';
?>
We feel devotion
DataCenter
ELFantasist
Το παιχνίδι του Καλαμαριού
Ένας δικηγόρος στρατολογεί παίκτες για να τους μυήσει σε ένα παράξενο παιχνίδι επιβίωσης, πίσω από το οποίο διακυβεύεται και η δική του επιβίωση.
Δημοσιεύτηκε: 21/10/2021 12:11
Ο Φαντασιόπληκτος είναι ένας φαντασιακός παίκτης που φτιάχνει μπασκετικές ιστορίες με ήρωες τους εκάστοτε παίκτες του στο Euroleague Fantasy. Οι προβλέψεις του είναι ουσιαστικά προφητείες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα αυτοεκπληρωθούν. Στις περιπέτειές του, οποιαδήποτε ομοιότητα με αληθινά πρόσωπα, γεγονότα ή καταστάσεις δεν είναι τυχαία, είναι ηθελημένη.
Ένα δύσκολο βράδυ, ένας αδίστακτος δικηγόρος από την Ισπανία ο οποίος κινδυνεύει να χάσει τη διευθυντική του καρέκλα σε μία μεγάλη ανώνυμη εταιρεία, ξεκινάει την στρατολόγηση παικτών για να τους μυήσει σε ένα παράξενο παιχνίδι, το «φαντασιακό παιχνίδι του καλαμαριού». Τα έσοδα της εταιρείας μειώνονται συνεχώς, οι χορηγοί φεύγουν ο ένας μετά τον άλλο, το προϊόν της εταιρείας έχει υποβαθμιστεί και αυτό το ευρηματικό παιχνίδι είναι το τελευταίο του χαρτί προκειμένου να αποδείξει στους μετόχους ότι αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία για να τους προσφέρει το θέαμα και τα έσοδα που διακαώς επιθυμούν να δουν.
Οι υποψήφιοι παίκτες είναι όλοι τους άτομα του περιθωρίου: φτωχοδιάβολοι, νεαροί άνεργοι, εξαθλιωμένοι εργάτες, τζογαδόροι, ξεπεσμένοι μεσοαστοί και κυνηγημένοι νονοί της νύχτας. Όλοι τους είναι χρεωμένοι μέχρι το λαιμό και κρύβονται από τους τοκογλύφους οι οποίοι τους έχουν εξαναγκάσει να βάλουν ενέχυρο τα ίδια τους τα ζωτικά όργανα. Λόγω χρεών, έχουν χάσει τη πρόσβασή τους σε χρήμα και για τις μικροδουλειές τους αμείβονται με ένα ακατανόητο σύστημα με credits, το οποίο τους αδικεί και τους εξευτελίζει συνεχώς. Ο πανούργος δικηγόρος τους δίνει μία διέξοδο από τον στυλιζαρισμένο εφιάλτη της καθημερινότητάς τους: θα παίξουν ένα παράξενο παιχνίδι στο οποίο αν βγουν νικητές θα μπορέσουν και πάλι να σταθούν στα πόδια τους κερδίζοντας ένα σημαντικό χρηματικό έπαθλο που κρέμεται σε μία γιγαντιαία φούσκα πάνω απ' το κεφάλι των παικτών στο στίβο της μάχης.
10 παίκτες αποφασίζουν να τα αφήσουν όλα και να μπουν στο παιχνίδι, αποδεχόμενοι την πρόταση του πανούργου δικηγόρου. Οδηγούνται λοιπόν σε μία απομονωμένη τοποθεσία και τους μοιράζονται αμάνικες ριγέ φανέλες με έναν αριθμό στο στέρνο και τη πλάτη που θα τους συνοδεύει εφεξής σαν όνομα. Χωρίζονται σε δύο ομάδες, τους πλούσιους και τους φτωχούς και μπαίνουν να αγωνιστούν σε ένα κλειστό γήπεδο με τετράγωνες, ορθογώνιες και κυκλικές γραμμές που πλαισιώνουν δύο αντικριστές «μπασκέτες», υπερυψωμένες κατασκευές με ένα σιδερένιο κυκλικό καλάθι στη μέση, στερεωμένο σε ένα πλαστικό ορθογώνιο ταμπλό. Η μπάλα του παιχνιδιού έχει πορτοκαλί χρώμα και είναι στρογγυλή, ενώ αναπηδάει κάθε φορά που κάποιος την χτυπήσει στο έδαφος. Νικήτρια είναι η ομάδα που θα βάλει περισσότερες φορές την μπάλα στο καλάθι του αντιπάλου σε συγκεκριμένο χρόνο.
Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι οι ίδιοι για όλους τους παίκτες ανεξαρτήτως ομάδας. Ένας παίκτης κερδίζει πόντους κάθε φορά που βάζει την μπάλα στο καλάθι, όταν κλέβει την μπάλα από τα χέρια του αντιπάλου, όταν βοηθάει με πάσα τον συμπαίκτη του να σκοράρει, όταν μαζεύει την μπάλα μετά από άστοχο σουτ, όταν μπλοκάρει σουτ αντιπάλου και όταν κερδίζει βίαιο χτύπημα από αντίπαλο. Αντίστοιχα χάνει πόντους όταν αστοχεί σε σουτ, χάνει την μπάλα από αντίπαλο, παραβιάζει τους κανόνες χειρισμού της μπάλας, όταν το σουτ του μπλοκάρεται στον αέρα από αντίπαλο και όταν έρχεται σε βίαιη επαφή με αντίπαλο. Στη διάρκεια του παιχνιδιού, οι παίκτες παρακολουθούνται από παρατηρητές με γκρι φόρμες και μια σφυρίχτρα κρεμασμένη στο λαιμό, την οποία χρησιμοποιούν κάθε φορά που παραβιάζονται οι κανόνες του παιχνιδιού. Πλούσιοι και φτωχοί επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουν βία μόνο τέσσερις φορές ο καθένας στη διάρκεια ενός παιχνιδιού, που σημαίνει ότι την πέμπτη φορά που θα χρησιμοποιήσουν βία αποβάλλονται από το παιχνίδι.
Οι κανόνες για τις δύο ομάδες είναι άνισοι. Όσο ένας παίκτης παραμένει στην ομάδα των φτωχών, οι πόντοι που κερδίζει υπολογίζονται στο μισό, σε αντίθεση με τους παίκτες της ομάδας των πλουσίων, των οποίων οι πόντοι υπολογίζονται πάντα στο σύνολό τους. Στο στρατόπεδο των πλουσίων, o αρχηγός (Captain) διπλασιάζει τους πόντους που μάζεψε στο παιχνίδι, ενώ στο στρατόπεδο των φτωχών, ο αρχηγός (6th player) είναι ο μόνος που κερδίζει το 100% των πόντων του, σε αντίθεση με τους συμπαίκτες του. Ένας φτωχός που κερδίζει αρκετούς πόντους μπορεί να αλλάξει ομάδα και να κερδίσει τη φανέλα των πλουσίων και αντίστροφα, ένας παίκτης των πλουσίων μπορεί να υποβαθμιστεί σε φτωχό, αν οι πόντοι που μαζεύει δεν επαρκούν στις υψηλές απαιτήσεις της ομάδας του. Η νίκη αυξάνει τους πόντους των παικτών της νικήτριας ομάδας, ενώ στο τέλος του κάθε παιχνιδιού τρεις συνολικά παίκτες και από τις δύο ομάδες που δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων θα αποχωρήσουν από το παιχνίδι για να δώσουν τη θέση τους σε νέους παίκτες. Έξω από το στίβο της μάχης βρίσκεται ο καθοδηγητής της ομάδας των πλουσίων, ο οποίος παρακολουθεί από μακριά το παιχνίδι και δίνει οδηγίες στους παίκτες του για να τους οδηγήσει στη νίκη. Ο καθοδηγητής κερδίζει και αυτός πόντους σε περίπτωση που η ομάδα του νικήσει, ενώ χάνει πόντους αν η ομάδα του ηττηθεί. Δεν υπάρχει καθοδηγητής για την ομάδα των φτωχών.
