We feel devotion
EUROLEAGUE ANALYSIS
Ζενίτ - Παρουσίαση ομάδας
Αναλυτική παρουσίαση της πρωτάρας στη διοργάνωση ρωσικής ομάδας.
Επιμέλεια: Νότης Φιλιππίδης | phil@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 04/10/2019 15:34
Η Ζενίτ μπαίνει για πρώτη φορά στο κλαμπ των κορυφαίων της Ευρώπης, με την παρθενική της συμμετοχή φέτος στην Euroleague και αποτελεί άλλη μία ρωσική ομάδα που συστήνεται στο ευρύτερο μπασκετικό κοινό. Η ομάδα είναι από τις πλέον επιτυχημένες ...που δεν έχουν καταφέρει να αγωνιστούν στην Euroleague ακόμα, τόσο με την παρουσία της στην VTB League, όσο και στο Eurocup και φέτος θα κάνει το μεγάλο άλμα έχοντας στον πάγκο της τον Juan Plaza, αλλά και μεγάλο αστέρα στο παρκέ τον Gustavo Ayon, σε μια από τις μεταγραφές που προκάλεσαν αίσθηση το καλοκαίρι.



Η περσινή σεζόν

Η Ζενίτ είχε μια αρκετά κακή σεζόν στο Eurocup, όπου πέρασε από την Regular Season με ρεκόρ 4-6, για να έρθει η αλλαγή προπονητή μετά από έξι χρόνια (Plaza στη θέση του Karasev) και στη συνέχεια ο αποκλεισμός στο TOP 16 με ρεκόρ 2-4 σε όμιλο με Ανδόρρα, Ούνιξ και Τσεντεβίτα. Στο πρωτάθλημα αντιθέτως, η ομάδα έφτασε μέχρι τους τελικούς όπου και έχασε 3-0 από την ΤΣΣΚΑ, με τα δύο τελευταία ματς να κρίνονται στο καλάθι και στον πόντο.


Η μεταγραφή



Gustavo Ayon, χωρίς καμιά αμφιβολία. Η ποιότητα, το status και η εμπειρία του Μεξικανού είναι τέτοια που δεν τίθεται θέμα εναλλακτικής! Η μεταγραφή του προκάλεσε αίσθηση, όχι γιατί αντικαταστάθηκε από τον ανερχόμενο Mickey στην Ρεάλ, αλλά γιατί πήγε σε μια ομάδα που οι περισσότεροί της παίκτες είναι επιπέδου Eurocup! Μένει να φανεί κατά πόσο ο Ayon μπορεί να τους συμπαρασύρει και να τους κάνει ανταγωνιστικούς στο δικό του επίπεδο!


Ήρθαν – Έφυγαν

Ολικό λίφτινγκ για την Ζενίτ τη φετινή σεζόν! Οι παίκτες που ήρθαν είναι όλοι όσοι εμφανίζονται στο παρακάτω ρόστερ πλην των Trushkin, Voronov, Balashov, Pushkov και Valiev, με τους δύο πρώτους ουσιαστικά να αποτελούν συμπληρωματικούς παίκτες του κορμού. Αυτοί που έφυγαν; Markov Simonovic, Gal Mekel, Jalen Reynolds, Sergey Karasev, Codi Miller-McIntyre, Philip Scrubb, Jarrod Utthof, Sean Armand, Vadim Panin και Andrei Desiatnikov. Συμπερασματικά περισσότερη εμπειρία από τα φετινά αποκτήματα της Ζενίτ, αλλά προφανώς θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να δέσει η ομάδα.



Ρόστερ

#PlayerPosHeightYear
4Colton IversonC2.131989
6Andrew AlbicyPG1.781990
7Anton PonkrashovG2.001986
9Austin HollinsSG1.931991
10Will ThomasPF2.031986
11Sergei BalashovC2.061996
12Alex RenfroePG1.911986
13Dmitry KhvostovPG1.901989
14Anton PushkovC2.081988
15Konstantin ShevchukG1.902000
16Vladislav TrushkinF2.011993
18Evgeny VoronovSG1.941986
20Andrey ZubkovPF2.061991
21Tim AbromaitisF2.031989
25Mateusz PonitkaSF1.981993
34Gustavo AyonC2.081985



