We feel devotion
OUT OF THE BOX
Μην τον ξυπνάτε!
Όνειρο ζει ο Αντρέα Τρινκιέρι με το εκπληκτικό ξεκίνημα της Μπάγερν στην Euroleague, σε μια διοργάνωση που κυριαρχούν οι εκπλήξεις αλλά και μερικά πραγματικά καλοδουλεμένα σύνολα!
Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος | lampropoulos@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 25/10/2020 15:40
Ποιός θα το πίστευε πως μετά τις πρώτες πέντε αγωνιστικές (αν και με απώλειες αγώνων) Ρεάλ, Εφές, ΤΣΣΚΑ, Μακάμπι και Φενερμπαχτσέ θα βρίσκονταν όλες από την θέση 11 και κάτω της γενικής βαθμολογίας. Οι εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη και οι ανακατατάξεις είναι τουλάχιστον προς το παρόν εντυπωσιακές. Πάμε να καταγράψουμε μερικές εντυπώσεις από όσα είδαμε στην κουτσουρεμένη πέμπτη αγωνιστική (σε χρονολογική σειρά διεξαγωγής), καθώς τρεις αναμετρήσεις αναβλήθηκαν λόγω της πανδημίας.




Η πρώτη χρονικά αναμέτρηση αποδείχθηκε και η πιο εντυπωσιακή. Κόσμος στο γήπεδο, υψηλό σκορ και πραγματικά στοχευμένο μπάσκετ από δύο ομάδες με περιορισμένες φιλοδοξίες αλλά υποδειγματική οργάνωση, που λειτουργεί ως βάση να ξεπεράσουν η κάθε μία το αγωνιστικό τους ταβάνι. Όταν το παιχνίδι ξεκινάει με αυτόν τον τρόπο, περιμένεις πως τα επόμενα 40 λεπτά θα έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.



Η μπάλα περνάει και από τους πέντε παίκτες της Ζαλγκίρις, ο Lauvergne έχει επιχειρήσει τέσσερα screens στα πρώτα εννιά δευτερόλεπτα, ο Grigonis ρισκάρει με την διαγώνια πάσα, ενώ μετά από όλες τις περιστροφές η διάταξη είναι υποδειγματική με τους τέσσερις παίκτες της ομάδας στο τρίποντο δίνοντας τον χώρο στον Lauvergne να επιτεθεί από το post. Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι πως μετά από όλα αυτά και με έξι δευτερόλεπτα να απομένουν στο ρολόι, ο κάθε παίκτης της Βαλένθια συνεχίζει να έχει τον αρχικό του αντίπαλο παρά την παγίδα και την διπλή αλλαγή με την άμυνα να αγγίζει το άριστα! Κύριοι Schiller και Ponsarnau έχετε κερδίσει δικαίως την προσοχή μας.

Η Βαλένθια επέλεξε την αλλαγή σε κοντό screen ή την παγίδα με ψηλό screen ώστε να απομονώσει τον οργανωτή ρισκάροντας το τρίποντο και διεκδικώντας το λάθος του αντιπάλου. Μοναδική αλλαγή ήταν η προσαρμογή στον Lekavicius, που επιλέχθηκε double team ανεξαρτήτως συνθήκης screen. Η βελτίωση του Λιθουανού να βλέπει γήπεδο είναι αισθητή αν και η ικανότητα στην πρώτη πάσα χρήζει περαιτέρω βελτίωσης.