Μέχρι που θα φτάσουν λοιπόν οι 10 παίκτες του παιχνιδιού μας για να επιβιώσουν; Θα βάλουν άραγε πάνω από όλα το ατομικό τους συμφέρον (πόντους) ή το συμφέρον της ομάδας (νίκη); Κατά πόσο θα ακούσουν της οδηγίες του καθοδηγητή που βλέπει μόνο το καλό της ομάδας; Είναι άραγε μεγαλύτεροι εχθροί τους οι αντίπαλοι ή οι ίδιοι τους οι συμπαίκτες που διεκδικούν με κάθε τρόπο την αρχηγία; Παίζουν οι παρατηρητές με ίσους όρους τις δύο ομάδες; Ευνοούν μήπως κάποιον παίκτη ατομικά; Πώς θα χρησιμοποιήσουν οι παίκτες την επιτρεπόμενη βία στο παιχνίδι; Θα σκεφτούν άραγε να τσακίσουν έναν δυνατό αντίπαλο ώστε να τον βγάλουν οριστικά από το παιχνίδι; Απολαμβάνουν οι μέτοχοι το νέο παιχνίδι; Θα τους αυξήσει τη κερδοφορία; Υπάρχει άραγε χώρος για ανθρωπιά, ομαδικότητα και αλληλεγγύη σε ένα παιχνίδι επιβίωσης;
Πάμε όμως τώρα να δούμε τους 10 παίκτες και τον καθοδηγητή που θα μας λύσουν σύντομα όλες αυτές τις απορίες. Είναι αυτοί που θα μπουν σήμερα στην αρένα του φαντασιακού παιχνιδιού του καλαμαριού, σε μία αναμέτρηση όχι μόνο ομάδων, αλλά όλων εναντίον όλων.
Όταν πηγή έμπνευσης είναι η αμείλικτη καθημερινότητα, το φαντασιακό παιχνίδι του καλαμαριού είναι μια ειλικρινής αλληγορία για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σε έναν κόσμο που οι ανισότητες αυξάνονται εκθετικά και η συνύπαρξη φτωχών και πλουσίων γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Μία ηλιαχτίδα ελπίδας είναι ικανή να οδηγήσει έναν φτωχό σε απονενοημένες επιλογές, στην αυτοταπείνωση και τον κυνισμό μιας μάχης για επιβίωση. Από την άλλη, οι ανθρώπινες σχέσεις που βασίζονται στη συνύπαρξη, την ομαδικότητα ή την αλληλεγγύη δεν κρατάνε πολύ, η μία ομάδα αναγκάζεται να στραφεί υπό το βάρος των περιστάσεων εναντίον της άλλης. Σε έναν τέτοιο κόσμο, ποιός μπορεί να κατηγορήσει κάποιον που πασχίζει να επιβιώσει; Τα άτομα αυτά άλλωστε είναι όλο και πιο κοντινά μας. Είναι οι γείτονες μας, οι γνωστοί και οι συνεργάτες μας, είναι συνηθισμένοι άνθρωποι που καταλήγουν σε αναπόφευκτες καταστάσεις: σε «κωμωδίες χωρίς κλόουν, σε τραγωδίες χωρίς κακούς».
Ένα δύσκολο βράδυ, ένας αδίστακτος δικηγόρος από την Ισπανία ο οποίος κινδυνεύει να χάσει τη διευθυντική του καρέκλα σε μία μεγάλη ανώνυμη εταιρεία, ξεκινάει την στρατολόγηση παικτών για να τους μυήσει σε ένα παράξενο παιχνίδι, το «φαντασιακό παιχνίδι του καλαμαριού». Τα έσοδα της εταιρείας μειώνονται συνεχώς, οι χορηγοί φεύγουν ο ένας μετά τον άλλο, το προϊόν της εταιρείας έχει υποβαθμιστεί και αυτό το ευρηματικό παιχνίδι είναι το τελευταίο του χαρτί προκειμένου να αποδείξει στους μετόχους ότι αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία για να τους προσφέρει το θέαμα και τα έσοδα που διακαώς επιθυμούν να δουν.
Οι υποψήφιοι παίκτες είναι όλοι τους άτομα του περιθωρίου: φτωχοδιάβολοι, νεαροί άνεργοι, εξαθλιωμένοι εργάτες, τζογαδόροι, ξεπεσμένοι μεσοαστοί και κυνηγημένοι νονοί της νύχτας. Όλοι τους είναι χρεωμένοι μέχρι το λαιμό και κρύβονται από τους τοκογλύφους οι οποίοι τους έχουν εξαναγκάσει να βάλουν ενέχυρο τα ίδια τους τα ζωτικά όργανα. Λόγω χρεών, έχουν χάσει τη πρόσβασή τους σε χρήμα και για τις μικροδουλειές τους αμείβονται με ένα ακατανόητο σύστημα με credits, το οποίο τους αδικεί και τους εξευτελίζει συνεχώς. Ο πανούργος δικηγόρος τους δίνει μία διέξοδο από τον στυλιζαρισμένο εφιάλτη της καθημερινότητάς τους: θα παίξουν ένα παράξενο παιχνίδι στο οποίο αν βγουν νικητές θα μπορέσουν και πάλι να σταθούν στα πόδια τους κερδίζοντας ένα σημαντικό χρηματικό έπαθλο που κρέμεται σε μία γιγαντιαία φούσκα πάνω απ' το κεφάλι των παικτών στο στίβο της μάχης.
