';
?>
We feel devotion
DataCenter
ELFantasist
Οι πιστολάδες του Τέξας
Ο Φαντασιόπληκτος παίζει με τα κουμπιά του πυρηνικού του οπλοστασίου στο fantasy και σκορπίζει τον φόβο στους αντίπαλους μάνατζερ.
Δημοσιεύτηκε: 17/03/2022 12:36
Ο Φαντασιόπληκτος είναι ένας φαντασιακός παίκτης που φτιάχνει μπασκετικές ιστορίες με ήρωες τους εκάστοτε παίκτες του στο Euroleague Fantasy. Οι προβλέψεις του είναι ουσιαστικά προφητείες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα αυτοεκπληρωθούν. Στις περιπέτειές του, οποιαδήποτε ομοιότητα με αληθινά πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις δεν είναι τυχαία, είναι ηθελημένη.
Ανέκαθεν οι πολιτικές οντότητες αναζητούσαν το «κυρίαρχο όπλο», το όπλο δηλαδή εκείνο που, λόγω του υπέρτερου βεληνεκούς του, θα τους εξασφάλιζε ένα σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου τους στη μάχη. Μέχρι που φτάσαμε στην ατομική βόμβα, ένα όπλο μαζικής καταστροφής και πλανητικής εμβέλειας, που έχει τη δυνατότητα να εξαφανίσει κυριολεκτικά τον αντίπαλο από τον χάρτη. Με την έλευση της πυρηνικής εποχής, τα βιβλία στρατηγικής έπρεπε να ξαναγραφτούν από την αρχή: ο κανόνας πλέον δεν ήταν η χρήση του κυρίαρχου όπλου αλλά η απειλή χρήσης, ο συμβατικός πόλεμος ανάμεσα σε πυρηνικές δυνάμεις ήταν εκ των πραγμάτων ξεπερασμένος, ο πυρηνικός πόλεμος αυτοκαταστροφικός και ο φόβος επανήλθε στο προσκήνιο των διεθνών σχέσεων: όποιος δημιουργούσε πιο αποτελεσματικά φόβο στον αντίπαλο με την απειλή χρήσης πυρηνικών, κέρδιζε στρατηγικά οφέλη χωρίς μάχη. Πάμε όμως να δούμε τις φάσεις από τις οποίες πέρασε ο φόβος ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος.
Το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου βρήκε τις ΗΠΑ να διαθέτουν το μονοπώλιο του πυρηνικού φόβου και τη «δυνατότητα πρώτου πλήγματος», δηλαδή τη δυνατότητα να εξαλείψουν τον αντίπαλο ως λειτουργική πολιτική οντότητα χωρίς να απειλούνται από τυχόν ανταποδοτικό χτύπημα. Ωστόσο, η νέα αναδυόμενη υπερδύναμη του Ψυχρού Πολέμου (Σοβιετική Ένωση), δεν άργησε με μία ανελέητη κούρσα εξοπλισμών να ισοφαρίσει το στρατηγικό πλεονέκτημα των Αμερικανών. Η πυρηνική ισορροπία που διαμορφώθηκε θύμιζε μια μονομαχία ισάξιων πιστολάδων στο Τέξας, από την οποία θα έπεφταν και οι δύο νεκροί. Βυθισμένες σε μια τέτοια κατάσταση, οι δύο υπερδυνάμεις δεν άργησαν να συνειδητοποιήσουν ότι η μόνη ορθολογική επιλογή ήταν η αυτοσυγκράτηση, μέχρι που η κατάρρευση της ΕΣΣΔ άλλαξε για μία ακόμη φορά τους κανόνες του παιχνιδιού: η αναπόφευκτη μετάβαση προς ένα «μοντέλο πυρηνικής διασποράς», διάδοσης δηλαδή των πυρηνικών σε ανερχόμενους περιφερειακούς ηγεμόνες (Κίνα), σε κράτη με αιώνια έχθρα (Ινδία-Πακιστάν), ή ακόμα και σε κράτη με σκιώδη ιδεολογικό προσανατολισμό (Βόρεια Κορέα) άνοιγε έναν νέο κύκλο φόβου «μίνι ολοκαυτωμάτων», ο οποίος υπάρχει μέχρι τις μέρες μας.
Με μόλις πέντε αγωνιστικές να έχουν απομείνει για το τέλος της κανονικής διάρκειας, ο Φαντασιόπληκτος παίζει με τα κουμπιά του δικού του πυρηνικού οπλοστασίου. Πάμε να δούμε ποια κουμπιά θα πατήσει:
Διηπειρωτικοί πύραυλοι
Nikola Mirotic: ο Μαυροβούνιος εξολοθρευτής δήλωσε αξιόμαχος τη προηγούμενη αγωνιστική (26 πόντους για ισόποσο ranking) και είναι από τις μόνες αξιόλογες λύσεις από τους prime παίκτες του παιχνιδιού για την αρχηγία στο turn 2.