Η Ζαλγκίρις προτίμησε την προσωπική άμυνα δίνοντας βοήθεια μόνο στο post και φάνηκε να δικαιώνεται καθώς στο πρώτο ημίχρονο η ευστοχία στα τρίποντα ήταν καλή, ενώ Labeyrie και Williams υπέπεσαν σε αρκετά λάθη. Ο Ponsarnau παρέμεινε πιστός στο πλάνο και προχώρησε στην επανάληψη σε μία ουσιαστική διόρθωση. Παρέταξε τους Prepelic, Kalinic και Dubljevic με τον ψηλό να διαλέγει το pop αντί του roll ανοίγοντας διαδρόμους για τους guards. Σημαντική η συνεισφορά του Kalinic (κατά την γνώμη μου ήταν ο MVP) που διαχειρίστηκε άψογα τις καταστάσεις πρωτίστως ως δημιουργός. Η τριάδα Lekavicius, Jokubaitis, Grigonis εκτέθηκε αμυντικά και η είσοδος του Milaknis επίσης δεν άλλαξε τα δεδομένα. Η δυστοκία από την γραμμή του τριπόντου οδήγησε την άμυνα της Βαλένθια να διασφαλίσει την ρακέτα με βοήθειες χωρίς να αλλάζει κάτι δραματικά μέχρι το τέλος του αγώνα. Όμορφο μπάσκετ, ομαδικές προσπάθειες και εναλλαγές προσώπων αφού μόνο ο Grigonis ξεπέρασε τα 30 λεπτά στο παρκέ. Δεν γνωρίζω που θα βρεθούν στο τέλος της διαδρομής οι δύο ομάδες, όμως η πρόταση που καταθέτουν στο παρκέ είναι τόσο μα τόσο θελκτική στο μάτι. Αξίζει να τις παρακολουθείτε.




Μπορεί οι Μήτογλου και Foster να δυσκολεύτηκαν όμως ο Παναθηναϊκός κατάφερε να βγει νικητής κυρίως γιατί εξουδετέρωσε τους De Colo και Vesely αλλά και διότι Nedovic και Sykes βρέθηκαν σε μεγάλη βραδιά. Ο Παναθηναϊκός δεν βρέθηκε ούτε μια στιγμή πίσω στο σκορ ως αποτέλεσμα των rebounds και της πιεστικής άμυνας που άσκησε. Ο Sant-Roos έπρεπε να ανακόψει τον διάδρομο στον De Colo οδηγώντας τον στην πάσα και όχι απλώς το πέτυχε, αλλά έδωσε και πολύτιμες βοήθειες στους συμπαίκτες του. Η αντιμετώπιση του De Colo δεν άλλαξε σε ολόκληρο το παιχνίδι και ήταν ένα από τα κλειδιά της νίκης. Ο προσωπικός αντίπαλος βγαίνει μπροστά από το screen, ενώ ο ψηλός δίνει επιθετικό hedge out. Το ρίσκο της επιλογής είναι η κάθετη πάσα στο roll του ψηλού που δεν το είδαμε σχεδόν ποτέ από την Φενερμπαχτσέ.



O Sykes φάνηκε ιδιαιτέρως χρήσιμος αφού πήρε μετρημένες προσπάθειες και απέφυγε τα λάθη. Η άμυνα στο πρώτο βήμα είναι σε αρκετά καλό επίπεδο αν και χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να τον κρίνουμε, ιδιαιτέρως με ομάδες που μπορούν να τον παρασύρουν επιθετικά στο post ή με παίκτη που μπορεί να του ασκήσει πίεση στο πρώτο βήμα. Ο Παναθηναϊκός διασφάλισε ακόμα μια φορά τα rebounds, ενώ η παρουσία του Παπαγιάννη ήταν επίσης ικανοποιητική. Ο Έλληνας center έχει βελτιώσει τα πόδια του στην άμυνα αλλά και το playmaking από το high post. Το επόμενο βήμα είναι η βελτίωση στο pick & roll αλλά και το low post παιχνίδι του.

Αφήνω για το τέλος τον Nedovic που ξέσπασε αγωνιστικά για πρώτη φορά φέτος. Ομολογώ ότι ο τρόπος του δεν με έπεισε υπό την έννοια της σταθερότητας. Με πολλές εκτελέσεις τριπόντου που κάποιες φορές ήταν αρκετά τραβηγμένες, ο Παναθηναϊκός ευτύχησε να τον δει σε σπουδαίο βράδυ χωρίς να εκθέσει την επίθεση. Οφείλει να το κάνει με πιο εξορθολογισμένο τρόπο και να χρησιμοποιήσει (όπως έκανε στο πρώτο ημίχρονο) το κάθετο παιχνίδι του. Η παρουσία του Sykes τον διευκολύνει περισσότερο σε σύγκριση με του Μποχωρίδη και όπως έλεγε ο Gerson "ρυθμό πρέπει να βρίσκεις από τους συμπαίκτες και όχι από το σουτ". Για να το θέσω πιο απλά, η επίθεση του Παναθηναϊκού δεν πρέπει να ξεκινάει από τον Nedovic αλλά να καταλήγει σε αυτόν.




