We feel devotion
OUT OF THE BOX
Euroleague thoughts - Final str8, οι έξι για τα playoffs
Οι ομάδες από το δεύτερο γκρουπ της Euroleague στις θέσεις 7-12 που θα κονταροχτυπηθούν για την είσοδό τους στα playoffs της διοργάνωσης.
Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος | lampropoulos@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 03/03/2020 15:46
Σε συνέχεια του πρώτου μέρους θα δούμε τις έξι ομάδες που διεκδικούν η καθεμία με τις δικές της πιθανότητες την είσοδο στα playoffs.




Σύμφωνα με το άρθρο της L'Equipe για τα budgets των ομάδων της Euroleague τη φετινή χρονιά, η Χίμκι βρίσκεται στην τέταρτη θέση με 33,3 εκατομμύρια. Μία τόσο μεγάλη επένδυση θέτει ως ελάχιστο στόχο την συμμετοχή στην οκτάδα. Η Χίμκι αντίθετα με τις αρχικές προσδοκίες παίζει εδώ και καιρό ίσως το πιο άναρχο μπάσκετ στην διοργάνωση. Ο Kurtinaitis δείχνει να ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την επίθεση με τους αμυντικούς δείκτες αλλά και το rebound να είναι αποκαρδιωτικοί. Ο Shved δεν έχει ελευθερία αλλά ασυλία για τις επιθετικές επιλογές του, ενώ πραγματικά χρηστικοί παίκτες όπως οι Jerebko και Evans βρίσκονται σε ένα αγωνιστικό πλαίσιο που δεν μπορούν να προσφέρουν όσα μπορούν. Με αυτήν τη φιλοσοφία χωρίς υπομονή και στόχευση κανένα παιχνίδι δεν είναι εύκολο και καμία διαφορά μη αναστρέψιμη. Πιστεύω πως η Χίμκι μάλλον θα παίξει τον ρόλο του ρυθμιστή για το ποιες ομάδες θα μπουν στην οκτάδα παρά να το καταφέρει η ίδια.




Η Βαλένθια μετά το αρχικό 0-5 κατάφερε να ανασυνταχθεί και να διεκδικεί την είσοδο των playoffs χωρίς να μπορεί εύκολα κάποιος να το προβλέψει τότε. Προεξάρχοντος του Dubljevic, οι Ισπανοί παρουσιάζουν συνεχή βελτίωση στην επιθετική προσαρμογή τους. Από μια ομάδα με πολύ υψηλό ρυθμό οδηγήθηκε σταδιακά σε πιο ισορροπημένο επιθετικό πλαίσιο με πολλές πάσες και μοίρασμα χώρων. Η βελτίωση του Dubljevic από την γραμμή του τριπόντου άλλαξε ακόμα περισσότερο τους χώρους με την Βαλένθια να μην επιλέγει πρόσωπα αλλά συνθήκες στην επίθεση. Είναι ξεκάθαρα ομάδα συνόλου και τακτικά πολύ θελκτική στο μάτι. Η άμυνα του τριπόντου έχει πληγώσει αρκετά την Βαλένθια αν και το μεγαλύτερο μειονέκτημά της φαίνεται να είναι η έλλειψη συγκέντρωσης ή και εμπειρίας ειδικά σε σημεία των αγώνων που είναι κομβικά. Τα λανθασμένα και ακόμα χειρότερα η έλλειψη φάουλ όταν πρέπει στο παιχνίδι, είναι χαρακτηριστικά αυτού του μεγάλου μειονεκτήματος πολλώ μάλλον για αυτήν τη διοργάνωση. Είτε τα καταφέρει είτε όχι, η Βαλένθια είναι σίγουρα κερδισμένη από τη φετινή πορεία ως μέρος του προγράμματος βελτίωσης που τρέχει ο οργανισμός.




Η ομάδα του Obradovic αναμφισβήτητα είναι η αρνητική έκπληξη του θεσμού. Σταθερά όμως βελτιώνεται διεκδικώντας μέχρι τέλους την είσοδο στα playoffs. Η επιστροφή του Vesely είναι κομβική αλλά και τα αμυντικά περιφερειακά σχήματα που στοχεύουν στην αποσυμπίεση της ρακέτας που αποτελεί ανοιχτή πληγή. Η ισορροπία στις δύο πλευρές του παρκέ ακόμα αναζητείται για την Φενερμπαχτσέ καθώς η υψηλή αμυντική απόδοση με επιθετικό μπάσκετ χαμηλών λαθών δεν έχει προκύψει σε όλα τα σχήματα που έχουν δοκιμαστεί. Η εκτέλεση για τους Τούρκους είναι σε αρκετά καλό επίπεδο απόρροια και της εκμετάλλευσης της αδύναμης πλευράς που χαρακτηρίζει τις ομάδες του Obradovic. Για την Φενερμπαχτσέ κάθε παιχνίδι είναι τελικός καθώς έχει ακόμα να ανταγωνιστεί αρκετούς διεκδικητές για τις θέσεις στα εναπομείναντα παιχνίδια. Είχαμε πολύ καιρό να δούμε ομάδα του Obradovic να μην μπορεί να χαρακτηριστεί ως two-way και το βασικό ζητούμενο είναι ακριβώς αυτό. Αν βγει ζωντανή από τις σημαντικές αναμετρήσεις και βρει τον χαμένο της εαυτό, η Φενερμπαχτσέ μπορεί να βάλει "φωτιά" στα playoffs.




