We feel devotion
DataCenter
ELFantasist
Τα σταφύλια της οργής
Ο Φαντασιόπληκτος συμμετέχει στις απεργιακές κινητοποιήσεις της εργατικής πρωτομαγιάς και εμπνέεται από το μυθιστόρημα «τα Σταφύλια της Οργής» για να διαλέξει τους παίκτες του στο fantasy!
Επιμέλεια: Ο Φαντασιόπληκτος | ELFantasist@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 04/05/2021 02:05
Ο Φαντασιόπληκτος είναι ένας φαντασιακός παίκτης που γνωρίζει τόσο καλά τις ομάδες, τα ρόστερ, τις αδυναμίες και τις δυνατότητες των παικτών, ώστε να είναι σε θέση να προβλέπει τι ακριβώς θα συμβεί στα παιχνίδια της Euroleague πριν ακόμα ξεκινήσουν. Λόγω αυτή της υπερδύναμης που διαθέτει, οι «προβλέψεις» του είναι ουσιαστικά ανασκοπήσεις της αγωνιστικής που θα ακολουθήσει.


Για τις ανάγκες συγγραφής του εμβληματικού του μυθιστορήματος «Τα Σταφύλια της Οργής», ο Αμερικανός συγγραφέας Τζον Στάινμπεκ εγκαταλείπει για έναν χρόνο την άνεση του εξοχικού του για να βιώσει από κοντά τη ζωή των εργατών του αμερικανικού Νότου κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του '30. Γίνεται με αυτό τον τρόπο ένα με τους ίδιους του τους χαρακτήρες και με συγκλονιστικά οικείες λέξεις και εικόνες μας μεταφέρει τις αγωνίες, τους φόβους και τις ελπίδες τους στον δρόμο από την απόλυτη εξαθλίωση στην υποτιθέμενη γη της επαγγελίας, τις εύφορες πεδιάδες της Καλιφόρνια. Το μυθιστόρημα είναι έτσι γραμμένο ώστε να είναι αρχετυπικό και ως εκ τούτου επιτακτικά σύγχρονο. Αρκεί να αντικαταστήσουμε τη Μεγάλη Ύφεση του '30 με τη Μεγάλη Πανδημία του '20 και η ιστορία του βιβλίου, μαζί με τα μηνύματά της, μεταφέρονται αυτούσια στο σήμερα.

Τα «Σταφύλια της Οργής» είναι η ιστορία της οκταμελούς οικογένειας Joad που όπως χιλιάδες οικογένειες του αμερικανικού Νότου έχασαν τα πάντα στη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, όταν καταστράφηκαν οι σοδειές τους από την παρατεταμένη ξηρασία και από τους θυελλώδεις ανέμους και οι τράπεζες πήραν τα σπίτια τους λόγω χρεών. Με 154 δολάρια στη τσέπη και τα λιγοστά τους υπάρχοντα φορτωμένα σε ένα σαραβαλιασμένο φορτηγάκι, η οικογένεια ξεκινάει ένα ταξίδι από την άγονη Οκλαχόμα προς την εύφορη Καλιφόρνια, με τον περιβόητο Route 66 να γίνεται η δίοδος προς το όνειρο μιας καλύτερης δουλειάς και μιας αξιοπρεπέστερης ζωής.

Οι κακουχίες, η πείνα και η δυστυχία ακολουθούν τους ήρωες παντού, ενώ κάθε σταθμός για ανάπαυλα τους φέρνει μπροστά σε νέες περιπέτειες και διλήμματα επιβίωσης. Ακόμα όμως και μετά την άφιξη στον προορισμό τους, δεν θα αργήσουν να αντιληφθούν ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως ακριβώς τα είχαν ονειρευτεί: η καχύποπτη συμπεριφορά των Καλιφορνέζων όταν πρωτοαντίκρισαν τους ρακένδυτους εσωτερικούς μετανάστες να «εισβάλουν» στα πλούσια μέρη τους προμήνυε έναν νέο κύκλο εκμετάλλευσης. Στα μπαρουτιασμένα, ταλαιπωρημένα πρόσωπα των ηρώων του, ο Τζον Στάινμπεκ αποτυπώνει το αποτέλεσμα αυτής της άνισης μάχης τους για το αναπόφευκτο, τη βίαιη δηλαδή μετάβαση και προσαρμογή τους προς μια νέα οικονομική και εργασιακή πραγματικότητα.

Στο κλίμα τώρα των ημερών και για τις ανάγκες του Game 5 των playoffs, ο Φαντασιόπληκτος μπαίνει στα άδυτα των ομάδων-μονομάχων που έχουν απομείνει στη διοργάνωση, καταγράφει τα προσόντα και τις δεξιότητες των παικτών τους και επιλέγει αυτούς που θα εργαστούν με μαχητικότητα, αυτοθυσία και αυταπάρνηση για τη πρόκριση της ομάδας τους στη γη της επαγγελίας, στο Final Four της Κολωνίας. Πάμε να τους δούμε έναν προ έναν τους φοβερούς ...εργαζομένους του Φαντασιόπληκτου:

Usman Garuba: είναι η επιτομή της εργατικότητας, της μαχητικότητας και του ομαδικού πνεύματος. Ο Νιγηριανός με ισπανικό διαβατήριο είναι ο αφανής ήρωας των playoffs, έχει εκτοξεύσει το ranking του κατά σχεδόν 10 μονάδες σε σχέση με τη κανονική διάρκεια και είναι έτοιμος να αφήσει και τη τελευταία ρανίδα ιδρώτα του στο παρκέ προκειμένου να προκριθεί η ομάδα του στο final four.