Σπουδαία νίκη στην παράταση για τους Σέρβους με τον Loyd να καταθέτει τα διαπιστευτήριά του. Από την άλλη πλευρά ο Hackett έκανε το καλύτερο παιχνίδι του στην Euroleague αλλά ακόμα και στο πιο καυτό βράδυ της καριέρας του, η μπάλα στο τέλος πήγε πάλι στον James. Ό,τι είπαμε για το Ζαλγκίρις - Βαλένθια εδώ ισχύουν τα ανάποδα.

Και οι δύο ομάδες διάλεξαν την 1-1 άμυνα, ενώ και στην επίθεση επέλεξαν κατά κύριο λόγο την προσωπική φάση. Για ακόμα ένα παιχνίδι ο χρόνος συμμετοχής του Milutinov ήταν ισχνός και προκαλεί ερωτηματικά για την ετοιμότητά του. Ο Ιτούδης εμπιστεύτηκε τον Voigtmann στην θέση 5, ενώ εντύπωση μου έκανε πως ο Sasa Obradovic δεν στήριξε τον Kuzmic που θα μπορούσε να δώσει σκορ από το post. Γενικά η frontline των Σέρβων δεν αποδίδει ιδιαίτερο μπάσκετ και η είσοδος του Terry ίσως αλλάξει τα δεδομένα κυρίως ως finisher όπως μας έδειξε ότι μπορεί να υπηρετήσει υπό προϋποθέσεις (στην παράταση έπαιξε σημαντικό ρόλο).

Ο Clyburn έχει επιστρέψει υγιής αλλά αρκετά διαφορετικός από όσα ξέραμε. Οδηγείται περισσότερο στο τρίποντο με τα ποσοστά του να είναι εξαιρετικά μέχρι στιγμής, ενώ έχει φύγει σημαντικό φορτίο από πάνω του σχετικά με την διασφάλιση του rebound. H ΤΣΣΚΑ μέχρι στιγμής (ενδεχομένως λόγω μη ετοιμότητας του Milutinov) οδηγείται στο προσωπικό κάθετο παιχνίδι, ενώ το P&R σπανίζει στο επιθετικό ρεπερτόριο. Ας μιλήσουμε με ειλικρίνεια. Στα μάτια του θεατή το παιχνίδι της ΤΣΣΚΑ είναι αδιάφορο με τον James να διεκδικεί σε κάθε φάση τον διάδρομο και τον Clyburn να είναι ο μοναδικός διαφορετικός πόλος κυρίως ως cutter. Το τέλος της κανονικής διάρκειας αλλά και της παράτασης είναι χαρακτηριστικά. Ο εξαιρετικός Hackett έμεινε εκτός εξίσωσης με τους James και Loyd να επιδίδονται σε ένα ντεμαράζ ατομικών επιθέσεων και μάλιστα χωρίς κάποιο αγωνιστικό πλαίσιο. Μακρινό σουτ χωρίς επαφή αλλά και διείσδυση χωρίς συνεργασία όπως το κόψιμο που δέχθηκε ο James στην προτελευταία επίθεση της ομάδας του. Ας ελπίσουμε πως ο ρόλος του Milutinov θα είναι ανάλογος της αξίας του στο άμεσο μέλλον αλλάζοντας το αγωνιστικό προφίλ της ΤΣΣΚΑ. Να έχεις παίκτες στο ρόστερ όπως οι Clyburn, Milutinov, Shengelia και ολόκληρο το παιχνίδι να στηρίζεται στον James δεν νομίζω να είναι η πλέον συμφέρουσα επιλογή. Ίδωμεν.