10 παίκτες αποφασίζουν να τα αφήσουν όλα και να μπουν στο παιχνίδι, αποδεχόμενοι την πρόταση του πανούργου δικηγόρου. Οδηγούνται λοιπόν σε μία απομονωμένη τοποθεσία και τους μοιράζονται αμάνικες ριγέ φανέλες με έναν αριθμό στο στέρνο και τη πλάτη που θα τους συνοδεύει εφεξής σαν όνομα. Χωρίζονται σε δύο ομάδες, τους πλούσιους και τους φτωχούς και μπαίνουν να αγωνιστούν σε ένα κλειστό γήπεδο με τετράγωνες, ορθογώνιες και κυκλικές γραμμές που πλαισιώνουν δύο αντικριστές «μπασκέτες», υπερυψωμένες κατασκευές με ένα σιδερένιο κυκλικό καλάθι στη μέση, στερεωμένο σε ένα πλαστικό ορθογώνιο ταμπλό. Η μπάλα του παιχνιδιού έχει πορτοκαλί χρώμα και είναι στρογγυλή, ενώ αναπηδάει κάθε φορά που κάποιος την χτυπήσει στο έδαφος. Νικήτρια είναι η ομάδα που θα βάλει περισσότερες φορές την μπάλα στο καλάθι του αντιπάλου σε συγκεκριμένο χρόνο.
Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι οι ίδιοι για όλους τους παίκτες ανεξαρτήτως ομάδας. Ένας παίκτης κερδίζει πόντους κάθε φορά που βάζει την μπάλα στο καλάθι, όταν κλέβει την μπάλα από τα χέρια του αντιπάλου, όταν βοηθάει με πάσα τον συμπαίκτη του να σκοράρει, όταν μαζεύει την μπάλα μετά από άστοχο σουτ, όταν μπλοκάρει σουτ αντιπάλου και όταν κερδίζει βίαιο χτύπημα από αντίπαλο. Αντίστοιχα χάνει πόντους όταν αστοχεί σε σουτ, χάνει την μπάλα από αντίπαλο, παραβιάζει τους κανόνες χειρισμού της μπάλας, όταν το σουτ του μπλοκάρεται στον αέρα από αντίπαλο και όταν έρχεται σε βίαιη επαφή με αντίπαλο. Στη διάρκεια του παιχνιδιού, οι παίκτες παρακολουθούνται από παρατηρητές με γκρι φόρμες και μια σφυρίχτρα κρεμασμένη στο λαιμό, την οποία χρησιμοποιούν κάθε φορά που παραβιάζονται οι κανόνες του παιχνιδιού. Πλούσιοι και φτωχοί επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουν βία μόνο τέσσερις φορές ο καθένας στη διάρκεια ενός παιχνιδιού, που σημαίνει ότι την πέμπτη φορά που θα χρησιμοποιήσουν βία αποβάλλονται από το παιχνίδι.
