We feel devotion
EUROLEAGUE ANALYSIS
Ρεάλ - Παρουσίαση ομάδας
Η βασίλισσα αποτελεί και φέτος ένα από τα grand φαβορί για τον τίτλο της Euroleague.
Επιμέλεια: Νότης Φιλιππίδης | phil@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 03/10/2019 21:42
Διανύοντας μια από τις πιο επιτυχημένες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της, η Ρεάλ αποτελεί μια από τις υπερδυνάμεις της φετινής Euroleague που ο στόχος της φτάνει μέχρι την κατάκτηση του τροπαίου. Η ισπανική ομάδα τερμάτισε στην τρίτη θέση της περσινής περιόδου, ενώ κατέκτησε τη διοργάνωση ένα χρόνο πριν με το παιδί-θαύμα Luka Doncic. Φέτος, παρουσιάζεται ενισχυμένη και χτισμένη με τέτοιο τρόπο που μπορεί να πρωταγωνιστήσει ταυτόχρονα σε Euroleague και ACB, από θέση κορυφής, αποτελώντας ίσως το πιο σίγουρο "χαρτί" για το Final 4 της Κολωνίας, αν υπάρχει τέτοιο.


Η περσινή σεζόν



Η Ρεάλ είχε μια σχετικά ασταθή Regular Season την περσινή σεζόν, δίχως να μπορέσει να απειλήσει ουσιαστικά την πρώτη θέση, ολοκληρώνοντας τη φάση με 22 νίκες και 8 ήττες. Αυτό βέβαια δεν ανησύχησε καθόλου την ομάδα αφού ζητούμενο ήταν το πλεονέκτημα έδρας. Στα playoffs οι Ισπανοί αντιμετώπισαν τον Παναθηναϊκό και καρδιοχτύπησαν μόνο στο πρώτο, εντός έδρας παιχνίδι, απ' όπου κατάφεραν να βγουν αλώβητοι. Στη συνέχεια οι Μαδριλένοι δεν είχαν πρόβλημα να κάνουν το sweep και να περάσουν με 3-0 στο Final Four της Βιτόρια.

Στον ημιτελικό αντιμετώπισαν τη μετέπειτα πρωταθλήτρια ΤΣΣΚΑ Μόσχας, σε έναν χορταστικό αγώνα. Παρότι βρέθηκαν να προηγούνται με 65-51 στο 26ο λεπτό, ήταν αυτοί πλέον που μπήκαν σε ρόλο θύματος σε αγώνα με την ΤΣΣΚΑ, χάνοντας τελικά με 90-95. Ο μικρός τελικός ήταν τυπική διαδικασία με την ομάδα το Λάσο να κερδίζει την Φενερμπαχτσέ με 92-73.

Στο πρωτάθλημα Ισπανίας, η Ρεάλ έφτασε στον τίτλο κερδίζοντας 3-1 τη σειρά των τελικών με την Μπαρτσελόνα, με τον Facundo Campazzo να αναδεικνύεται MVP των τελικών. Αντιθέτως, στο Κύπελλο Ισπανίας η Μπαρτσελόνα ήταν αυτή που χαμογέλασε, επικρατώντας στο κλάσικο του τελικού με 94-93.


Η μεταγραφή



Η Ρεάλ διατήρησε αναλλοίωτο όχι απλά τον κορμό της, αλλά σχεδόν ολόκληρο το ρόστερ της, προχωρώντας σε δύο μόνο μεταγραφές. Μπορεί ο Nicolas Laprovittola να έρχεται με τον τίτλο του MVP της ACB στη Μαδρίτη, όμως δεν μπορούμε να μην αναδείξουμε ως μεταγραφή της Ρεάλ τον Jordan Mickey, έναν σέντερ που ντεμπούταρε στην Euroleague μόλις την περσινή σεζόν με τη φανέλα της Χίμκι και αποτέλεσε έναν από τους καλύτερους και πιο κυρίαρχους σέντερ της διοργάνωσης. Μετά από ένα μουδιασμένο σχετικά ξεκίνημα, ο - ένας ακόμα παίκτης που αναδεικνύει σε κορυφαίο επίπεδο ο Γιώργος Μπαρτζώκας - Mickey αποτέλεσε το βασικό άξονα του inside παιχνιδιού της Χίμκι, αλλά και το μεγάλο πρωταγωνιστή της ομάδας εν τη απουσία του Alexey Shved. Ολοκλήρωσε τη σεζόν με 14,2 πόντους (57,2% δίποντα, 73,9% βολές), 5 ρημπάουντ, 1 μπλοκ και 15,4 μονάδες στο ράνκινγκ σε μόλις 22,5 λεπτά συμμετοχής σε 28 παιχνίδια, δείχνοντας έτοιμος να περάσει πια στο κορυφαίο επίπεδο. Δεν είναι λίγο πράγμα εξάλλου να διαδέχεσαι τον εμβληματικό Gustavo Ayon στο ρόστερ της βασίλισσας, κάτι που μαρτυρά από μόνο του τις προσδοκίες των Ισπανών για τον παίκτη.


