We feel devotion
DataCenter
PICK YOUR CAPTAIN
Με την εμπειρία ή με τη δίψα;
Αξιολόγηση των τεσσάρων μονομάχων του Final Four και επιλογή αρχηγών για πρόκριση στον τελικό!
Επιμέλεια: Τάσος Καλαμάτας | kaltasosdark@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 27/05/2021 15:37
Σαν όνειρο μοιάζει το ότι θα ζήσουμε φέτος το Final Four, έστω και χωρίς θεατές. Μετά από την περσινή απότομη διακοπή της διοργάνωσης και τις φετινές αναποδιές από την αρχή της χρονιάς, όπου τίποτα δεν ήταν βέβαιο για το μέλλον, η ολοκλήρωση της Euroleague 2020-2021 έρχεται να μας αποζημιώσει για όσα στερηθήκαμε.

Τέσσερις μονομάχοι λοιπόν στο παρκέ της Κολωνίας για να διεκδικήσουν το στέμμα. Κατά γενική ομολογία αυτές οι ομάδες αξίζουν να βρίσκονται εδώ. Τα δε ζευγάρια των ημιτελικών προμηνύουν μεγάλες μάχες. Μάχη θα γίνει όμως και στο Fantasy Challenge, αφού όπως όλα δείχνουν φέτος θα έχουμε και τα παιχνίδια του Final Four να προσμετρούνται κανονικά στις βαθμολογίες των παικτών, σε αντίθεση με το προπέρσινο φιάσκο...

Τελευταίες ζαριές λοιπόν και για όσους θέλουν να βελτιώσουν στατιστικά τις επιδόσεις τους στο παιχνίδι, τέσσερις αγώνες με πολλές επιλογές για αξιόλογα σκορ. Οι αρχηγοί των ομάδων μας θα κρίνουν και την άνοδο ή την κάθοδο στην τελική κατάταξη, μιας και οι συνθέσεις που θα επιλέξουν οι παίκτες του Fantasy αναμένεται να μην έχουν μεγάλες διαφορές.

Το σκεπτικό μας για την επιλογή captain είναι γνωστό, οι βασικές αρχές που διέπουν την ανάλυσή μας επίσης γνωστές.

Ωστόσο οι αγώνες νοκ-άουτ σε ένα Final Four έχουν πάντα μια ιδιαιτερότητα. Οι αναμετρήσεις της regular season δείχνουν πολλές φορές τα δυνατά και αδύνατα σημεία των αντιπάλων, όμως δεν πρέπει να αγνοούμε το γεγονός πως αυτοί οι αγώνες έλαβαν χώρα πριν από αρκετό καιρό και πολλά δεδομένα έχουν διαφοροποιηθεί. Επίσης εδώ που έχουν φτάσει οι ομάδες είμαστε υποχρεωμένοι να ζυγίσουμε παραπάνω παράγοντες όπως η εμπειρία κάποιων αθλητών αλλά και η δίψα για τη διάκριση και τη νίκη.

Έχοντας αυτά κατά νου πάμε να δούμε τις επιλογές μας, παίρνοντας κάθε αγώνα ξεχωριστά.

Στο δεύτερο χρονικά ημιτελικό θα τεθούν αντιμέτωπες η Μπαρτσελόνα και η Μιλάνο. Οι Καταλανοί από την αρχή της χρονιάς είχαν πολύ συγκεκριμένο στόχο, να επιστρέψουν σε τελική φάση για πρώτη φορά μετά το 2014. Τα κατάφεραν και έφτασαν πλέον (έστω και με άγχος) ένα βήμα πριν τον τελικό. Η εικόνα τους δείχνει πως παρά το πλούσιο ρόστερ δεν είναι άτρωτοι, αλλά ταυτόχρονα είναι εξαιρετικά δύσκολο να τους καταβάλλεις. Το στυλ παιχνιδιού τους είναι αυστηρά καθορισμένο από τις επιταγές του coach Saras.