Η αποδεκατισμένη Χίμκι βλέπει σιγά σιγά τις μονάδες της να επιστρέφουν. Αυτό είναι σίγουρα ευχάριστο και παραλίγο να βγει νικήτρια απέναντι στην Μακάμπι. Ο ηγέτης Shved επέστρεψε με μία από τις πλέον γνωστές εμφανίσεις του. Δεν χωρούν κριτικές σε αυτό. Άλλωστε μιλάμε για την πιο freestyle ομάδα όλων των εποχών, με μπροστάρη τον πιο "κάντε όλοι στην άκρη" guard της Ευρώπης. Έχει την απόλυτη ελευθερία να εκτελέσει. Μπήκε ξανά στο παρκέ και το ευχαριστήθηκε ο άνθρωπος.

Από την άλλη πλευρά η Μακάμπι έχει δεχθεί τρεις οριακές ήττες, ενώ φαίνεται πως ακόμα προβληματίζεται για τον συνδυασμό των θέσεων 3 και 4. Αν είχε λίγο καλύτερη επίδοση στο επιθετικό rebound ίσως η κατάταξή της να ήταν εντελώς διαφορετική. Αρκετά πιεστική άμυνα που δημιουργεί λάθος στην αντίπαλη επίθεση, ενώ θα μπορούσε να περιορίσει το γρήγορο μακρινό σουτ ως ένα βαθμό στις αντεπιθέσεις. Ο Wilbekin είναι αναμφισβήτητα ο ηγέτης της ομάδας, ενώ στα θετικά ότι ο Σφαιρόπουλος έχει εισάγει στο rotation την πλειοψηφία των παικτών του δημιουργώντας ρυθμό και συνοχή. Το πρόγραμμα της Μακάμπι παρουσιάζει ενδιαφέρον καθώς θα έρθει αντιμέτωπη με Φενερμπαχτσέ, Εφές, Ζαλγκίρις και Ρεάλ. Με τις τρεις από τις τέσσερις να έχουν μικρότερη συγκομιδή αλλά και αγωνιστική εικόνα από την αναμενόμενη, η Μακάμπι έχει την ευκαιρία να ανοίξει τη διαφορά και να αποκτήσει σημαντικό πλεονέκτημα. Σίγουρα η εικόνα της είναι ανώτερη της θέσης που έχει στην γενική κατάταξη αυτήν την στιγμή.




O Ολυμπιακός ηττήθηκε στην Γερμανία παρόλο που ήταν αρκετά κοντά στο σκορ. Με τους Σπανούλη, Harrison και Martin να είναι αρνητικοί πρωταγωνιστές ο Ολυμπιακός προσπάθησε αλλά δεν τα κατάφερε απέναντι στην διαβασμένη ομάδα του Trinchieri και του εξαιρετικού Lucic. Η άμυνα της Μπάγερν πήρε υψηλό βαθμό ειδικότερα στην απομόνωση της frontline των ερυθρόλευκων. Με αυτόν τον τρόπο ο Σλούκας αναγκάστηκε να οδηγηθεί στην εκτέλεση και μάλιστα έγινε φανερό από το πρώτο κιόλας δεκάλεπτο.

Ο άνθρωπος που χάρισε την νίκη απέναντι στην Μακάμπι αυτή την φορά ήταν αρνητικός. Όχι τόσο επιθετικά καθώς εκτελεστικά οι επιλογές του Harrison δεν ήταν άσχημες, όσο περισσότερο αμυντικά και δη στην διάθεσή του. Είναι διαφορετικό να μην είσαι ιδιαίτερα ικανός αμυντικός και άλλο να μην προσπαθείς όσο οι άλλοι. Η ένταση στο παιχνίδι του έλειπε παντελώς και ο Ολυμπιακός δεν έχει την πολυτέλεια αυτή. Ίσως ήταν μεμονωμένη περίπτωση όμως το τεχνικό επιτελείο οφείλει να φροντίσει από τώρα να το διορθώσει. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η "επιστροφή" του στην άμυνα μετά από κλέψιμο του αντίπαλου.



