We feel devotion
DataCenter
OUT OF THE BOX
Euroleague Thoughts
Οι πρώτες εντυπώσεις των πεπραγμένων στην Euroleague εώς τώρα. Ποιοί εντυπωσιάζουν και ποιοί έχουν απογοητεύσει στο ξεκίνημα της σεζόν;
Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος | lampropoulos@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 01/11/2021 21:53
Με εφτά στροφές να έχουν ολοκληρωθεί στην φετινή Euroleague επιστρέφουμε με το καθιερωμένο Euroleague thoughts όπου καταγράφουμε τις πρώτες εντυπώσεις των πεπραγμένων ως τώρα. Αρχή φυσικά θα γίνει από τα θετικά σημεία και όσα μας έχουν εντυπωσιάσει μέχρι στιγμής.


Ολυμπιακός



Έχοντας αντιμετωπίσει ως τώρα Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, ΤΣΣΚΑ και Φενερμπαχτσέ στις πρώτες εφτά αγωνιστικές ακόμα και με μικρότερο ρεκόρ νικών το πρόσημο θα ήταν θετικό. Με 5-2 βρίσκεται δικαιότατα στην τρίτη θέση και η ομάδα του Πειραιά φωνάζει εμφατικά παρών στην φετινή διοργάνωση. Σημείο αναφοράς (χωρίς να αποτελεί έκπληξη) η εξαιρετική άμυνα που συνολικά αποδεικνύεται δυσκολοκατάβλητη για τον οποιονδήποτε αντίπαλο. Ο Μπαρτζώκας ήταν ο πρώτος προπονητής στην Euroleague που εισήγαγε τις αλλαγές στο P&R ως βασική μέθοδο αντιμετώπισης και το περίφημο zone up, στοιχεία που τα βλέπουμε να ξεδιπλώνονται μαεστρικά ως τώρα. Με εξαίρεση τη θέση 5 όπου ο Martin δεν έχει βοηθήσει τα αναμενόμενα (ανοιχτό το ενδεχόμενο απόκτησης νέου παίκτη με τον τραυματισμό του), ο Ολυμπιακός δημιουργεί αφόρητη πίεση στον αντίπαλο χειριστή, ενώ σε καταστάσεις inside μαζί με την Φενερμπαχτσέ έχουν με διαφορά την καλύτερη επίδοση. Ενώ τα στοιχεία του Walkup ήταν γνωστά, η ενσωμάτωση του Dorsey και οι "ανάσες" του Σλούκα στη διάρκεια του αγώνα συνθέτουν μια περιφέρεια που μπορεί επιθετικά να αντιμετωπίζει δυσκολίες αλλά ως προς τον ρυθμό και ένταση, να αποδίδει σταθερά αποτελώντας το πιο σημαντικό στοιχείο στο παιχνίδι του Ολυμπιακού. Ο coach Μπαρτζώκας οδηγεί εντυπωσιακά μέχρι στιγμής την ομάδα στην νέα εποχή της, ο Ολυμπιακός πλέον δεν βασίζεται στην έξαρση του ενός κατα αποκλειστικότητα και βγάζει υγεία. Η προσπάθεια δικαιούται απόλυτα ένα κατάμεστο ΣΕΦ σε κάθε αγώνα και με το πρόγραμμα που ακολουθεί, στοχεύει να εδραιωθεί στις υψηλές θέσεις.


