We feel devotion
EUROLEAGUE ANALYSIS
Παναθηναϊκός – Παρουσίαση ομάδας
Αναλυτική παρουσίαση του έξι φορές πρωταθλητή Ευρώπης ενόψει της νέας σεζόν της Euroleague.
Επιμέλεια: Άρης Στούμπος | stoumbos@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 30/09/2019 00:56
Με όνειρα, φιλοδοξίες αλλά και μεγάλα ερωτηματικά ξεκινάει ακόμα μία ευρωπαϊκή χρονιά, την τελευταία επταετία, για τους «Πράσινους» της Αθήνας. Η φυγή, ή μάλλον καλύτερα μη παραμονή, του Rick Pitino στον πάγκο ήταν σίγουρα το πρώτο μεγάλο πλήγμα αυτού του καλοκαιριού, με τον Αργύρη Πεδουλάκη να αποτελεί τον «εκλεκτό» της διοίκησης για να αντικαταστήσει ακόμα έναν σπουδαίο coach, μετά τον Željko Obradović το 2012. Την ίδια στιγμή η σύνθεση της frontline φαίνεται να φέρνει μουρμούρες και προβληματισμό στις τάξεις του κόσμου της ομάδας, ήδη από τα πρώτα φιλικά και ειδικά όταν αυτή συγκρίνεται με τις κινήσεις που έχουν γίνει φέτος από τις υπόλοιπες «ανταγωνίστριες», στο πιο «γεμάτο» μεταγραφικό παζάρι της Euroleague τα τελευταία χρόνια.



Από την άλλη, βέβαια, η έλευση του Jimmer Fredette αλλά και του Wesley Johnson γεμίζει με ποιότητα τα «φτερά», με τρίποντα τα αντίπαλα καλάθια αλλά και με ενθουσιασμό τους φιλάθλους της ομάδας, ενώ η παρουσία του Tyrese Rice ως backup του Νικ Καλάθη μπορεί να εγγυηθεί μία σχετικά ήρεμη χρονιά αναφορικά με τη παρουσία του αρχηγού και ηγέτη της ομάδας αφού φαίνεται πως θα έχει (επιτέλους) έναν παίκτη πίσω του που θα μπορεί να ξεκολλάει εκτελεστικά αλλά και δημιουργικά το «Τριφύλλι» στις άσχημες βραδιές του αρχηγού του.

Όλα αυτά (και άλλα πολλά), όμως, θα τα δούμε ακόμα αναλυτικότερα στις γραμμές που ακολουθούν.


Τι έκανε πέρυσι



Μία χρονιά rollercoaster ήταν η περσινή στην Euroleague για την ομάδα της Αθήνας, με τον Παναθηναϊκό να ξεκινάει αρκετά άσχημα τη σεζόν υπό τις οδηγίες του Xavi Pascual φτάνοντας μάλιστα σε αρνητικό ρεκόρ (6-8), παρά το θεωρητικά εύκολο πρόγραμμα, λίγο πριν την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου της διοργάνωσης.

Κάπου εκεί, λοιπόν, κατέφτασε, ως μάννα εξ ουρανού, ο ...θείος από την Αμερική, με τον προφέσορα Rick Pitino να αποδέχεται την πρόταση του «Τριφυλλιού» και να έρχεται στην Αθήνα για να ...σώσει οτιδήποτε και αν σώζεται. Νίκη επί της ΤΣΣΚΑ εντός έδρας με τη λήξη του πρώτου γύρου, στον πρώτο του επίσημο αγώνα και ξανά ενθουσιασμός, τρεις σερί εκτός έδρας ήττες, ωστόσο και τέσσερις συνολικά τις επόμενες πέντε αγωνιστικές (8-12 ρεκόρ) και ξανά κατήφεια αφού έθεταν ουσιαστικά τους «Πράσινους», δεδομένου και του δύσκολου προγράμματος που ακολουθούσε, εκτός playoffs της διοργάνωσης.

Στο σημείο εκείνο, πάντως, το τσιπάκι γύρισε ολοκληρωτικά και με ένα ντεμαράζ έξι συνεχόμενων νικών (με τέσσερα «διπλά») και εφτά συνολικά στις τελευταίες οκτώ αγωνιστικές (ήττα μόνο από Ρεάλ εντός με τη ...Rudιά από το κέντρο) ο Παναθηναϊκός κατόρθωσε να τερματίσει στην έκτη θέση της regular season με συνολικό ρεκόρ 16 νίκες και 14 ήττες και να συμμετάσχει, έτσι, σε ακόμα μία postseason της διοργάνωσης. Εκεί θα τον περίμενε η Ρεάλ Μαδρίτης (για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά), με τους «Πράσινους» να έρχονται με μεγάλη φόρα και τεράστια δυναμική και να φτάνουν, μάλιστα, μία ανάσα από το break στο Game 1 (75-72) στη Μαδρίτη. Τέτοιες ευκαιρίες, ωστόσο, δύσκολα ξαναβρίσκονται και κάπως έτσι οι πρωταθλητές Ευρώπης του 2018 «σκούπισαν» σχετικά εύκολα τη σειρά ολοκληρώνοντας με νίκη 82-89, για το 3-0, στο κλειστό των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων.

Εντός των τειχών και με όσα πέρυσι συνέβησαν τόσο στο πρωτάθλημα όσο και στο κύπελλο, ο Παναθηναϊκός δεν δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να προσθέσει ακόμα ένα double στη συλλογή του επικρατώντας του Προμηθέα Πατρών (3-0 νίκες) και του ΠΑΟΚ (που ήταν πάντως κάτι παραπάνω από ανταγωνιστικός) στους αντίστοιχους τελικούς, με όση σημασία έχουν τέλος πάντων αυτές οι διοργανώσεις.


Η μεταγραφή



Μπορεί ο Wesley Johnson να είναι το υψηλότερο draft pick (Νο. 4 το 2010) που έρχεται στη χώρα μας μετά τον Dominique Wilkins για λογαριασμό του Παναθηναϊκού, έχοντας γράψει μάλιστα πάνω από 600 συμμετοχές στο ΝΒΑ με αξιοσέβαστο χρόνο συμμετοχής (22.1 λεπτά μ.ο.), μπορεί ο Tyrese Rice να είναι ο μοναδικός παίκτης της ομάδας που έχει στη συλλογή του το βραβείο του MVP ενός Final 4 της Euroleague, όντας το λιγότερο ...μπαρουτοκαπνισμένος στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, αλλά η μεταγραφή του καλοκαιριού για τους «Πράσινους» δεν είναι άλλη από τον Jimmer Fredette.

