We feel devotion
EUROLEAGUE ANALYSIS
Εφές - Παρουσίαση Ομάδας
Σχεδόν αμετάβλητο έμεινε το ρόστερ της περσινής έκπληξης της διοργάνωσης, με μοναδικές αλλαγές στη θέση του power forward. Θα καταφέρει να είναι και φέτος τόσο ανταγωνιστική;
Επιμέλεια: Ζαχαρίας Σοφιανός | zack.sofianos@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 30/09/2019 16:37
Ως ένα από τα μεγάλα φαβορί πια και όχι ως αουτσάιντερ, ξεκινά η χρονιά για την υπερηχητική Εφές, που μετά την περσινή της παρουσία στον τελικό της Euroleague, αλλά και την κατάκτηση της τουρκικής λίγκας πέρυσι, αλλά και του σούπερ καπ, στο ξεκίνημα της σεζόν, αναπόφευκτα βάζει ψηλά τον πήχη και τη φετινή σεζόν. Όχι κι άδικα, καθώς η ομάδα είναι σχεδόν ίδια και απαράλλαχτη, ενώ οι ελάχιστες κινήσεις που πραγματοποίησε φαίνεται να την ισχυροποιούν ακόμα περισσότερο. Αν πέρυσι πάντως λέγαμε ότι δεδομένη λίγο πολύ παρουσία στο Final 4 είχαν τρεις ομάδες (Ρεάλ, ΤΣΣΚΑ, Φενέρ), φέτος οι ομάδες αυτές γίνονται ...πέντε (με Εφές και Μπαρτσελόνα), επομένως κάτι που κάθε άλλη χρονιά πιθανώς να έμοιαζε βατή αποστολή, φέτος φαντάζει ακόμα και για την Εφές ζόρικο (όπως και για κάθε άλλη ομάδα), δεδομένου του ανταγωνισμού. Οι περσινοί φιναλίστ πάντως έχουν το πλεονέκτημα της συνοχής και της εξέλιξης, δεδομένου ότι συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν πέρυσι.


Η περσινή σεζόν



Πέρυσι αποτέλεσε τη μεγάλη έκπληξη της Euroleague, αποκλείοντας την Φενερμπαχτσέ στον ημιτελικό του Final Four και φτάνοντας μέχρι τον τελικό όπου τελικά ηττήθηκε από την ΤΣΣΚΑ του Δημήτρη Ιτούδη. Ο τελικός απολογισμός ήταν 24 νίκες -13 ήττες. Συγκεκριμένα, στην πρώτη φάση τερμάτισε σχετικά εύκολα στην τέταρτη με ρεκόρ 20-10, το οποίο της εξασφάλισε και το πλεονέκτημα έδρας για τα playoffs. Εκεί διασταυρώθηκε με την Μπαρτσελόνα και παρότι οι Καταλανοί έσπασαν το πλεονέκτημα έδρας, η ομάδα του Αταμάν το ανέκτησε και πέρασε τελικά στο Final Four με 3-2 νίκες. Στη Βιτόρια, συναντήθηκε αρχικά με την συμπατριώτισσά της Φενερμπαχτσέ, την οποία και διέλυσε με 19 πόντους διαφορά (92-73). Στον τελικό ηττήθηκε με 8 πόντους (83-91) από την ΤΣΣΚΑ και έμεινε με την πικρή γεύση της δεύτερης θέσης, παρότι ήταν ένας στόχος που μόνο ο ίδιος ο Αταμάν πίστευε στα μέσα στης χρονιάς.

Στο εθνικό πρωτάθλημα βγήκε πρώτη στην κανονική περίοδο με ρεκόρ 25-3. Στα πλέι οφς απέκλεισε την Μπάνβιτ με 2-0, στη συνέχεια την Γαλατάσαραϊ με 3-0 και συναντήθηκε στον τελικό με την Φενερμπαχτσέ. Εκεί, μετά από επική μάχη, επιβλήθηκε στο έβδομο παιχνίδι και αναδείχτηκε πρωταθλήτρια με σκορ 4-3, ολοκληρώνοντας έτσι μια άκρως επιτυχημένη χρονιά.