Στο προηγούμενο άρθρο είχαμε γράψει "Το πρόβλημα του Martin διακρίνεται στην set επίθεση αφού το post up παιχνίδι του χρειάζεται βελτίωση, ενώ και ο συγχρονισμός σε 2-2 επιθέσεις πολλές φορές αποτυγχάνει (βασικός λόγος που η επιθετική του απόδοση εξαρτάται σχεδόν απόλυτα από το διάβασμα των Σπανούλη και Σλούκα)". Στα αμυντικά του καθήκοντα ο Martin ήταν ακόμα μια φορά αρκετά καλός αλλά στην επίθεση κατάφερε να μην εκτελέσει ούτε μια φορά σε 20 λεπτά. Πρέπει να βελτιωθεί σε αυτό το κομμάτι καθώς η ουσιαστική παρουσία του στο high post θα βοηθήσει συνολικά την επίθεση του Ολυμπιακού. Ακόμα και απέναντι σε miss match μετά από αλλαγές δεν κατάφερε να προσαρμοστεί διευκολύνοντας την αμυντική συμπεριφορά των γηπεδούχων. Σε αυτόν τον αγώνα είδαμε μόνο την παρουσία του Πρίντεζη να δημιουργεί συνθήκες ή εκτέλεση μετά από συνεργασία κοντού-ψηλού αλλά δυστυχώς με μικρή συχνότητα.



O Παπανικολάου ήταν ιδιαιτέρως χρήσιμος αφού μαζί με τον McKissic έδωσαν όχι μόνο σκορ αλλά συμμετείχαν σε όλους τους άλλους τομείς του παιχνιδιού. Είναι δεδομένο πως το παιχνίδι του Ολυμπιακού βασίζεται εν πολλοίς στη δημιουργία του Σλούκα. Για κάθε αντίπαλο της ομάδας η αντιμετώπιση του screen στον Σλούκα αποτελεί βασική μέριμνα και καθορίζει την τύχη που έχει απέναντι στην ομάδα του Πειραιά. Σε βραδιές όπως αυτή το κάθετο παιχνίδι είναι μια πολύ καλή εναλλακτική προσέγγιση και ο McKissic μπορεί να συμβάλει σημαντικά σε αυτό.



Ο Ολυμπιακός πέρασε ένα δύσκολο βράδυ καθώς βρήκε απέναντί του μια πολύ καλά οργανωμένη και διαβασμένη άμυνα. Η Μπάγερν έκοψε τη δημιουργία, ενώ και η εκτέλεση από το τρίποντο ήταν άσχημη (ο Ολυμπιακός θα το χρειαστεί πολλές φορές φέτος). Το θετικότερο στοιχείο είναι πως ακόμα και υπό τέτοιες συνθήκες, η ομάδα έμεινε ζωντανή στη διεκδίκηση την νίκης ως δείγμα την νοοτροπίας που σμιλεύεται στον χρόνο. Η σταθερότητα δεν κατακτιέται εύκολα. Περαιτέρω σκαμπανεβάσματα αναμένονται στο άμεσο μέλλον με πιθανές σπουδαίες νίκες αλλά και απρόσμενες ήττες. Η ομαλή μετάβαση σχημάτων, η άρνηση αγωνιστικής κατεύθυνσης στον αντίπαλο, η αποτελεσματικότητα σε αργό tempo και η προσαρμογή του Μπαρτζώκα στον πάγκο, είναι τα στοιχεία που θα δείξουν τον ορίζοντα της ομάδας. Αν επιτευχθούν, τα φρένα πιθανώς να σπάσουν. Δεν είναι καθόλου εύκολο όμως.




Ο τελευταίος αγώνας ήταν το "el clasico" με την απουσία του Mirotic να αποφασίζεται την τελευταία στιγμή. Παρόλο που το πρώτο δεκάλεπτο έκλεισε με μικρή διαφορά υπέρ των μπλαουγκράνα, στο δεύτερο φάνηκε πως το παιχνίδι είχε ήδη κριθεί. Το επιμέρους σκορ έγραψε 30-13 με την Μπαρτσελόνα να επιβάλλει τον ρυθμό της και την Ρεάλ να μην μπορεί να δώσει απαντήσεις. Σημαντικό ρόλο έπαιξε το μαρκάρισμα του Davies από τον Garuba με τον Ισπανό center να αντιμετωπίζει πρόβλημα ειδικότερα στην άμυνα του screen. Η είσοδος του Heurtel στην θέση του Καλάθη που δεν ήταν ουσιαστικός, άλλαξε εντελώς τον ρυθμό με την Μπαρτσελόνα να χτυπά στον πρώτο χρόνο αλλά και να παίρνει άμεσο σκορ από την συνεργασία του Γάλλου με τους Davies και Kuric.