Ο 30χρονος Αμερικανός «μπόμπερ», που ξόδεψε την προηγούμενη τριετία του στην Κίνα για λογαριασμό των ...Καρχαριών της Σανγκάης, ήρθε για να λύσει ένα τεράστιο πρόβλημα της ομάδας την περασμένη χρονιά, που δεν ήταν άλλο από το μακρινό σουτ και ήδη από τις πρώτες του –ανεπίσημες- εμφανίσεις προκάλεσε τη γνωστή «Jimmermania» στους κόλπους των φιλάθλων της ομάδας.



Ο Fredette, που ανακηρύχθηκε εθνικός παίκτης της χρονιάς στο κολεγιακό το 2011 (28.9 πόντους, 3.4 ριμπ., 4.3 ασσίστς σε 35.8 λεπτά συμμετοχής) και προκάλεσε σχόλια θαυμασμού για το επιθετικό του ταλέντο από τον Durant μέχρι τον ...Obama, επιλέχτηκε στο νούμερο 10 του draft εκείνης της χρονιάς από τους Μιλγουόκι Μπακς (έγινε αμέσως trade στους Κίνγκς) συμμετείχε, ωστόσο, ελάχιστα στην κορυφαία λίγκα του πλανήτη αλλάζοντας τέσσερις διαφορετικές ομάδες.



Αρχικά στο Σακραμέντο (2011-14), όπου προέκυψε και το «Jimmermania» και φυσικά έμεινε τον περισσότερο καιρό, αγωνίστηκε σε 171 αγώνες συνολικά έχοντας 7.6 πόντους, 1.8 ασσίστς και 1.2 ριμπάουντ σε 18 περίπου λεπτά συμμετοχής, με 36.1% τρίποντα και 38.6% συνολικά εντός παιδιάς την πρώτη του –καλύτερη- χρονιά, ενώ την επόμενη (2012-13) έπεσε στους 7.2 πόντους, σε 14 λεπτά, με ανεβασμένα, εντούτοις, ποσοστά (41.7% τρίποντα, 42% εντός παιδιάς).

Εν συνεχεία μετακόμισε στο Σικάγο στα μέσα της σεζόν 13-14 για οκτώ, μόλις, αγώνες, ενώ την επόμενη (2014-15) βρέθηκε στη Νέα Ορλεάνη για λογαριασμό των Πέλικανς όπου και πάτησε παρκέ 50 φορές, με το χρόνο συμμετοχής του να περιορίζεται στα 10 λεπτά και τα νούμερά του να είναι άκρως απογοητευτικά (3.6 πόντοι, 18.8% τρίποντα). Ουσιαστικά η καριέρα του στο ΝΒΑ είχε τελειώσει, παρά τις έξι μικρές συμμετοχές του τη χρονιά 15-16 (τέσσερις με τους Πέλικανς και δύο με τους Νικς) και τις άλλες έξι πέρυσι με τους Σανς και κάπου εκεί τα χρήματα της Κίνας έκαναν την εμφάνισή τους, αφού περιπλανήθηκε πρώτα λίγο και στα ...άδυτα της D-League του NBA.



Εκεί, τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά όπως όλοι γνωρίζουμε, με τον Fredette να μετρά 37.2 πόντους κατά μ.ο. σε 82 παιχνίδια έχοντας και κάτι ...70άρες το παλμαρέ του και σαρώνοντας ό,τι ατομικό βραβείο υπήρχε. Άλλο CBA, ωστόσο και άλλο Euroleague με τον Αμερικανό να βρίσκεται για πρώτη φορά στα μέρη μας, με το θέμα της προσαρμογής του αλλά και της αντιμετώπισης που θα έχει από τους αντίπαλους προπονητές να είναι ζήτημα προς επίλυση.

Όπως, εξάλλου, φάνηκε και από τα πρώτα φιλικά της χρονιάς δεν θα είναι λίγες οι φορές που θα προσπαθούν να τον «παγιδεύουν», μιας και συχνά προτιμά να δημιουργεί μόνος του το δικό του σουτ και όχι τόσο να κινείται μακριά από την μπάλα, ενώ και αμυντικά –για να τεθεί κομψά- φαίνεται πως θα υπάρχει ζήτημα, με τις αντίπαλες ομάδες να επιδιώκουν καταστάσεις 2vs2, εμπλέκοντας τον παίκτη του Fredette σε αυτές.

Από την άλλη, βέβαια, είδαμε πως μπορεί να τα ...στάξει από παντού, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, ενώ πέρα από το τρίποντο διαθέτει ένα πλούσιο επιθετικό «οπλοστάσιο» (sic), επιθυμώντας όμως κυρίως να έχει την μπάλα στα χέρια του. Το μόνο σίγουρο είναι πως με τον Jimmer στην ομάδα οι οπαδοί του «Τριφυλλιού» δεν πρόκειται –ούτε φέτος- να πλήξουν.

Τα υπόλοιπα και με την «εγγύηση» Καλάθη δίπλα του, στο παρκέ!


Ήρθαν – Έφυγαν



Αρκετές ανακατατάξεις υπήρξαν στο φετινό ρόστερ των «Πρασίνων», με πρώτη φυσικά, αυτή στον πάγκο της ομάδας όπου ο Αργύρης Πεδουλάκης πήρε τη θέση του Rick Pitino, ο οποίος παρά τους μόλις έξι μήνες παρουσίας του στην Αθήνα κατάφερε και όχι άδικα, να λατρευτεί από φίλους αλλά και «εχθρούς».

Στα guards είχαμε αρκετές αποχωρήσεις, έξι τον αριθμό, με τον Lukas Lekavicius να ολοκληρώνει, όχι όπως πολλοί περιμένανε όταν ήρθε, τη διετία του εκτός Λιθουανίας και να επιστρέφει στην αγαπημένη του Ζαλγκίρις και τον ...αγαπημένο του Saras, τον Keith Langford να μένει ...Αθήνα αλλά για λογαριασμό της ΑΕΚ και τον Sean Kilpatrick να μένει ...άνεργος, προς το παρόν. Οι αποχωρήσεις, όμως, δεν σταμάτησαν εκεί με τους Matt Lojeski να βρίσκει συμβόλαιο στην τουρκική Τόφας, τον «βοηθητικό» Βαγγέλη Σακελλαρίου να ανεβαίνει Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του Άρη και το πρότζεκτ που ακούει στο όνομα Γιώργος Καλαϊτζάκης να δίνεται δανεικός στη λιθουανική Νεβέζις.