Depth Chart

123
PGRenfroeAlbicyKhvostov
SGHollinsVoronovPonkrashov
SFPonitkaTrushkin
PFThomasAbromaitisZubkov
CAyonIversonBalashov


Η ομάδα έχει έχει την περισσότερη ποιότητα αλλά κυρίως ποσότητα στις θέσεις 1 και 5, όπου υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις "καθαρόαιμοι" παίκτες σε καθεμιά από αυτές. Στον άσσο, ο Plaza στηρίζει πολλά στο δίδυμο Renfroe - Albicy, με τον πρώτο να έχει εμπειρία σε Euroleague (με Άλμπα, Μπάγερν αλλά και Μπαρτσελόνα), αλλά και πληθωρική παρουσία στο παρκέ (παίκτης που μπορεί να σκοράρει, να σουτάρει από μακριά, να πάρει ρημπάουντ, να κλέψει μπάλες και να μοιράσει ασσίστ), και τον Γάλλο να ντεμπουτάρει φέτος στη διοργάνωση με υψηλές προσδοκίες για την ομάδα, μετά την τελευταία του πετυχημένη σεζόν με την Ανδόρρα. Ο Albicy είναι ίσως πιο σκόρερ από τον Renfroe, μοιράζει πολύ καλά την μπάλα, την οποία ίσως τη θέλει λίγο περισσότερο απ' ότι ο συμπαίκτης του στα χέρια.



Πιθανώς να τους δούμε και ταυτόχρονα στο παρκέ, αφού εκτός των άλλων υπάρχουν και οι Khvostov και Ponkashov στον άσσο, δύο γηγενείς πλέι μέικερ δηλαδή που δεν δικαίωσαν τις υψηλές προσδοκίες στην αρχή της καριέρας τους. Περισσότερο παίκτες ομάδας και first-pass point guards, θα επιτρέψουν σε Albicy και Renfroe να αφοσιωθούν περισσότερο στην εκτέλεση, ενώ το ύψος (2 μέτρα παλικάρι), και η ηλικία πια του Ponkrashov μας οδηγούν στην τοποθέτησή του σε θέσεις 2 (όπου δεν έχει και πολλή σχέση) ή και 3 ακόμα, δεδομένης της κατανομής του ρόστερ της Ζενίτ.



Στη θέση 2 συναντάμε τον Αμερικανό σκόρερ-σουτέρ Austin Hollins που προέρχεται από γεμάτη σεζόν στη γερμανική Ράστα Φέχτα με 16,5 πόντους, 40% στα τρίποντα (σε 306 προσπάθειες!), αλλά και περισσότερα από 2 κλεψίματα, νούμερα που μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι θα αποτελεί τον κύριο επιθετικό άξονα της ομάδας στην περιφέρεια. Από πίσω έρχεται και ο έμπειρος Voronov, ένας από αυτούς τους Ρώσους παίκτες που όλοι ξέρουμε αλλά δεν θυμόμαστε ακριβώς ποιοι είναι και τους τσουβαλιάζουμε στην ίδια κατηγορία (Vononov, Vialtsev, Zaytsev, Baburin και σία). Ο Ρώσος θα έχει περισσότερο αμυντικό ρόλο, μιας και το μακρινό σουτ δεν είναι το δυνατό του στοιχείο, αλλά δεν είναι αμελητέοι και οι 7,7 πόντοι που σημείωνε πέρυσι στο Eurocup.



Στο 3 δεσπόζει η παρουσία του Mateusz Ponitka, του Νο. 2 της ομάδας ιεραρχικά, πίσω από το μεγάλο Ayon. Ο Πολωνός τα κάνει όλα και συμφέρει, παίκτης ιδιαίτερα ταλαντούχος και πληθωρικός, με έφεση στο ρημπάουντ, αλλά όχι και στο μακρινό σουτ, αποτελεί έναν από τους λίγους παίκτες της Ζενίτ που μπορούμε να πούμε ότι στέκει ξεκάθαρα σε επίπεδο Euroleague. Αναπληρωματικός small forward θα είναι ο Vladislav Trushkin, ένας παίκτης που δεν είναι τόσο κακός όσο ακούγεται αν προσέξουμε τους 8,2 πόντους και το 41% στα τρίποντα στο περσινό Eurocup.



Στο 3 φυσικά μπορεί να πάρει χρόνο και ο πιο έμπειρος Tim Abromaitis, που μπορεί να αγωνιστεί και στις δύο θέσεις των forwards. Μετά από τέσσερα πολύ επιτυχημένα χρόνια στην Τενερίφη, ο Αμερικανός θα κάνει το δεύτερο του πέρασμα από την Euroleague (Στρασβούργο 2013-2014 η πρώτη) και αναμένεται να πάρει μπόλικο χρόνο συμμετοχής, είτε πίσω από τον Ponitka, είτε από τον Thomas στο 4, με το γκρουπ των παικτών αυτών να αποτελεί τους τρεις σωματοφύλακες της Ζενίτ στις θέσεις των forwards. Σε ρόλο του τέταρτου Ντ' Αρτανιάν μπορούμε να βάλουμε τον Andrey Zubkov, αν και μόνο το οξύμωρο της παρομοίωσης μας κάνει να σταματήσουμε εδώ αυτόν τον περίεργο συνειρμό.

