We feel devotion
OUT OF THE BOX
Από την Κολωνία στην Πόλη
Πως η Εφές κατάφερε να κατακτήσει την πρώτη Euroleague της ιστορίας της, απέναντι σε έναν εξαιρετικό αντίπαλο και σε ένα από τα καλύτερα Final Four που έχουμε δει.
Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος | lampropoulos@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 02/06/2021 13:46
Με τον Μάιο να μας έχει αποχαιρετήσει η σκέψη όλων μας οδηγείται αυθόρμητα στις καλοκαιρινές αποδράσεις που ειδικότερα φέτος τις έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Παραδοσιακά ο μήνας των ευρωπαϊκών τελικών ανεβάζει τις προσδοκίες του φίλαθλου κοινού. Στην Κολωνία ολοκληρώθηκε το πιο "ταπεινό" Final Four από καταβολής του θεσμού αφού ο κόσμος απουσίαζε όμως αγωνιστικά μας χάρισε πολύ όμορφες αναμετρήσεις.

Στον τελικό αναμετρήθηκαν οι δύο ομάδες - φαβορί αφού πρώτα δεινοπάθησαν αμφότερες με τους δύο ημιτελικούς να κρίνονται στο τελευταίο σουτ. Ο εύστοχος Higgins και ο άστοχος Clyburn έφεραν Μπαρτσελόνα και Εφές αντιμέτωπες σε μία μάχη δύο διαφορετικών κόσμων. Με τον τραυματισμό του κορυφαίου στον ημιτελικό Νικ Καλάθη να περιπλέκει την κατάσταση, η άμυνα και το low mistake παιχνίδι των Καταλανών θα ερχόταν σε αντιπαραβολή με το fast tempo και τα spread pick & rolls των Τούρκων.

Ο Jasikevicius έριξε τον Claver πάνω στον Micic, ενώ ήταν δεδομένο πως θα πόνταρε τα μέγιστα στην εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει ως προς τις αμυντικές αποστάσεις και αλληλοκαλύψεις της ομάδας του. Η ικανότητα του Davies στα hedge outs και οι συχνές βοήθειες των παικτών του, ασκούν τρομακτική πίεση στα αντίπαλα guards μα προσδοκώμενο αποτέλεσμα την προβληματική κυκλοφορία του αντιπάλου. Μάλιστα από νωρίς είδαμε αλλαγές στα μαρκαρίσματα ως ανάγκη αποκοπής των Micic και Larkin από το κεντρικό διάδρομο στο μέτρο του δυνατού. Σε αυτήν την "σταθερά" ο Jasikevicius θα πόνταρε καθόλη την διάρκεια του τελικού.



Από την άλλη μεριά ο Ataman έδειξε επίσης την πλήρη εμπιστοσύνη στις ικανότητες της ομάδας του. Δεν χρησιμοποίησε κανένα τρικ ή έκπληξη στην εκκίνηση του αγώνα δίνοντας την δυνατότητα στα guards μέσω διπλών screens και spread σχηματισμών να εκτελέσουν κατά τα γνωστά. Η παρέμβασή του φάνηκε περισσότερο στην άμυνα αφού ήταν δεδομένο πως τόσο ο Singleton (όσο και ο Moerman αργότερα) θα έπρεπε να ακολουθήσουν τον Mirotic παντού, ρισκάροντας ακόμα περισσότερο στο αμυντικό rebound που ακόμα μια χρονιά υστερεί. Αυτό που ο coach παραλίγο να πληρώσει στον ημιτελικό αφήνοντας εκτεθειμένο τον center του, το κάλυψε όσο περισσότερο μπορούσε απέναντι στην Μπαρτσελόνα. Ζήτησε κάλυψη στο κεντρικό P&R της Μπαρτσελόνα αλλά δεν δίστασε να δώσει αλλαγές στα μαρκαρίσματα προκειμένου να μην επιτρέψει στους Higgins και Καλάθη να φτάσουν στο καλάθι. Καθοριστική σημασία στην εκτέλεση του πλάνου είχε ο PF καθώς σε αυτές τις περιπτώσεις θα έπρεπε να αποκλίνει από το μαρκάρισμα του Mirotic προκειμένου να καλύψει την ρακέτα. Μπορεί οι Singleton και Moerman να μην βοήθησαν ιδιαίτερα την επίθεση αλλά στο πίσω μέρος του γηπέδου υπήρξαν το κλειδί στα δύσκολα.