Στις θέσεις του ήρθαν οι Tyrese Rice, Jimmer Fredette, Rion Brown και ο άτυχος με το σοβαρό τραυματισμό του με την Εθνική, που θα του στοιχίσει λογικά όλη τη χρονιά, Γιάννης Αθηναίου, με τον Παναθηναϊκό να προσπαθεί να βρει παίκτη να τον αντικαταστήσει (Μποχωρίδης) αλλά να φαίνεται πως δεν θα προχωρήσει σε συμπληρωματική κίνηση τελικά.

Αναφορικά με τους forwards, o Θανάσης Αντετοκούνμπο μετακόμισε στο Μιλγουόκι να συναντήσει τον αδερφό του στους Μπακς και στη θέση του ουσιαστικά αποκτήθηκε ο Wesley Johnson σε μια ξεκάθαρη αγωνιστική αναβάθμιση, τουλάχιστον στα χαρτιά.

Στους ψήλους, τώρα, ο James Gist (τον Payne δεν τον μετράμε καν) αποτελεί πλέον παρελθόν, μετά από έξι χρόνια, για τους «Πράσινους», με το ΟΑΚΑ να περιμένει να τον υποδεχτεί και να τον καλωσορίσει ως αντίπαλο με τη φανέλα του Ερυθρού Αστέρα την 1η αγωνιστική (03/10) της φετινής διοργάνωσης. Στη θέση του ήρθε ο Jacob Wiley (εισήγηση Pitino;), που πέρυσι αγωνίστηκε στη Euroleague με τη φανέλα της Γκραν Κανάρια. Ο, γνωστός από το Περιστέρι, Γκανέζος Ben Bentil ήρθε μαζί με τον coach Πεδουλάκη, επίσης και φαίνεται πως θα έχει ρόλο «tweener», αφού συχνά-πυκνά θα «κατεβαίνει» και στο «4», όπως τουλάχιστον φάνηκε στα φιλικά του τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος».


Ρόστερ

#PlayerPosHeightYear
0DeShaun ThomasF2.011991
5Tyrese RiceG1.851987
6Georgios PapagiannisC2.171997
10Ioannis PapapetrouSF2.051994
11Nikos PappasSG1.961990
15Ian VougioukasC2.111985
23Konstantinos PapadakisG1.911998
24Wesley JohnsonF2.011987
25Rion BrownSG1.971991
32Jimmer FredetteSG1.871989
33Nick CalathesPG1.961989
35Jacob WileyC2.021994
44Konstantinos MitoglouPF2.101996
50Benjamin BentilPF2.061995



Depth Chart

123
PGΚαλάθηςRiceΑθηναίου (εκτός)
SGFredetteΠαππάςBrown
SFJohnsonΠαπαπέτρου
PFThomasBentilΜήτογλου
CΠαπαγιάννηςWileyΒουγιούκας



Ανάλυση ρόστερ

Αρκετά ανανεωμένο εμφανίζεται το ρόστερ του Παναθηναϊκού τη φετινή χρονιά, με 8 στα 14 του μέλη που το απαρτίζουν να είναι νεοφερμένα στην Αθήνα. Η ομάδα απέκτησε αρκετούς παίκτες που να μπορούν να απειλήσουν από μακριά, ώστε να λυθεί το έντονο πρόβλημα της περασμένης χρονιάς από το τρίποντο, φαίνεται να παραμένει ωστόσο το ζήτημα στη frontline, παρά τις κινήσεις που έγιναν και εκεί για βελτίωση. Πέρα από αυτά, όμως, η ομάδα έχει το βάθος, τη στόφα αλλά και την εμπειρία για να έρθει αντιμέτωπη με τον αυξημένο ανταγωνισμό της φετινής Euroleague των 18 ομάδων και να διεκδικήσει με αξιώσεις την πρόκριση, για ακόμα μία χρονιά, στα playoffs της διοργάνωσης.



Ξεκινώντας από τα guards, εδώ εμφανίζεται, τουλάχιστον στα χαρτιά, η δύναμη πυρός των «Πράσινων». Ο αρχηγός Νικ Καλάθης θα έχει φέτος δίπλα του έναν σκόρερ ολκής, τον Jimmer Fredette, που όπως είδαμε παραπάνω μπορεί να εκτελέσει από παντού και να απελευθερώσει αρκετά, τόσο αγωνιστικά όσο και ψυχολογικά, τον ηγέτη του «Τριφυλλιού». Πίσω του και αφού το «πείραμα» Lekavicius δεν απέδωσε τα αναμενόμενα την τελευταία διετία, θα βρίσκεται ο σαφώς πιο έμπειρος από τον προκάτοχό του Tyrese Rice, με τον Αμερικανό να έχει μεν αρκετά ίδια αγωνιστικά χαρακτηριστικά από τον Λιθουανό αλλά σαφώς μεγαλύτερη κλάση και εμπειρία στο υψηλότερο επίπεδο (μπορείτε να ξαναδείτε το Final 4 του 2014). Αν καταφέρει να προσαρμοστεί, όπως θα δούμε και παρακάτω, στο νέο του ρόλο και στις απαιτήσεις της ομάδας δεν θα μας κάνει καμία εντύπωση να αναδειχτεί σε παίκτη «κλειδί» του φετινού πράσινου ρόστερ.

Δίπλα σε αυτούς τους τρεις, που θα αποτελούν και τις βασικές επιλογές για τις δύο θέσεις των guards σε κάθε στιγμή των αγώνων, συνθέτοντας μάλιστα διάφορα ενδιαφέροντα δίδυμα, υπάρχουν οι Νίκος Παππάς και Rion Brown, που συμπληρώνουν την πεντάδα στη θέση. Ο πρώτος επανήλθε στους αγωνιστικούς χώρους με την έναρξη της φετινής χρονιάς μετά και τη δεύτερη ρήξη χιαστού της καριέρας του τον περασμένο Ιανουάριο και από τα πρώτα φιλικά της χρονιάς φαίνεται πως, σε κάποια σχήματα, μπορεί να αναλάβει και ρόλο οργανωτή, κατεβαίνοντας στον «άσο», ενώ ο 28χρονος Αμερικανός που όλοι γνωρίσαμε με τη φανέλα του Προμηθέα Πατρών τα τελευταία δύο χρόνια μπορεί να έρθει από τον πάγκο, να προσφέρει instant σκορ απειλώντας και από μακριά και να δώσει λύσεις τόσο στη θέση «2» όσο και στη θέση «3», σε ειδικές καταστάσεις. Τέλος, στο ρόστερ υπάρχει και ο Γιάννης Αθηναίου, που αποκτήθηκε κυρίως για τις εγχώριες διοργανώσεις, με τον Έλληνα guard να στέκεται άτυχος και να χάνει όλη τη χρονιά εξαιτίας της ρήξης χιαστού που υπέστη στο τουρνουά «Ακρόπολις» με τη φανέλα της Εθνικής.