Vasilje Micic: είναι ο περσινός MVP και η ομάδα του, που φοράει το στέμμα της πρωταθλήτριας, κινδυνεύει ακόμα και να μείνει έξω από τη κούρσα των playoffs. Ο Vasilje είναι MVP on duty και τα στατιστικά του στο Κάουνας θα το αποδείξουν.
Sasha Vezenkov: όταν κάνεις την απόλυτη breakout season, είσαι υποψήφιος MVP της διοργάνωσης, έχεις οδηγήσει την ομάδα σου στη τετράδα και έρχεται ντέρμπι με τον αιώνιο αντίπαλο, τότε κάνεις step up και «δεν παίρνεις αιχμαλώτους».
Πύραυλοι ενδιάμεσου βεληνεκούς
Γιώργος Παπαγιάννης: η συνεχής βελτίωση του πύργου του Παναθηναϊκού και της Εθνικής μας ομάδας είναι από τα λίγα ελπιδοφόρα που θα έχουμε να θυμόμαστε από τη φετινή ευρωπαϊκή πορεία του εξάστερου. Πύργος μόνος ψάχνει ...και στο ΣΕΦ!
Maodo Lo: η μεταγραφή του από το Μόναχο στο Βερολίνο τον μεταμόρφωσε αγωνιστικά, αποδεικνύοντας ότι όταν έχει τα κλειδιά της ομάδας αποδίδει εξαιρετικά. Ο Maodo είναι η αποκάλυψη της χρονιάς και όσο η Άλμπα έχει ελπίδες τόσο θα τον εμπιστευόμαστε.
Matthew Costello: μετά το φεγγάρι του Steven Enoch, σειρά έχει το φεγγάρι του Matthew Costello στους ψηλούς της Μπασκόνια. Ο Costello τα κάνει όλα (πόντους, ριμπάουντ, μπλοκ, ασίστ) και συμφέρει (διατίθεται έναντι 9.3 credits).
Edgaras Ulanovas: κλασική περίπτωση παίκτη που θέλει να νιώθει τη θαλπωρή της χώρας του και τη ζεστασιά του γηπέδου της ομάδας του για να αποδώσει αγωνιστικά αυτά που μπορεί. Όταν λοιπόν ο Ulanovas αγωνίζεται στη Zalgirio Arena, δεν φοβόμαστε τίποτα.
Πύραυλοι θεάτρου επιχειρήσεων
Ognjen Dobric: ο Ερυθρός Αστέρας έχει διεισδύσει στην οκτάδα αλλά το δύσκολο είναι να παραμείνει εκεί μέσα στο γενικευμένο χάος. Ο Dobric είναι γέννημα-θρέμμα της ομάδας και ξέρει πολύ καλά τι πρέπει να κάνει από εδώ και πέρα.
Paul Lacombe: ο Γάλλος ήταν εκεί όταν τον χρειάστηκε η Βιλερμπάν για να καλύψει τα κενά των Okobo και Jones. Τώρα οι δύο τελευταίοι βέβαια επιστρέφουν, αλλά ο Lacombe είναι ακόμα ζεστός και μπορεί να βοηθήσει.
Christ Koumadje: ο αγαθός γίγαντας (2.23!) της Άλμπα περνάει ένα κεφάλι τους ψηλούς της Μπασκόνια (Enoch και Costello), οπότε δεν θα έχει αντίπαλο στις δύο ρακέτες για το μικρό διάστημα που θα αγωνιστεί.
Neven Spahija: η Μπασκόνια έχει ανέβει αγωνιστικά και η άνοδος αυτή έχει μετουσιωθεί και σε νίκες στις δύο τελευταίες αγωνιστικές απέναντι σε Εφές (εντός) και Βιλερμπάν (εκτός). Το μικρό αυτό σερί θα συνεχιστεί στο εντός έδρας παιχνίδι εναντίον της Άλμπα.
Το πυρηνικό λοιπόν οπλοστάσιο του Φαντασιόπληκτου ενόψει 30ης αγωνιστικής διαμορφώνεται ως εξής:
«Δεν γνωρίζω με τι είδους όπλα θα γίνει ο τρίτος παγκόσμιος, αλλά ο τέταρτος παγκόσμιος θα γίνει με πέτρες και ξύλα», είχε πει ο Albert Einstein σε ένα απόφθεγμα που έμεινε στην ιστορία. Ας φανταστούμε λοιπόν τώρα αντί για δύο, εννιά «πιστολάδες του Τέξας» (πυρηνικές δυνάμεις) να έχουν σχηματίσει κύκλο προκειμένου να λύσουν οριστικά τις διαφορές τους: στ' αλήθεια δεν θα θέλαμε να φανταστούμε τι θα επακολουθούσε στο άκουσμα της πρώτης πιστολιάς...