Οι βοήθειες κοντά στο καλάθι από πλευράς Εφές ήταν σημαντικές καθώς κάθε προσπάθεια από πλευράς Jasikevicius να χτυπήσει σε miss match, πρωτίστως τον Larkin, έπεσε στο κενό.



Η κατάθεση ενέργειας των παικτών του Saras και η πίεση σε ολόκληρο το γήπεδο έφερε το προβάδισμα για τους Καταλανούς και αν δεν ήταν τα μακρινά σουτ του Sanli αλλά και του Pleiss να δώσει ανάσες, το momentum του αγώνα θα πέρναγε αποκλειστικά στα χέρια της Μπαρτσελόνα. To rotation από την διαρκή πίεση στην άμυνα στις αρχές του δευτέρου δεκαλέπτου φάνηκε αναγκαίο με τον Jasikevicius να επιστρατεύει με αρκετό ρίσκο την τριάδα Bolmaro, Kuric, Abrines μαζί με τους Gasol και Smits. Αυτή η αδόκιμη πεντάδα χάλασε εντελώς την ισορροπία της Μπαρτσελόνα καθώς η Εφές με την σωστή πίεση στην μπάλα οδήγησε τους Ισπανούς σε τέσσερα λάθη (από τα συνολικά 14) μέσα σε μόλις 1' (με τον Smits να είναι ο μοναδικός που δεν υπέπεσε) κλείνοντας αυτό το διάστημα με το αντιαθλητικό φάουλ του Bolmaro. Όταν πια Bolmaro, Kuric και Gasol βγήκαν στον πάγκο, το 24-15 στην αρχή του δεκαλέπτου είχε μετατραπεί σε 25-24. Ήταν πλέον ολοφάνερο πως με τον Καλάθη να είναι εμφανώς επηρεασμένος από τον τραυματισμό, τον Smits να μην μπορεί να ακολουθήσει τις ανάγκες του αγώνα και τον Gasol σε αυτήν την ηλικία να αποτελεί εύκολο στόχο στα πόδια, η Μπαρτσελόνα θα έπρεπε να πορευτεί σχεδόν κατά αποκλειστικότητα με τους Davies, Mirotic και Higgins. Ο Mirotic είναι η αλήθεια πως δεν βοήθησε στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα επιθετικά όσο θα περίμενε, ωστόσο πρέπει να του δώσουμε τα εύσημα για την αμυντική παρουσία του. Ένα δείγμα όσων έκανε την στιγμή που η Εφές προσπαθεί το προσπέρασμα στο σκορ.



Η εκρηκτικότητα του Larkin και η λάθος έμπνευση της πεντάδας από τον Jasikevicius έδωσε την δυνατότητα για το μπόνους των βολών πολύ γρήγορα στην Εφές. Ο Larkin σε αυτό το χρονικό σημείο υπήρξε κομβικός καθώς με συνεχόμενες εύστοχες βολές έδωσε το προβάδισμα στην ομάδα του. Ποιος να το έλεγε πως στο τέλος του ημιχρόνου, από τους 39 πόντους της Εφές οι 24 θα είχαν δοθεί από τους Sanli, Pleiss και τις βολές του Larkin.

Στην επανάληψη δεν άλλαξαν πολλά ως προς την αντιμετώπιση. Η Μπαρτσελόνα συνέχισε στην υψηλή πίεση, την άρνηση του δεξιού διαδρόμου σε Micic και Larkin, ενώ προσπάθησε επιθετικά να ακουμπήσει στο post τόσο με τον Davies όσο και με τον Mirotic χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Η Εφές συνέχισε να προσπαθεί να βρει διαδρόμους στα guards της με τον Micic πρωτίστως και τον Larkin δευτερευόντως να τα καταφέρνει. To σκορ από το 36-41 βρέθηκε στο 44-55 με μοναδικούς σκόρερ για την Εφές το εκρηκτικό ντουέτο της. Σε αυτό συνέβαλε και η είσοδος του Gasol που ήταν αδύνατο να ακολουθήσει όλες τις φάσεις αν και σε αυτό το διάστημα ήταν ομολογουμένως ανώτερος του προηγούμενου περάσματος στο πρώτο μέρος. Άξιο αναφοράς επίσης η απουσία άμυνας ζώνης από τον Jasikevicius ακόμα και σε αυτό το σημείο.