Η μεταγραφή



Η Εφές διατήρησε αναλλοίωτο σχεδόν ολόκληρο το ρόστερ της, ανανεώνοντας από νωρίς τους παίκτες που την οδήγησαν στην περσινή πετυχημένη σεζόν. Μοναδικές ουσιαστικές προσθήκες οι Alec Peters και Chris Singleton, με τον πρώτο να αναπληρώνει ουσιαστικά τον Brock Motum και το δεύτερο να αποτελεί ουσιαστικά το ...κερασάκι στην τούρτα. Ο Chris Singleton μπορεί να μην απέδωσε τα αναμενόμενα στην Μπαρτσελόνα και να αποχώρησε, παρόλα αυτά πρόκειται για παίκτη με μεγάλες δυνατότητες και αν παίξει όπως μπορεί, τότε θα βοηθήσει πολύ τη γραμμή ψηλών της Εφές. Πέρυσι είχε κατά μέσο όρο 25' συμμετοχή, 8 πόντους (με 39,5% στο τρίποντο), 4,5 ριμπάουντς, 1 ασσίστ, 1 λάθος και 1 κλέψιμο με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα. Αν ο Αταμάν καταφέρει να πάρει έστω ένα 80% από τις ικανότητές του, τότε οι Τούρκοι θα παρουσιαστούν ακόμα καλύτεροι φέτος.


Ήρθαν-Έφυγαν



Η πιο σταθερή ομάδα της φετινής διοργάνωσης είναι η Εφές όσον αφορά το ρόστερ της. Όπως είπαμε, έφυγε μόνο ένας παίκτης, ο Αυστραλός Brock Motum από τη θέση του power forward και στην ίδια θέση αποκτήθηκαν δύο παίκτες πρώτης γραμμής. Ο Chris Singleton που προαναφέραμε και ο Alec Peters από την ΤΣΣΚΑ, ο οποίος προέρχεται από αρκετά καλή σεζόν κατά την οποία είχε ενεργό ρόλο στην ομάδα και κατέκτησε το τρόπαιο της Euroleague.

Επίσης, στη θέση φόργουορντ αποκτήθηκε και ο 23χρονος Τούρκος Tolga Gecim (ύψος 2.06), ο οποίος για πέντε χρόνια αγωνιζόταν στην Μπάνβιτ (μ.ο. στο τουρκικό πρωτάθλημα πέρυσι: 7.7 π., 3.1 ρ. και 3.4 α. σε 23 παιχνίδια) και θα αποδειχθεί χρήσιμος ρολίστας σε βάθος χρόνου, ενώ στη βασική ομάδα πλέον βρίσκονται και μερικά από τα μεγαλύτερα ταλέντα του τουρκικού μπάσκετ, όπως ο Mustafa Kurtuldum και ο Omercan Ilyasoglu που θα πάρουν τις πρώτες τους παραστάσεις από το κορυφαίο επίπεδο


Ρόστερ

#PlayerPosHeightYear
0Shane LarkinG1.821992
1Rodrigue BeauboisSG1.951988
2Chris SingletonPF2.061989
3Yigitcan SaybirF2.031999
4Dogus BalbayG1.851989
6Mustafa KurtuldumSF1.962001
8Tolga GecimPF2.061996
10Omercan IlyasogluG1.952001
15Sertac SanliC2.121991
19Bugrahan TuncerG1.931993
21Tibor PleissC2.211989
22Vasilije MicicPG1.961994
23James AndersonSF1.981989
25Alec PetersPF2.061995
42Bryant DunstonC2.031986
44Krunoslav SimonSG/SF1.971985



Depth Chart

123
PGMicicBalbayTuncer
SGLarkinBeauboisKurtuldum
SFSimonAndersonGecim
PFMoermanSingletonPeters
CDunstonPleissSanli



Ανάλυση ρόστερ



Γκαρντς: Το δυνατό σημείο-κλειδί της περσινής επιτυχίας. Ο Shane Larkin παρέμεινε στην ομάδα και λογικά θα αποτελέσει και φέτος το βαρύ πυροβολικό της Εφές. Είναι ταχύτατος, οργανώνει, σκοράρει, έχει καλό σουτ και αποτελεί κίνδυνο που στην καλή του βραδιά δεν υπάρχει τρόπος να τον περιορίσεις. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα εξάλλου στο δεύτερο μισό της περσινής σεζόν και ειδικά στο Final 4, όπου θύμιζε παίκτη... Playstation.. στο εύκολο επίπεδο για την ομάδα του, στο ultra hard για τους αντιπάλους!