Ήρθαν – Έφυγαν

Mickey και Laprovittola, λοιπόν, ήταν τα αποκτήματα της Ρεάλ στη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού, ενώ στην πρώτη ομάδα πλέον είναι και οι Usman Garuba και Mario Nakic, το νέο υπερταλαντούχο αίμα της Ρεάλ, γεννηθέντες και οι δύο μετά το 2000 (το 02 ο Garuba, το 01 ο Nakic). Από την ομάδα αποχώρησε όπως είπαμε ο Ayon για την Ζενίτ, ομάδα που θα αγωνίζεται επίσης στην Euroleague, ενώ για τον MVP Laprovittola προέκυψε χώρος από την αποχώρηση του Klemen Prepelic (που έχει ξεκινήσει αυτός με νούμερα MVP στην ACB φέτος στην πρώην ομάδα του Laprovittola!). Παρελθόν αποτελεί και ο Santi Yusta που αγωνίζεται πλέον στην Τενερίφη.


Ρόστερ

#PlayerPosHeightYear
1Fabien CauseurG1.961987
3Anthony RandolphPF2.111989
5Rudy FernandezSF1.961985
7Facundo CampazzoPG1.811991
8Nikolas LaprovittolaG1.901990
9Felipe ReyesPF2.041980
14Gabriel DeckSF1.981995
16Usman GarubaC2.012002
17Mario NakicSF2.022001
20Jaycee CarrollSG1.881983
22Walter TavaresC2.201992
23Sergio LlullPG1.901987
25Jordan MickeyC2.031994
44Jeffery TaylorSF2.01198



Depth Chart

123
PGCampazzoLlull
SGLaprovittolaCauseurCarroll
SFFernandezTaylorDeck
PFRandolphThompkinsReyes
CMickeyTavaresGaruba


To παραπάνω depth chart είναι απλά ενδεικτικό με τους περισσότερους παίκτες να μπορούν να αγωνιστούν σε παραπάνω από μία θέσεις.

Στον άσσο φυσικά την μπαγκέτα κρατάει ο Campazzo, ενώ από πίσω λογικά θα έρχεται ο Llull. Φυσικά τίποτα δεν εμποδίζει την συνύπαρξη αυτών των δύο, ενώ το ίδιο ισχύει και για τον Laprovittola, που λογικό όμως είναι φέτος να έχει λιγότερο την μπάλα στα χέρια του και να αναλωθεί λίγο παραπάνω σε εκτέλεση, τουλάχιστον όταν ένας από τους άλλους δύο πατάει παρκέ.


Από εκεί και πέρα υπάρχει ο Causeur, που επίσης έχει οργανωτικές ικανότητες (δεν θα βρεθεί όμως μόνος του στον άσσο), ενώ έχει ικανότητα και στο drive για σκοράρισμα με ...old school πια τρόπο. Όσο για τα 6,75μ; Πέραν των τριών άσσων, δεσπόζει η παρουσία του Jaycee Carroll, ίσως του καλύτερου σουτέρ των ευρωπαϊκών γηπέδων τα τελευταία χρόνια. Η άμυνα του αντιπάλου είναι προαιρετική, ο Carroll θα το "στάξει" όπως και να 'χει.

Στην περιφέρεια υπάρχει βέβαια και το πολυεργαλείο Rudy Fernandez που τα κάνει όλα και συμφέρει. Το πρόβλημα στη μέση που ...έβγαλε από πάνω του το σταριλίκι όχι απλά δεν τον πτόησε αλλά πλέον ο Ισπανός έχει ωριμάσει σε τρομερό βαθμό μπασκετικά και κάθε του κίνηση πάνω στο παρκέ αποτελεί προϊόν όχι μόνο ταλέντου αλλά και μπασκετικής ευφυΐας. Στο 3 συναντάμε και τον Taylor, έναν παίκτη που νομίζαμε για σκόρερ όταν τον συναντήσαμε με την Εθνική Σουηδίας, αλλά τελικά αποτελεί έναν εκ των καλύτερων αμυντικών της διοργάνωσης.

