';
?>
We feel devotion
DataCenter
ELFantasist
Η πτώση του τείχους
Ο Φαντασιόπληκτος σας αποκαλύπτει τα παρασκήνια της πτώσης του πάλαι ποτέ παντοδύναμου εκτελεστικού διευθυντή της διοργάνωσης.
Δημοσιεύτηκε: 11/11/2021 12:27
Ο Φαντασιόπληκτος είναι ένας φαντασιακός παίκτης που φτιάχνει μπασκετικές ιστορίες με ήρωες τους εκάστοτε παίκτες του στο Euroleague Fantasy. Οι προβλέψεις του είναι ουσιαστικά προφητείες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα αυτοεκπληρωθούν. Στις περιπέτειές του, οποιαδήποτε ομοιότητα με αληθινά πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις δεν είναι τυχαία, είναι ηθελημένη.
Ήταν βράδυ της 19ης Οκτωβρίου 2021, όταν στην ιστορική συνέλευση των 11 μετόχων της Euroleague το ευρωπαϊκό μπάσκετ έμελλε να αλλάξει μια για πάντα σελίδα: οι ιδιοκτήτες των ομάδων με εγγυημένα συμβόλαια αποφασίζουν να πάρουν τις τύχες της διοργάνωσης στα χέρια τους και να εξωθήσουν σε απόλυση τον πάλαι ποτέ πανίσχυρο εκτελεστικό διευθυντή της διοργάνωσης, τον περιβόητο Τζόρντι. Ο άνδρας που επί δύο δεκαετίες διαφέντευε το ευρωπαϊκό μπάσκετ τάζοντας άρτον (στις ομάδες) και θεάματα (στους φιλάθλους) θα έφευγε μόνος του, περιθωριοποιημένος και ανυπόληπτος, υπό το βάρος των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων κι ενός σαθρού οικοδομήματος που είχε δημιουργήσει.
Όταν τον Σεπτέμβριο του 2000 σύστηνε στον κόσμο τη νεοσύστατη EuroLeague και αναφωνούσε πως «τίποτα δεν θα είναι το ίδιο», οι ιδιοκτήτες των ομάδων-μετόχων έβλεπαν στο πρόσωπό του έναν ιδανικό μάνατζερ ο οποίος θα προσέδιδε υπεραξία στο μπασκετικό προϊόν, θα έφερνε χορηγούς και τηλεοπτικά έσοδα με τη σέσουλα και θα δημιουργούσε εν τέλει ένα «ευρωπαϊκό NBA». Προτεραιότητά του ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, ήταν να χτίσει γύρω του ένα πολυσύνθετο τείχος προστασίας του ιδίου: νομικό, με ένα καταστατικό που τον καθιστούσε τον απόλυτο άρχοντα του νέου φορέα, οικονομικό, φέρνοντας αρχικά πανίσχυρους χορηγούς με τους οποίους είχε διαπραγματευτεί ο ίδιος προσωπικά, πολιτικό, φροντίζοντας με παντός είδους εξυπηρετήσεις να εξασφαλίζει τη τυφλή στήριξη των μετόχων και επικοινωνιακό, δοξάζοντας το δημιούργημα του και υποβαθμίζοντας συνεχώς το μπασκετικό προϊόν της FIBA.
Με την έλευση της πανδημίας, το πολυσύνθετο τείχος του Τζόρντι υποχώρησε σαν χάρτινος πύργος. Το καταστατικό άλλαξε και έδωσε μεγαλύτερη δύναμη στους μετόχους, οι χορηγοί αποχώρησαν ή προχώρησαν σε μεγάλες περικοπές, οι ομάδες του γύρισαν τη πλάτη λόγω των αναιμικών τους εσόδων και ακόμα και η FIBA κατάφερε να κλείσει τη χρονιά της πανδημίας με πρωταθλητή, την ώρα που ο Τζόρντι έστελνε μια δακρύβρεχτη επιστολή στους φιλάθλους ότι η διοργάνωση εκείνη τη χρονιά δεν θα συνεχιζόταν. Η πτώση του τείχους που είχε χτίσει με μεράκι και μαεστρία ο Τζόρντι σηματοδότησε το τέλος του νεοφιλελεύθερου μοντέλου των χορηγών, του πανίσχυρου εκτελεστικού διευθυντή, των παχυλών μισθών και μπόνους των στελεχών, των αδιαφανών διαδικασιών και της υπερχρέωσης των ομάδων και τη μετάβαση σε ένα πιο σοσιαλιστικό μοντέλο πολυμετοχικότητας, τεχνοκρατίας, διαφανούς λήψης αποφάσεων και ορθολογικότερης οικονομικής διαχείρισης.