Δίπλα του ο Vasilije Micic που πέρυσι ήταν ο παίκτης αποκάλυψη της ομάδας και μένει να δούμε αν η απόδοσή του θα παραμείνει σε τόσο υψηλά στάνταρ. Ήταν ίσως ο πιο βελτιωμένος παίκτης της διοργάνωσης τη σεζόν που πέρασε. Οργάνωσε υποδειγματικά το παιχνίδι της ομάδας του, ανέβασε τα ποσοστά του στο μακρινό σουτ, έπαιξε άμυνα, την καθοδηγούσε. Το βαρόμετρο της ομάδας.

Τους δύο σπουδαίους γκαρντς θα πλαισιώσουν ο έμπειρος Balbay στην ένατη σεζόν του με την Εφές, ο πολύτιμος Krunoslav Simon που στα 34 του χρόνια προσφέρει ακόμα πολλά σε όλους τους τομείς (και είναι σταθερά ο παίκτης που πατάει περισσότερη ώρα στο παρκέ για την ομάδα του) και ο Rodrigue Beaubois που πέρυσι μπορεί να μην έκανε τη διαφορά, παρά το πολύ καλό του ξεκίνημα, ωστόσο με την ευχέρειά του στο σκοράρισμα προσέφερε άλλη μια επιθετική λύση στο οπλοστάσιο του Αταμάν.

Ο Balbay θα προσφέρει στην άμυνα με όπλο του την εκρηκτικότητα και μπορεί να δώσει και κάποια καλά σουτ (πέρυσι είχε μ.ο. 10' συμμετοχή - 2 π. με 60% τρίποντα και 1,3 ασσίστς).

Ο Rodrigue Beaubois αντιθέτως είναι επιθετικογενής παίκτης. Πέρυσι παρουσίασε ασταθή απόδοση κι ενώ ξεκίνησε τη σεζόν πολύ δυνατά και ήδη στον πρώτο γύρο είχε εφτά παιχνίδια με ranking μεγαλύτερο του 17 και πολύ μεγάλη προσφορά στο σκοράρισμα, στο δεύτερο γύρο η απόδοσή του έπεσε κατακόρυφα, ο χρόνος του μειώθηκε, τα ποσοστά του έπεσαν, και σε 23 παιχνίδια (συμπεριλαμβανομένων playoffs και final four) είχε μόνο έξι διψήφια ranking και γενικότερα μειωμένη προσφορά στην ομάδα του. Αλλά κάπου εκεί ήταν που είχε πάρει μπρος ο Larkin και είχε "σκεπάσει" τον Γάλλο σκόρερ.



Από την άλλη ο Simon αποτελεί παίκτη του προπονητή και μπορεί να κάνει πολλές δουλειές στο γήπεδο. Μπορεί να αγωνιστεί τόσο στο 2 όσο και στο 3, ενώ δεν έχει πρόβλημα ακόμα και να οργανώσει το παιχνίδι της ομάδας. Μπορεί τα φώτα να μην στρέφονται πάντα πάνω του και κάποιες βραδιές να δείχνει πραγματικά "αθόρυβος", ο Κροάτης ωστόσο αποτελεί ίσως τον πιο κρίσιμο κρίκο του οικοδομήματος του Αταμάν.

Τέλος, υπάρχουν στο ρόστερ ο Tuncer που την περασμένη σεζόν πήρε ελάχιστο χρόνο συμμετοχής, όπως και οι 18χρονοι Kurtuldum και Ilyasoglu που θα χρησιμοποιηθούν όταν υπάρχει η άνεση (εύκολα ματς) ή η ανάγκη (σε κάποιο τραυματισμό).

Φόργουορντς: Η θέση που θεωρητικά ενισχύθηκε η Εφές αλλά υπάρχουν και τα μεγαλύτερα ερωτηματικά. O Adrien Moerman έκανε φανταστική χρονιά πέρυσι αλλά είναι τραυματίας και αναμένεται να γυρίσει στα παρκέ περίπου στα τέλη του Νοεμβρίου, δηλαδή θα χάσει τουλάχιστον 10 αγώνες. Μένει να φανεί αν θα μπορέσει να επανέλθει στα περσινά στάνταρ απόδοσης, καθώς αποτέλεσε μια άκρως σημαντική κολώνα για την ομάδα σε άμυνα και επίθεση.



Το βάρος στη θέση 4 για την ώρα θα σηκώσουν οι δύο «νέοι» της ομάδας. Ο Singleton που είναι παίκτης εγνωσμένης αξίας, όμως μένει να το δείξει και στο παρκέ, και ο Alec Peters που έχει ξεκινήσει φουριόζος στα φιλικά και δείχνει ότι μπορεί να βοηθήσει αρκετά, εξάλλου τα νούμερα εντός παίκτης στην ΤΣΣΚΑ είναι συνήθως χαμηλότερα σε σχέση με αυτά που θα είχε/έχει σε άλλες ομάδες.