Στους forwards δεσπόζει η παρουσία του επί εννιά χρόνια NBAer Wesley Johnson, με τον Αμερικανό SF του Παναθηναϊκού να επιλέγεται το 2010 στο νούμερο 4 του draft από τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς (2010-12) και εν συνεχεία να αγωνίζεται στους Σανς (2012-13), στους Λέικερς (2013-15), στους Κλίπερς (2015-18) και για λίγα παιχνίδια στους Πέλικανς και στους Γουίζαρντς (2018-19). Συνολικά μέτρησε 609 συμμετοχές στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου, αγωνιζόμενος για 22 λεπτά περίπου κατά μ.ο. και έχοντας σε αυτά 7 πόντους, 3.2 ριμπάουντ, 1.1 ασσίστ, 0.7 τάπες και 0.8 κλεψίματα ανά αγώνα. Το μάκρος του και η αθλητικότητά του μπορούν να συνεισφέρουν σημαντικά στο αμυντικό κομμάτι των «Πράσινων» και να ανοίξουν το γήπεδο για εύκολους πόντους στο transition, πράγμα που μια ομάδα με ηγέτη τον Καλάθη πρέπει να επιδιώκει όσο το δυνατόν περισσότερο. Δίπλα του ο Johnson θα έχει τον Ιωάννη Παπαπέτρου, με τον Έλληνα forward να έρχεται από την καλύτερη του χρονιά στην Euroleague (9 πόντους, 4.2 ριμπ., 1.1 ασσίστς, 10.4 PIR σε 25'), με τους δύο τους να μπορούν να χρησιμοποιηθούν, αναλόγως τα σχήματα και τον αντίπαλο και στη θέση «4», ιδίως ο Αμερικανός.

Εκεί υπάρχει, βέβαια, ο DeShaun Thomas, με τον Αμερικανό ...πρώην γυρολόγο να μένει για πρώτη φορά στην καριέρα του δεύτερη σερί χρονιά στην ίδια ομάδα, κάτι το οποίο κέρδισε φυσικά με το σπαθί του, μετά τις τρομερές εμφανίσεις του στον δεύτερο γύρο της περσινής Euroleague. Σε 32 συμμετοχές μέτρησε 10.5 πόντους (55.7% δίπ., 35.5% τρίπ.), 3.7 ριμπ. και 10 μονάδες στο σύστημα αξιολόγησης ανά αγώνα αλλά κυρίως η ικανότητά του στο παιχνίδι με την πλάτη κοντά στο αντίπαλο καλάθι είναι καθοριστική μιας και δεν συναντάται εύκολα από άλλον παίκτη του ρόστερ της αθηναϊκής ομάδας. Στην ίδια θέση υπάρχει, επίσης και ο Ντίνος Μήτογλου που πέρυσι δεν έκανε το ξεπέταγμα που πολλοί περιμένανε και φέτος θα έχει ακόμα μία ευκαιρία κόντρα στους καλύτερους της Ευρώπης, ενώ και ο νεοαποκτηθείς Ben Bentil από το Περιστέρι, που μπορεί να σταθεί ικανοποιητικά στο παιχνίδι με πρόσωπο στο καλάθι, φαίνεται πως θα βρίσκει τον περισσότερο χρόνο συμμετοχής του στο «4» παρά στο «5».



Στους ψηλούς τώρα ο Γιώργος Παπαγιάννης οφείλει να χτίσει πάνω στο ικανοποιητικό πρόσωπο που έδειξε –και αυτός- στο δεύτερο γύρο της regular season πέρυσι και να ανέβει επίπεδο, πράγμα που αν συμβεί θα ανεβάσει level όλο τον Παναθηναϊκό. Ο Έλληνας σέντερ έχει σχετικά καλή επαφή με το καλάθι, δεδομένη όμως είναι και η αδυναμία του στην άμυνα, ειδικά στην αντιμετώπιση του pick and roll και στα πλάγια βήματα, αλλά και στις τοποθετήσεις του για το αμυντικό ριμπάουντ. Τα παραπάνω κιλά που έχει είναι τεράστιο θέμα, κάτι που ανέδειξε δημόσια και ο coach Πεδουλάκης στη Media Day της ομάδας, με τον Έλληνα center να χρειάζεται να ρίξει ...διπλή δουλειά, βελτιώνοντας, εκτός όλων των άλλων και τη φυσική του κατάσταση. Δίπλα του φέτος θα έχει τον Jacob Wiley που ήρθε στην ομάδα μετά τη συμπαθητική χρονιά που είχε με τη φανέλα της Γκραν Κανάρια (10 π., 2.6 ριμπ., 9.1 PIR) και αυτός, όμως, παρουσιάζεται αρκετά μονοδιάστατος επιθετικά (κυρίως pick and roll) και με αρκετές αμυντικές αδυναμίες και έτσι δεν θα είναι λίγες οι φορές που θα δούμε τον πολύπειρο, γεμάτο ποιότητα αλλά ερχόμενο από μία άλλη ...μπασκετική εποχή Ιαν Βουγιούκα να καλείται να «βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά». Στο «Παύλος Γιαννακόπουλος», πάντως, είδαμε και σχήματα με τον Μήτογλου (για λίγο) και τον Thomas (για λίγο περισσότερο) στο «5» και πραγματικά στη θέση αυτή θα χρειαστεί μεγάλη υπέρβαση κυρίως από τους Παπαγιάννη και Wiley για να μην ψάχνει η ομάδα ξανά παίκτη τον Ιανουάριο. Ή και νωρίτερα.


Ο παίκτης βαρόμετρο



Όταν μία ομάδα διαθέτει έναν από τους καλύτερους, αν όχι τον καλύτερο, «καθαρό» Point Guard της διοργάνωσης δεν γίνεται αυτός να μην αποτελεί και τον σημαντικότερο, κομβικότερο ή ό,τι άλλο θέλετε παίκτη της. Ο Νικ Καλάθης έρχεται από μία από τις καλύτερες χρονιές της καριέρας του με το «Τριφύλλι» στη διοργάνωση πέρυσι, όπου και μέτρησε 12.3 πόντους, 4.5 ριμπάουντ, 8.9 τελικές πάσες (για 3.1 λάθη) και 1.7 κλεψίματα για 16.7 μονάδες στο Index Rating και οδήγησε την ομάδα του, με μεγάλες εκτός έδρας εμφανίσεις, σε ανέλπιστη πρόκριση στα playoffs. Το ιστορικό triple-double, επίσης, κόντρα στην Μπούντουτσνοστ για την 29η αγωνιστική (11π., 12 ριμπ., 18 ασσίστς) έχει ήδη γραφτεί στην ιστορία, όπως και οι μεγαλειώδεις εμφανίσεις του μέσα στο Μιλάνο (27π., 8ριμπ., 14 ασσίστ, 39 PIR) αλλά και στη Μόσχα που ουσιαστικά έβαλαν τον Παναθηναϊκό στις κορυφαίες οκτώ της Euroleague, αποδεικνύοντας, εκτός όλων των άλλων, ότι δεν «μασάει» στα κρίσιμα. Και όλα αυτά, όπως γνωρίζετε, χωρίς να έχει δίπλα του παίκτες που του ταιριάζουν αλλά και πίσω του κάποιον που να μπορεί να τον ξεκουράζει, με ασφάλεια για την ομάδα, αλλά και να μπορεί ταυτόχρονα να σταθεί δίπλα του αξιοπρεπώς ως παρτενέρ του στα guards.