Την ίδια μετάβαση προς ένα πιο σοσιαλιστικό μοντέλο βιώσαμε και στο νέο fantasy. Το χρήμα που έρεε άφθονο στο προηγούμενο παιχνίδι έδωσε τη θέση του στα λιγοστά credits, τα υψηλά limit up και limit down (της τάξεως του 15%) καταργήθηκαν, η ψαλίδα στις αξίες των παικτών έκλεισε απότομα (στο προηγούμενο παιχνίδι, η αξία του ακριβότερου παίκτη μπορούσε να φτάσει έως και 40 φορές περισσότερο της αξίας του φθηνότερου, ενώ τώρα μετά βίας ξεπερνάει το τετραπλάσιο), ενώ στο νέο παιχνίδι θεσμοθετήθηκε και ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα 4 credits για κάθε παίκτη της διοργάνωσης. Το τελευταίο βέβαια γεννά και αδικίες με τον Blazevic της Ζαλγκίρις που ιδρώνει σε κάθε αγωνιστική τη φανέλα και τα δίνει όλα για την ομάδα του να έχει το ίδιο εισόδημα με τον μικρό αδερφό του Garuba, ο οποίος βλέπει τα παιχνίδια της Ρεάλ από τη τηλεόραση, παίζοντας και λίγο PlayStation στο ημίχρονο. Το μόνο σίγουρο βέβαια είναι ότι στο νέο παιχνίδι η εμμονή μας έπαψε να είναι το χρήμα και η μεγιστοποίηση του κέρδους και κάθε οικονομική ανάλυση πέρασε πλέον σε δεύτερη μοίρα.
Το ίδιο σοσιαλιστικό μοντέλο θα προσπαθήσουμε να περάσουμε και στην ομάδα του Φαντασιόπληκτου στο fantasy. Προτεραιότητά μας θα είναι η απαλλαγή από τα δύο ακριβότερα συμβόλαια του ρόστερ μας και ο διαμοιρασμός της πίτας (credits) με πιο δίκαιο και ορθολογικό τρόπο. Στη θέση λοιπόν των Tavares και Mirotic, οι οποίοι συνεχίζουν να εμφανίζονται κατώτεροι των προσδοκιών μας, θα προσλάβουμε τους εξίσου καλούς Vesely και Sikma, οι οποίοι είναι αφενός φθηνότεροι και αφετέρου πιο αποδοτικοί στις τελευταίες αγωνιστικές (το Last 3 Vesely-Sikma αθροιστικά είναι 45.53, ενώ το αντίστοιχο των Tavares-Mirotic είναι 33.47). Παράλληλα, θα αναβαθμίσουμε τον πάγκο μας με τον Schneider της Άλμπα να δίνει τη θέση του στον Lucic της Μπάγερν, θέλοντας να εκμεταλλευτούμε το μόλις 6.8% ποσοστό συνιδιοκτησίας του τελευταίου, σε συνδυασμό με το πολύ υψηλό φαντασιακό του ταβάνι.