Ο Singleton είχε μια κακή χρονιά με την Μπαρτσελόνα, γι'αυτό και αντικαταστάθηκε. Σε 25' συμμετοχής είχε 8 π. – 4,5 ρ. – 1 ασ., 1 κλ. – 1 λ. και 8,7 ranking. Προφανώς και περίμεναν περισσότερα πράγματα από αυτόν στην Μπάρτσα. Η Εφές πήρε το ρίσκο να τον εμπιστευθεί και στον πρώτο γύρο αναμένεται να έχει σημαντικό ρόλο, εφόσον εγκλιματιστεί, μιας και θα λείπει ο Moerman.

Ο Alec Peters θα συμπληρώσει τη θέση 4 και για την ώρα δείχνει πολύ σταθερός και αποδοτικός σε όλα τα φιλικά παιχνίδια που έχει αγωνιστεί. Είναι ποιοτικός παίκτης, έχει εμπειρία από τη θητεία του στην πρωταθλήτρια ΤΣΣΚΑ και δεν είναι απίθανο να αποδειχτεί αυτός η σημαντικότερη προσθήκη της σεζόν για την Εφές.

Στη θέση 3 από ότι φαίνεται ο χρόνος θα μοιραστεί μεταξύ των Krunoslav Simon (που αναλύθηκε στους γκαρντς) και James Anderson. Το κακό με αυτούς τους δύο παίκτες είναι ότι δεν έχουν σταθερότητα στην απόδοσή τους από παιχνίδι σε παιχνίδι, ειδικά ο δεύτερος. Ο Anderson αποκτήθηκε με περγαμηνές στην Εφές αλλά δεν έδωσε το κάτι παραπάνω. Οι μέσοι όροι του κινήθηκαν χαμηλά: 15' συμμετοχή – 5 π. – 2 ρ. – 0,7 ασ. – 0,2 κλ. – 4,7 ranking. Παρόμοιες αποδόσεις έχει μέχρι στιγμής και στα φιλικά που έχει δώσει η ομάδα του, παραμένοντας σε ένα ρόλο ρολίστα που θα βγει μπροστά σπάνια.

Θέση στο ροτέισον θα έχει πιθανώς και ο Tolga Gecim από ότι φάνηκε στα φιλικά. Μένει να δούμε αν θα αρπάξει την ευκαιρία, μιας και είναι μικρός σε ηλικία και πρωτάρης στη διοργάνωση.



Σέντερ: Ίδια με πέρυσι παρέμεινε η θέση των ψηλών. Εκεί τον κύριο λόγο έχει ο Bryant Dunston με την σταθερή και δυναμική πολυεπίπεδή του παρουσία, ενώ πίσω από αυτόν έρχεται ο πανύψηλος Tibor Pleiss που την περασμένη σεζόν έκανε μερικές σπουδαίες εμφανίσεις. Πέραν αυτών, για λύση ανάγκης υπάρχει στο ρόστερ και ο Sertac Sanli ο οποίος την σεζόν που πέρασε δεν χρησιμοποιήθηκε σχεδόν καθόλου από τον προπονητή του. Από τα πολύ καλά δίδυμα ψηλών της Εuroleague, με διαφορετικά χαρακτηριστικά που συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον, ενώ σε πλήρη σύνθεση δεν αποκλείεται να δούμε και τον Singleton σε θέση 5 σε πιο χαμηλά και αθλητικά σχήματα. Αν πάντως Dunston και Pleiss παραμείνουν υγιείς, η Εφές θα είναι και φέτος δυνατή στη θέση του σέντερ και στις δύο πλευρές του γηπέδου.


Ο παίκτης-βαρόμετρο



Ο Vasilije Micic είναι ο παίκτης που κρατάει τα κλειδιά της ομάδας. Μπορεί ο Shane Larkin να εντυπωσίασε πέρυσι με τις τρομερές εμφανίσεις που έκανε προς το τέλος της χρονιάς, αλλά αυτός που έκανε τη διαφορά σε ολόκληρη τη σεζόν ήταν ο Σέρβος γκαρντ. Στον τελικό με την ΤΣΣΚΑ κλείστηκε πολύ σωστά από την ομάδα του Ιτούδη και «έγραψε» 0 ranking με κακά στατιστικά. Έτσι, παρά τους 29 πόντους του Larkin και την πολύ καλή εμφάνιση των Simon και Dunston, η Εφές δεν μπόρεσε να απειλήσει την ρώσικη ομάδα. Μετά την πρώτη του σεζόν σε "all-star" επίπεδο, που θα λέγαμε σε όρους NBA, o Σέρβος μένει να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε ώστε να καθιερωθεί πια ανάμεσα στους κορυφαίους της εδώ πλευράς του Ατλαντικού και να οδηγήσει την ομάδα του σε άλλο ένα Final 4.