Ανέκαθεν οι πολιτικές οντότητες αναζητούσαν το «κυρίαρχο όπλο», το όπλο δηλαδή εκείνο που, λόγω του υπέρτερου βεληνεκούς του, θα τους εξασφάλιζε ένα σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου τους στη μάχη. Μέχρι που φτάσαμε στην ατομική βόμβα, ένα όπλο μαζικής καταστροφής και πλανητικής εμβέλειας, που έχει τη δυνατότητα να εξαφανίσει κυριολεκτικά τον αντίπαλο από τον χάρτη. Με την έλευση της πυρηνικής εποχής, τα βιβλία στρατηγικής έπρεπε να ξαναγραφτούν από την αρχή: ο κανόνας πλέον δεν ήταν η χρήση του κυρίαρχου όπλου αλλά η απειλή χρήσης, ο συμβατικός πόλεμος ανάμεσα σε πυρηνικές δυνάμεις ήταν εκ των πραγμάτων ξεπερασμένος, ο πυρηνικός πόλεμος αυτοκαταστροφικός και ο φόβος επανήλθε στο προσκήνιο των διεθνών σχέσεων: όποιος δημιουργούσε πιο αποτελεσματικά φόβο στον αντίπαλο με την απειλή χρήσης πυρηνικών, κέρδιζε στρατηγικά οφέλη χωρίς μάχη. Πάμε όμως να δούμε τις φάσεις από τις οποίες πέρασε ο φόβος ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος.
Το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου βρήκε τις ΗΠΑ να διαθέτουν το μονοπώλιο του πυρηνικού φόβου και τη «δυνατότητα πρώτου πλήγματος», δηλαδή τη δυνατότητα να εξαλείψουν τον αντίπαλο ως λειτουργική πολιτική οντότητα χωρίς να απειλούνται από τυχόν ανταποδοτικό χτύπημα. Ωστόσο, η νέα αναδυόμενη υπερδύναμη του Ψυχρού Πολέμου (Σοβιετική Ένωση), δεν άργησε με μία ανελέητη κούρσα εξοπλισμών να ισοφαρίσει το στρατηγικό πλεονέκτημα των Αμερικανών. Η πυρηνική ισορροπία που διαμορφώθηκε θύμιζε μια μονομαχία ισάξιων πιστολάδων στο Τέξας, από την οποία θα έπεφταν και οι δύο νεκροί. Βυθισμένες σε μια τέτοια κατάσταση, οι δύο υπερδυνάμεις δεν άργησαν να συνειδητοποιήσουν ότι η μόνη ορθολογική επιλογή ήταν η αυτοσυγκράτηση, μέχρι που η κατάρρευση της ΕΣΣΔ άλλαξε για μία ακόμη φορά τους κανόνες του παιχνιδιού: η αναπόφευκτη μετάβαση προς ένα «μοντέλο πυρηνικής διασποράς», διάδοσης δηλαδή των πυρηνικών σε ανερχόμενους περιφερειακούς ηγεμόνες (Κίνα), σε κράτη με αιώνια έχθρα (Ινδία-Πακιστάν), ή ακόμα και σε κράτη με σκιώδη ιδεολογικό προσανατολισμό (Βόρεια Κορέα) άνοιγε έναν νέο κύκλο φόβου «μίνι ολοκαυτωμάτων», ο οποίος υπάρχει μέχρι τις μέρες μας.
Με μόλις πέντε αγωνιστικές να έχουν απομείνει για το τέλος της κανονικής διάρκειας, ο Φαντασιόπληκτος παίζει με τα κουμπιά του δικού του πυρηνικού οπλοστασίου. Πάμε να δούμε ποια κουμπιά θα πατήσει:
Διηπειρωτικοί πύραυλοι
Nikola Mirotic: ο Μαυροβούνιος εξολοθρευτής δήλωσε αξιόμαχος τη προηγούμενη αγωνιστική (26 πόντους για ισόποσο ranking) και είναι από τις μόνες αξιόλογες λύσεις από τους prime παίκτες του παιχνιδιού για την αρχηγία στο turn 2.