Στο τέταρτο δεκάλεπτο η Μπαρτσελόνα διεκδίκησε την ανατροπή. Με τους Davies, Mirotic και Higgins να τα δίνουν πραγματικά όλα σε επίθεση και άμυνα το παιχνίδι φάνηκε να είναι μία αντιγραφή των όσων είδαμε στην εκκίνησή του. Οι διάδρομοι για ακόμα μια φορά έκλεισαν αναγκάζοντας την Εφές να βρει την έξτρα πάσα στον ψηλό με split out. Ο "τζόγος" του μακρινού σουτ από τον Sanli που έπιασε για την Εφές στην αρχή του αγώνα, θα γυρνούσε ανάποδα. Με τρία άστοχα σουτ και πραγματικές μάχες σε κάθε άμυνα και για τις δύο ομάδες φτάσαμε στην απόλυτη ισορροπία με το σκορ να είναι στο 69-69, 5' πριν το φινάλε. Η βασικά διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες ήταν η εμφανής κόπωση από την υπερπροσπάθεια των τριών παικτών του Saras. Δείγμα της κούρασης είναι η κάλυψη του Davies στο αριστερό drive του Larkin.



Ο θετικός Claver στην άμυνα ήταν άφαντος στην επίθεση, ενώ ο Bolmaro που απέφυγε τα λάθη, έμεινε στο παρκέ για το κλείσιμο του αγώνα λόγω και της καλής πίεσης που άσκησε στην μπάλα.

Η δύναμη της Εφές τα τελευταία δύο χρόνια είναι αναμφισβήτητα το ντουέτο των Micic και Larkin που ανά πάσα στιγμή μπορούν να "σκοτώσουν" τον αντίπαλο. Με την κούραση να παίζει και αυτή τον ρόλο της αλλά και την στόφα του μεγάλου παίκτη που χτίζει διαρκώς την ψυχολογία του όλη την χρονιά, τόσο ο Micic όσο και ο Larkin μύρισαν αίμα και εκτέλεσαν ψυχρά. Στεκόμενος στον MVP της κανονικής διάρκειας όσο τελικά και του Final Four, η ψυχολογία του φαίνεται από το δικό του ντεμαράζ που κρίνει και τον τελικό. Η Μπαρτσελόνα τα έχει δώσει όλα, κυνηγά μανιασμένα σε κάθε άμυνα και καταφέρνει να ισοφαρίσει. Τρεις παίκτες κλείνουν τον δρόμο του Micic, αυτός αναγκάζεται να επιστρέψει και με οχτώ δευτερόλεπτα στο ρολόι αποφασίζει να σηκωθεί από τα οχτώ μέτρα.



Απομένουν 2,5' και ο Bolmaro όπως σε όλη την διάρκεια του αγώνα κλείνει το δεξί διάδρομο του Micic. Δεν χρειάζεται καν το screen, έχει τον απαραίτητο χώρο να παίξει στα πόδια τον ταλαιπωρημένο Davies και να στείλει την διαφορά ξανά στους 5.



O Higgins θα μειώσει σε 76-79, ο Micic θα πάει πάλι στον αριστερό διάδρομο με τον Davies να τον κλείνει δεξιοτεχνικά. Θα δώσει την μπάλα στον Simon που απλά θα την επιστρέψει στα χέρια του (δεν εκτελείται καν κλασσικό handoff), θα παίξει ξανά με τον Dunston αυτήν την φορά με fake και δεν θα διστάσει να σκοράρει απέναντι στον Higgins ξανά από τον αριστερό διάδρομο.




Ο MVP δηλώνει "παρών" και έτοιμος να σηκώσει την κούπα.



Αναμφισβήτητα παρακολουθήσαμε έναν εξαιρετικό τελικό αντάξιο των δυνατοτήτων των δύο ρόστερ. Το τελικό σκορ (81-86) είναι δυσθεώρητο αν αναλογιστεί κανείς το επίπεδο άμυνας και έντασης των δύο ομάδων. Ομολογώ ότι η Εφές με εξέπληξε με την εξαιρετική της άμυνα αν και ο τραυματισμός του Καλάθη έπαιξε σημαντικό ρόλο. Δύο καλο-δουλεμένες ομάδες που έχουν ξεκάθαρους ρόλους και εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις. Είναι δίκαιο το τελικό αποτέλεσμα; Θεωρώ πως ναι καθώς η Εφές τελικά ακόμα και στα κρίσιμα επιβλήθηκε με οδηγό τη λογική. Στηρίχθηκε στην ταχύτητα και στην ψυχραιμία των ηγετών της, εκμεταλλεύτηκε τόσο τα φάουλ όσο τελικά και την κόπωση του αντιπάλου. Θα ήθελα να σταθώ στο τέλος στους αρχιτέκτονες των δύο ομάδων.