Okobo - Jones



Είναι σίγουρα αστείο να ξεκινάς με τέτοια σύγκριση, αλλά το δίδυμο της Βιλερμπάν θυμίζει σε μικρογραφία τα κατορθώματα των Larkin και Micic όταν ξεκίνησαν να δημιουργούν πονοκέφαλο στους αντίπαλους προπονητές. Τις εντυπώσεις φυσικά έχει κλέψει ο Okobo, που με το εκρηκτικό πρώτο βήμα του αλλά και την καμπύλη στο μακρινό του σουτ δείχνει ανίκητος σε ορισμένες στιγμές του παιχνιδιού. Φυσικά πολύτιμη βοήθεια παίρνει από τον Jones που είναι περισσότερο δημιουργικός και όχι τόσο δυνατός finisher ωστόσο δημιουργεί τον έξτρα πόλο που δεν μπορεί να μείνει αμαρκάριστος. Αυτή η συνύπαρξη αλλά και ο άγνωστος Χ που τη μία μπορεί να είναι ο Kahudi, την άλλη ο Lighty και την τρίτη ο Howard συνθέτει μια ομάδα που είναι εξαιρετικά ελκυστική στο μάτι και ήδη έχει ξεκινήσει εντυπωσιακά. Ακόμα ένα στοιχείο είναι η παρουσία του Κώστα Αντετοκούνμπο που αν και άγουρος σε αρκετά στοιχεία, δείχνει ικανός να βελτιωθεί σε μια ομάδα που δεν φείδεται ευκαιριών. Ανέλπιστα η Βιλερμπάν αποτελεί την πιο ενδιαφέρουσα εναλλακτική πρόταση, παίζει εντυπωσιακά και κατακτά αποτελέσματα. Εξαιρετικά.


Μιλάνο



Μιλώντας για αποτελεσματικότητα δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στην Μιλάνο. Ο Messina έχει δημιουργήσει ένα πραγματικά δεμένο σύνολο που με όρους ισορροπίας παιχνιδιού, τόσο στον ρυθμό όσο και μεταξύ επιθετικής και αμυντικής αποτελεσματικότητας παίρνει τον υψηλότερο βαθμό από όλες τις ομάδες. Φυσικά δεν μπορεί να αγνοηθεί το ευνοϊκό πρόγραμμα που είχε ως τώρα και η πραγματική αξιολόγηση θα προκύψει μετά το πέρας των επόμενων πέντε αγωνιστικών. Ωστόσο φαίνεται πως η frontline είναι πραγματικά δυνατή, με αρκετές βοήθειες αλλά και αποτελεσματικότητα επιθετικά κοντά στο καλάθι. Η θέση 4 αποδεικνύεται κομβική στο σύστημα του Messina καθώς οι πολλές βοήθειες ανεβάζουν κατακόρυφα τον αμυντικό συντελεστή της ομάδας με το αναμενόμενο ρίσκο του ριμπάουντ, αλλά και την στόχευση για δημιουργία μετά από εισαγωγική πάσα. Το επιθετικό σύστημα της Μιλάνο είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί καθώς δεν βασίζεται στην δημιουργία του ενός αλλά στην συνθήκη της εκάστοτε επίθεσης. Μέχρι στιγμής είναι η πιο read & react επίθεση της διοργάνωσης και αυτό από μόνο του κάνει το παιχνίδι της ελκυστικό σε όποιον αρέσκεται στην στόχευση αλλά ίσως όχι τόσο εμπορικό στο υπόλοιπο κοινό. Η Αχίλλειος πτέρνα της ομάδας φαίνεται να είναι ο άσσος τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά. Ο Sergi μπαίνει πια λογικά σε δεύτερο ρόλο και η απουσία ενός καθαρού χειριστή οδηγεί σε αρκετά αχρείαστα λάθη, ενώ παράλληλα αδυνατεί να προβληματίσει τον αντίπαλο στο πρώτο pick. Δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση αν ο coach επέλεγε να ενισχύσει την ομάδα σε αυτήν την θέση καθώς το ρίσκο μακροπρόθεσμα φαίνεται να είναι υψηλό.