Το δίδυμο της Βιλερμπάν στα guards παραμένει φυσικά απαράλλαχτο, με Okobo και Jones να συνεχίζουν να δίνουν διψήφιο ranking επί οχτώ συνεχόμενες αγωνιστικές και να ανήκουν στο κλειστό κλαμπ των έξι παικτών που δεν έχουν ακόμα μονοψήφιο σκορ στη φετινή στατιστική τους καρτέλα (μαζί με Tavares, Sikma, Da Silva και Macon). Απαράλλαχτα παραμένουν και τα δύο αναπληρωματικά μας guards, Wolters και George, ο μεν πρώτος επειδή αποδίδει εξαιρετικά στα εντός έδρας παιχνίδια του Ερυθρού Αστέρα, ο δε δεύτερος επειδή τον αμείβουμε με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα των 4 credits και αδυνατούμε για την ώρα να διαθέσουμε μεγαλύτερο ποσό για τέταρτο guard. Από το κλειστό κλαμπ των παικτών με συνεχόμενο διψήφιο ranking, στο ρόστερ μας ανήκει και ο Da Silva, ο οποίος ξεκινώντας από τον πάγκο έχει πλέον κερδίσει επάξια τη θέση του στους βασικούς παίκτες της ομάδας μας. Διψήφιο ranking επί έξι συνεχόμενες αγωνιστικές σημειώνει και ο αναγεννημένος Nunnally, ο οποίος παραμένει στο ρόστερ μας παρά το δύσκολο παιχνίδι της ομάδας του στη Μόσχα εναντίον μιας ζαλισμένης ΤΣΣΚΑ. Τέλος, τον πάγκο μας θα συνεχίζει να κοσμεί ο τίμιος Blazevic, ο οποίος, παρότι αμείβεται με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, συνεχίζει να παρουσιάζεται στο παρκέ το ίδιο μαχητικός και φιλότιμος. Προπονητής μας σε αυτή την αγωνιστική ο Δημήτρης Πρίφτης, επιστρέφοντας στη λογική-τρίπτυχο φθηνός προπονητής, εντός έδρας ματς και θεωρητικά εύκολος αντίπαλος. Έξτρα κίνητρο φυσικά αποτελεί για τον ίδιο και το γεγονός ότι αγωνίζεται με τη πρώην ομάδα του.
Κάθε τείχος έχει δύο πλευρές, εμπεριέχει δηλαδή την έννοια της διαίρεσης, της περιχαράκωσης, του «εμείς» εναντίον των «άλλων». Και δεν είναι όλα τα τείχη φτιαγμένα με τσιμέντο, πέτρα και ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα, είναι κι αυτά που χτίζονται χωρίς να ακούμε «ήχους κτιστούς», όπως έγραφε ο Καβάφης. Αυτά τα τελευταία τείχη, οι διαιρέσεις του μυαλού, είναι και τα πιο δύσκολα να πέσουν.
Ήταν βράδυ της 19ης Οκτωβρίου 2021, όταν στην ιστορική συνέλευση των 11 μετόχων της Euroleague το ευρωπαϊκό μπάσκετ έμελλε να αλλάξει μια για πάντα σελίδα: οι ιδιοκτήτες των ομάδων με εγγυημένα συμβόλαια αποφασίζουν να πάρουν τις τύχες της διοργάνωσης στα χέρια τους και να εξωθήσουν σε απόλυση τον πάλαι ποτέ πανίσχυρο εκτελεστικό διευθυντή της διοργάνωσης, τον περιβόητο Τζόρντι. Ο άνδρας που επί δύο δεκαετίες διαφέντευε το ευρωπαϊκό μπάσκετ τάζοντας άρτον (στις ομάδες) και θεάματα (στους φιλάθλους) θα έφευγε μόνος του, περιθωριοποιημένος και ανυπόληπτος, υπό το βάρος των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων κι ενός σαθρού οικοδομήματος που είχε δημιουργήσει.