Οι κανόνες για τις δύο ομάδες είναι άνισοι. Όσο ένας παίκτης παραμένει στην ομάδα των φτωχών, οι πόντοι που κερδίζει υπολογίζονται στο μισό, σε αντίθεση με τους παίκτες της ομάδας των πλουσίων, των οποίων οι πόντοι υπολογίζονται πάντα στο σύνολό τους. Στο στρατόπεδο των πλουσίων, o αρχηγός (Captain) διπλασιάζει τους πόντους που μάζεψε στο παιχνίδι, ενώ στο στρατόπεδο των φτωχών, ο αρχηγός (6th player) είναι ο μόνος που κερδίζει το 100% των πόντων του, σε αντίθεση με τους συμπαίκτες του. Ένας φτωχός που κερδίζει αρκετούς πόντους μπορεί να αλλάξει ομάδα και να κερδίσει τη φανέλα των πλουσίων και αντίστροφα, ένας παίκτης των πλουσίων μπορεί να υποβαθμιστεί σε φτωχό, αν οι πόντοι που μαζεύει δεν επαρκούν στις υψηλές απαιτήσεις της ομάδας του. Η νίκη αυξάνει τους πόντους των παικτών της νικήτριας ομάδας, ενώ στο τέλος του κάθε παιχνιδιού τρεις συνολικά παίκτες και από τις δύο ομάδες που δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων θα αποχωρήσουν από το παιχνίδι για να δώσουν τη θέση τους σε νέους παίκτες. Έξω από το στίβο της μάχης βρίσκεται ο καθοδηγητής της ομάδας των πλουσίων, ο οποίος παρακολουθεί από μακριά το παιχνίδι και δίνει οδηγίες στους παίκτες του για να τους οδηγήσει στη νίκη. Ο καθοδηγητής κερδίζει και αυτός πόντους σε περίπτωση που η ομάδα του νικήσει, ενώ χάνει πόντους αν η ομάδα του ηττηθεί. Δεν υπάρχει καθοδηγητής για την ομάδα των φτωχών.
Μέχρι που θα φτάσουν λοιπόν οι 10 παίκτες του παιχνιδιού μας για να επιβιώσουν; Θα βάλουν άραγε πάνω από όλα το ατομικό τους συμφέρον (πόντους) ή το συμφέρον της ομάδας (νίκη); Κατά πόσο θα ακούσουν της οδηγίες του καθοδηγητή που βλέπει μόνο το καλό της ομάδας; Είναι άραγε μεγαλύτεροι εχθροί τους οι αντίπαλοι ή οι ίδιοι τους οι συμπαίκτες που διεκδικούν με κάθε τρόπο την αρχηγία; Παίζουν οι παρατηρητές με ίσους όρους τις δύο ομάδες; Ευνοούν μήπως κάποιον παίκτη ατομικά; Πώς θα χρησιμοποιήσουν οι παίκτες την επιτρεπόμενη βία στο παιχνίδι; Θα σκεφτούν άραγε να τσακίσουν έναν δυνατό αντίπαλο ώστε να τον βγάλουν οριστικά από το παιχνίδι; Απολαμβάνουν οι μέτοχοι το νέο παιχνίδι; Θα τους αυξήσει τη κερδοφορία; Υπάρχει άραγε χώρος για ανθρωπιά, ομαδικότητα και αλληλεγγύη σε ένα παιχνίδι επιβίωσης;
Πάμε όμως τώρα να δούμε τους 10 παίκτες και τον καθοδηγητή που θα μας λύσουν σύντομα όλες αυτές τις απορίες. Είναι αυτοί που θα μπουν σήμερα στην αρένα του φαντασιακού παιχνιδιού του καλαμαριού, σε μία αναμέτρηση όχι μόνο ομάδων, αλλά όλων εναντίον όλων.
Όταν πηγή έμπνευσης είναι η αμείλικτη καθημερινότητα, το φαντασιακό παιχνίδι του καλαμαριού είναι μια ειλικρινής αλληγορία για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σε έναν κόσμο που οι ανισότητες αυξάνονται εκθετικά και η συνύπαρξη φτωχών και πλουσίων γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Μία ηλιαχτίδα ελπίδας είναι ικανή να οδηγήσει έναν φτωχό σε απονενοημένες επιλογές, στην αυτοταπείνωση και τον κυνισμό μιας μάχης για επιβίωση. Από την άλλη, οι ανθρώπινες σχέσεις που βασίζονται στη συνύπαρξη, την ομαδικότητα ή την αλληλεγγύη δεν κρατάνε πολύ, η μία ομάδα αναγκάζεται να στραφεί υπό το βάρος των περιστάσεων εναντίον της άλλης. Σε έναν τέτοιο κόσμο, ποιός μπορεί να κατηγορήσει κάποιον που πασχίζει να επιβιώσει; Τα άτομα αυτά άλλωστε είναι όλο και πιο κοντινά μας. Είναι οι γείτονες μας, οι γνωστοί και οι συνεργάτες μας, είναι συνηθισμένοι άνθρωποι που καταλήγουν σε αναπόφευκτες καταστάσεις: σε «κωμωδίες χωρίς κλόουν, σε τραγωδίες χωρίς κακούς».