Ο παίκτης-κλειδί



Το ρόστερ και οι δυνατότητες της Εφές είναι δεδομένες και αποδείχθηκαν περίτρανα την περσινή σεζόν. Ο Peters θα αποτελέσει ένα πολύτιμο εργαλείο στο rotation. Ωστόσο, ο Chris Singleton είναι το μεγάλο στοίχημα της Εφές. Αν παίξει σύμφωνα με τις δυνατότητές του, τότε μπορεί να κάνει ακόμα πιο δυνατή την ομάδα του και όχι μόνο να μην στοιχίσει βαθμολογικά η απουσία του Moerman από τη θέση 4 για το διάστημα που θα απουσιάσει, αλλά και να μεγαλώσει κι άλλο το ταβάνι της.


Ο παίκτης που θα κάνει level-up



Ο Alec Peters είναι μόλις 23 χρονών, έχει εμπειρία πρωταθλητισμού και μπαίνει σε μία ομάδα με έτοιμους ρόλους και σταθερό κορμό. Φέτος έχει την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει και να πάρει μεγάλο χρόνο συμμετοχής. Διαθέτει τα φόντα να κάνει το ξεπέταγμα και να ανεβάσει τις μετοχές του στη διοργάνωση.


Ο προπονητής



O Ergin Ataman θα παραμείνει για τρίτη χρονιά στο τιμόνι της Εφές. Ο ξεχωριστός Τούρκος προπονητής παρουσίασε πέρυσι την ομάδα έκπληξη της διοργάνωσης και έφτασε μέχρι τον τελικό. Εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τις δυνατότητες των παικτών του και η ομάδα του ήταν σταθερά καλή σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, κάτι που πιστώνεται φυσικά και στον ίδιο. Φέτος θα προσπαθήσει - με σχεδόν την ίδια ομάδα - να αποδείξει ότι η περσινή σεζόν δεν ήταν τυχαία και ότι πλέον ανήκει στο «πιο πάνω ράφι» των προπονητών της Euroleague, όχι μόνο για τους "φίλους" αλλά και τους "εχθρούς".


Τα συν



Το μεγάλο πλεονέκτημα της Εφές είναι ότι διατήρησε το ίδιο ρόστερ παικτών με πέρυσι (ο μόνος που αποχώρησε είναι ο Motum) και έκανε μόνο ποιοτικές προσθήκες στη θέση του power forward και ελπιδοφόρων Τούρκων παικτών. Δεδομένα λοιπόν είναι ενισχυμένη σε σχέση με πέρυσι, ενώ το γεγονός ότι το βασικό της rotation δεν ξεπερνά τους 10 παίκτες θα τη βοηθήσει να εντάξει στο κλίμα της ομάδας και τους πιο νεαρούς παίκτες, για το μέλλον.

Είναι μαζί με την Ρεάλ, οι πιο σταθερές ομάδες της διοργάνωσης, από άποψη διαφοροποιήσεων σε σχέση με πέρυσι. Η ομάδα έχει δεδομένη χημεία και αν επιδείξει την περσινή σταθερότητα στην απόδοσή της, θα προσπαθήσει να ξαναμπεί στο Final Four, παρόλο που η χρονιά φέτος θα είναι αρκετά δυσκολότερη για όλες τις ομάδες και οι αντίπαλοι πιο υποψιασμένοι.

Επίσης, φέτος ο Larkin δεν θα χρειαστεί το διάστημα προσαρμογής της προηγούμενης σεζόν κι έτσι αναμένεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο ήδη από τα πρώτα παιχνίδια της σεζόν. Κάπως έτσι, η Εφές αναμένεται ακόμα καλύτερη φέτος.


Τα πλην



Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μεγάλο βάθος στις θέσεις των γκαρντ, όπου πέραν των πολύ καλών βασικών παικτών, οι αντικαταστάτες δεν μπορούν να καλύψουν τις θέσεις με ανάλογη αποτελεσματικότητα. Επίσης υπάρχουν αρκετοί κομβικοί παίκτες που είναι ασταθείς παρόλο που στην καλή τους βραδιά μπορούν να κάνουν πολύ καλές εμφανίσεις (Beaubois, Anderson).