Βελτιωμένη σε όλες τις αμυντικές στατιστικές κατηγορίες σε σχέση με προηγούμενες σεζόν, όντας η καλύτερη ομάδα του Final Four τόσο σε σύνολο πόντων που δέχεται όσο και σε πόντους ανά κατοχή του αντιπάλου. Παράλληλα είναι η καλύτερη ομάδα όσον αφορά τα λάθη των αντιπάλων αλλά και τα ποσοστά ευστοχίας τους. Επίσης επιτρέπει τις λιγότερες ασίστ και προηγείται όλων στον τομέα των ριμπάουντ που "χάνουν" οι παίκτες της.

Από την άλλη οι Ιταλοί επιστρέφουν μετά από 29 χρόνια σε Final Four. Ομάδα που δεν σου γεμίζει το μάτι, όμως ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν είναι τυχαίο πως από τους τέσσερις φιναλίστ παρουσιάζει το δεύτερο καλύτερο συντελεστή ασίστ/λαθών και τα λιγότερα συνολικά λάθη ανά αγώνα. Ειδικά στον τομέα αυτό είναι η καλύτερη ομάδα της φετινής διοργάνωσης! Παράλληλα είναι μεταξύ των τεσσάρων η πιο εύστοχη από τη γραμμή της "φιλανθρωπίας", όπως και η πιο εύστοχη στα σουτ 3π.

Δίψα σαφώς υπάρχει και στους δύο αντιπάλους. Η εμπειρία ξεχειλίζει, κυρίως από πλευράς Μπαρτσελόνα. Η εκτίμησή μου είναι πως στον συγκεκριμένο αγώνα δεν πρέπει να περιμένουμε εκπλήξεις από τον coach Jasikevicius. Όταν οι Καταλανοί κρατούν τον αντίπαλο κάτω από 70 πόντους είναι σχεδόν ανίκητοι και αυτό θα επιδιώξουν. Οι Ιταλοί από την πλευρά τους αν θέλουν να έχουν ελπίδες θα πρέπει να "τρέξουν'' το ρυθμό όσο μπορούν, ενώ σε σετ παιχνίδι θα πρέπει να "ανοίξουν'' τις αποστάσεις στην άμυνα της Μπαρτσελόνα, προκειμένου να εκμεταλλευτούν την "καυτή" περιφέρειά τους. Αμυντικά όμως θα χρειαστούν "βοήθειες" για να καλύψουν το ζωγραφιστό τους, αφήνοντας ενδεχομένως ανοικτούς διαδρόμους και ελεύθερα σουτ από πλευράς Μπαρτσελόνα.

Με βάση όλα τα παραπάνω περιμένω ένα κλειστό παιχνίδι, όπου θα πάω με την εμπειρία (και όχι τη δίψα) και θα επιλέξω για captain τον Cory Higgins, ποντάροντας στην εκτελεστική του δεινότητα, τόσο μέσω drive όσο και μέσω του εξαιρετικού mid-range σουτ που διαθέτει.

Στον πρώτο ημιτελικό συγκρούονται η "τρέχουσα" πρωταθλήτρια ΤΣΣΚΑ με την επίδοξη "νέα" Εφές. Το ζευγάρι αυτό ήταν και το αντίστοιχο του τελικού του 2019 και οι Τούρκοι έρχονται με φόρα αφενός για "εκδίκηση" αφετέρου για να πάρουν αυτό που κατά γενική ομολογία τους στέρησε πέρσι ο Covid19.

Οι Ρώσοι ξεκίνησαν με μεγάλα όνειρα τη σεζόν, παρουσιάζοντας ένα ρόστερ με μια τετράδα αστέρων (James, Clyburn, Milutinov, Shengelia) που τρόμαζε!

