίνεται και σωστά, πως αποτελεί λύση και για το «5», θέση που από τη μια ο Παναθηναϊκός φαίνεται και φέτος να αντιμετωπίζει δυσκολίες και από την άλλη ο ίδιος με τα χαρακτηριστικά του (καλός ριμπάουντερ, άνοιγμα του γηπέδου με το τρίποντο) δίνει έξτρα ...υλικό για τη θέση. Εξάλλου, φέτος είναι η ευκαιρία του να αποδείξει πως μπορεί να σταθεί ως βασικός σε ομάδα EuroLeague, αφού δεν έχει κάποιον παίκτη μπροστά του στο rotation και από τον Παναθηναϊκό περιμένουν να πάρουν αρκετά από έναν παίκτη που και δουλευταράς είναι (κάνει πάντα πολύ καλή δουλεία στην offseason) αλλά και τα αγωνιστικά του χαρακτηριστικά είναι κρίσιμα για το παρόν και το μέλλον της ομάδας. Το ότι μπορεί να σταθεί επαρκώς τόσο στο «4» όσο και στο «5» τον καθιστούν ακόμα πιο πολύτιμο και αν βελτιώσει κάποιες από τις αδυναμίες του (τελειώματα κοντά στο καλάθι, τα πόδια του και την καμπύλη στο σουτ) τότε μπορεί να αποτελέσει έναν ψηλό που για χρόνια θα αποτελεί την κύρια επιλογή της ομάδας σε αυτές τις θέσεις.
Από την άλλη, τώρα, ο Bentil φαίνεται πως υπό την καθοδήγηση του coach Βόβορα θα έχει πολύ παραπάνω από τον συμπληρωματικό ρόλο που είχε πέρσι στο ρόστερ και φέτος είναι η ευκαιρία να καθιερωθεί και να γίνει πιο γνωστός στο επίπεδο της EuroLeague. Ο Γκανέζος φέρνει σκληράδα από τον πάγκο, καλό ριμπάουντ, ενώ και επιθετικά μπορεί να προσφέρει τόσο με πλάτη (όπου ο Παναθηναϊκός έχει θέμα στο κομμάτι του post) όσο και από μακριά, αρκεί να σταθεροποιήσει (κι αυτός) το σουτ του έξω από τα 6,75μ. Σίγουρα, η παρουσία του White θα του κόψει χρόνο, από την άλλη όμως η χρησιμοποίηση του Ντίνου στο «5» τον καθιστά κι αυτόν υπερχρήσιμο στο φετινό ρόστερ. Μόνο τυχαίο, εξάλλου, δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός πως ο Bentil αποτέλεσε τον μοναδικό ξένο που έμεινε στην ομάδα από το περσινό ρόστερ. Φέτος, θα έχει την ευκαιρία λοιπόν να κάνει το δικό του (έστω και μικρό) step-up στη διοργάνωση, ένα step-up που το χρειάζεται τόσο ο ίδιος για την καριέρα του όσο και ο Παναθηναϊκός.
Το σίγουρο, πάντως, είναι πως το δίδυμο Bentil-Μήτογλου στις δύο θέσεις των ψηλών μπορεί να το δούμε αρκετά συχνά (ο coach Βόβορας το είχε χρησιμοποιήσει αρκετά και στα δύο περσινά ματς που ανέλαβε ως υπηρεσιακός σε Κάουνας και Μόναχο) και παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα play με την καταλυτική συνεισφορά και των δύο στην επίθεση της ομάδας:
Watch this nice flow here from Panathinaikos.
— BasketHead (@the_BasketHead) September 13, 2020
Exit for Bochoridis, fake back screen from Mitoglou, and low post entry pass. Then, a simultaneous pindown & flare from Mitoglou and Bentil respectively 👌 pic.twitter.com/XtkyvYah4L
Ο προπονητής
Γιώργος Βόβορας, λοιπόν, ο εκλεκτός για τον πάγκο του Τριφυλλιού φέτος, κάτι που μάλλον αποτελούσε κοινό μυστικό μετά και την αποχώρηση του Rick Pitino πέρσι τον Μάρτιο, ουσιαστικά. Ο 43χρονος Έλληνας προπονητής αναλαμβάνει για πρώτη φορά στην καριέρα του ομάδα αυτού του επιπέδου ως head coach (είχε αναλάβει το ΑΠΟΕΛ το 2015-16) και μάλιστα όχι απλά μια ομάδα EuroLeague αλλά ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ σε μια περίεργη και δύσκολη, όμως, συγκυρία για τον ίδιο το σύλλογο.
