';
?>
We feel devotion
DataCenter
ELFantasist
Το παράδοξο του Ίστερλιν
Ο Φαντασιόπληκτος ανεβαίνει συνεχώς στην γενική κατάταξη, αλλά την ίδια ώρα τον έχει κυριεύσει μια φαντασιακή κατάθλιψη που πρέπει να αντιμετωπίσει.
Δημοσιεύτηκε: 23/03/2023 11:49
Ο Φαντασιόπληκτος ντύνεται δαιμόνιος επιθεωρητής και μεταβαίνει με αερόστατο στη μακρινή Ουτοπία, προκειμένου να εξιχνιάσει το μυστήριο της εξαφάνισης του ξακουστού μάνατζερ Τζόρντι. Στις νέες του περιπέτειες θα συναντήσει Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες και τον Θυμωμένο Ποσειδώνα.
Το «παράδοξο του Ίστερλιν» είναι μια έννοια που συναντάμε στο κλάδο των ετερόδοξων οικονομικών και ιδιαίτερα στα «οικονομικά της ευτυχίας». Ο οικονομολόγος Ρίτσαρντ Ίστερλιν συνέκρινε τον βαθμό ικανοποίησης των Αμερικανών από τη ζωή τους το 1946 και το 1970. Αν και το βιοτικό επίπεδο των Αμερικανών είχε διπλασιαστεί (σχεδόν όλοι το 1970 είχαν αποκτήσει αυτοκίνητο, ψυγείο, πλυντήριο ρούχων και ζεστό νερό), η ικανοποίηση από τη ζωή τους παρέμενε σταθερή. Με άλλα λόγια, αμέσως μετά τον πόλεμο, οι άνθρωποι ήταν το ίδιο ευτυχισμένοι σε σχέση με την άνετη και ανέμελη ζωή της δεκαετίας του 1970. Μάλιστα, το εν λόγω «παράδοξο» παρατηρήθηκε στη συντριπτική πλειοψηφία των ανεπτυγμένων χωρών.
Η τεχνολογική και οικονομική ανάπτυξη λοιπόν δεν μας έκανε ευτυχέστερους. Μάλιστα, σύμφωνα με πιο πρόσφατες έρευνες, οι σύγχρονοι πυλώνες της ανάπτυξης όχι μόνο δεν αυξάνουν την ευτυχία μας, αλλά την μειώνουν. Πρωτίστως, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα κύρια συναισθήματα που μας προκαλεί η μακροχρόνια χρήση τους είναι ο φθόνος και στη συνέχεια η κατάθλιψη. Νιώθουμε ότι υστερούμε παρακολουθώντας τις προσεκτικά επιλεγμένες στιγμές του άμεσου και μη κοινωνικού μας περίγυρου. Χάνουμε την αυτοεκτίμησή μας και νιώθουμε φθόνο για την «υπεροχή» των άλλων. Νιώθουμε έτσι αδυναμία να χαρούμε το οτιδήποτε στη δική μας ζωή, τίποτα δεν είναι αρκετό.
Γιατί λοιπόν πασχίζουμε να αυξήσουμε τα υλικά μας αγαθά και στο τέλος, αν τα καταφέρουμε, νιώθουμε πιο δυστυχισμένοι; Επειδή αντιλαμβανόμαστε την ευτυχία με τρόπο σχετικό και όχι απόλυτο όπως θα έπρεπε. Συγκρίνουμε δηλαδή την ευτυχία μας με την ευτυχία του άλλου, του φίλου, του συναδέλφου, του αγνώστου, του διάσημου. Και αυτό ακριβώς είναι η πηγή της δυστυχίας μας.
Το παράδοξο του Ίστερλιν έχει πάθει και ο Φαντασιόπληκτος στη φετινή φαντασιακή σεζόν. Μετά από ένα τραγικό ξεκίνημα ενός εξίσου τραγικού παιχνιδιού, των οποίων οι διαχειριστές άλλαξαν απροειδοποίητα τους κανόνες, δεν ορθοπόδησε ποτέ. Αν και ανέβαινε συνεχώς θέσεις στην συνολική κατάταξη και αύξανε σταδιακά το μπάτζετ, η χαρά του παιχνιδιού χάθηκε γρήγορα, κυρίως στο ψυχολογικό κομμάτι. Κι αυτό επειδή έκανε τη μοιραία σύγκριση με τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος, όταν φλέρταρε με τις πρώτες θέσεις της γενικής κατάταξης και διεκδικούσε βραβεία και με τους επιτυχημένους μάνατζερ της φετινής σεζόν, αυτούς δηλαδή που είχαν την τύχη και προσαρμοστικότητα να ανταπεξέλθουν στην παγίδα που μας έστησε το παιχνίδι στην αφετηρία του.