Μιας και μιλάμε για σταθερή βελτίωση καμία έκπληξη δεν αποτελεί το γεγονός πως η Ζαλγκίρις καλύπτει γρήγορα το χαμένο έδαφος. Όπως ακριβώς τα προηγούμενα χρόνια η εξελικτική μαθησιακά διδασκαλία του coach Jasikevicius αποδίδει σταδιακά φέρνοντας την υπέρβαση. Από τις 8 Νοεμβρίου μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου η Ζαλγκίρις μέτρησε εννέα συνεχόμενες ήττες. Από εκείνο το σημείο και έπειτα το κοντέρ γράφει 8-3 με την Ζαλγκίρις να αποδίδει πραγματικά στοχευμένο μπάσκετ. Ο Walkup είναι το επόμενο όνομα που θα κεφαλαιοποίησει όπως φαίνεται την εξέλιξη του από το σχολείο του Κάουνας καθώς αποδίδει εξαιρετικά τόσο δημιουργικά όσο και αμυντικά. Ο Leday έχει μάθει τον ρόλο του φέρνοντας σταθερότητα, ενώ σε κάθε παιχνίδι η Ζαλγκίρις πηγαίνει ακόμα ένα βήμα πιο κοντά στο παιχνίδι χαμηλού λάθους και μακρινού σουτ υπό προϋποθέσεις. Η Ζαλγκίρις δεν είναι φαβορί για την είσοδο αφού το κόστος των εννιά ηττών είναι μεγάλο αλλά το εκπληκτικό ντεμαράζ με το πειθαρχημένο μπάσκετ που παίζει συνηγορούν σε μία ακόμα επίδειξη του μπασκετικού μυαλού του Saras. Ακόμα μια απόδειξη από πλευράς του πως το αγωνιστικό πλαίσιο είναι πιο σημαντικό από την ατομική ικανότητα καθώς το πρώτο αποτελεί προϋπόθεση για την απόδοση του συνόλου και όχι το δεύτερο. Άραγε ο Kurtinaitis να βλέπει την δουλειά της Ζαλγκίρις; Ο Jasikevicius χαμογελά βλέποντας τούς Lekavicius και Leday να αποδίδουν τα μέγιστα στη φιλοσοφία του. Ας δώσουμε σημασία στην λέξη μέγιστα. Δεν αποδίδουν ως superstars γιατί δεν είναι τέτοιοι παίκτες. Αποδίδουν όμως το καλύτερο που μπορούν εξυπηρετώντας απόλυτα τον στόχο και πλάνο της ομάδας. Τροφή για σκέψη για τις ελληνικές ομάδες σίγουρα. Η σύνδεση της ομάδας με τον κόσμο της είναι αναμφισβήτητη. Παρά το άσχημο ξεκίνημα και τις μικρές πιθανότητες πρόκρισης ο κόσμος συνεχίζει και γεμίζει την Zalgirio Arena στηρίζοντας απόλυτα την προσπάθεια του Jasikevicius. Πόσες ομάδες ανακοινώνουν sold out σχεδόν δύο μήνες πριν κάτω από αυτές τις συνθήκες; Τα εισιτήρια για τον προτελευταίο αγώνα της σεζόν στις 3 Απριλίου εξαντλήθηκαν μόλις στις 12 Φεβρουαρίου.