Φέτος η ομάδα προσπάθησε να στηθεί διαφορετικά, γεμίζοντας σουτέρ (Fredette, Brown, Johnson ακόμα και οι Bentil και Rice) γύρω από τον ηγέτη της, πράγμα που και ο Rick Pitino τόνιζε επανειλημμένα στην εξάμηνη παρουσία του στην Αθήνα. Η κόπωση που ίσως του βγει από την παρουσία του στο πρόσφατο Παγκόσμιο κύπελλο είναι ένα θέμα, βέβαια, προς εξέταση αλλά πραγματικά το ...cyborg του «Τριφυλλιού» δεν καταλαβαίνει από τέτοια, όπως έδειξε και το περυσινό θέμα του στο πέλμα.



Ο Καλάθης είναι, λοιπόν, αποδεδειγμένα ο καλύτερος, πολυτιμότερος, σημαντικότερος παίκτης της ομάδας, αφού χωρίς αυτόν η επίθεση πραγματικά δεν ...τσουλάει, όντας ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της, εντός και εκτός παρκέ, κάτι που το έχει δείξει πολλάκις τόσο με την πράσινη φανέλα όσο και με αυτή της Εθνικής (πχ με Τσεχία). Στα 30 του χρόνια και πιο ώριμος από ποτέ είναι έτοιμος για μία ακόμα καλύτερη από την προηγούμενη χρονιά.


Ο παίκτης κλειδί



Η αλήθεια είναι πως εδώ η πρώτη σκέψη ήταν να μπει ολόκληρη η frontline των «Πράσινων», αφού θα είναι κομβικό, αν όχι το πιο κομβικό από όλα, για την πορεία του Παναθηναϊκού στη διοργάνωση, το πώς αυτή θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός απαιτητικού μαραθωνίου 34, πλέον, αγωνιστικών κόντρα σε παίκτες πραγματικά ...θηρία. Οι Παπαγιάννης – Wiley όντως δηλαδή είναι σημαντικό να κάνουν το step-up ειδάλλως δύσκολα οι πρωταθλητές Ελλάδας να καταφέρουν κάτι παραπάνω από τα προηγούμενα χρόνια.

Επειδή, ωστόσο, η στήλη ...επιτάσσει να μείνουμε σε έναν παίκτη επιλέξαμε να σταθούμε στον Tyrese Rice. Ο 32χρονος πρώην άσσος της Μακάμπι, της Μπαρτσελόνα, της Χίμκι, της Μπάμπεργκ και πολλών άλλων έρχεται από μία γεμάτη χρονιά με τη γερμανική ομάδα όπου έφτασε μέχρι το Final 4, ενώ ανακηρύχθηκε μάλιστα ο MVP της συγκεκριμένης διοργάνωσης. Αυτός, μάλιστα, ήταν ο δεύτερος ευρωπαϊκός τίτλος της καριέρας του αλλά και το δεύτερο ατομικό βραβείο πολυτιμότερου παίκτη για τον ίδιο, μετά το αντίστοιχο του 2014 με τη Μακάμπι για την κατάκτηση του Final 4 της Euroleague, δείχνοντας μεταξύ άλλων τα ηγετικά χαρακτηριστικά του, που πραγματικά μπορούν να φανούν χρήσιμα για την ομάδα του.

Ο Rice θα έρχεται στο rotation πίσω από τον Καλάθη και θα έχει μεγάλη εκτελεστική ελευθερία, χωρίς βέβαια να υστερεί δημιουργικά. Οι 4.6 τελικές πάσες που έχει εξάλλου στη διοργάνωση (6.1 στην καλύτερη δημιουργικά χρονιά του με τη Χίμκι) αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Τα pull-ups από μέση απόσταση αλλά και τα drives που καταλήγουν είτε σε floaters είτε σε split out είναι πράγματα που αγαπάει να κάνει, ενώ στέκεται αξιοπρεπώς και στα σουτ από μακρινή απόσταση, έχοντας μεν 33% περίπου ποσοστό καριέρας στη διοργάνωση, τη χρονιά με τη Μακάμπι, όμως και σε ρόλο αντίστοιχο με τον φετινό του στον Παναθηναϊκό είχε φτάσει πάνω από το 38% σε λιγότερα από 21 λεπτά συμμετοχής.

Επιπλέον, δεν θα είναι λίγες οι φορές που θα τον δούμε στο γήπεδο μαζί με τον Καλάθη και πραγματικά, αν αυτά που γράφουμε και έχουμε ως τώρα δει στο παρκέ επιβεβαιωθούν και στην πράξη, θα μιλάμε πως ο Παναθηναϊκός θα αγωνίζεται στα guard με συν ένα παίκτη συγκριτικά με τα δύο προηγούμενα χρόνια. Και το θέμα εδώ, όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι ποσοτικό.


O παίκτης που θα κάνει level-up



Δύσκολη απόφαση. Πραγματικά δύσκολη. Αν πέρυσι όλοι θεωρούσαν τον Ντίνο Μήτογλου, δεδομένης και της έλευσης του Thomas που δεν ...πολυγέμιζε το μάτι, ως το πιο hot prospect των «Πράσινων» που θα έκανε το ξεπέταγμά του στη διοργάνωση, φέτος τα πράγματα δεν είναι και πολύ ξεκάθαρα. Οι Brown και Bentil, που έρχονται από ένα χαμηλότερο επίπεδο δεν δείχνουν προς το παρόν ότι μπορούν να έχουν ενεργή, ουσιαστική συμμετοχή στο rotation, τουλάχιστον στα κρίσιμα, την στιγμή που ο Έλληνας PF μάλλον φάνηκε στάσιμος πέρυσι. Βέβαια, δεν είναι λίγες οι φορές που τέτοιοι παίκτες σαν τον Μήτογλου πραγματοποιούν το δικό τους step-up ένα χρόνο αργότερα από ότι οι περισσότεροι τους περιμένουν, καθώς η δουλειά "βγαίνει" μετά από κάποιο καιρό προς τα έξω κι αφού έχεις ...ψηθεί για τα καλά στις προπονήσεις και έχεις προσαρμοστεί στις αυξημένες απαιτήσεις.