Η αδιάλειπτη παρουσία αλλά κυρίως το έργο του Έλληνα τεχνικού στον πάγκο του Τριφυλλιού ως βοηθός από το 2016 έως σήμερα, μαζί με τη διετία 2012-2014, σε συνδυασμό με τα καλύτερα λόγια που έχουν μιλήσει για αυτόν όλοι όσοι πέρασαν ως πρώτοι προπονητές τα τελευταία χρόνια, από τον Xavi Pascual ως και τον Rick Pitino, σίγουρα μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθούν και θεωρούμε πως ο Βόβορας, δεδομένων και των συνθηκών, άξιζε και με το παραπάνω την ευκαιρία που πήρε. Ο Βόβορας έχει, βέβαια, μια μικρή εμπειρία από κοουτσάρισμα της ομάδας τα τελευταία χρόνια ως πρώτος αφού ήταν υπηρεσιακός προπονητής σε τέσσερα παιχνίδια EuroLeague, έχοντας δύο ήττες (σε Μόσχα κόντρα στην ΤΣΣΚΑ πριν έρθει ο Pascual και με Μιλάνο εντός μόλις έφυγε ο Ισπανός) και δύο νίκες (πέρσι στη «διαβολοβδομάδα» και οι δύο εκτός, σε Κάουνας και Μόναχο). Άλλο, ωστόσο, να είσαι προπονητής για ένα δύο ματς και άλλο, σίγουρα, να τρέχεις εξ ολοκλήρου την ομάδα έχοντας και την απόλυτη ευθύνη για το recruiting.
Το νέο διοικητικό σχήμα του Τριφυλλιού με τους Τριαντόπουλο, Αλβέρτη και Διαμαντίδη μπορεί να μην είχε την οικονομική άνεση των προηγούμενων χρόνων και η ομάδα να δυσκολεύτηκε στην προσέλκυση παικτών από παραπάνω «ράφι», η εμπιστοσύνη όμως που του έδειξαν και το «εν λευκώ» που ουσιαστικά είχε στην επιλογή των μεταγραφικών στόχων (μέσα στο διαθέσιμο budget πάντα) χωρίς ...άνωθεν παρεμβάσεις δίνουν τη δυνατότητα στο νεαρό τεχνικό να δουλέψει μέσα σε ένα ιδανικό περιβάλλον και να αποδείξει αυτό που πολλοί πιστεύουν εδώ και κάποια χρόνια. Ότι, δηλαδή, μπορεί να σταθεί ως πρώτος στο επίπεδο της EuroLeague. Ακόμα, μάλιστα και το γεγονός πως το ΟΑΚΑ θα είναι κλειστό λόγω πανδημίας μάλλον μόνο ως θετικό μπορεί να είναι για τον ίδιο, αφού θα έχει την ευκαιρία να δουλέψει ήρεμα και χωρίς τυχόν γκρίνιες και μουρμούρες που πιθανόν να υπήρχαν σε κάποια, λογικά, αρνητικά αποτελέσματα στο ξεκίνημα, σε ένα ΟΑΚΑ που η αλήθεια είναι πως περισσότερο «τοξικό» παρά «κάστρο» φαντάζει τα τελευταία δύο χρόνια.
Από την άλλη, πάντως, ο coach φέρει μία κάποια ευθύνη (όση του αναλογεί βέβαια αφού προφανώς δεν μπορούσε να κρατήσει τον Καλάθη πχ και αυτός έφερε τον Jackson) για τη στελέχωση του ρόστερ καθώς, όπως είδαμε και παραπάνω, παρατηρείται έλλειψη τόσο στο κομμάτι της αθλητικότητας όσο και σε αυτό των off-ball και spot-up shooter (ειδικά στους forwards), ενώ η προσθήκη του Jackson για βασικό χειριστή της ομάδας ή ακόμα και η -ακατανόητη ως ένα βαθμό- επιμονή στον Laprovittola φαίνεται πως μπορεί να αποβεί κρίσιμη για την εξέλιξη της χρονιάς για τους Πράσινους. Παρόλα αυτά πρέπει να υπάρξει από όλους υπομονή και αμέριστη στήριξη σε αυτό το νέο project που τρέχει από φέτος το Τριφύλλι αλλά και στον ίδιο τον προπονητή, στον οποίο πρέπει να δοθεί χώρος και χρόνος να δουλέψει ανεμπόδιστα δείχνοντας σε όλους μας την προπονητική του αξία.
