';
?>
We feel devotion
DataCenter
ELFantasist
Ο Στάβλος του Χόμπσον
Ο Φαντασιόπληκτος μοιάζει εγκλωβισμένος στις επιλογές του στο παιχνίδι, αλλά μερικές επιλογές είναι ουσιαστικά αδιέξοδες.
Δημοσιεύτηκε: 16/12/2021 14:05
Ο Φαντασιόπληκτος είναι ένας φαντασιακός παίκτης που φτιάχνει μπασκετικές ιστορίες με ήρωες τους εκάστοτε παίκτες του στο Euroleague Fantasy. Οι προβλέψεις του είναι ουσιαστικά προφητείες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα αυτοεκπληρωθούν. Στις περιπέτειές του, οποιαδήποτε ομοιότητα με αληθινά πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις δεν είναι τυχαία, είναι ηθελημένη.
Στα μέσα του 16ου αιώνα, ζούσε στην Αγγλία ένας ραδιούργος ιδιοκτήτης στάβλου με το όνομα Τόμας Χόμπσον. Ήταν η περίοδος που οι Άγγλοι προσπαθούσαν να εδραιώσουν την αποικιακή τους θέση στη Βόρεια Αμερική και με όπλο τους το διεθνές εμπόριο άρχιζαν να συστήνουν στον κόσμο - μαζί με τους Ολλανδούς - το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού. Βέβαια ο γερο-Χόμπσον, πρωτοπόρος για την εποχή του, εφάρμοζε ήδη τις απαράβατες αρχές του καπιταλισμού μέσα στο ίδιο του το αγρόκτημα, έναν εντυπωσιακό στάβλο στη πανεπιστημιούπολη του Κέιμπριτζ που φιλοξενούσε 40 ολόκληρα άλογα! Κάθε φορά που έμπαινε κάποιος για να δανειστεί ένα άλογο, ο Χόμπσον τοποθετούσε στον πρώτο ξύλινο πάγκο δίπλα στην είσοδο το πιο γέρικο αλλά ξεκούραστο από τα άλογα του «στόλου» του, το οποίο σκόπευε να πασάρει στον ανυποψίαστο πελάτη ό,τι κι αν αυτός του ζητούσε.
Ενώ δηλαδή στην αρχή εντυπωσίαζε τον πελάτη με τον τεράστιο στάβλο και τα πανέμορφα άλογα στους πάγκους από τα οποία μπορούσε δήθεν να διαλέξει, στη πραγματικότητα η επιλογή ήταν πάντα μία: το άλογο δίπλα στην είσοδο. Με τον τρόπο αυτό εμπόδιζε τους πελάτες του από το να διαλέγουν συνεχώς τα καλύτερα άλογα και έκανε τον στάβλο του πιο ελκυστικό για τον επόμενο πελάτη, αφού τα γέρικα άλογα έφευγαν με αναβάτες τους προηγούμενους πελάτες του. Το ευφυές αυτό rotation όχι μόνο εξασφάλιζε στον Χόμπσον συνεχή πελατεία, αλλά τον βοηθούσε και να ελαχιστοποιήσει το κόστος συντήρησης των αλόγων, άρα και να μεγιστοποιήσει το κέρδος του. Η πρακτική αυτή έμενε στην ιστορία ως «επιλογή Χόμπσον» (Hobson's choice) και περιγράφει μια κατάσταση που, ενώ φαινομενικά υπάρχουν πολλές επιλογές, στη πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία: ή παίρνεις αυτό που σου προσφέρουν, ή τίποτα (take it or leave it).
Μετά τη συντριβή που υπέστη στη 15η αγωνιστική, ο Φαντασιόπληκτος νιώθει εγκλωβισμένος μέσα στο gameplay του νέου fantasy, σαν να έχει μπει στο στάβλο του γερο-Χόμπσον και να βλέπει μπροστά του το άλογο δίπλα στη πόρτα να χλιμιντρίζει. Ξεκάθαρες στρατηγικές δεν μπορούν να υπάρξουν, θεαματική αύξηση του μπάτζετ είναι σχεδόν αδύνατη και δεν μπορεί να προϋπολογιστεί, οι επιλογές μικρομεσαίων παικτών είναι ασφυκτικά περιορισμένες, οι αναιμικές διακυμάνσεις δεν επιτρέπουν «τιμές ευκαιρίας» στους καλούς παίκτες, η επιλογή ανάμεσα σε ισορροπημένο ρόστερ ή ισχυρή εξάδα με υποβαθμισμένο πάγκο είναι ουσιαστικά ψευτοδίλημμα, ενώ παραδόξως, η μόνη σταθερά στο παιχνίδι που μπορεί κάποιος να στηριχτεί είναι η επιλογή αξιόπιστου - άρα και ακριβού - προπονητή.