Ο Jasikevicius έχει ήδη δείξει πως μπορεί να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο, το μπάσκετ που διδάσκει είναι πιο "σκεπτόμενο" ή πιο "old school" αναλόγως την οπτική γωνία του καθενός. Άλλωστε ο άνθρωπος που τον έριξε στο καναβάτσο είναι δικό του παιδί, ζυμωμένο από την εξαιρετική παραγωγική διαδικασία που ο ίδιος επινόησε στο Κάουνας. Η μπασκετική του ιδιοφυΐα είναι δεδομένη όμως θεωρώ πως κανένας δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο όταν αποτελεί μέρος του δημόσιου θεάματος. Οι αντιδράσεις του υπήρξαν ακραίες, καταλαβαίνω την ένταση της στιγμής όπως για παράδειγμα το φάουλ στο μπλοκ άουτ του Davies που στέλνει τελικά τον Larkin στις βολές και όχι τον Singleton. Είναι άλλο όμως η μεμονωμένη στιγμή και άλλο η διάρκεια. Ο coach το παρατράβηξε και νομίζω πόνταρε πολλά στην υστεροφημία του για την αποφυγή άλλης τεχνικής ποινής. Ακόμα και έτσι, όταν πια το παιχνίδι τελείωσε και οι τόνοι έπεσαν οι δηλώσεις του συνέχισαν να είναι εμπρηστικές. Στο τέλος της ημέρας η Μπαρτσελόνα πληγώθηκε πολύ περισσότερο από την απουσία ενός αξιόπιστου εναλλακτικού center παρά από την διαιτησία.

Τέλος ακόμα μια φορά θέλω να γράψω για τον coach Ataman. Πράγματι δεν υπήρξε ιδιαιτέρως παρεμβατικός στον τελικό και αυτό ο κάθε επικριτής θα το βρει ως δικαιολογία για να βγάλει τον αρνητικό συντελεστή. Γιατί όμως να παρέμβει όταν η ομάδα του έχει μάθει να λειτουργεί κάτω ακριβώς από το ίδιο πλαίσιο σταθερά; Ο Ataman είναι ο βασικός λόγος που αυτή η Εφές είναι χάρμα ιδέσθαι τα τελευταία 2-3 χρόνια. Που επικρατεί εμφατικά, που επιβάλλει την απόλυτη ελευθερία στο παρκέ και επιτρέπει την ακραία προσπάθεια. Είναι αυτός ο άνθρωπος που δίνει την δυνατότητα στον Micic να είναι ο κορυφαίος για φέτος, που ο Larkin δεν δέχεται σταθερά 30 πόντους στην άμυνα, που ο Singleton υπενθυμίζει στην Ευρώπη ότι παραμένει ακόμα ένα από τα πιο σταθερά 4αρια, που ο Sanli ξαφνικά βγαίνει από τα αζήτητα και όχι μόνο. Με πάσα ειλικρίνεια, τακτικά ο Ataman δεν με εμπνέει όσο άλλοι coaches. Βλέποντας τον τελικό, όσο περνούσε η ώρα η υπερπροσπάθεια της Μπαρτσελόνα και η ασύλληπτη άμυνα που έπαιξε στο μεγαλύτερο μέρος με έγειραν προς την μεριά της. Αυτό όμως δεν μειώνει σε τίποτα την αξία και προσπάθεια του Ataman για το σύνολό του. Ας μάθουμε επιτέλους να αναγνωρίζουμε την αξία και την δουλειά του καθενός. Όχι, ο Atamam σε καμία περίπτωση δεν είναι ακόμα ένας εκ των κορυφαίων. Σίγουρα όμως παρουσίασε μια κορυφαία ομάδα που ελπίζουμε να συνεχίσει αναλόγως και στο μέλλον. Και αυτό, μόνο τυχαίο δεν είναι. Είναι το δημιούργημά του και όλοι μαζί ανέβηκαν στην κορυφή, απέναντι σε έναν εξαιρετικό αντίπαλο. Τόσο από αγωνιστικό θέαμα όσο και από σασπένς, το συγκεκριμένο Final Four συγκαταλέγεται σε ένα από τα καλύτερα που έχουμε δει. Και αυτή η Εφές, ήταν η πανάξια κατακτήτρια. Είναι η δεύτερη ομάδα από την Κωνσταντινούπολη που σηκώνει την Euroleague, ενώ ιδιαίτερο χρώμα δίνει το γεγονός πως αποτελεί πρώτη κατάκτηση τόσο για τον σύλλογο, όσο για τον προπονητή αλλά και για όλους του παίκτες. Αυτό είχε να συμβεί από το μακρινό 1999.