Στην επανάληψη η παρουσία του Tavares έφερε ισορροπία στην γραμμή των ψηλών ενώ οι Campazzo και Taylor βγήκαν μπροστά με σκορ για τους μαδριλένους. Είναι εμφανές πως η Ρεάλ δεν έχει βρει ακόμα ρυθμό και οδηγείται σε δυσανάλογα πολλές επιθέσεις τριών πόντων χωρίς να ψάχνει τις καλύτερες προϋποθέσεις. Ο Laso στηρίζει την επιλογή της εξέλιξης με τους Abalde, Garuba και Deck (δεν έχει δικαιώσει τις προσδοκίες προ τριετίας) να κερδίζουν χρόνο και ρόλο και τους Alocen, Vukcevic να ακολουθούν. Αναγκαίο βήμα για την επόμενη μέρα με το ρίσκο των βραχυπρόθεσμων αρνητικών αποτελεσμάτων, ως παράγωγο της συλλογής εμπειριών και εκμάθησης. Έχω κουραστεί με την αδιαφορία (το λιγότερο) που οι περισσότεροι στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε τον Laso. Τί αλήθεια θα θεωρηθεί αποτυχία για την Ρεάλ; Να μην μπει στο final four; Να μην κατακτήσει το τρόπαιο; Για τον υπεύθυνο ενός τέτοιου οργανισμού αποτυχία θα είναι αν σταθερά η Ρεάλ δεν είναι σε θέση διεκδίκησης τίτλου για τα επόμενα χρόνια. To ρόστερ χρειάζεται ανανέωση με νέα πρόσωπα που θα ενσωματωθούν όπως οι Trey Thompkins και Jeffery Taylor πέντε χρόνια πριν. Μπορεί η Ρεάλ να μην είναι το πρώτο φαβορί αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος αν βρεθούν οι προϋποθέσεις και ευκαιρίες. Εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση Laprovittola με την Ρεάλ να κρατά άτεγκτη στάση απέναντι του όταν ο ίδιος θέλησε να αποχωρήσει. Η πιθανή αποχώρηση του Campazzo ανέβασε αρκετά το ρίσκο στον άσσο με τον Laso να επιλέγει τον δρόμο της αναμονής μαζί του και πρακτικά να μοιράζει τον χρόνο στους δύο παίκτες. Η χαμηλή αναλογία ασίστ και λαθών είναι σπάνιο φαινόμενο για την Ρεάλ. Οι δύο PG της ομάδας φαίνεται να προτιμούν την εκτέλεση σε πολλές περιπτώσεις χωρίς να δείχνουν την απαιτούμενη υπομονή. Αν πνευματικά ένας παίκτης αναλώνεται στον επόμενο σταθμό της καριέρας του, είναι λογικό να δίνει προτεραιότητα στα προσωπικά νούμερα. Η Ρεάλ κινδυνεύει να το βιώσει και με τους δύο PG με το ανάλογο αντίτιμο. Απέναντι στην Μπαρτσελόνα ο Laso επέλεξε να ξεκινήσει με τον Alocen, όπως είχε κάνει και με την Μιλάνο. Μήνυμα εστάλη;

Πίσω στον αγώνα, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι πως, ενώ στον πρώτο ημίχρονο η Μπαρτσελόνα άνοιξε τη διαφορά από τους μαδριλένους επιλέγοντας την ταχύτητα, στην επανάληψη η Ρεάλ άρχισε να την μαζεύει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Είναι σίγουρο πως η απουσία του Mirotic κοστίζει στην frontline της Μπαρτσελόνα και ειδικότερα τώρα, ο Davies είναι πολύτιμος. Έδωσε πολλές μονομαχίες και βγήκε νικητής στις περισσότερες από αυτές, δίνοντας το πλεονέκτημα στην ομάδα του.