Το μικρό σχετικά βάθος γενικότερα διαμορφώνει μια εύθραυστη ισορροπία σε ενδεχόμενο κάποιου σοβαρού τραυματισμού (η Εφές ήταν από τις ελάχιστες ομάδες που δεν είχε τέτοια θέματα πέρυσι). Τί θα γίνει λοιπόν αν χτυπήσει η ατυχία την πόρτα της;

Τέλος, αν πέρυσι αποτέλεσε κατά κάποιο τρόπο έκπληξη, φέτος η Εφές ξεκινά από θέση ισχύος στο φετινό μαραθώνιο της Euroleague. Οι αντίπαλοί της θα είναι πιο υποψιασμένοι και θα έχουν προσαρμόσει καλύτερα τα πλάνα τους για να αναχαιτίσουν το επιθετικό παιχνίδι των Τούρκων. Το δημιούργημα του Αταμάν βέβαια δείχνει αρκετά στέρεο για να μην ανταπεξέρθει στις φετινές προσδοκίες που αναπόφευκτα είναι πολύ υψηλές.


Στο ξεκίνημα της σεζόν



Στα έως τώρα φιλικά που έχει δώσει η Εφές ήταν από τις ομάδες με τις λιγότερες απουσίες λόγω παγκοσμίου κυπέλλου. Πρακτικά, σε σχέση με την ομάδα που θα κατέβει στα επίσημα παιχνίδια απουσίαζε μόνο ο Singleton από τα τρία πρώτα φιλικά και ο Micic που ήταν στην Κίνα με την εθνική της χώρας του.

Τα αποτελέσματά της ήταν τα εξής:

11/09: Εφές – Ζαλγκίρις 100-98 (Larkin 24π., Beaubois 19π., Peters 19π. 6ρ., Dunston 10π. 9ρ., Simon 8π., Pleiss 5π. 8ρ.)

13/09: Εφές – Γαλατασαράι 87-88 (παράταση) (Larkin 19π., Peters 15π. 4ρ., Dunston 18π. 8ρ. , Simon 6π.,8ρ.)

15/09: Εφές – ΤΣΣΚΑ 63-65 (Peters 14π., Dunston 12π. 5ρ. , Simon 11π., 9ρ.)

19/09: Εφές – Ζαντάρ 100-81 (Singleton 9π., Anderson 12π., Peters 13π. 4ρ., Dunston 13π., Simon 14π., 5ρ.)

20/09: Εφές – Χίμκι 66-64 (Balbay 10π., Pleiss 12π., Peters 13π. 6ρ., Dunston 8π.5ρ., Simon 9π., 4ρ.)

21/09: Εφές – Άλμπα Βερολίνου 92-74 (Singleton 6π. 5ρ., Pleiss 18π. 9ρ., Peters 14π. 4ρ., Simon 5π., 6ρ.)

Τέλος, η ομάδα κατέκτησε το τουρκικό σούπερ καπ επικρατώντας της Φενερμπαχτσέ με 79-74. Ο Simon είχε 22 πόντους με 6/6 τρίποντα, ο Micic πρόσθεσε 16 με 9 ασσίστ, ο Dunston 15 και ο Peters 12 με 8 ρημπάουντ, ενώ δεν αγωνίστηκαν Larkin, Moerman, Pleiss και Anderson.


Ο στόχος

Ο στόχος μετά την περσινή πορεία και εφόσον η ομάδα έμεινε σχεδόν αμετάβλητη, δεν μπορεί να είναι άλλος από την είσοδο στο Final Four. Δύσκολο εγχείρημα καθώς ο ανταγωνισμός φέτος παρουσιάζεται υψηλότερος και θα πρέπει να "πετάξει" έξω κάποια από τις Ρεάλ - Φενέρ - Μπάρτσα - ΤΣΣΚΑ, ενώ παρόμοιους στόχους έχουν φέτος και οι ενισχυμένες Μακάμπι, Μιλάνο και Χίμκι. Μια χαρά τα κατάφερε πέρυσι βέβαια, οπότε μένει να το αποδείξει και αυτή τη σεζόν ότι είναι ικανή να φτάσει στην Κολωνία το Μάιο.


Το ερώτημα

Θα έρθει επιτέλους η όρεξη για μπάσκετ στον Chris Singleton;