Στην πορεία βέβαια η μακρόχρονη απουσία του Clyburn και η απώλεια του Milutinov αλλά και η απομάκρυνση του James άλλαξαν τα δεδομένα και τους στόχους. Έτσι φτάσαμε στο περίεργο για τη σχεδόν μονίμως παρούσα σε Final Four ΤΣΣΚΑ, να εμφανίζεται ως αουτσάιντερ και όχι ως φαβορί για τον τίτλο. Από μόνη της η πρόκριση στα τελικά αποτελεί επίτευγμα, έτσι όπως κύλησε η χρονιά.

Με ή χωρίς τους απόντες της η ΤΣΣΚΑ παρέμεινε η πιο επιθετική και παραγωγική ομάδα, ενώ σημαντικό στοιχείο στην πορεία της αποτέλεσε και η ικανότητα των παικτών της στα επιθετικά κυρίως ριμπάουντ, γεγονός που της επέτρεπε πολλές "δεύτερες" επιθέσεις. Επιπλέον ήταν η ομάδα με τα περισσότερα κερδισμένα φάουλ ανά παιχνίδι και τις περισσότερες εκτελεσμένες ελεύθερες βολές. Έτσι παρά τα γενικά μέτρια ποσοστά της τόσο εντός πεδιάς όσο και από τη "γραμμή", πετύχαινε ένα μ.ο. 84.38 πόντων ανά αγώνα. Με αυτούς τους τρόπους κάλυψε τις αμυντικές της αδυναμίες αλλά και την εξαιρετικά μικρή επίδοσή της σε ασίστ (απόρροια βέβαια και του isolation game που εφάρμοσε σε τεράστιο βαθμό στο παιχνίδι της).

Από την άλλη πλευρά η Εφές παρά το μουδιασμένο ξεκίνημά της, πάτησε γκάζι στη συνέχεια και έδειξε γιατί θεωρείται ίσως η κορυφαία ομάδα στη διοργάνωση τα τελευταία τρία χρόνια.

Αναμφισβήτητα το μεγάλο της όπλο είναι η υπεροπλία της στην περιφέρεια. Άκρως επιθετική ομάδα με 84.05 πόντους ανά αγώνα (δεύτερη καλύτερη επίδοση, πίσω μόνο από την ΤΣΣΚΑ), αλλά και ικανότατη στη δημιουργία με τον μεγαλύτερο αριθμό ασίστ ανά αγώνα μεταξύ των τεσσάρων φιναλίστ. Παράλληλα όμως ήταν και η ομάδα με το δεύτερο χαμηλότερο αριθμό λαθών και τον καλύτερο συντελεστή ασίστ/λαθών! Εμφανές από όλα αυτά πως το παιχνίδι της δεν βασίζεται μόνο στην εκτελεστική δεινότητα των παικτών της αλλά και στο αποτελεσματικότατο passing game της που οδηγεί στις καλύτερες επιθετικές επιλογές.

Αδυναμία της αποτελεί το "ζωγραφιστό" και το θέμα των ριμπάουντ. Η ποιότητα δεν λείπει στην front court, όμως απουσιάζει ο center "φόβητρο", ένας rim protector. Η αθλητικότητα όμως και οι εξαιρετικές αλληλοκαλύψεις που χαρακτηρίζουν το αμυντικό της παιχνίδι "κερδίζουν" κατοχές είτε οδηγώντας τον αντίπαλο σε λάθη, είτε μέσω κλεψιμάτων (πρώτη στη λίστα μεταξύ των τεσσάρων φιναλίστ).

Σε αυτόν τον ημιτελικό εκτιμώ πως τον πρώτο λόγο θα έχει η αγωνιστική και πνευματική ετοιμότητα των guards της Εφές. Ο coach Ιτούδης θα δοκιμάσει σίγουρα να "χαλάσει" το μυαλό των περιφερειακών της τουρκικής ομάδας και θα προσπαθήσει με ψηλά σχήματα να χτυπήσει στη ρακέτα. Ερώτημα αποτελεί τόσο το ποιον περιφερειακό του θα "θυσιάσει" για να μαρκάρει τους Larkin-Micic καθώς και το πως θα επιλέξει να "στήσει" τα plays του αντιπαρέρχοντας την πίεση που αναμένεται να ασκήσει η Εφές στους δικούς του guards.