Kevin Pangos: είναι ο παίκτης-σύμβολο της αντίστασης του underdog στο πανίσχυρο φαβορί. Η Ζενίτ έφτασε τη σειρά σε έναν τελικό στη Βαρκελώνη και πλέον όλα μπορούν να συμβούν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Καναδός δεν έκανε όλη αυτή τη προσπάθεια για να την εγκαταλείψει στο τέλος, οπότε αναμένουμε μία ακόμη ηγετική εμφάνιση που είτε θα οδηγήσει στη μεγαλύτερη έκπληξη όλων των εποχών σε σειρά playoffs, είτε σε μία ηρωική πτώση στο πεδίο της μάχης.

Brandon Davies: είναι ο πολυτιμότερος παίκτης των playoffs (σε όσους ακόμα αγωνίζονται) και ο τρίτος πιο βελτιωμένος παίκτης σε σχέση με τη κανονική διάρκεια (21.5 έναντι 13.21 αντίστοιχα) πίσω από τους Garuba και Clyburn. Σε μία τραγική Μπαρτσελόνα είναι ο μόνος που έχει σηκώσει τα μανίκια, έχει φορέσει τη μπαντάνα στο κεφάλι και έχει φάει το ξύλο της ζωής του προκειμένου να κρατήσει την ομάδα του ζωντανή στο κυνήγι των μεγαλεπήβολων στόχων της.

Shane Larkin: γύρισε από την Αμερική με θέληση, πείσμα και δουλειά για να ανεβάσει την Εφές από τη τελευταία θέση της διοργάνωσης στη πρώτη και τα κατάφερε. Η περσινή χρονιά όμως έμεινε ημιτελής και σαν κάτι να του χρωστάει για τις προσπάθειες και τους κόπους του όλον αυτόν τον καιρό. Ο Shane έκανε ό,τι μπορούσε για να τελειώσει τη σειρά με τη Ρεάλ στη Μαδρίτη (PIR:31) αλλά δεν είχε πολλούς συμπαραστάτες και το ίδιο θα επιχειρήσει να κάνει στον τελικό της Κωνσταντινούπολης, πιστός στο ραντεβού του με την ιστορία.

Vasilje Micic: με άπειρη δουλειά και συνεχή βελτίωση έχει μετατραπεί από έναν απλό ρολίστα σε παίκτη-βαρόμετρο που μπορεί να διαλύσει ανά πάσα στιγμή ακόμα και τη πιο καλοστημένη άμυνα. Αν και κυκλοθυμικός, ξέρει πολύ καλά τι πρέπει να κάνει στον τελικό που απομένει με τη Ρεάλ: να συμπληρώσει τον Larkin σε ένα δίδυμο που αν βρει ρυθμό δεν θα μας κρατήσει για πολύ ώρα σε αγωνία για τον νικητή του Game 5.

Vladimir Lucic: αν δει κανένας τη φάση με τον alley-oop κάρφωμα στο τέλος του προηγούμενου παιχνιδιού με τη Μιλάνο και τις μετέπειτα εκφράσεις του προσώπου του στον πανηγυρισμό, δεν χρειάζεται να κοιτάξει καθόλου τον στατιστικό πίνακα προκειμένου να τον εντάξει στο ρόστερ του. Ο Lucic ζει και αναπνέει για τη δουλειά του, το μπάσκετ, κι εμείς τέτοιους εργαζομένους τους θαυμάζουμε.

Shavon Shields: σε μία ομάδα αρκετών αστέρων, ο νεοφερμένος Shields όχι μόνο βρήκε τον ρόλο του, αλλά έφτασε σε σημείο να γίνει πρωταγωνιστής, αν όχι ο ηγέτης της φιλόδοξης φέτος ομάδας από το Μιλάνο. Η δουλειά του όμως δεν έχει ακόμα τελειώσει, οπότε θεωρούμε ότι με όπλο τη σοβαρότητα και τον επαγγελματισμό του, ο Shields θα ανήκει στους διακριθέντες στο ιστορικό Game 5 της ομάδας του για πρόκριση μετά από 29 χρόνια σε final four της Euroleague.

Nikola Mirotic: ο πολυτιμότερος παίκτης της κανονικής διάρκειας βρίσκεται σε διαρκή αγωνιστική καθίζηση στα playoffs με το index rating να κάνει βουτιά -15 πόντων (!) και από το 21.92 να διαμορφώνεται στο 7.25 σε τέσσερις αγώνες playoffs. Έχει πει όμως τη τελευταία του λέξη ένας παίκτης της κλάσης του Mirotic; Θα τον θυμόμαστε άραγε σαν MVP μιας ομάδας που δεν κατάφερε να προκριθεί στα playoffs; Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι «όχι».

«Tα Σταφύλια της Οργής» είναι πάνω από όλα ένα ουμανιστικό μυθιστόρημα, μια σπαρακτική κραυγή ανθρωπιάς που μένει αταλάντευτη μέσα στον οικονομικό και εργασιακό ολετήρα της Μεγάλης Ύφεσης. Και κάθε φορά που χανόμαστε μέσα στη δίνη της εκάστοτε οικονομικής κρίσης και των «τεκτονικών αλλαγών» που επιφέρει στη ζωή μας, καλό είναι να θυμόμαστε ότι «η δύναμη μιας κοινότητας μετριέται επί τη βάσει της ευημερίας του πιο αδύναμου από τα μέλη της» (προοίμιο Ελβετικού Συντάγματος»).