Όταν τον Σεπτέμβριο του 2000 σύστηνε στον κόσμο τη νεοσύστατη EuroLeague και αναφωνούσε πως «τίποτα δεν θα είναι το ίδιο», οι ιδιοκτήτες των ομάδων-μετόχων έβλεπαν στο πρόσωπό του έναν ιδανικό μάνατζερ ο οποίος θα προσέδιδε υπεραξία στο μπασκετικό προϊόν, θα έφερνε χορηγούς και τηλεοπτικά έσοδα με τη σέσουλα και θα δημιουργούσε εν τέλει ένα «ευρωπαϊκό NBA». Προτεραιότητά του ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, ήταν να χτίσει γύρω του ένα πολυσύνθετο τείχος προστασίας του ιδίου: νομικό, με ένα καταστατικό που τον καθιστούσε τον απόλυτο άρχοντα του νέου φορέα, οικονομικό, φέρνοντας αρχικά πανίσχυρους χορηγούς με τους οποίους είχε διαπραγματευτεί ο ίδιος προσωπικά, πολιτικό, φροντίζοντας με παντός είδους εξυπηρετήσεις να εξασφαλίζει τη τυφλή στήριξη των μετόχων και επικοινωνιακό, δοξάζοντας το δημιούργημα του και υποβαθμίζοντας συνεχώς το μπασκετικό προϊόν της FIBA.
Με την έλευση της πανδημίας, το πολυσύνθετο τείχος του Τζόρντι υποχώρησε σαν χάρτινος πύργος. Το καταστατικό άλλαξε και έδωσε μεγαλύτερη δύναμη στους μετόχους, οι χορηγοί αποχώρησαν ή προχώρησαν σε μεγάλες περικοπές, οι ομάδες του γύρισαν τη πλάτη λόγω των αναιμικών τους εσόδων και ακόμα και η FIBA κατάφερε να κλείσει τη χρονιά της πανδημίας με πρωταθλητή, την ώρα που ο Τζόρντι έστελνε μια δακρύβρεχτη επιστολή στους φιλάθλους ότι η διοργάνωση εκείνη τη χρονιά δεν θα συνεχιζόταν. Η πτώση του τείχους που είχε χτίσει με μεράκι και μαεστρία ο Τζόρντι σηματοδότησε το τέλος του νεοφιλελεύθερου μοντέλου των χορηγών, του πανίσχυρου εκτελεστικού διευθυντή, των παχυλών μισθών και μπόνους των στελεχών, των αδιαφανών διαδικασιών και της υπερχρέωσης των ομάδων και τη μετάβαση σε ένα πιο σοσιαλιστικό μοντέλο πολυμετοχικότητας, τεχνοκρατίας, διαφανούς λήψης αποφάσεων και ορθολογικότερης οικονομικής διαχείρισης.
Την ίδια μετάβαση προς ένα πιο σοσιαλιστικό μοντέλο βιώσαμε και στο νέο fantasy. Το χρήμα που έρεε άφθονο στο προηγούμενο παιχνίδι έδωσε τη θέση του στα λιγοστά credits, τα υψηλά limit up και limit down (της τάξεως του 15%) καταργήθηκαν, η ψαλίδα στις αξίες των παικτών έκλεισε απότομα (στο προηγούμενο παιχνίδι, η αξία του ακριβότερου παίκτη μπορούσε να φτάσει έως και 40 φορές περισσότερο της αξίας του φθηνότερου, ενώ τώρα μετά βίας ξεπερνάει το τετραπλάσιο), ενώ στο νέο παιχνίδι θεσμοθετήθηκε και ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα 4 credits για κάθε παίκτη της διοργάνωσης. Το τελευταίο βέβαια γεννά και αδικίες με τον Blazevic της Ζαλγκίρις που ιδρώνει σε κάθε αγωνιστική τη φανέλα και τα δίνει όλα για την ομάδα του να έχει το ίδιο εισόδημα με τον μικρό αδερφό του Garuba, ο οποίος βλέπει τα παιχνίδια της Ρεάλ από τη τηλεόραση, παίζοντας και λίγο PlayStation στο ημίχρονο. Το μόνο σίγουρο βέβαια είναι ότι στο νέο παιχνίδι η εμμονή μας έπαψε να είναι το χρήμα και η μεγιστοποίηση του κέρδους και κάθε οικονομική ανάλυση πέρασε πλέον σε δεύτερη μοίρα.