Η επιλογή ακριβού προπονητή είναι λοιπόν μονόδρομος (Hobson's choice) στο παιχνίδι: είναι μια επένδυση μεσαίου κόστους (ο Messina κοστίζει όσο ...ο Marcus Eriksson), χαμηλού ρίσκου και υψηλής απόδοσης (σε πόντους και credits). Αντίστροφα, η επιλογή φθηνού προπονητή είναι μία επένδυση χαμηλού κόστους, υψηλού ρίσκου και χαμηλής απόδοσης, η οποία με μεγάλη πιθανότητα μπορεί να αποβεί ζημιογόνος (αρνητικό rating). Τέλος, η επιλογή ακριβού παίκτη είναι επένδυση υψηλού κόστους, μεσαίου ρίσκου και υψηλής απόδοσης και είναι επιβεβλημένη για τον παίκτη - ή τους παίκτες - που σκοπεύουμε να χρίσουμε αρχηγούς στην εκάστοτε αγωνιστική.
Το πλάνο λοιπόν της κάθε αγωνιστικής ξεκινάει πάντα από τη σωστή επιλογή προπονητή. Μετά το οριακό 25αρι από τον «Μάγο» Ettore Messina (ο Φαντασιόπληκτος μάλιστα είχε φτάσει σε σημείο να «φωνάζει» στον Νεοκλή Αβδάλα να μην εκδηλώσει τη τελευταία επίθεση...), τα ηνία της ομάδας αναλαμβάνει ο Velimir Perasovic, ο οποίος οδηγεί την Ούνιξ σε διαδοχικούς θριάμβους, με τους παίκτες του να βλέπουν πλέον το καλάθι σαν βαρέλι από τη θέση του τριπόντου. Αφού λοιπόν διέλυσε τη ΤΣΣΚΑ στη Μόσχα και με τη ψυχολογία των παικτών της στα ύψη, η ομάδα από το Καζάν αναμένεται να έχει εύκολο έργο στην εντός έδρας αναμέτρηση εναντίον της τελευταίας στη βαθμολογία Ζαλγκίρις.
Στον βασικό τώρα κορμό οι πειραματισμοί με ξωτικά (Beaubois) και νάνους (Laprovittola) τελειώνουν και φέρνουμε πίσω τον ένα και μοναδικό PIR και Fantasy Leader όλων των εποχών στη διοργάνωση Nando De Colo. Όπως είχαμε προβλέψει, η Φενερμπαχτσέ έχει αρχίσει το παραδοσιακό Δεκεμβριανό ντεμαράζ και με μπροστάρηδες τον κοντό και τον ψηλό (Nando και Jan) δεν αναμένεται να έχει πρόβλημα στη Κωνσταντινούπολη εναντίον της αποδυναμωμένης φέτος Μπασκόνια (μόλις μία εκτός έδρας νίκη στη φετινή σεζόν). Δίπλα στον ακριβοπληρωμένο Nando έχουμε φέρει το «χελωνονιντζάκι» του Ολυμπιακού Γιαννούλη Λαρεντζάκη, το πάθος και η ένταση του οποίου μεταφράζονται πλέον σε φαντασιακούς πόντους, δυσανάλογα πολλούς σε σχέση με την αξία του στο fantasy (5.7 credits). Τη τριπλέτα των αλλαγών κλείνει ο μοναδικός Mitrovic που απέμεινε στη διοργάνωση μετά την απομάκρυνση του ομώνυμου προπονητή με εντολή Mike James. Ο παίκτης λοιπόν Mitrovic έρχεται να καλύψει το «κενό» του Da Silva (-6 εναντίον της Ρεάλ) και φαντάζει πιο αξιόπιστος από τον προκάτοχό του, ο οποίος μετά την επιστροφή Lammers και την εκτεταμένη χρησιμοποίηση Thiemann και Koumadje δεν φαίνεται να έχει πλέον σημαντικό ρόλο στο rotation της ομάδας του.