Το τελευταίο ζευγάρι που διεκδικεί βαθμολογικά το εισιτήριο για την οκτάδα είναι η Μιλάνο και ο Ολυμπιακός κατά την άποψή μου. Για να είμαι ειλικρινής δεν βλέπω τον τρόπο που οι Ιταλοί θα καταφέρουν να κάνουν το colpo grosso. Ο Messina θα πρέπει να σκεφτεί αρκετά το καλοκαίρι το αγωνιστικό πλαίσιο που θέλει να υποστηρίξει και πως θα εντάξει τις απαραίτητες μονάδες σε αυτό. Ο Gudaitis πέρυσι ήταν εξαιρετικός όμως φέτος κινείται αποκλειστικά στη μετριότητα. Ο Aaron White που ήταν πολύτιμος στην Ζαλγκίρις πέρασε και δεν ακούμπησε, ενώ το ίδιο ισχύει για τον Shelvin Mack. O "εύθραυστος" Nedovic αντιμετώπισε πάλι τραυματισμούς βγαίνοντας από την εξίσωση, ενώ αν εξαιρέσει κανείς την εμπειρία των Scola και Rodriguez ίσως μόνο ο Brooks μπορεί να ισχυριστεί ότι απέδωσε σταθερά. Το μεγάλο πρόβλημα της Μιλάνο είναι πως δεν κατάφερε σε κανένα σημείο της χρονιάς να παίξει σταθερά στοχευμένο μπάσκετ παρά μόνο στο ξεκίνημα. Ίσως μια εξήγηση είναι πως οι ηλικίες των Scola και Rodriguez δεν μπορούν να αποδώσουν με διάρκεια αλλά νομίζω πως είναι μόνο η μισή αλήθεια. Ο Messina επιμένει να χρησιμοποιεί ψηλά και βαριά σχήματα αφήνοντας την περιφέρεια του εκτεθειμένη καθώς ουδέποτε οι Rodriguez και Micov δεν φημίζονταν για τις αμυντικές τους αρετές. Η Μιλάνο είναι μία από τις χειρότερες ομάδες στο ανοιχτό γήπεδο αλλά ταυτόχρονα και μία από τις χειρότερες στις προσπάθειες κοντά στο καλάθι. H αμυντική οχύρωση των ψηλών στη αρχή της διοργάνωσης και το rebound σταδιακά υποχώρησαν φέρνοντας την ομάδα να έχει την χειρότερη επίδοση κοιτάζοντας τους τελευταίους αγώνες. Μετρά 1-7 στους τελευταίους οχτώ και με εξαίρεση το νικηφόρο σερί της αρχής, μόνο μία φορά έχει κάνει δύο συνεχόμενες νίκες έκτοτε.



Από την άλλη πλευρά ο Ολυμπιακός έχει περάσει στο νέο κεφάλαιο του coach Μπαρτζώκα. Είχαμε γράψει για τα πολλαπλά οφέλη αυτής της κίνησης και ήδη ο Ολυμπιακός κινείται σταδιακά προς την εύρεση της χαμένης του ταυτότητας. Η απουσία του Σπανούλη είναι μεν σημαντική αλλά γεννά μια συνθήκη ιδιαιτέρως χρήσιμη για το μέλλον. Η απαγκίστρωση του παιχνιδιού από τον ηγέτη δεν είναι εύκολη αλλά απαραίτητη για την απόδοση της ομάδας την επόμενη χρονιά. Προφανώς και παραμένει καταλυτική η παρουσία του ιδιαιτέρως στις κρίσιμες στιγμές ενός παιχνιδιού, όμως στη διάρκεια της χρονιάς η ομάδα οφείλει να κινηθεί με γνώμονα νέους πόλους και συσχετισμούς. Το πρόγραμμα του Ολυμπιακού θα έλεγε κανείς πως είναι καταδικαστικό όταν περιλαμβάνει αγώνες με Ρεάλ, Εφές και Μπαρτσελόνα. Όμως πρέπει να έχουμε υπόψη ότι οι ομάδες που εξασφαλίζουν το πλεονέκτημα στοχεύουν να είναι απόλυτα έτοιμες στα playoffs και όχι στα διαδικαστικά παιχνίδια της regular season. Στα θετικά είναι πως ο Ολυμπιακός βγάζει ενέργεια και ένταση στην άμυνα. Στάθηκε άτυχος (αν και φέρει ευθύνη και ο ίδιος) στο Ισραήλ που η νίκη αυτή θα άλλαζε την οπτική του. Όχι μόνο βαθμολογικά αλλά κυρίως ψυχολογικά για τους παίκτες και τον κόσμο. Την Τρίτη έχει μια ακόμα ευκαιρία να μετρήσει τις δυνάμεις του και να διεκδικήσει τις λίγες πιθανότητές του για πρόκριση. Στις αγωνιστικές που απομένουν ο Ολυμπιακός στοχεύει περισσότερο στην προσωπική του βελτίωση και στην αξιολόγηση των μονάδων του για το μέλλον. Ο coach το γνωρίζει καλά και το επικοινωνεί σταθερά. Αρκεί κανείς να παρακολουθήσει τις δηλώσεις του μετά από κάθε παιχνίδι. Από την άλλη όμως είναι αναμφισβήτητα υγιές, πρωταγωνιστές και κόσμος να συνεχίσουν να ελπίζουν και να πιστεύουν όσο βρίσκεται ακόμα μέσα στο παιχνίδι. Άλλωστε και με την Arsenal αυτό δεν έγινε;