Από την πλευρά του ο "εραστής" coach Ataman πιστεύω πως θα κινηθεί με τη συνήθη πρακτική του, έχοντας σε μεγάλο μέρος του παιχνιδιού σχήματα με τρεις guards, ώστε να ανταπεξέλθει στην όποια πίεση (3/4 ή full court) ασκηθεί από την ΤΣΣΚΑ, ποντάροντας παράλληλα σε περιορισμό των λαθών της ομάδας του αλλά και σε λάθη των αντιπάλων και κλεψίματα ώστε να "τρέξει" σε ανοικτό γήπεδο. Ταυτόχρονα δεν περιμένω να "απλώσει" πολύ την άμυνά του, έχοντας ως στόχο να ελέγξει τη ρακέτα του, ακόμα και αν αυτό αφήσει χώρους για σουτ 3π από πλευράς ΤΣΣΚΑ (κάτι που δεν τρομάζει αν αναλογιστούμε πως οι Ρώσοι ναι μεν είναι τρίτοι σε εύστοχα τρίποντα στη διοργάνωση ως τώρα, αλλά μόλις ένατοι σε ποσοστό ευστοχίας).

Έχοντας τα παραπάνω κατά νου το μυαλό μου για επιλογή captain σε αυτό το ζευγάρι πάει με τη "δίψα" για τίτλο και διάκριση και κινείται σαφώς ανάμεσα σε Micic και Larkin. Θα επιλέξω τον Vasilije Micic, τον φετινό MVP της διοργάνωσης (Nikola Mirotic ας πρόσεχες αγόρι μου!) για τους εξής λόγους: Πρώτον διότι πιστεύω πως ο Ιτούδης θα "ρίξει"τον καλύτερο αμυντικό του, τον Hackett, πάνω στον Larkin, αφήνοντας έτσι περισσότερες επιλογές στον Micic.

Δεύτερον ο Σέρβος guard είναι ο παίκτης της Εφές από τα χέρια του οποίου εκδηλώνονται οι περισσότερες επιθετικές επιλογές (σουτ/ασίστ), ενώ οι περισσότερες "μπάλες" περνούν από τα χέρια του. Τρίτον, εάν η άμυνα της ΤΣΣΚΑ αποφασίσει να απλώσει για να αντιμετωπίσει τους εξαιρετικούς σουτέρ της Εφές, ο Micic είναι εξαιρετικός στο να "χτυπάει" από τον άξονα. Εάν πράγματι ο coach Ιτούδης προσπαθήσει να πάει τον αγώνα σε ελεγχόμενο tempo, τότε νομίζω πως ο Micic έχει περισσότερες πιθανότητες να δώσει μεγάλο σκορ σε σχέση με τον Larkin.

Όλα τα παραπάνω βέβαια είναι απλώς εκτιμήσεις. Στο παρκέ του γηπέδου της Κολωνίας μένει να φανεί αν έχουμε "διαβάσει" σωστά τις ομάδες ή αν οι προπονητές μας βγάλουν κάποιο "λαγό" από το καπέλο!

Ευχή όλων μας είναι να δούμε μεγάλους αγώνες και να απολαύσουμε θέαμα. Μακάρι αυτό να συνδυαστεί και με μεγάλες επιδόσεις των επιλογών μας και στο Fantasy!

Οι δικές μας για τους ημιτελικούς θα είναι αυτές που αναφέραμε. Καλή επιτυχία λοιπόν και στις δικές σας όποιες και αν είναι αυτές.