Η Μπαρτσελόνα διαθέτει πλούσιο ρόστερ και το πιο σημαντικό, σχήματα στα guard για όλες τις περιστάσεις. Σε ακραίο σενάριο αλλαγών, η τριάδα Καλάθης, Higgins, Hanga μπορεί να μετατραπεί σε Heurtel, Kuric, Abrines. Τρομακτικό τουλάχιστον! Δεν ισχύει βέβαια το ίδιο για την frontline αφού πίσω από τους Davies και Mirotic δεν υπάρχουν "πλούσιες" εναλλακτικές. Με αυτο το σύνολο έχουμε φτάσει στο σημείο να λέμε πως σημαντικός γρίφος είναι η ιεράρχηση αυτών των προσωπικοτήτων για την ομαλή λειτουργία του. Μιας και μιλάμε για προσωπικότητες, ο Καλάθης έκανε ένα πολύ άσχημο παιχνίδι με αποκορύφωμα τα δύο συνεχόμενα επιθετικά φάουλ που ανάγκασε τον Jasikevicius να τον περάσει ξανά στον πάγκο. Η Ρεάλ στο δεύτερο μέρος κατεβάζει την διαφορά και οδηγούμαστε στα τελευταία τρία λεπτά που ο Καλάθης καλείται να οργανώσει ξανά. Ιδού τι σημαίνει top playmaker ακόμα και στη χειρότερη μέρα του.





Δεν μπορεί να ησυχάσει κανένας απέναντι σε τέτοια ομάδα.


Αν σχεδόν όλες οι μεγάλες ομάδες βρίσκονται χαμηλά στην βαθμολογία, τότε ποια βρίσκεται στην πρώτη θέση; Με 4-1 νίκες ισοβαθμούν οι Μπάγερν, Ζαλγκίρις και Μπαρτσελόνα, ενώ τυπικά λόγω διαφοράς πόντων στην πρώτη θέση φιγουράρουν οι Γερμανοί. Οι συνεντεύξεις τύπου με το πέρας των αναμετρήσεων αποτελούν μέρος της τυπικής διαδικασίας με τις δηλώσεις να μην ξεφεύγουν των τετριμμένων. Όχι όμως για τον Ιταλό προπονητή της Μπάγερν, Andrea Trinchieri που με το μεσογειακό ταμπεραμέντο του ξεκίνησε τις δηλώσεις με μία παράκληση: "Μην με ξυπνάτε". Ο coach και οι παίκτες του, ζουν μέχρι στιγμής το όνειρο αφού μετά την ήττα από την Μιλάνο έχουν ρίξει στο καναβάτσο κατά σειρά τις Άλμπα, Μακάμπι, Φενερμπαχτσέ και Ολυμπιακό, ενώ ακολουθεί το ταξίδι στην Μαδρίτη.

Στην ελληνική Μυθολογία ο θεός Ύπνος είναι γιος του Ερέβους και της Νύχτας, δίδυμος αδερφός του Θανάτου. Ικανός να κοιμίζει θεούς και θνητούς, έρχεται σε συμφωνία με την θεά Ήρα που προσπαθεί να καθορίσει την εξέλιξη του Τρωικού πολέμου. Ο Ύπνος δέχεται να αποκοιμίσει τον Δία και σε αντάλλαγμα παντρεύεται την ποθητή της καρδιάς του Πασιθέη, θεά της ξεκούρασης. Προϊόν αυτής της ένωσης είναι οι Όνειροι και καθένας από αυτούς μπορεί να επέμβει στον ύπνο θεών και ανθρώπων και να καθορίσει τα όνειρα. Πιο ισχυρός από όλους είναι ο Μορφέας αφού είναι ο κομιστής των ονείρων αλλά και ο μόνος που μπορεί να πάρει οποιαδήποτε μορφή σε αυτά, ακόμα και να τα πραγματοποιήσει (εξού και το όνομα του πρωτοτυπικού οπιοειδούς και ψυχοδραστικού φαρμάκου, μορφίνη).

Όχι Andrea, δεν θέλουμε να σε ξυπνήσουμε από το όνειρό σου. Γιατί αν ο θεός Μορφέας αποφασίσει να του δώσει σάρκα και οστά, θα βιώσουμε μαζί σου την πιο απροσδόκητη χρονιά στην ιστορία της Euroleague. Συνέχισε να ονειρεύεσαι τρελέ Ιταλέ!