Τα συν
- Χώρος και χρόνος στους ελπιδοφόρους Έλληνες παίκτες να κάνουν το step up
- Λιγότερη πίεση για το αποτέλεσμα
- Πολυμορφικά σχήματα
- Ευκαιρία σε παίκτες να επιστρέψουν στο ψηλότερο επίπεδο - επιλογές παικτών που μπορούν να αποδώσουν πολλά περισσότερα απ' όσο κοστίζουν
Τα πλην
- Άμυνα-επίθεση στο pick and roll
- Έλλειψη καθαρών σουτέρ, ειδικά στο «3» και στο «4»
- Απουσία καθαρού playmaker
- Δημιουργία από όλες τις θέσεις / κακή αναλογία ασσίστ-λαθών
Πρώτοι αγώνες σεζόν
Σε ένα δυνατό τουρνουά έλαβαν μέρος οι «Πράσινοι» λίγο πριν την επίσημη έναρξη της χρονιάς, ενώ παράλληλα έδωσαν και κάποια μεμονωμένα φιλικά λίγο πριν την έναρξη της σεζόν. Ο νέος θεσμός του ελληνικού SuperCup και η απώλεια του πρώτου τίτλου της χρονιάς ολοκλήρωσαν, ουσιαστικά, την preseason για τους «Πράσινους» που πλέον προετοιμάζονται για την πρεμιέρα της EuroLeague στη Μόσχα κόντρα στη Χίμκι.
Στο πρώτο, λοιπόν, δυνατό φιλικό τεστ (δεν υπολογίζουμε τα προπονητικού χαρακτήρα φιλικά) ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε με 81-74 από τη Ζαλγκίρις, στο επίσημο τουρνουά του Κάουνας, βγάζοντας στην επιφάνεια αρκετές αμυντικές αδυναμίες αλλά κυρίως την έλλειψη δημιουργίας που παρατηρείται στο ρόστερ φέτος, με τις 15 ασσίστ για 15 λάθη να είναι χαρακτηριστικές. Οι Nedovic και Jackson τράβηξαν το «κουπί» εκτελεστικά έχοντας μαζί τους 40 από τους 74 πόντους της ομάδας αλλά και 8 από τις 15 τελικές πάσες (για 5 λάθη). Την επόμενη, οι «Πράσινοι», χωρίς τον Sant-Roos, επικράτησαν στον άτυπο μικρό τελικό του τουρνουά της Άλμπα με 118-102 στην παράταση (92-92 κ.δ.) έχοντας και πάλι κάκιστη αναλογία ασσίστ/λαθών (24 για 21) αλλά και τεράστια αμυντικά κενά, ξανά και φέτος, ειδικά στη θέση «5», με τον Thiemann των Βερολινέζων να πραγματοποιεί ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της ζωής του. Ο Marcus Foster, πάντως, πραγματοποίησε μεγαλειώδη εμφάνιση με 29 πόντους (4/5 δίπ., 7/9 τρίπ.) δείχνοντας μέρος των επιθετικών του δυνατοτήτων, ενώ άξιοι συμπαραστάτες στάθηκαν δίπλα του οι Nedovic και Παπαπέτρου που πέτυχαν από 19. Ο Auguste, τέλος, έδειξε κάποια θετικά δείγματα, μπροστά κυρίως, έχοντας 6/7 δίποντα για 12 πόντους αλλά και 7 -τα 4 επιθετικά- ριμπάουντ σε 18 λεπτά συμμετοχής.
Λίγες μέρες αργότερα οι «Πράσινοι» επικράτησαν της Λιέτουβους Ρίτας στο Βίλνιους με 75-67 με τον Nedovic να είναι ξανά πρώτος σκόρερ με 18 πόντους και τον coach Βόβορα να μοιράζει τον χρόνο συμμετοχής σε όλους τους παίκτες που είχε στη διάθεσή του δοκιμάζοντας διάφορα σχήματα και πεντάδες. Ακολούθησε η ήττα από την ΑΕΚ με 87-77 στο ΟΑΚΑ με τους Nedovic και Παπαπέτρου να έχουν 19 και 17 πόντους αντίστοιχα και όλους τους άλλους να κινούνται σε ρηχά, εκτελεστικά και όχι μόνο, νερά.