Περνώντας στις υψηλότερες θέσεις, ο αθλητικός Randolph είναι μόνιμα βασικός στο 4, έχοντας την ικανότητα να μαρκάρει τόσο ψηλά, όσο και χαμηλά (αν και του λείπει η δύναμη), ενώ το ίδιο ισχύει και για τις επιθετικές του αρετές. Στη θέση αυτή "χωράει" περισσότερο και ο Thompkins, ένας ψηλός με εξαιρετικό σουτ που μπορεί να παίξει και εντός ζωγραφιστού και αν εξαιρέσουμε τις ομάδες επιπέδου F4 θα αγωνιζόταν βασικός οπουδήποτε αλλού. Ο Αμερικανός παίρνει χρόνο και στο 5, ενώ το ίδιο συνέβαινε και με τον 39χρονο πια (δεύτερος θείος που θα κάθεται με τη νεολαία μαζί με τον Scola) Felipe Reyes, με το παιχνίδι του στο ζωγραφιστό να είναι για σεμινάριο.

Κι αν όλα αυτά, όπως τα φέρνετε στο μυαλό σας, σας φαίνονται εντυπωσιακά, θυμηθείτε ότι η πιο δυνατή ίσως θέση της Ρεάλ είναι το 5, με τον Tavares να σκεπάζει τα καλάθια και να μειώνει δραματικά τους χώρους στην άμυνα, ενώ παράλληλα υποδέχεται τις ασσίστ των κοντών στο καλάθι, ενώ ο Mickey μπορεί να δημιουργήσει σκορ εύκολα από μόνος του και δεν υπήρξαν πέρυσι άλλοι σέντερ που κατάφεραν να τον περιορίσουν. Ο πρώην άσσος της Χίμκι έχει κι αυτός ένα σουτάκι το οποίο δεν χρησιμοποιεί ιδιαίτερα, αλλά δεν παύει να αποτελεί ένα ακόμα όπλο στην φαρέτρα του (το χρησιμοποίησε δεόντως στην περσινή του παρουσία στο γήπεδο που θα αγωνίζεται φέτος).



Ο παίκτης βαρόμετρο



Ποιός άλλος από τον Facundo Campazzo; Ο Αργεντίνος μπήκε σε ...beast mode ήδη από το μέσο της προηγούμενης χρονιάς κι έκτοτε πάει χωρίς φρένο. Οδήγησε την Ρεάλ στο Final 4 και στον τίτλο του ισπανικού πρωταθλήματος, όπου και αναδείχθηκε MVP, ενώ το ίδιο συνέβη και με το ισπανικό σούπερ καπ λίγες μέρες πριν. Όσο για την απόδοσή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Κίνας; Δεν υπάρχει κάποιος αναγνώστης αυτή την στιγμή που να μην γνωρίζει τι έκανε ο Campazzo μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης (αν όντως δεν έχετε εικόνα, καλά θα κάνετε να αποκτήσετε)! Ο Αργεντίνος αναμένεται να αποτελέσει το απόλυτο αφεντικό της Ρεάλ φέτος για πρώτη σεζόν εξ' αρχής και μέχρι τώρα δείχνει να τα πηγαίνει περίφημα. Πέρυσι ολοκλήρωσε τη χρονιά στην Euroleague με 8,7 πόντους, 5,2 ασσίστ και 13 Index Rating κατά μέσο όρο, νούμερα που μπορεί να μην εντυπωσιάζουν, όμως η αλήθεια είναι ότι πήγαινε ...σβηστός στην Regular Season: 11,3 ράνκινγκ εκεί, 24,2 στα playoffs με τον Παναθηναϊκό και 22 στο Final 4 και πιο κοντά σε αυτά τα επίπεδα αναμένεται να παίξει και φέτος, τουλάχιστον όσο τον χρειάζεται η Ρεάλ.