Αιώνες μετά, τον στάβλο του Χόμπσον τον συναντάμε παντού στη ζωή μας: στην πολιτική, στην οικονομία, στο χώρο εργασίας, στη προσωπική ζωή. Πόσες φορές άραγε νιώσατε τη ψευδαίσθηση των πολλών επιλογών όταν ουσιαστικά η επιλογή σας ήταν μονόδρομος; Κι αν δεχθούμε τη ρήση ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, τότε οι αδιέξοδες πολιτικές (πολιτικές τύπου «there is no alternative») μάλλον δεν φαντάζουν και τόσο δημοκρατικές.
Στα μέσα του 16ου αιώνα, ζούσε στην Αγγλία ένας ραδιούργος ιδιοκτήτης στάβλου με το όνομα Τόμας Χόμπσον. Ήταν η περίοδος που οι Άγγλοι προσπαθούσαν να εδραιώσουν την αποικιακή τους θέση στη Βόρεια Αμερική και με όπλο τους το διεθνές εμπόριο άρχιζαν να συστήνουν στον κόσμο - μαζί με τους Ολλανδούς - το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού. Βέβαια ο γερο-Χόμπσον, πρωτοπόρος για την εποχή του, εφάρμοζε ήδη τις απαράβατες αρχές του καπιταλισμού μέσα στο ίδιο του το αγρόκτημα, έναν εντυπωσιακό στάβλο στη πανεπιστημιούπολη του Κέιμπριτζ που φιλοξενούσε 40 ολόκληρα άλογα! Κάθε φορά που έμπαινε κάποιος για να δανειστεί ένα άλογο, ο Χόμπσον τοποθετούσε στον πρώτο ξύλινο πάγκο δίπλα στην είσοδο το πιο γέρικο αλλά ξεκούραστο από τα άλογα του «στόλου» του, το οποίο σκόπευε να πασάρει στον ανυποψίαστο πελάτη ό,τι κι αν αυτός του ζητούσε.
Ενώ δηλαδή στην αρχή εντυπωσίαζε τον πελάτη με τον τεράστιο στάβλο και τα πανέμορφα άλογα στους πάγκους από τα οποία μπορούσε δήθεν να διαλέξει, στη πραγματικότητα η επιλογή ήταν πάντα μία: το άλογο δίπλα στην είσοδο. Με τον τρόπο αυτό εμπόδιζε τους πελάτες του από το να διαλέγουν συνεχώς τα καλύτερα άλογα και έκανε τον στάβλο του πιο ελκυστικό για τον επόμενο πελάτη, αφού τα γέρικα άλογα έφευγαν με αναβάτες τους προηγούμενους πελάτες του. Το ευφυές αυτό rotation όχι μόνο εξασφάλιζε στον Χόμπσον συνεχή πελατεία, αλλά τον βοηθούσε και να ελαχιστοποιήσει το κόστος συντήρησης των αλόγων, άρα και να μεγιστοποιήσει το κέρδος του. Η πρακτική αυτή έμενε στην ιστορία ως «επιλογή Χόμπσον» (Hobson's choice) και περιγράφει μια κατάσταση που, ενώ φαινομενικά υπάρχουν πολλές επιλογές, στη πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία: ή παίρνεις αυτό που σου προσφέρουν, ή τίποτα (take it or leave it).
Μετά τη συντριβή που υπέστη στη 15η αγωνιστική, ο Φαντασιόπληκτος νιώθει εγκλωβισμένος μέσα στο gameplay του νέου fantasy, σαν να έχει μπει στο στάβλο του γερο-Χόμπσον και να βλέπει μπροστά του το άλογο δίπλα στη πόρτα να χλιμιντρίζει. Ξεκάθαρες στρατηγικές δεν μπορούν να υπάρξουν, θεαματική αύξηση του μπάτζετ είναι σχεδόν αδύνατη και δεν μπορεί να προϋπολογιστεί, οι επιλογές μικρομεσαίων παικτών είναι ασφυκτικά περιορισμένες, οι αναιμικές διακυμάνσεις δεν επιτρέπουν «τιμές ευκαιρίας» στους καλούς παίκτες, η επιλογή ανάμεσα σε ισορροπημένο ρόστερ ή ισχυρή εξάδα με υποβαθμισμένο πάγκο είναι ουσιαστικά ψευτοδίλημμα, ενώ παραδόξως, η μόνη σταθερά στο παιχνίδι που μπορεί κάποιος να στηριχτεί είναι η επιλογή αξιόπιστου - άρα και ακριβού - προπονητή.