Αυτό όμως αλλάζει από σήμερα. Ο Φαντασιόπληκτος διαλέγει την απόλυτη ευτυχία έναντι της σχετικής και θέτει ως στόχο να ανέβει όσο πιο ψηλά γίνεται στο παιχνίδι. Η κάθε θέση που θα κερδίσει από εδώ και πέρα θα τον κάνει πιο ευτυχισμένο. Η κάθε καλή έμπνευση θα τον δικαιώνει ηθικά. Αυτοσκοπός πλέον είναι η ανάκτηση της χαράς του παιχνιδιού και όχι η διεκδίκηση βραβείων. Πάμε λοιπόν να δούμε τις κινήσεις του σε αυτή την αγωνιστική που θα τον φέρουν πιο κοντά στην φαντασιακή ευτυχία.
Η χρυσή τριπλέτα των προωθητών (Βέζε, Μιρό και Γουίλι) θριάμβευσε την προηγούμενη αγωνιστική, αλλά στοίχισε στη θέση του προπονητή, εκεί που οι φθηνές επιλογές πλήγωσαν τους μάνατζερ που δεν έβαλαν το χέρι στην τσέπη. Ένας λοιπόν θα πρέπει να θυσιαστεί σε αυτήν την αγωνιστική και αυτός δεν είναι άλλος από τον Γουίλι τον Νυχτερίδα, που είναι αρκετά πιο ακριβός από τον Εκτελεστή Μιρό και «δεν βλέπει» τα φετινά επιτεύγματα του απόλυτου φαντασιακού εργαλείου Βέζε Βελζεβούλη. Η αναβάθμιση προπονητή ακούει στο όνομα Έτορε η Αλεπού, που έχει βαλθεί να μας αποδείξει ότι θαύματα συμβαίνουν ακόμα και στο πιο ορθολογικό παιχνίδι, το μπάσκετ.
Από εκεί και πέρα, η γραμμή τον ψηλών θα παραμείνει ως έχει (Ξεδοντιάρης Πουαριέ και Μίκης ο Ιορδανίτης), σε μια συνειδητή επιλογή υποβάθμισης της θέσης που πήγε καλά την προηγούμενη αγωνιστική. Όσο για την κενή θέση στους προωθητές, θα την καλύψει ο Ουίλιαμ το Ντερέκι, που λόγω των απουσιών στον Πανπρασινιακό θα σηκώσει σαν σύγχρονος Άτλαντας την ομάδα στους ώμους του στο δύσκολο παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα. Αλλαγές θα έχουμε και στις θέσεις των φυλάκων, με τον Bad Guy Wade να επιστρέφει καβάλα στο άλογο στην θέση του συμπαίκτη του Λορέντζο Καφετζή και τον Σακ Ατάκ να κάνει την πρώτη του είσοδο στην Ουτοπία, υποσχόμενος ενέργεια, transition, καρφώματα, and-one, hustle plays και την όμορφη Μπέριλ να τον επευφημεί και να τον παροτρύνει από την κερκίδα.
Το «παράδοξο του Ίστερλιν» είναι μια έννοια που συναντάμε στο κλάδο των ετερόδοξων οικονομικών και ιδιαίτερα στα «οικονομικά της ευτυχίας». Ο οικονομολόγος Ρίτσαρντ Ίστερλιν συνέκρινε τον βαθμό ικανοποίησης των Αμερικανών από τη ζωή τους το 1946 και το 1970. Αν και το βιοτικό επίπεδο των Αμερικανών είχε διπλασιαστεί (σχεδόν όλοι το 1970 είχαν αποκτήσει αυτοκίνητο, ψυγείο, πλυντήριο ρούχων και ζεστό νερό), η ικανοποίηση από τη ζωή τους παρέμενε σταθερή. Με άλλα λόγια, αμέσως μετά τον πόλεμο, οι άνθρωποι ήταν το ίδιο ευτυχισμένοι σε σχέση με την άνετη και ανέμελη ζωή της δεκαετίας του 1970. Μάλιστα, το εν λόγω «παράδοξο» παρατηρήθηκε στη συντριπτική πλειοψηφία των ανεπτυγμένων χωρών.
Η τεχνολογική και οικονομική ανάπτυξη λοιπόν δεν μας έκανε ευτυχέστερους. Μάλιστα, σύμφωνα με πιο πρόσφατες έρευνες, οι σύγχρονοι πυλώνες της ανάπτυξης όχι μόνο δεν αυξάνουν την ευτυχία μας, αλλά την μειώνουν. Πρωτίστως, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα κύρια συναισθήματα που μας προκαλεί η μακροχρόνια χρήση τους είναι ο φθόνος και στη συνέχεια η κατάθλιψη. Νιώθουμε ότι υστερούμε παρακολουθώντας τις προσεκτικά επιλεγμένες στιγμές του άμεσου και μη κοινωνικού μας περίγυρου. Χάνουμε την αυτοεκτίμησή μας και νιώθουμε φθόνο για την «υπεροχή» των άλλων. Νιώθουμε έτσι αδυναμία να χαρούμε το οτιδήποτε στη δική μας ζωή, τίποτα δεν είναι αρκετό.