Στο πρώτο, τώρα, επίσημο ματς της χρονιάς, το Τριφύλλι, με πλήρη σύνθεση, παρουσιάστηκε κατώτερο των περιστάσεων βγάζοντας στο παρκέ όλες σχεδόν τις αδυναμίες του φετινού ρόστερ του και έχασε δίκαια από το Περιστέρι με 90-82. Κακές περιστροφές στην άμυνα, έλλειψη δημιουργίας, απελπιστικό -πλην Nedovic- μακρινό σουτ και μεγάλο πρόβλημα στο «5» είναι επιγραμματικά τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα του αγώνα για τον Παναθηναϊκό, με τον Σέρβο σκόρερ να είναι και πάλι αυτός που σήκωσε στις πλάτες του επιθετικά την ομάδα του έχοντας 18 πόντους με 4 τρίποντα, την στιγμή που ο Aaron White τελείωσε το ματς με 12, έχοντας μια κάποια συμπαθητική, για πρώτη φορά φέτος, παρουσία στο δεύτερο ημίχρονο της αναμέτρησης. Στον μικρό τελικό που ακολούθησε, οι «Πράσινοι» έδειξαν μία μικρή, σχετική βελτίωση επικρατώντας της ΑΕΚ με 79-73, με τους Nedovic (21π.) -ξανά- και Παπαπέτρου (15π.) να ξεχωρίζουν.
Στόχος
Με τα νέα, οικονομικά και διοικητικά, δεδομένα της ομάδας και τη νέα πραγματικότητα που αυτά έφεραν στις τάξεις του Παναθηναϊκού, κουβέντα για οποιονδήποτε αγωνιστικό στόχο φέτος μόνο ως άτοπη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Η συμμετοχή, δηλαδή, στα playoffs της διοργάνωσης φαντάζει αυτή την στιγμή κάτι παραπάνω από μακρινό όνειρο, κάτι που πάντως ουσιαστικά έγινε γνωστό και από τα χείλη των καθ' ύλη αρμόδιων (διοίκηση, coach, αρχηγός), ενώ και ο κόσμος μοιάζει να έχει επίγνωση του τι έχει να περιμένει φέτος.
Από την άλλη, η υγεία που -φαίνεται να- αποπνέει πια στο ΟΑΚΑ μπορεί να θεωρηθεί ως ένα κερδισμένο στοίχημα ετών και σίγουρα δεν πρέπει να περνά απαρατήρητο, με την ηρεμία να αποτελεί ζητούμενο, πάντως, κατά τη διάρκεια της χρονιάς και στα κάποια πιθανά άσχημα αποτελέσματα που λογικά θα έρθουν. Ο coach Βόβορας θα έχει την ευκαιρία να παρουσιάσει την πρώτη αμιγώς δική του δουλειά στο παρκέ, σε δύσκολες είναι η αλήθεια συνθήκες και έχει με το μέρος του τόσο μια διοίκηση που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως πρέπει να λειτουργεί μια ομάδα αλλά και την αμέριστη στήριξη αυτής. Η πρόοδος κάποιων κομβικών παιδιών (Μήτογλου, Παπαγιάννης) που ήδη αγωνίζονται χρόνια στην EuroLeague, η εξέλιξη των μικρών (Καλαϊτζάκης, Περσίδης) και το επόμενο βήμα κάποιων άλλων (Foster, Bentil, Auguste) που θα τους κατοχυρώσουν ως παίκτες EuroLeague μπορούμε να πούμε πως αποτελεί έναν από τους βασικούς στόχους της ομάδας για φέτος, ενώ μια ξεκάθαρη αλλά και συνεπής αγωνιστική κατεύθυνση, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων, θα πρέπει, θεωρούμε, να παραμένει ψηλά στο ...to-do-list του προπονητικού επιτελείου.
Δύσκολες βραδιές και βαριές ήττες είναι λογικό να υπάρξουν, πίστη και επιμονή σε ένα αμιγώς μπασκετικό πλάνο, όμως, που σε βάθος χρόνου θα αφήσει κάτι στέρεο πίσω του είναι αναμφίβολα σημαντικότερο από μια ακόμα παρουσία πχ στα playoffs της διοργάνωσης.
Το ερώτημα
Υπομονή υπάρχει;
*Ευχαριστούμε τον καλό φίλο @BasketHead αλλά και την καλή μας @EuroLeague για τα tweets τους που συνέβαλλαν με τον τρόπο τους σε αυτό το αφιέρωμα.