Αν, πάντως, έπρεπε να επιλέξουμε κάποιον αυτός θα ήταν ο Jacob Wiley, όχι τόσο επειδή έχουμε τα ανάλογα δείγματα αλλά κυρίως γιατί επιβάλλεται να το κάνει αν η ομάδα του θέλει να πετύχει κάτι καλό φέτος. Ο 25χρονος Αμερικανός center φαίνεται πως ήταν επιλογή Pitino και αυτό από μόνο του μπορεί να συγκαταλεχθεί στα θετικά του. Η περυσινή εμπειρία 10 παιχνιδιών από τη διοργάνωση, με τη φανέλα της Κανάρια, μπορεί επίσης να φανεί αρκετά διδακτική και χρήσιμη αλλά την ίδια στιγμή και η ομάδα οφείλει να φροντίσει να τον προστατεύσει, τουλάχιστον στην αρχή μέχρι να προσαρμοστεί πλήρως στις απαιτήσεις ενός τέτοιου συλλόγου, καμουφλάροντας τις όποιες αδυναμίες του. Αν ο Wiley κατορθώσει να κάνει το βήμα παραπάνω στη διοργάνωση φέτος τότε ο Παναθηναϊκός πραγματικά θα ελπίζει για κάτι καλό ειδάλλως δεν θα μας κάνει καμία εντύπωση να δούμε ένα νέο σέντερ στην ομάδα το Γενάρη. Κι όχι τίποτα άλλο, ο Payne θα αγωνίζεται ήδη στην Euroleague, με τη φανέλα της Βιλερμπάν...


Ο προπονητής



Τρίτη παρουσία στον πάγκο των «Πράσινων» για τον Έλληνα coach την τελευταία επταετία, με τον Αργύρη Πεδουλάκη να επιστρέφει ξανά μετά το 2016, ενώ πριν από αυτό είχε θητεύσει και τη διετία 2012-14, στην αγαπημένη του ομάδα. Όπως το 2012 κλήθηκε να ...βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, μετά τις αποχωρήσεις των Ζοτς, Ιτούδη αλλά και πλήθους παικτών, έτσι και τώρα έρχεται ως πρώτος προπονητής σε μία κρίσιμη καμπή της ομάδας που το τελευταίο εξάμηνο είχε βρει την ηρεμία της, τη σιγουριά, τη σταθερότητα αλλά και το κύρος που της έδινε από τον πάγκο της ο μύθος Pitino.

Η μετάβαση αυτή από πολλούς θεωρήθηκε, όχι άδικα, πισωγύρισμα και έφερε μία σχετική «παγωμάρα» (στην καλύτερη), στην πραγματικότητα, πάντως, στην αγορά δεν υπήρχαν και πολλές καλύτερες αλλά κυρίως «ασφαλέστερες» διαθέσιμες επιλογές. Σύγκριση, προφανώς, μεταξύ τους δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να γίνει αφού κάτι τέτοιο θα αδικούσε και τους δύο, ενώ –μεταξύ μας- θα επρόκειτο και για μπασκετική ...ιεροσυλία.

Η αλήθεια είναι, ωστόσο, πως ο πρώην προπονητής του Περιστερίου έδειξε, να συμμερίζεται, σε θεωρητικό επίπεδο πάντα, τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες του προκατόχου του, γεμίζοντας την ομάδα με σουτέρ, την στιγμή που φαίνεται πως θα επιδιώξει να τρέξει ακόμα περισσότερο φέτος. Οι καταστάσεις σε set επιθέσεις, ειδικά στο κλείσιμο των 24" και οι αυτοματισμοί που μία ομάδα με φιλοδοξίες οφείλει να έχει είναι ζήτημα που φαίνεται πως το προπονητικό επιτελείο δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα, ενώ και το ζήτημα της αμυντικής ισορροπίας είναι τρομερά σημαντικό, ειδικά το πώς η ομάδα θα καταφέρει να «κρύβει» επαρκώς τον Fredette, όταν αυτός βρίσκεται στο γήπεδο.

Τα πιο δυνατά φιλικά του Παναθηναϊκού, όμως, στο τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος» κόντρα σε Μακάμπι (κυρίως) και Φενερμπαχτσέ επανάφεραν σε ένα βαθμό και για διάφορα θέματα (πχ αλλαγές στην άμυνα, επιλογή ψηλών κ.α.) τη μουρμούρα και τη γκρίνια για την επιλογή Πεδουλάκη, με το μόνο σίγουρο να είναι πως και ο ίδιος θα πρέπει να υπερβάλλει εαυτόν ώστε αυτό το ρόστερ να καταφέρει να αποδώσει στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων του, όποιες και αν είναι αυτές και μάλιστα σύντομα αφού οι απαιτήσεις, καλώς ή κακώς, είναι ίσως υψηλότερες από κάθε άλλη φορά. Και αυτό μόνο απλό δεν είναι.

Μεγάλο στοίχημά του και εκεί που ουσιαστικά θα κριθεί, το αν θα καταφέρει να προσαρμοστεί στις εξελίξεις αλλά και στην ομάδα που ο ίδιος έστησε, αφού πλέον καλείται να κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό συγκριτικά με το μπάσκετ που το 2012 πρωτοπαρουσίασε στον Παναθηναϊκό (άμυνα με αλλαγές παντού, χαμηλός ρυθμός, set παιχνίδι). Επιπλέον, το βάρος της μη συμμετοχής σε Final 4 από το ...μακρινό 2012 ζυγίζει πλέον συσσωρευτικά στον σύλλογο και ακόμα και αν δεν είναι σε καμία περίπτωση ευθύνη του Πεδουλάκη, μεγάλο μέρος μιας ακόμα απουσίας θα πέσει, δικαίως ή αδίκως, πάνω του. Το πώς και ο ίδιος θα μπορέσει να ανταπεξέλθει σε αυτή την πίεση και να το διαχειριστεί θα αποτελέσει κριτήριο της επιτυχίας του ή όχι στην τρίτη του θητεία στον πάγκο του «Τριφυλλιού».


Τα συν



Τα περισσότερα θετικά, όπως και αρνητικά που θα δούμε στη συνέχεια, έχουν στην πραγματικότητα αναφερθεί κατά ...μήκος του αφιερώματος, επομένως περισσότερο θα σταθούμε επιγραμματικά σε αυτά για λίγη ...οικονομία.