High-Low



Αν πρέπει να βρούμε ένα trend που υπάρχει στον ευρωπαϊκό μπάσκετ φέτος αυτό είναι ξεκάθαρα το high low. Με την ύπαρξη πραγματικών ψηλών σε αρκετές ομάδες η τάση των mobility ψηλών φαίνεται να φθίνει ως ένα σημείο. Φυσικά το μπάσκετ εξελίσσεται (ίσως πιο γρήγορα από οποιοδήποτε άλλο άθλημα) και η παρουσία της ψηλής γραμμής κρούσης (είτε από το 5 είτε από τον συνδυασμό 5 & 4) δεν είναι μόνο εκτελεστική αλλά πλέον και δημιουργική. Ο ψηλός μπορεί να βγει στην περιφέρεια όχι ως στήριγμα αλλά ως δημιουργικός πόλος. Η ικανότητα ανάγνωσης του χώρου και κάθετης πάσας προς τον συμπαίκτη που εκμεταλλεύεται τον κενό διάδρομο είναι εξαιρετικά χρήσιμο και πλέον σε αρκετές ομάδες αναπόσπαστο επιθετικό εργαλείο. Η ΤΣΣΚΑ, η Φενερμπαχτσέ, η Άλμπα, η Μιλάνο και η Ζενίτ όλες έχουν εντάξει κυρίαρχα στο επιθετικό playbook τέτοιες δράσεις είτε με δημιουργό τον Center είτε τον Forward. Το αποτέλεσμα είναι υπέροχο καθώς βλέπεις την εξέλιξη του αθλήματος σε ρόλους και δράσεις, με την επίθεση να μην περιορίζεται στα στενά όρια των ρόλων αλλά στις δυναμικές που απορρέουν από τα εκάστοτε πρόσωπα.


Κόσμος



Μπορεί τα γήπεδα να μην γεμίζουν ακόμα στο 100% όμως έστω και έτσι το πιο ζωτικό στοιχείο (κάθε αθλήματος) είναι πάλι εδώ. Έδρες με παραδοσιακό κόσμο και ένταση δηλώνουν δειλά δειλά το παρόν και το κλίμα αλλάζει άρδην ακόμα και μέσω της τηλεοπτικής κάλυψης. Το σφύριγμα στην αντίπαλη επίθεση, η πίεση σε μια διαιτητική απόφαση και φυσικά ο πανηγυρισμός ενός καλαθιού είναι όλα μέρος της σταδιακής επιστροφής στην κανονικότητα. Ένα άδειο γήπεδο ειδικά σε παραδοσιακές έδρες, είναι το πιο αποκρουστικό θέαμα και ευτυχώς φέτος δεν το αντιμετωπίζουμε.


Πέρα όμως από τα θετικά, υπάρχουν και τα αρνητικά. Ας δούμε ποια από αυτά έχουμε κρατήσει στις σημειώσεις μας.


Ζαλγκίρις Κάουνας



Μια αποτυχημένη σεζόν δεν είναι η συντέλεια του κόσμου ακόμα και από έναν οργανισμό που μας είχε συνηθίσει σε έναν πραγματικά πρωτοποριακό σχεδιασμό. Το βασικό πρόβλημα δεν είναι ούτε το 0-7 ούτε ακόμα και το ομολογουμένως άσχημο μπάσκετ που παίζει η ομάδα μέχρι στιγμής. Το άξιο αναφοράς και προβληματισμού είναι η απότομη αλλαγή κατεύθυνσης από μια φιλοσοφία που μέχρι τώρα είχε αποδώσει και με το παραπάνω. Η Ζαλγκίρις αποφάσισε να προχωρήσει σε ενίσχυση του μπάτζετ μέσω δανειοδότησης η οποία από τη μία πλευρά είναι ελεγχόμενη και εγγυημένη (ρήτρα δέσμευσης εμπορικών δικαιωμάτων προϊόντων) αλλά από την άλλη, μη αποτελεσματική και αχρείαστη. Αν η δανειοδότηση πήγαινε εξ ολοκλήρου στα προγράμματα ανάπτυξης και λειτουργίας τότε δεν θα γινόταν καν αναφορά. Όμως η ίδια η ομάδα επίσημα ανακοίνωσε την αύξηση του μπάτζετ ως αποτέλεσμα της δανειοδότησης (και όχι χρηματοδότησης όπως λανθασμένα δημοσιεύθηκε σε κάποια ελληνικά μέσα). Πέραν αυτού, η ομάδα προχώρησε άμεσα σε αντικατάσταση προπονητή επιλέγοντας έναν γνώριμο μεν, χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές δε σε ζωτικούς τομείς του οργανισμού όπως η διαχείριση ταλέντων αλλά και εμπειρία του ανταγωνισμού της διοργάνωσης. Ας ελπίσουμε προς πρόκειται για μια απλώς κακή παρένθεση ή αστοχία σχεδιασμού (δικαιολογημένα και τα δύο) και όχι απομάκρυνση από το πλάνο του πιο δημιουργικού προγράμματος μπάσκετ των τελευταίων ετών στην Ευρώπη.