Ο παίκτης κλειδί



Στην ομάδα υπάρχουν πολλοί παίκτες-κλειδιά που φέρουν σε πέρας ειδικές αποστολές και "ξελασπώνουν" από τα δύσκολα. Θυμηθείτε για παράδειγμα τον Taylor στα playoffs με τον Παναθηναϊκό. Ή τον Carroll με το φονικό του σουτ. Ακόμα και ο Thompkins, που έρχεται από τον πάγκο για πολύ ποιοτικά λεπτά. Η αλήθεια είναι ότι η θέση 5 αποτελεί το στοίχημα της φετινής Ρεάλ, με τον Mickey να πρέπει όχι απλώς να μπει στα παπούτσια του Ayon, αλλά να δώσει και το κάτι παραπάνω, ενώ ο Tavares αλλάζει τις ισορροπίες όταν πατάει στο παρκέ. Στα κρίσιμα, αυτός που μπορεί να αποδειχθεί το κομμάτι που έλειπε και να διαχωρίσει την επιτυχία από την αποτυχία είναι ο Nicolas Laprovittola. Η εκτελεστική του δεινότητα, αλλά και η οργανωτική επίσης, δημιουργούν ένα δεύτερο πόλο στην περιφέρεια των Μαδριλένων που θα λειτουργήσει υποστηρικτικά στον Campazzo. Πέρυσι στον ημιτελικό ο Αργεντίνος ήταν εύκολος στόχος για την ΤΣΣΚΑ. Φέτος όμως υπάρχει ο Laprovittola, δημιουργώντας μια ασύμμετρη αργεντίνικη απειλή στην περιφέρεια της Ρεάλ.



Ο παίκτης που θα κάνει level-up



Θεωρητικά τα δύο νέα αποκτήματα έχουν σαν προσωπικό στόχο να καθιερωθούν στο πλέον κορυφαίο ευρωπαϊκό επίπεδο, άρα είναι εξ ορισμού σε αυτή τη διαδικασία του περαιτέρω step up. Το ίδιο μπορούμε να ισχυριστούμε και για τον Campazzo, ώστε να πραγματοποιήσει μια σεζόν από την αρχή έως το τέλος ως έναν εκ των κορυφαίων της Ευρώπης. Δεν αγνοούμε όμως και τα νέα ταλέντα στην πρώτη μια ομάδα της βασίλισσας, τον Usman Garuba και τον Mario Nakic. Όταν οι πιτσιρικάδες παίρνουν σεβαστό χρόνο συμμετοχής σε μια ομάδα όπως η Ρεάλ, καταλαβαίνουμε ότι τα πράγματα είναι σοβαρά. Ενδεικτικά, στα δύο πρώτα παιχνίδια της ACB, o 17χρονος Garuba αγωνίστηκε συνολικά 36 λεπτά σκοράροντας 18 πόντους με 24 στην αξιολόγηση, παρουσιάζοντας δείγματα του ταλέντου του. Στο σούπερ καπ πάντως δεν έλαβε χρόνο συμμετοχής.


Ο προπονητής



Στην ένατή του πια σεζόν στην ομάδα ως πρώτος προπονητής, ο Pablo Laso μετρά δύο κατακτήσεις Euroleague, έξι συμμετοχές σε Final 4 και τέσσερις σε τελικούς, διαγράφοντας μια εξαιρετική πορεία στη διοργάνωση. Φυσικά οι επιτυχίες του εντός των τειχών ακόμα περισσότερες και παρά το πλούσιο και γεμάτο ρόστερ της Ρεάλ όλα αυτά τα χρόνια φέρει σημαντικό μερίδιο επιτυχίας κι ας υποτιμάται ακόμα από τους ...μπασκετικούς στη χώρα μας. Ο Laso έχει δημιουργήσει ένα εξαιρετικό σύνολο τα τελευταία χρόνια, με ξεκάθαρους ρόλους και αρμοδιότητες που παίρνει το 100% από κάθε παίκτη και το σημαντικότερο, μπορεί να έχει καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα, αλλά και μιας ολόκληρης σεζόν, την ίδια υψηλή απόδοση, ενώ παρά την προτίμηση σε πιο γρήγορο τέμπο, οι Μαδριλένοι αποτελούν μια ομάδα που είναι εξίσου εξαιρετική και επικίνδυνη και στο σετ παιχνίδι. Σίγουρα υπάρχουν τα όπλα, αλλά υπάρχει και ο στρατηγός πίσω από αυτά.