Το βάθος της ομάδας στις θέσεις των guards, περισσότερο ποιοτικό βέβαια παρά ποσοτικό, φαίνεται πως θα είναι ένα από τα κέρδη του φετινού Παναθηναϊκού συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια, ενώ το γεγονός της προσθήκης τόσων σουτέρ γύρω από τον Καλάθη σίγουρα θα κάνει τη ζωή του αρχηγού του πιο εύκολη.

Επιπλέον, το γεγονός πως υπάρχουν αρκετοί «μπαλαντέρ», παίκτες δηλαδή που μπορούν να αγωνιστούν σε παραπάνω από μία θέσεις φαίνεται πως θα επιτρέψουν στον coach Πεδουλάκη να δοκιμάζει διάφορα σχήματα και δίδυμα guards και forwards πάνω στο παρκέ, ανάλογα τον αντίπαλο και τις απαιτήσεις της κάθε αναμέτρησης.

Τέλος, η δύναμη της έδρας είναι κάτι που φέτος πρέπει ο Παναθηναϊκός να εκμεταλλευτεί ακόμα περισσότερο, μιας και έχει αυτή τη δυνατότητα, με το ΟΑΚΑ πάντα να συγκαταλέγεται στα δυνατά χαρτιά της ομάδας.


Τα πλην



Η γραμμή των ψηλών. Αν κάποιος δει τα δίδυμα των ψηλών των ομάδων που θεωρητικά θα παλέψουν για την είσοδο στα playoffs της φετινής και το συγκρίνει με αυτό του «Τριφυλλιού» μια ...μελαγχολία θα τη νιώσει. Αν κανείς εξαιρέσει τον DeShaun Thomas που έρχεται με τεράστια φόρα από το περσινό δεύτερο μισό αλλά και τα φετινά φιλικά, με τον Pitino να καταφέρνει να παίρνει το 100% από τον ίδιο και τον Πεδουλάκη να ακολουθεί σωστά στον ίδιο δρόμο ...εκμετάλλευσής του, οι υπόλοιποι της frontline του «Τριφυλλιού» οφείλουν να προσφέρουν πολλά περισσότερα από όσα μέχρι τώρα μας έχουν δείξει. Μήτογλου, Παπαγιάννης, Bentil και Wiley πρέπει όλοι τους να κάνουν το step-up, με τον «βετεράνο» Βουγιούκα να συμπληρώνει τους ψηλούς και να αποτελεί φάρο ...ελπίδας στην πράσινη frontline. Δυστυχώς, όμως και αυτός δεν μπορεί να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο για πάνω από 7-10 λεπτά και αυτό μόνο με συγκεκριμένους αντιπάλους.

Τα πολλά στοιχήματα που πρέπει να «βγουν». Θα ανταποκριθεί στο νέο του ρόλο ο Tyrese Rice; Θα μπορέσει ο Rion Brown να δώσει αυτά που μπορεί στα λίγα λεπτά συμμετοχής του; Ο Fredette θα προσαρμοστεί στα ζόρικα ευρωπαϊκά δεδομένα; Ο Μήτογλου θα κάνει το ξεπέταγμα που περιμένουμε από πέρυσι; Αλλά, κυρίως, θα δούμε μία χρονιά όπου το «Τριφύλλι» δεν θα έχει την ανάγκη να ψάχνει center Δεκέμβρη μήνα; Πολλά και δεν είναι μονάχα, αυτά ερωτηματικά μαζεμένα.

Η μη παραμονή Pitino, επιπροσθέτως, δημιούργησε ένα «σύννεφο» πάνω από το ΟΑΚΑ και καλώς ή κακώς ο Αργύρης Πεδουλάκης οφείλει να το διώξει, δείχνοντας πως μπορεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του ρόστερ που ο ίδιος έστησε και να καταφέρει να αποδώσει στο παρκέ αυτά που μπορεί, τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά. Αλλά για τον προπονητή, μιλήσαμε αναλυτικότερα παραπάνω.

Οι προσδοκίες που, επίσης, έχουν δημιουργηθεί σε αρκετούς μετά τις μεταγραφές των Fredette και Johnson μπορεί να δημιουργήσουν μία επιπλέον πίεση στην ομάδα, για συμμετοχή στο Final 4 εδώ και τώρα, πίεση που όμως –ρεαλιστικά μιλώντας- δεν ανταποκρίνεται διόλου στην πραγματικότητα. Και αυτό είναι κάτι που η φετινή ομάδα δεν χρειάζεται καθόλου.


Πρώτοι αγώνες σεζόν



Σε δύο τουρνουά έλαβαν μέρος οι «Πράσινοι» λίγο πριν την επίσημη έναρξη της χρονιάς, ενώ παράλληλα έδωσαν και κάποια περισσότερο προπονητικού χαρακτήρα φιλικά από τα οποία, όμως, δεν μπορούν να βγουν κάποια σοβαρά συμπεράσματα.

Στο «Orange Trophy», που διοργάνωσε ο Προμηθέας στην Πάτρα, ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε αρχικά την Ούνιξ του Δημήτρη Πρίφτη, όπου με έναν εξαιρετικό Jimmer Fredette (31π. με 5/8 τρίπ., 7/10 δίπ., 2/3 β. και 6 ασσίστς) επικράτησε σχετικά εύκολα με 94-76 και προκρίθηκε στον τελικό του τουρνουά. Ο Αμερικανός είχε δίπλα του ως άξιους συμπαραστάτες τους DeShaun Thomas (20π.), Wesley Johnson (16π.) και Tyrese Rice (7π., 11 ασσίστς) σε έναν αγώνα που, πάντως, απουσίαζαν οι δύο από τους τρεις διεθνείς (Καλάθης, Παπαπέτρου) της ομάδας. Στον τελικό, κόντρα στον Προμηθέα, τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά, ειδικά στο επιθετικό κομμάτι, με την ομάδα του Αργύρη Πεδουλάκη να επικρατεί δύσκολα με 71-69 της ομάδας του Μάκη Γιατρά, με τον DeShaun Thomas να είναι ο πρώτος σκόρερ με 23, τον Rice να ακολουθεί με 15 και τον Fredette να μένει στους 10, εγκλωβισμένος από την επιθετική άμυνα των γηπεδούχων. Ο Παναθηναϊκός, μάλιστα, τα «έσπασε» από τα 6,75μ. έχοντας μόλις 3/17 τρίποντα, την στιγμή που μία μέρα πριν σούταρε με 11/27, ενώ σημαντική διαφοροποίηση είχε και στο κομμάτι της δημιουργίας με μόλις 12 τελικές πάσες για 13 λάθη όταν απέναντι στην Ούνιξ μοίρασε 23 ασσίστς με μόλις 8 λάθη.