Εφές



Ποιός άραγε να περίμενε πριν αρχίσει η διοργάνωση αυτό το πρόσωπο από την πρωταθλήτρια Εφές; Με ρεκόρ 2-5 η Εφές έχει ως τώρα από τις χειρότερες άμυνες της διοργάνωσης, ιδιαιτέρως στην περιφέρεια. Ως ένα σημείο είναι αναμενόμενο, άλλωστε όλες τις χρονιές η ομάδα του Ataman ξεκινούσε νωθρά και από τα μέσα της χρονιάς ανέβαζε ρυθμούς. Οι ελλείψεις προσώπων από την προετοιμασία αλλά και οι τραυματισμοί είναι στοιχεία σημαντικά όμως δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την εικόνα που έχει η ομάδα έως τώρα. Το βασικότερο θέμα είναι η διάθεση που δείχνουν οι παίκτες προεξάρχοντος του Larkin, με τον εκρηκτικό guard όχι μόνο να δείχνει αδιάφορος στην άμυνα αλλά να είναι και ιδιαιτέρως άνευρος στην επίθεση. Η Εφές μέχρι στιγμής φαίνεται να λειτουργεί ατομικά και παθητικά, εντελώς αντίθετα με το πρόσωπο που μας είχε συνηθίσει. Από το να αραδιάσουμε πολλά στατιστικά, αρκεί να αναφέρουμε πως είναι η ομάδα που επιτρέπει τις περισσότερες ασίστ σε αντίπαλο. Ίσως το θέμα να είναι εσωτερικό ίσως πάλι όχι. Το σίγουρο είναι πως αυτό το σύνολο μπορεί να παίξει σπουδαίο μπάσκετ, άλλωστε είναι το ρόστερ με τις λιγότερες αλλαγές. Όπως και να έχει, ο Ataman καλείται να διαχειριστεί την πρώτη μεγάλη κρίση της ομάδας. Αν καταφέρει να δώσει την συνοχή στον σύνολό του, όλοι ξέρουμε τι είναι ικανό να καταφέρει. Μακάρι.


Pierria Henry



Ο παίκτης που εντυπωσίασε την περσινή χρονιά τόσο με τις επιδόσεις του στο σκορ όσο και στην δημιουργία "αγνοείται". Απολαμβάνει την πλήρη στήριξη του προπονητή του, άλλωστε φαίνεται από τα 27 λεπτά που αγωνίζεται. Το εντυπωσιακό είναι η απότομη αλλαγή προσέγγισης στο παιχνίδι του. Ο Djordjevic σωστά ποντάρει στην αμυντική του ικανότητα και πραγματικά ο Αμερικανός guard τον δικαιώνει κλειδώνοντας σε πολλές περιπτώσεις τον αντίπαλο δημιουργό. Ωστόσο το κάθετο παιχνίδι του, η διαρκής επαφή με τον αντίπαλο ακόμα και η ακραία εκτέλεση σε ορισμένες στιγμές απουσιάζουν σχεδόν ολοκληρωτικά φέτος. Ο Henry αποτελούσε έναν από τους πιο fun to watch άσσους στην διοργάνωση και το παιχνίδι απομόνωσης ήταν εξαιρετικό εργαλείο στα χέρια του. Μπορεί ο coach Ivanovic να μην χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στο ελληνικό κοινό, ωστόσο η ικανότητά του να παίρνει από τον κάθε παίκτη του το μέγιστο δεν αμφισβητείται (αν φυσικά δεν τα "σπάνε" στην προετοιμασία). Ο τελικός απολογισμός γίνεται με γνώμονα τα αποτελέσματα θα πει κανείς και όχι άδικα, οπότε μένει να φανεί αν ο Djordjevic σωστά επιλέγει αυτήν την προσέγγιση. Όμως εξακολουθώ να μην κατανοώ πως γίνεται να στερείς το ανάλογο αγωνιστικό πλαίσιο σε έναν τέτοιο παίκτη, ειδικά όταν μπορείς να βρεις τόσες εναλλακτικές πηγές δημιουργίας δίνοντας τους απαραίτητους χώρους να ξεδιπλώσει το πραγματικό του παιχνίδι και ταλέντο.