Ο Ρώσος ψηλός αποτελεί έναν εκ των ποιοτικότερων Ρώσων "από το δεύτερο ράφι" παικτών, έχοντας γλυκό mid-range σουτάκι, αλλά και παιχνίδι στο ποστ, ενώ διαθέτει πολύτιμη εμπειρία τεσσάρων σεζόν στην Euroleague. Πιθανώς να τον δούμε ακόμα και στο 5, έχει πάρει εξάλλου χρόνο και στη θέση αυτή τα προηγούμενα χρόνια.



Βασικός power forward πάντως θα είναι ο Will Thomas, άλλος ένας παίκτης από την αγορά την Ισπανίας, μετά από 5 σεζόν σε Μάλαγα και Βαλένθια. Από τους αγαπημένους του Plaza λοιπόν, ο Thomas παρουσιάζεται κάθε χρόνος και καλύτερος και η ποιότητα και η εμπειρία του θα αποδειχθούν υπερπολύτιμα εφόδια στο ταξίδι της Ζενίτ φέτος. Χαρακτηριστικά, την περσινή σεζόν είχε 11,8 πόντους με 65% στα δίποντα και 43,5% στα τρίποντα για 15 μονάδες αξιολόγησης με τη φανέλα της πρωταθλήτριας Βαλένθια στο Eurocup, ενώ στους τελικούς με την Άλμπα τα νούμερά του απογειώθηκαν σε 17,3 πόντους (72% τρίποντα, 67% τρίποντα) και 21,3 Index Rating.

Ο σταρ του ρόστερ βέβαια δεν είναι άλλος από τον Gustavo Ayon, που προέρχεται από πέντε σπουδαίες σεζόν στην Ρεάλ. Ο Μεξικανός αποτελεί τον παίκτη που μπορεί να ανεβάσει επίπεδο την Ζενίτ αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ο Plaza έχει φροντίσει για να στηρίζει πολλά στη θέση του σέντερ και στα 40 λεπτά του αγώνα, με την παρουσία του Colton Iverson ως back up του Ayon, ενός παίκτη με εμπειρία στην Euroleague (Μπασκόνια, Καρσίγιακα, Μακάμπι), που ξέρει τη θέση 5 πάρα πολύ καλά. Από εκεί και πέρα, υπάρχει ο νεαρός Balashov, ο πιο "παλιός" Pushkov, ενώ και ο Zubkov, όπως είπαμε πιθανώς να πάρει χρόνο εδώ αν χρειαστεί.


Ο παίκτης βαρόμετρο



Παρόλο που η "κάλυψη" του Iverson μόνο υποτυπώδης δεν είναι (δεν έχουν πολλές ομάδες την πολυτέλεια ενός τέτοιου αναπληρωματικού σέντερ), ο Νο. 1 παίκτης της Ζενίτ φέτος δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Gustavo Ayon. Από τις μεταγραφές που προκάλεσε αίσθηση το καλοκαίρι, ο Μεξικανός προέρχεται από πέντε σεζόν στην Euroleague με τη φανέλα της Ρεάλ με την οποία στέφθηκε δύο φορές πρωταθλητής, ενώ τα νούμερά του είναι ενδεικτικά: 9,4 πόντοι με 64,4% στα δίποντα, 5,8 ρημπάουντ, 2,4 ασσίστ, 1,2 κλεψίματα, 0,8 μπλοκ και περί τις 14,5 μονάδες ράνκινγκ σε 141 παιχνίδια στο κορυφαίο επίπεδο. Το ταβάνι της ομάδας αυτομάτως ψηλώνει με την παρουσία του Ayon, που βρίσκεται πια στα 34 του χρόνια, αλλά για την ώρα τουλάχιστον αυτό αποκτά τη θετική του μόνο χροιά πάνω στο παρκέ.