Τα συν

Για τα πλεονεκτήματα της Ρεάλ μπορούν να γραφούν κεφάλαια ολόκληρα. Ας ανακεφαλαιώσουμε συνοπτικά στο πιο γεμάτο ίσως ρόστερ της διοργάνωσης που συνεπάγεται την παρουσία τριών μέχρι και τεσσάρων παικτών που μπορούν να αγωνιστούν σε κάθε θέση ξεχωριστά και χωρίς μάλιστα να μειώνεται η απόδοσή της ομάδας. Ο Campazzo επίσης πάει για breakout χρονιά που αναμένεται να τα σαρώσει όλα, ενώ η ομάδα ενισχύθηκε με τον Laprovittola, κάνοντας ...εξωφρενικά ποιοτική την περιφερειακή της γραμμή. Μην ξεχνάμε και τον ένα δοκιμαστικό επί της ουσίας χρόνο του Llull μετά τον τραυματισμό του. Φέτος αναμένεται κι αυτός να επιστρέψει σε καλύτερες μέρες. Η παρουσία παικτών όπως ο Rudy, ο Taylor, o Causeur και ο Carroll στο 2-3 με ξεχωριστές αρμοδιότητες ο καθένας. Το σκιάχτρο Tavares και ο δυναμικός Mickey. Το ρόστερ της Βασίλισσας είναι τόσο πλούσιο που ένας παίκτης σαν τον Randolph δεν σου κάνει εντύπωση (!). Όλοι αυτοί παίζουν χρόνια μαζί, δεν χρειάζονται καθόλου χρόνο προσαρμογής και μπορούν να αποδώσουν στο 100% από την έναρξη της σεζόν, κάτι που δίνει συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων ομάδων. Εν κατακλείδι, ο συνδυασμός ομοιογένειας και ποιότητας δεν συναντάνται σε άλλη ομάδα της Euroleague.


Τα πλην

Καλή ερώτηση! Η απουσία πολλών μεγάλων σταρ, όπως στην Φενερμπαχτσέ και στην Μπαρτσελόνα θα μπορούσε να θεωρηθεί πολύ αυστηρά ένα σημείο που μπαίνει αστερίσκος, συγκριτικά πάλι με τις δύο αυτές ομάδες. Η ομάδα βέβαια διαθέτει μεγάλους παίκτες που θα βάλουν το κρίσιμο σουτ, όμως το ταλέντο τους δεν είναι το ίδιο υψηλό με τους βασικούς των δύο αυτών ομάδων. Οι βασικές πεντάδες των Καταλανών και των Τούρκων, αν άτυπα "αθροίσουμε" την κλάση τους είναι ανώτερες. Ό,τι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό. Σύμφωνοι, 12άδες παίζουν και εκεί η Ρεάλ είναι ασυναγώνιστη, αλλά κάτι έπρεπε να βρούμε. Στα μεγάλα ματς συνήθως μετράει πολύ και το ένστικτο των μεγάλων παικτών, πέρα από τον 12ο παίκτη που μπορεί όντως να αποδειχθεί κλειδί.


Στο ξεκίνημα της σεζόν



Η Ρεάλ κατέκτησε ήδη τον πρώτο τίτλο της σεζόν, κερδίζοντας στον τελικό του ισπανικού σούπερ καπ την Μπαρτσελόνα με 89-79. Πρώτος σκόρερ για τους νικητές ο Campazzo με 16 πόντους, ο οποίος ανακηρύχθηκε και MVP της διοργάνωσης. Στον ημιτελικό η βασίλισσα συνέτριψε την Φουενλαμπράδα με 116-61 (Tavares 27 PIR, Campazzo 26).

Στο πρωτάθλημα η ομάδα έχει ξεκινήσει με ένα εύκολο 2-0. Αρχικά επικράτησε εκτός έδρας της Μπανταλόνα με 69-88 (Carroll 17 πόντοι) και στη συνέχεια διέσυρε τη Μούρθια με 97-69, με τον Llull να πετυχαίνει 17 πόντους και τους Campazzo και Garuba να έχουν από 23 και 24 στην αξιολόγηση.

Για τα φιλικά.. ποια φιλικά; Η μισή της ομάδα έπαιζε στο Παγκόσμιο Κύπελλο! Πέντε μετάλλια μάζεψαν οι παίκτες της στην Κίνα!


Ο Στόχος

Στόχος δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο εκτός από τον τίτλο. Η ποιότητα και η εμπειρία είναι σε τέτοιο επίπεδο που οτιδήποτε άλλο θα θεωρηθεί αποτυχία. Ας λένε για την Μπαρτσελόνα, το σύνολο του Πέσιτς θα έχει το άλλοθι της νέας ομάδας αν φτάσει πχ στο Final 4 και δεν σηκώσει την κούπα. Για την Ρεάλ ο τίτλος είναι και φέτος ο αυτοσκοπός, χωρίς κανένα ελαφρυντικό.


Το ερώτημα

Ποιόν αγαπάτε να αντιπαθείτε πιο πολύ; Reyes, Campazzo ή Rudy;