Ο τραυματισμός του Shengelia



Με πάσα ειλικρίνεια θα μπορούσαμε να πούμε ο άτυχος Ιτούδης. Για ακόμα μια χρονιά καλείται να αντιμετωπίσει σωρεία τραυματισμών και μάλιστα στην αρχή της χρονιάς, με τους παίκτες να μην έχουν αφομοιώσει ακόμα την φιλοσοφία και να θέλουν ακόμα περισσότερο χρόνο προσαρμογής αμα τη επιστροφή τους. Milutinov εκτός, Grigonis εκτός, Shengelia εκτός. H ομάδα της Μόσχας πληγώθηκε πριν καν ξεκινήσει η διοργάνωση καλά καλά. Όμως ας σταθούμε στον Shengelia λίγο περισσότερο και αυτό γιατί πρόλαβε να δημιουργήσει έντονες προσδοκίες για την συνέχεια. Ο Γεωργιανός forward, κεφαλαιοποίησε τις εξαιρετικές επιδόσεις του με την Μπασκόνια παίρνοντας την μεταγραφή για την ΤΣΣΚΑ με την ελπίδα διεκδίκησης του τροπαίου. Στην πρώτη του χρονιά φάνηκε ιδιαιτέρως συνεπής με τα καθήκοντά του βοηθώντας την ομάδα να φτάσει στο Final Four. Μετά το πρώτο φετινό παιχνίδι και τον άσχημο τραυματισμό του Milutinov, οι απαιτήσεις προς το πρόσωπό του ανέβηκαν καθώς θα έπρεπε να βοηθήσει περισσότερο την frontline της ΤΣΣΚΑ. Όχι μόνο ανταποκρίθηκε αλλά το έκανε επιβλητικά. Απέναντι στην Εφές, σημείωσε 23 πόντους με 7/8 προσπάθειες και 7/8 βολές όντας ο πολυτιμότερος παίκτης. Στο επόμενο παιχνίδι, ο Toko απέναντι στην Ζενίτ θα έκανε σμπαράλια την αντίπαλη άμυνα. Έβαλε τους 37 από τους συνολικά 77 πόντους της ομάδας του, μάζεψε 8 ριμπάουντ, κέρδισε 7 φάουλ και έκανε μόλις ένα. Σε 35' συμμετοχής έδωσε και κέρδισε όλες τις μάχες με τους αντιπάλους και εξασφάλισε τη νίκη για την ομάδα του. Έκανε τόσα πολλά μέσα στο γήπεδο, τον είδαμε να ποστάρει σχεδόν από το τρίποντο, να μοιράζει παιχνίδι για τους συμπαίκτες, να εκτελεί από την γραμμή των τριών, να μαζεύει ριμπάουντ, να κατεβάζει στο transition την μπάλα. Έδωσε τόσο μεγάλη παράσταση που μας έκανε να θυμηθούμε σχεδόν άλλες εποχές. Και ξαφνικά τραυματισμός. Το μεγαλύτερο κρίμα για έναν τόσο κυρίαρχο παίκτη με νεύρο και πάθος για το παιχνίδι. Toko, ελπίζουμε να επιστρέψεις γρήγορα και να το πιάσεις από το σημείο που το άφησες.


Αυτές είναι οι πρώτες σημειώσεις της χρονιάς, σε ένα χρονικά σημείο που έχουμε ένα επαρκές δείγμα αγώνων. Νέα δεδομένα και συνθήκες θα δημιουργούνται με το πέρασμα των αγωνιστικών και εμείς θα είμαστε εκεί να τα αναλύσουμε. Μέχρι τότε, απολαύστε το παιχνίδι.