Ο παίκτης κλειδί



O Austin Hollins είναι ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα της Ζενίτ τη φετινή σεζόν. Η ποιότητα του Ayon δεδομένη, ο Albicy έχει την παραπάνω εμπειρία επομένως δεν θα δυσκολευθεί να προσαρμοστεί, όμως ο Αμερικανός είναι αυτός που αν δώσει το κάτι παραπάνω μπορεί να κάνει τους Ρώσους πραγματικά ανταγωνιστικούς! Τα νούμερα του Hollins είναι τουλάχιστον υποσχόμενα από την περσινή (και όχι μόνο) σεζόν κι εφόσον βρει σταθερή επαφή με τα αντίπαλα καλάθια θα αποτελέσει το κομμάτι που θα συμπληρώσει ιδανικά την υπόλοιπη - πιο έμπειρη - βασική πεντάδα, αποτελώντας έναν βασικό πυλώνα του επιθετικού παιχνιδιού της ομάδας ως κύριος εκφραστής του μέσα από την περιφέρεια αλλά και διευρύνοντας το rotation. Το μάτι του Plaza "κόβει" πάντως σ' αυτά...



Ο παίκτης που θα κάνει level-up



Anton Ponkrashov και Dmitry Khvostov θα ήταν δύο παίκτες που θα πρωταγωνιστούσαν στη συγκεκριμένη παράγραφο για τουλάχιστον 2-3 σεζόν, την περασμένη δεκαετία, καθώς οι προδιαγραφές τους έδειχναν υψηλές, δεν τις δικαίωσαν όμως ποτέ. Για να θυμηθούμε κάποιες "ιεροσυλίες", ο μεν Ponkrashov είχε χαρακτηριστεί από κάποιους ως ο "νέος Παπαλουκάς", λόγω του ύψους του και της σχετικής του οξυδέρκειας (όντως βλέπει καλά το γήπεδο) και πιθανώς λόγω και του κακού του σουτ, από τη σεζόν που αγωνίστηκαν μαζί στην ΤΣΣΚΑ το 2006-2007. Κάπου εκεί ήταν που έκανε και την εμφάνισή του ο πιτσιρικάς Khvostov, στα 17 του στη Δυναμό Μόσχας, υπό τις οδηγίες του Ντούσαν Ίβκοβιτς. Με τον Ρίκυ Ρούμπιο να θεωρείται ήδη το παιδί-θαύμα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ο Khvostov αποτελούσε το Νο. 2 της σχετικής λίστας, χωρίς απαραίτητα πολύ μεγάλη απόσταση από τον MVP του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Κίνας. Επομένως, μην περιμένετε να ρισκάρουμε με την επιλογή κάποιου Ρώσου για level-up, έτσι κι αλλιώς βέβαια οι παίκτες της Ζενίτ είναι σε πιο προχωρημένη ηλικία αυτή την στιγμή. Ο Trushkin φαίνεται πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση λόγω και των περσινών του αριθμών, αλλά πιθανώς και λόγω μεγαλύτερου χώρου και χρόνου δράσης που θα έχει φέτος. Στην πραγματικότητα όμως, ο ορισμός του level-up φωτογραφίζει τον Andrew Albicy που μετά από πολλές σεζόν σε Ισπανία, Γαλλία και Eurocup, ήρθε η ώρα να κάνει το ντεμπούτο του και στην Euroleague, στα 29 του χρόνια. Στο πρόσφατο Παγκόσμιο Κύπελλο με την Εθνική Γαλλίας έδειξε έτοιμος πάντως, οπότε περιμένουμε από τον Albicy μια μεστή σεζόν που θα τον διατηρήσει στη διοργάνωση και τα επόμενα χρόνια.


Ο προπονητής



Ξεκίνησε από τα βαθιά την καριέρα του, στον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης, όταν ακόμα δεν είχε αγοράσει ότι υπήρχε στην αγορά. Όχι ότι ήταν κακές οι ομάδες της βασίλισσας τότε, απλά δεν είχαν το κάτι παραπάνω που θα καθιέρωνε μετέπειτα την ομάδα ως μια από τις κυρίαρχες της διοργάνωσης. Με την Ρεάλ πάντως πήρε το Eurocup τη σεζόν 2006-2007 (με ένα ρόστερ που πιθανώς να τα πήγαινε καλύτερα στην Euroleague απ' ότι τα επόμενα), ενώ την ίδια διοργάνωση κατέκτησε και με τη Μάλαγα 10 χρόνια αργότερα. Με τη Μάλαγα στην οποία έμεινε για πέντε χρόνια δεν πήρε κάποιον άλλο τίτλο, έχει όμως στο παλμαρέ του το πρωτάθλημα της ACB το 2007 με την Ρεάλ, όπως και το πρωτάθλημα Λιθουανίας με την Ζαλγκίρις το 2013. Γενικά όλες οι ομάδες του Plaza μπορούν να χαρακτηριστούν ως ομάδες του προπονητή, ο Ισπανός βάζει πάντα τη δική του σφραγίδα στο παιχνίδι τους και δείχνει να έχει σχεδιάσει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Πιστεύει στη δύναμη του συνόλου και όχι της ατομικής πρωτοβουλίας, γι' αυτό και οι ομάδες του διαθέτουν συνήθως παίκτες που δεν ξεχωρίζουν σαν ονόματα, αλλά μπορούν να φέρουν εις πέρας τους συγκεκριμένους ρόλους και αποστολές που θα τους ανατεθούν. Έτσι, αποδίδει συνήθως όμορφο και οργανωμένο μπάσκετ, αλλά ίσως κι αυτός είναι ένας λόγος που δεν έχει πετύχει τα πολλά παραπάνω στην καριέρα του. Πέρυσι ήρθε μεσούσης της σεζόν στην ομάδα, διαδεχόμενος τον Vasiliy Karasev μετά από έξι χρόνια παρουσίας στην ομάδα.