Η επιλογή ακριβού προπονητή είναι λοιπόν μονόδρομος (Hobson's choice) στο παιχνίδι: είναι μια επένδυση μεσαίου κόστους (ο Messina κοστίζει όσο ...ο Marcus Eriksson), χαμηλού ρίσκου και υψηλής απόδοσης (σε πόντους και credits). Αντίστροφα, η επιλογή φθηνού προπονητή είναι μία επένδυση χαμηλού κόστους, υψηλού ρίσκου και χαμηλής απόδοσης, η οποία με μεγάλη πιθανότητα μπορεί να αποβεί ζημιογόνος (αρνητικό rating). Τέλος, η επιλογή ακριβού παίκτη είναι επένδυση υψηλού κόστους, μεσαίου ρίσκου και υψηλής απόδοσης και είναι επιβεβλημένη για τον παίκτη - ή τους παίκτες - που σκοπεύουμε να χρίσουμε αρχηγούς στην εκάστοτε αγωνιστική.
Το πλάνο λοιπόν της κάθε αγωνιστικής ξεκινάει πάντα από τη σωστή επιλογή προπονητή. Μετά το οριακό 25αρι από τον «Μάγο» Ettore Messina (ο Φαντασιόπληκτος μάλιστα είχε φτάσει σε σημείο να «φωνάζει» στον Νεοκλή Αβδάλα να μην εκδηλώσει τη τελευταία επίθεση...), τα ηνία της ομάδας αναλαμβάνει ο Velimir Perasovic, ο οποίος οδηγεί την Ούνιξ σε διαδοχικούς θριάμβους, με τους παίκτες του να βλέπουν πλέον το καλάθι σαν βαρέλι από τη θέση του τριπόντου. Αφού λοιπόν διέλυσε τη ΤΣΣΚΑ στη Μόσχα και με τη ψυχολογία των παικτών της στα ύψη, η ομάδα από το Καζάν αναμένεται να έχει εύκολο έργο στην εντός έδρας αναμέτρηση εναντίον της τελευταίας στη βαθμολογία Ζαλγκίρις.
Στον βασικό τώρα κορμό οι πειραματισμοί με ξωτικά (Beaubois) και νάνους (Laprovittola) τελειώνουν και φέρνουμε πίσω τον ένα και μοναδικό PIR και Fantasy Leader όλων των εποχών στη διοργάνωση Nando De Colo. Όπως είχαμε προβλέψει, η Φενερμπαχτσέ έχει αρχίσει το παραδοσιακό Δεκεμβριανό ντεμαράζ και με μπροστάρηδες τον κοντό και τον ψηλό (Nando και Jan) δεν αναμένεται να έχει πρόβλημα στη Κωνσταντινούπολη εναντίον της αποδυναμωμένης φέτος Μπασκόνια (μόλις μία εκτός έδρας νίκη στη φετινή σεζόν). Δίπλα στον ακριβοπληρωμένο Nando έχουμε φέρει το «χελωνονιντζάκι» του Ολυμπιακού Γιαννούλη Λαρεντζάκη, το πάθος και η ένταση του οποίου μεταφράζονται πλέον σε φαντασιακούς πόντους, δυσανάλογα πολλούς σε σχέση με την αξία του στο fantasy (5.7 credits). Τη τριπλέτα των αλλαγών κλείνει ο μοναδικός Mitrovic που απέμεινε στη διοργάνωση μετά την απομάκρυνση του ομώνυμου προπονητή με εντολή Mike James. Ο παίκτης λοιπόν Mitrovic έρχεται να καλύψει το «κενό» του Da Silva (-6 εναντίον της Ρεάλ) και φαντάζει πιο αξιόπιστος από τον προκάτοχό του, ο οποίος μετά την επιστροφή Lammers και την εκτεταμένη χρησιμοποίηση Thiemann και Koumadje δεν φαίνεται να έχει πλέον σημαντικό ρόλο στο rotation της ομάδας του.
Αιώνες μετά, τον στάβλο του Χόμπσον τον συναντάμε παντού στη ζωή μας: στην πολιτική, στην οικονομία, στο χώρο εργασίας, στη προσωπική ζωή. Πόσες φορές άραγε νιώσατε τη ψευδαίσθηση των πολλών επιλογών όταν ουσιαστικά η επιλογή σας ήταν μονόδρομος; Κι αν δεχθούμε τη ρήση ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, τότε οι αδιέξοδες πολιτικές (πολιτικές τύπου «there is no alternative») μάλλον δεν φαντάζουν και τόσο δημοκρατικές.
