We feel devotion
OUT OF THE BOX
Euroleague thoughts - Final str8, οι πρώτοι έξι
Η κούρσα στο φινάλε της Regular Season για το πρώτο γκρουπ των ομάδων που προηγούνται στη βαθμολογία της Euroleague και βαδίζουν ολοταχώς για τα playoffs της διοργάνωσης.
Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος | lampropoulos@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 02/03/2020 16:17
Στα αθλήματα αντοχής ένας μεγάλος στόχος της προπόνησης είναι η επίτευξη του κατάλληλου ρυθμού προκειμένου ο αθλητής να έχει την απαιτούμενη ενέργεια ώστε να ανεβάσει την απόδοσή του στο τελευταίο μέρος της κούρσας. Για τους προπονητές του μπάσκετ ισχύει το ίδιο καθώς στοχεύουν οι ομάδες τους να είναι όσο πιο έτοιμες και προσαρμοσμένες στα θέλω και τα πρέπει τους πριν τα playoffs. Με οχτώ αγωνιστικές να απομένουν για την ολοκλήρωση της regular season και την εβδομάδα που μας έρχεται να βιώνουμε την προτελευταία διπλή αγωνιστική τα περιθώρια βελτίωσης για κάθε ομάδα έχουν στενέψει επικίνδυνα.




Η Εφές με τρεις νίκες διαφορά από τη δεύτερη θέση καλείται να αποφασίσει αν θα κλειδώσει την πρώτη θέση ή θα περιμένει σκόπιμα να ξεκαθαρίσει περισσότερο η βαθμολογική κατάσταση. Έχει παίξει το καλύτερο μπάσκετ ως τώρα και η διαφορά που έχει χτίσει είναι πέρα για πέρα δίκαιη. Είναι λογικό πως αν παίξει στον ίδιο ρυθμό μέχρι το τέλος αυτή η απόσταση να χαρακτηρίζεται ασφαλείας. Οι εμφανίσεις της Εφές είναι τόσο κυριαρχικές που οδηγούν σε μια σπάνια ιδιοσυγκρασία ομάδας στο επίπεδο της Euroleague. Είναι αποφασισμένη ανεξαρτήτως έδρας και αντιπάλου να παίξει το παιχνίδι της αναγκάζοντας τον αντίπαλο να προσαρμοστεί σε αυτή και όχι το ανάποδο. Η έκρηξη του Larkin και η εντυπωσιακή ικανότητά του να παράγει σκορ και φάουλ είναι άλυτος γρίφος για τους αντίπαλους προπονητές. Η αίσθησή μου είναι πως η ομάδα που θα βρεθεί απέναντί της στα playoffs θα πρέπει πρωτίστως να επικεντρωθεί στον αποκλεισμό του Micic από την ρακέτα τόσο ως προς την δημιουργία όσο και ως προς την εκτέλεση. O Σέρβος μπορεί να μην εξιτάρει τόσο τον κόσμο όσο ο Larkin αλλά είναι αυτός που παίρνει τις αποφάσεις και το πιο σημαντικό, ο μοναδικός που μπορεί να χαμηλώσει τον ρυθμό της ομάδας όταν πρέπει. Χωρίς να θέλω να μειώσω την προσπάθεια του Larkin, το απαραίτητο πλαίσιο για την ανεμπόδιστη εκτέλεση του εκρηκτικού σκόρερ έχει ονοματεπώνυμο. Vasilije Micic. Πιστεύω πως οι μοναδικές ομάδες από την έκτη θέση και κάτω που μπορούν χωρίς παρέμβαση του προπονητή και ειδικές συνεργασίες να αντιμετωπίσουν τον Σέρβο είναι η Ζαλγκίρις και ο Παναθηναϊκός λόγω της αμυντικής ικανότητας και σωματοδομής των Walkup και Καλάθη αντίστοιχα. Το σίγουρο είναι πως οι πιθανότητες να αποκλειστεί η ομάδα του Ataman σε σειρά αγώνων είναι πραγματικά λίγες.




Στις θέσεις 2 και 3 βρίσκουμε τις δύο μεγάλες ισπανικές που λόγω προγράμματος δύσκολα θα χάσουν τις θέσεις τους. Η συνοχή και εμπειρία της Ρεάλ είναι γνώριμο στοιχείο τα τελευταία χρόνια με τον Pablo Laso να διαχειρίζεται εξαιρετικά με όρους ετοιμότητας και συμμετοχής το σύνολό του. Ο Campazzo ηγείται με εξαιρετική σταθερότητα του συνόλου με την "αγωνιστική ισότητα" να αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο τον Μαδριλένων. Σχεδόν όλοι οι παίκτες έχουν αγωνιστικά λεπτά και γνώση του ρόλου τους δημιουργώντας ένα σύνολο που καθ όλη την διάρκεια του αγώνα μπορεί να αποδίδει εξίσου σταθερά. Η Ρεάλ φαίνεται να έχει την μεγαλύτερη αυτογνωσία με την περιφέρεια να αποτελεί κλειδί για την απόδοσή της. Αμυντικά δεν εντυπωσιάζει αλλά η επιλογή του μακρινού σουτ στην επίθεση είναι εξαιρετική. Ο αποκλεισμός της δεύτερης ευκαιρίας αποτελεί πρωταρχικό ζητούμενο για κάθε αντίπαλο με τον Tavares να δυσχεραίνει το έργο τους. Μαζί με την Εφές αποτελούν τα μεγάλα φαβορί για παρουσία στην Κολωνία.