Τα συν

Οι ομάδες του Plaza συνηθίζουν να αποδίδουν οργανωμένο και αποτελεσματικό μπάσκετ και πολλές φορές ο Ισπανός παίρνει το 100% των παικτών του, κερδίζοντας αντιπάλους με πιο φανταχτερά ρόστερ. Η παρουσία του Ayon ανεβάζει τον πήχη για την ομάδα, ενώ η θέση του σέντερ έχει καλυφθεί υποδειγματικά. Η παρουσία πολλών πλέι μέικερ αλλά και παικτών με υψηλά ποσοστά στα τρίποντα δείχνει το δρόμο για το ανοιχτό σουτ για την Ζενίτ, που θα την κρατάει μέσα στα ματς και θα μπορεί να απειλεί ακόμα και τους "μεγάλους" στην καλή της μέρα.


Τα πλην

Το ρόστερ δεν έχει και τις υψηλότερες προδιαγραφές, απουσιάζει το ποιοτικό βάθος, ενώ η ομάδα έχει αλλάξει ριζικά από την προηγούμενη σεζόν, επομένως χρειάζεται χρόνος για να δέσει το σύνολο. Κάπως έτσι ο πήχης παραμένει χαμηλά για την πρώτη σεζόν την Ζενίτ στην Euroleague. Απουσιάζει επίσης παίκτης από το πάνω ράφι στους γκαρντ, με την έννοια ότι Ponitka kai Thomas μπορεί να μην είναι επίσης top-class παίκτες, αλλά να αποτελούν σίγουρα αξιόλογες περιπτώσεις, ενώ δεν τίθεται συζήτηση για τον Ayon. Στο 1-2 οι λύσεις φαίνεται να έχουν ακόμα χαμηλότερο ταβάνι, παρότι ποσοτικά είναι πολλές.



Στο ξεκίνημα της σεζόν




Στην πρεμιέρα της VTB, η Ζενίτ διέσυρε εκτός έδρας την Ζιέλονα Γκόρα με 67-92, με τον Hollins να σημειώνει 19 πόντους και τον Ayon 16, ενώ η ομάδα μοίρασε 25 ασσίστ και σούταρε 27 τρίποντα (για 31 δίποντα), από τα οποία ευστόχησε στα 10, προς επίρρωση των ανωτέρω.



Ο Στόχος

Ο στόχος ακούγεται πολύ τυπικός, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινός: μια καλή παρουσία στη διοργάνωση. Τα playoffs αποτελούν όνειρο και η Ζενίτ θα βρεθεί σε μια θέση μετά την πρώτη δεκάδα ακόμα κι αν φτάσει στο 100% της αποδοσής της. Στόχος στο δικό μας μυαλό, για να πούμε ότι είναι πετυχημένη η σεζόν για τους Ρώσους, είναι να μην θεωρούνται αμελητέα ποσότητα και δεδομένο το αποτέλεσμα στις αναμετρήσεις με τους μεγάλους. Άτυπα, θα έχει ανταγωνισμό με τις ομάδες της αντίστοιχης κατηγορίας (Άλμπα, Ερ. Αστέρα, Βαλένθια), επομένως αν καταφέρει να βρεθεί πριν από αυτές και πάρει 2-3 σπουδαίες νίκες με τα μεγαθήρια, θα έχει δικαιώσει την παρουσία την στην Euroleague.


Το ερώτημα

Θα είναι η φετινή σεζόν το ζενίθ της Ζενίτ ή θα έχει συνέχεια στην Euroleague και τις επόμενες σεζόν;