Vasilje Micic: είναι ο περσινός MVP και η ομάδα του, που φοράει το στέμμα της πρωταθλήτριας, κινδυνεύει ακόμα και να μείνει έξω από τη κούρσα των playoffs. Ο Vasilje είναι MVP on duty και τα στατιστικά του στο Κάουνας θα το αποδείξουν.
Sasha Vezenkov: όταν κάνεις την απόλυτη breakout season, είσαι υποψήφιος MVP της διοργάνωσης, έχεις οδηγήσει την ομάδα σου στη τετράδα και έρχεται ντέρμπι με τον αιώνιο αντίπαλο, τότε κάνεις step up και «δεν παίρνεις αιχμαλώτους».
Πύραυλοι ενδιάμεσου βεληνεκούς
Γιώργος Παπαγιάννης: η συνεχής βελτίωση του πύργου του Παναθηναϊκού και της Εθνικής μας ομάδας είναι από τα λίγα ελπιδοφόρα που θα έχουμε να θυμόμαστε από τη φετινή ευρωπαϊκή πορεία του εξάστερου. Πύργος μόνος ψάχνει ...και στο ΣΕΦ!
Maodo Lo: η μεταγραφή του από το Μόναχο στο Βερολίνο τον μεταμόρφωσε αγωνιστικά, αποδεικνύοντας ότι όταν έχει τα κλειδιά της ομάδας αποδίδει εξαιρετικά. Ο Maodo είναι η αποκάλυψη της χρονιάς και όσο η Άλμπα έχει ελπίδες τόσο θα τον εμπιστευόμαστε.
Matthew Costello: μετά το φεγγάρι του Steven Enoch, σειρά έχει το φεγγάρι του Matthew Costello στους ψηλούς της Μπασκόνια. Ο Costello τα κάνει όλα (πόντους, ριμπάουντ, μπλοκ, ασίστ) και συμφέρει (διατίθεται έναντι 9.3 credits).
Edgaras Ulanovas: κλασική περίπτωση παίκτη που θέλει να νιώθει τη θαλπωρή της χώρας του και τη ζεστασιά του γηπέδου της ομάδας του για να αποδώσει αγωνιστικά αυτά που μπορεί. Όταν λοιπόν ο Ulanovas αγωνίζεται στη Zalgirio Arena, δεν φοβόμαστε τίποτα.
Πύραυλοι θεάτρου επιχειρήσεων
Ognjen Dobric: ο Ερυθρός Αστέρας έχει διεισδύσει στην οκτάδα αλλά το δύσκολο είναι να παραμείνει εκεί μέσα στο γενικευμένο χάος. Ο Dobric είναι γέννημα-θρέμμα της ομάδας και ξέρει πολύ καλά τι πρέπει να κάνει από εδώ και πέρα.
Paul Lacombe: ο Γάλλος ήταν εκεί όταν τον χρειάστηκε η Βιλερμπάν για να καλύψει τα κενά των Okobo και Jones. Τώρα οι δύο τελευταίοι βέβαια επιστρέφουν, αλλά ο Lacombe είναι ακόμα ζεστός και μπορεί να βοηθήσει.
Christ Koumadje: ο αγαθός γίγαντας (2.23!) της Άλμπα περνάει ένα κεφάλι τους ψηλούς της Μπασκόνια (Enoch και Costello), οπότε δεν θα έχει αντίπαλο στις δύο ρακέτες για το μικρό διάστημα που θα αγωνιστεί.
Neven Spahija: η Μπασκόνια έχει ανέβει αγωνιστικά και η άνοδος αυτή έχει μετουσιωθεί και σε νίκες στις δύο τελευταίες αγωνιστικές απέναντι σε Εφές (εντός) και Βιλερμπάν (εκτός). Το μικρό αυτό σερί θα συνεχιστεί στο εντός έδρας παιχνίδι εναντίον της Άλμπα.
Το πυρηνικό λοιπόν οπλοστάσιο του Φαντασιόπληκτου ενόψει 30ης αγωνιστικής διαμορφώνεται ως εξής:
«Δεν γνωρίζω με τι είδους όπλα θα γίνει ο τρίτος παγκόσμιος, αλλά ο τέταρτος παγκόσμιος θα γίνει με πέτρες και ξύλα», είχε πει ο Albert Einstein σε ένα απόφθεγμα που έμεινε στην ιστορία. Ας φανταστούμε λοιπόν τώρα αντί για δύο, εννιά «πιστολάδες του Τέξας» (πυρηνικές δυνάμεις) να έχουν σχηματίσει κύκλο προκειμένου να λύσουν οριστικά τις διαφορές τους: στ' αλήθεια δεν θα θέλαμε να φανταστούμε τι θα επακολουθούσε στο άκουσμα της πρώτης πιστολιάς...