Μια εβδομάδα αργότερα, το «Τριφύλλι» φιλοξένησε στο ΟΑΚΑ το δεύτερο τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος» με τη συμμετοχή των Φενερμπαχτσέ, Μακάμπι και Μιλάνο. Στον αγώνα της πρώτης μέρας απέναντι στους ισραηλινούς έκαναν την εμφάνιση τους όλα τα προβλήματα και οι αδυναμίες του φετινού πράσινου ρόστερ, τόσο στο επιθετικό κομμάτι όσο –κυρίως- στο αμυντικό, με την ομάδα του Γιάννη Σφαιρόπουλου να επικρατεί αρκετά εύκολα με σκορ 71-82.

Οι Black και Hunter έκαναν ό,τι ήθελαν τη frontline του «Τριφυλλιού» και στις δύο πλευρές του παρκέ, με τον Αργύρη Πεδουλάκη να δοκιμάζει για αρκετή ώρα σχήματα χωρίς καθαρό center, αρχικά με τον Μήτογλου στο «5» και εν συνεχεία με τον Thomas, ενώ τα δυναμικά hedge-outs των ισραηλινών πάνω στον Fredette, παρά το γεγονός πως 2-3 φορές αυτός τα «έσπασε» βρίσκοντας τους ελεύθερους συμπαίκτες του, τον έβγαλαν ουσιαστικά εκτός κλίματος αγώνα. Η άμυνα με αλλαγές που επέλεξε να αντιμετωπίσει τους ισραηλινούς ο coach του Παναθηναϊκού δεν μπόρεσαν σε κανένα σημείο του παιχνιδιού να λειτουργήσουν αποτελεσματικά με τον Tyler Dorsey να δείχνει μεγάλο μέρος του επιθετικού του ταλέντου εκτελώντας ή δημιουργώντας αποτελεσματικά κάθε φορά που οι παίκτες του πρωταθλητή Ελλάδας άλλαζαν πάνω του.

Στον μικρό τελικό κόντρα στην ελλιπέστατη Φενερμπαχτσέ (Vesely, De Colo, Datome, Lauvergne απόντες) ο Παναθηναϊκός κέρδισε με 84-74, με τον Fredette να ξεκινάει «ζεστός» με 4/4 τρίποντα και να ολοκληρώνει την αναμέτρηση με 17 πόντους και συνολικά 5/6 από μακριά, τον Thomas να συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε πέρυσι και να προσθέτει άλλους 21 αν και η πραγματική διαφορά ήταν η συμμετοχή του Ιαν Βουγιούκα (δεν αγωνίστηκε με Μακάμπι) ο οποίος έδειξε αφενός την ποιότητά του στο παρκέ αφετέρου φανέρωσε, για ακόμα μία φορά, τη «γύμνια» που παρουσιάζεται προς το παρόν (όσο οι Παπαγιάννης και Wiley δεν είναι στο επιθυμητό επίπεδο) στη γραμμή των «ψηλών» του «Τριφυλλιού». Αναφορικά με τον Νικ Καλάθη δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο πέρα του γεγονότος πως μοίρασε «σβηστός» 23 τελικές πάσες στα δύο παιχνίδια του τουρνουά δείχνοντας αυτό που λέγαμε και παραπάνω, πως με τους ιδανικούς παίκτες δίπλα του πραγματικά μπορεί να εκτοξεύσει ακόμα περισσότερο τη δημιουργία του.

Στην πρεμιέρα της BasketLeague, οι πράσινοι δεν δυσκολεύτηκαν να κερδίσουν την ΑΕΚ με 89-68 με τον DeShaun Thomas να σκοράρει 26 πόντους με 9/11 σουτ και 5/5 βολές και τον Καλάθη να μοιράσει 7 ασίστ. 11 πόντους και 7 ασίστ σημείωσε ο Rice, 13 o Fredette, ενώ ο Wiley τελείωσε τον αγώνα με 10 πόντους-7 ριμπάουντ και ο Παπαγιάννης με 8 και 9 αντίστοιχα.


Ο Στόχος



Μπορεί ο έξι φορές πρωταθλητής Ευρώπης να είχε καλομάθει τους φίλους του την προηγούμενη δεκαετία, τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια, με τον Παναθηναϊκό να απουσιάζει από το Final 4 της Euroleague εδώ και μία ολόκληρη επταετία, με την τελευταία του συμμετοχή να είναι σε αυτό της Κωνσταντινούπολης το 2012. Πιο κοντά από ποτέ, πάντως, έφτασε το 2013 με προπονητή και πάλι τον Πεδουλάκη (3-2 με Μπαρτσελόνα), οπότε και ήταν η μοναδική φορά μέσα στα επτά αυτά χρόνια που οι «Πράσινοι» αγωνίστηκαν σε Game 5 της postseason.

Οι κινήσεις των Fredette και Johnson (κυρίως) μπορεί να ανέβασαν τις προσδοκίες για φέτος, η πραγματικότητα ωστόσο είναι διαφορετική. Με δεδομένη την ψαλίδα που έχουν δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια από τις υπόλοιπες ομάδες, για πολλούς και διάφορους λόγους, οι τρεις συνήθεις ...ύποπτες ΤΣΣΚΑ, Ρεάλ και Φενερμπαχτσέ αλλά και την ισχυροποίηση από πέρυσι των Εφές και το τρομερό φετινό άνοιγμα της Μπαρτσελόνα, ρεαλιστικός στόχος του «Τριφυλλιού» δεν μπορεί να είναι άλλος από την είσοδο, για μία ακόμα χρονιά, στα playoffs της διοργάνωσης. Αν, εξάλλου, σε αυτές τις πέντε προσθέσουμε τις Μακάμπι, Μιλάνο, Μπασκόνια, Ολυμπιακό, Ζαλγκίρις αλλά και τις πλήρως ενισχυμένες Χίμκι και Μπάγερν τότε βλέπουμε πως μιλάμε στην ουσία για οκτώ ομάδες οι οποίες –θεωρητικά πάντα- θα παλέψουν για τις τρεις εναπομείνασες θέσεις της οκτάδας.

Σίγουρα, η μη παρουσία των «Πράσινων» στην postseason θα θεωρηθεί και σωστά, μεγάλη αποτυχία όπως επίσης και οτιδήποτε καλύτερο από Game 4 στα playoffs θα είναι ένα μικρό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.


Το ερώτημα

Is Μποχού here?