Γιατί λοιπόν πασχίζουμε να αυξήσουμε τα υλικά μας αγαθά και στο τέλος, αν τα καταφέρουμε, νιώθουμε πιο δυστυχισμένοι; Επειδή αντιλαμβανόμαστε την ευτυχία με τρόπο σχετικό και όχι απόλυτο όπως θα έπρεπε. Συγκρίνουμε δηλαδή την ευτυχία μας με την ευτυχία του άλλου, του φίλου, του συναδέλφου, του αγνώστου, του διάσημου. Και αυτό ακριβώς είναι η πηγή της δυστυχίας μας.
Το παράδοξο του Ίστερλιν έχει πάθει και ο Φαντασιόπληκτος στη φετινή φαντασιακή σεζόν. Μετά από ένα τραγικό ξεκίνημα ενός εξίσου τραγικού παιχνιδιού, των οποίων οι διαχειριστές άλλαξαν απροειδοποίητα τους κανόνες, δεν ορθοπόδησε ποτέ. Αν και ανέβαινε συνεχώς θέσεις στην συνολική κατάταξη και αύξανε σταδιακά το μπάτζετ, η χαρά του παιχνιδιού χάθηκε γρήγορα, κυρίως στο ψυχολογικό κομμάτι. Κι αυτό επειδή έκανε τη μοιραία σύγκριση με τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος, όταν φλέρταρε με τις πρώτες θέσεις της γενικής κατάταξης και διεκδικούσε βραβεία και με τους επιτυχημένους μάνατζερ της φετινής σεζόν, αυτούς δηλαδή που είχαν την τύχη και προσαρμοστικότητα να ανταπεξέλθουν στην παγίδα που μας έστησε το παιχνίδι στην αφετηρία του.
Αυτό όμως αλλάζει από σήμερα. Ο Φαντασιόπληκτος διαλέγει την απόλυτη ευτυχία έναντι της σχετικής και θέτει ως στόχο να ανέβει όσο πιο ψηλά γίνεται στο παιχνίδι. Η κάθε θέση που θα κερδίσει από εδώ και πέρα θα τον κάνει πιο ευτυχισμένο. Η κάθε καλή έμπνευση θα τον δικαιώνει ηθικά. Αυτοσκοπός πλέον είναι η ανάκτηση της χαράς του παιχνιδιού και όχι η διεκδίκηση βραβείων. Πάμε λοιπόν να δούμε τις κινήσεις του σε αυτή την αγωνιστική που θα τον φέρουν πιο κοντά στην φαντασιακή ευτυχία.
Η χρυσή τριπλέτα των προωθητών (Βέζε, Μιρό και Γουίλι) θριάμβευσε την προηγούμενη αγωνιστική, αλλά στοίχισε στη θέση του προπονητή, εκεί που οι φθηνές επιλογές πλήγωσαν τους μάνατζερ που δεν έβαλαν το χέρι στην τσέπη. Ένας λοιπόν θα πρέπει να θυσιαστεί σε αυτήν την αγωνιστική και αυτός δεν είναι άλλος από τον Γουίλι τον Νυχτερίδα, που είναι αρκετά πιο ακριβός από τον Εκτελεστή Μιρό και «δεν βλέπει» τα φετινά επιτεύγματα του απόλυτου φαντασιακού εργαλείου Βέζε Βελζεβούλη. Η αναβάθμιση προπονητή ακούει στο όνομα Έτορε η Αλεπού, που έχει βαλθεί να μας αποδείξει ότι θαύματα συμβαίνουν ακόμα και στο πιο ορθολογικό παιχνίδι, το μπάσκετ.
Από εκεί και πέρα, η γραμμή τον ψηλών θα παραμείνει ως έχει (Ξεδοντιάρης Πουαριέ και Μίκης ο Ιορδανίτης), σε μια συνειδητή επιλογή υποβάθμισης της θέσης που πήγε καλά την προηγούμενη αγωνιστική. Όσο για την κενή θέση στους προωθητές, θα την καλύψει ο Ουίλιαμ το Ντερέκι, που λόγω των απουσιών στον Πανπρασινιακό θα σηκώσει σαν σύγχρονος Άτλαντας την ομάδα στους ώμους του στο δύσκολο παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα. Αλλαγές θα έχουμε και στις θέσεις των φυλάκων, με τον Bad Guy Wade να επιστρέφει καβάλα στο άλογο στην θέση του συμπαίκτη του Λορέντζο Καφετζή και τον Σακ Ατάκ να κάνει την πρώτη του είσοδο στην Ουτοπία, υποσχόμενος ενέργεια, transition, καρφώματα, and-one, hustle plays και την όμορφη Μπέριλ να τον επευφημεί και να τον παροτρύνει από την κερκίδα.