Το ίδιο σοσιαλιστικό μοντέλο θα προσπαθήσουμε να περάσουμε και στην ομάδα του Φαντασιόπληκτου στο fantasy. Προτεραιότητά μας θα είναι η απαλλαγή από τα δύο ακριβότερα συμβόλαια του ρόστερ μας και ο διαμοιρασμός της πίτας (credits) με πιο δίκαιο και ορθολογικό τρόπο. Στη θέση λοιπόν των Tavares και Mirotic, οι οποίοι συνεχίζουν να εμφανίζονται κατώτεροι των προσδοκιών μας, θα προσλάβουμε τους εξίσου καλούς Vesely και Sikma, οι οποίοι είναι αφενός φθηνότεροι και αφετέρου πιο αποδοτικοί στις τελευταίες αγωνιστικές (το Last 3 Vesely-Sikma αθροιστικά είναι 45.53, ενώ το αντίστοιχο των Tavares-Mirotic είναι 33.47). Παράλληλα, θα αναβαθμίσουμε τον πάγκο μας με τον Schneider της Άλμπα να δίνει τη θέση του στον Lucic της Μπάγερν, θέλοντας να εκμεταλλευτούμε το μόλις 6.8% ποσοστό συνιδιοκτησίας του τελευταίου, σε συνδυασμό με το πολύ υψηλό φαντασιακό του ταβάνι.
Το δίδυμο της Βιλερμπάν στα guards παραμένει φυσικά απαράλλαχτο, με Okobo και Jones να συνεχίζουν να δίνουν διψήφιο ranking επί οχτώ συνεχόμενες αγωνιστικές και να ανήκουν στο κλειστό κλαμπ των έξι παικτών που δεν έχουν ακόμα μονοψήφιο σκορ στη φετινή στατιστική τους καρτέλα (μαζί με Tavares, Sikma, Da Silva και Macon). Απαράλλαχτα παραμένουν και τα δύο αναπληρωματικά μας guards, Wolters και George, ο μεν πρώτος επειδή αποδίδει εξαιρετικά στα εντός έδρας παιχνίδια του Ερυθρού Αστέρα, ο δε δεύτερος επειδή τον αμείβουμε με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα των 4 credits και αδυνατούμε για την ώρα να διαθέσουμε μεγαλύτερο ποσό για τέταρτο guard. Από το κλειστό κλαμπ των παικτών με συνεχόμενο διψήφιο ranking, στο ρόστερ μας ανήκει και ο Da Silva, ο οποίος ξεκινώντας από τον πάγκο έχει πλέον κερδίσει επάξια τη θέση του στους βασικούς παίκτες της ομάδας μας. Διψήφιο ranking επί έξι συνεχόμενες αγωνιστικές σημειώνει και ο αναγεννημένος Nunnally, ο οποίος παραμένει στο ρόστερ μας παρά το δύσκολο παιχνίδι της ομάδας του στη Μόσχα εναντίον μιας ζαλισμένης ΤΣΣΚΑ. Τέλος, τον πάγκο μας θα συνεχίζει να κοσμεί ο τίμιος Blazevic, ο οποίος, παρότι αμείβεται με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, συνεχίζει να παρουσιάζεται στο παρκέ το ίδιο μαχητικός και φιλότιμος. Προπονητής μας σε αυτή την αγωνιστική ο Δημήτρης Πρίφτης, επιστρέφοντας στη λογική-τρίπτυχο φθηνός προπονητής, εντός έδρας ματς και θεωρητικά εύκολος αντίπαλος. Έξτρα κίνητρο φυσικά αποτελεί για τον ίδιο και το γεγονός ότι αγωνίζεται με τη πρώην ομάδα του.
Κάθε τείχος έχει δύο πλευρές, εμπεριέχει δηλαδή την έννοια της διαίρεσης, της περιχαράκωσης, του «εμείς» εναντίον των «άλλων». Και δεν είναι όλα τα τείχη φτιαγμένα με τσιμέντο, πέτρα και ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα, είναι κι αυτά που χτίζονται χωρίς να ακούμε «ήχους κτιστούς», όπως έγραφε ο Καβάφης. Αυτά τα τελευταία τείχη, οι διαιρέσεις του μυαλού, είναι και τα πιο δύσκολα να πέσουν.