Από την άλλη μεριά η Μπαρτσελόνα ενδεχομένως πληρώνει ακριβά πως κανένας από τους δύο πραγματικούς PG που απέκτησε το καλοκαίρι δεν αγωνίστηκε λόγω τραυματισμού. Το σύνολο του Pesic αμύνεται πραγματικά καλά και αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που σε κάθε αγώνα παρουσιάζεται τουλάχιστον ανταγωνιστικό. Επιθετικά όμως όλη την χρονιά παρουσιάζει κενά διαστήματα με τους Delaney και Higgins να υπερβάλουν αρκετές φορές διαταράσσοντας την ισορροπία της ομάδας. Ο Mirotic είναι εξαιρετικός και πραγματικά ουσιώδης στα δύσκολα. Η έλλειψη καθαρού δημιουργού δυσκολεύει την Μπαρτσελόνα να αλλάξει την κατάσταση όταν το παιχνίδι δεν πάει καλά για αυτήν. Μπορεί να στηριχθεί στην αμυντική ικανότητά της αλλά επιθετικά αναγκάζεται να στραφεί στην ατομικότητα και την προσωπική ενέργεια. Σε οριακά παιχνίδια playoffs με διαφορετική βαρύτητα από αυτά της κανονικής διάρκειας δεν είναι και η πιο αποδοτική προσέγγιση. Ωστόσο το ταλέντο και οι προσωπικότητες περισσεύουν σε αυτό το σύνολο που φαίνεται να βρίσκεται στην παρούσα φάση λίγο πιο χαμηλά από Εφές και Ρεάλ αλλά παραμένει φαβορί για πρόκριση ανεξαρτήτως αντιπάλου.




Τα αποτελέσματα της 26ης αγωνιστικής για ΤΣΣΚΑ και Μακάμπι ήταν κομβικά. Η βαθμολογική διαφορά από τον έκτη θέση είναι αρκετή ώστε να ασχολούνται περισσότερο για την έκπληξη της τρίτης θέσης παρά για την απώλεια της πέμπτης. Φαίνεται πως οι δυο τους θα παλέψουν για το πλεονέκτημα έδρας δημιουργώντας το πιθανότερο ένα πραγματικά ανταγωνιστικό ζευγάρι. Αν η έδρα στην Μόσχα δεν τρομάζει δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί το ίδιο για το Ισραήλ. Μια από τις πιο ιστορικά δύσκολες έδρες περιμένει να ζήσει ξανά τα μεγαλεία του παρελθόντος και αν πράγματι έχουμε το συγκεκριμένο ζευγάρι στην οκτάδα, η τέταρτη θέση αλλάζει δραματικά τις ισορροπίες. Στα μάτια μου το βραβείο του coach της χρονιάς πηγαίνει δικαιωματικά στον Σφαιρόπουλο. Με τόσες απώλειες που θα λύγιζαν τα μεγαλύτερα budgets ο coach όχι μόνο βρήκε τις λύσεις αλλά κατάφερε να αναδείξει και νέους πρωταγωνιστές. Η "μετάλλαξη" του Dorsey στο επίπεδο των αποφάσεων, οι βοήθειες του Zoosman στην δύσκολη θέση του PG όταν χρειάστηκε, η ισορροπία του Bryant σε άμυνα και επίθεση είναι μόνο μερικά παραδείγματα. Η Μακάμπι μαζί με την Μπαρτσελόνα μπορούν να περηφανεύονται για την καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης με την πίεση στα αντίπαλα guards να είναι όχι μόνο αποδοτική αλλά και απόδειξη της εμπιστοσύνης που έχει δημιουργηθεί στο σύνολο για τις απαραίτητες περιστροφές και κάλυψη του διαδρόμου προς την ρακέτα από τους ψηλούς. Επιθετικά είναι αλήθεια πως υπάρχει περιορισμός επιλογών και φαίνεται πως μπορεί να εκμεταλλευτεί περισσότερο αυτά που θα της δώσει η αντίπαλη άμυνα παρά να επιβάλλει τις δικές της συνθήκες. Η ένταση και η άμυνα πάντως την κατατάσσουν ίσως στην πιο "refuse to lose" ομάδα της διοργάνωσης και για αυτό πιστεύω πως φέτος έχει κερδίσει περισσότερους θαυμαστές συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο όφελος για τον οργανισμό αλλά και προσωπικά για τον Σφαιρόπουλο.




Για τη φετινή ΤΣΣΚΑ υπάρχει ένα και μόνο όνομα μετά την απουσία της σεζόν (ίσως συνολικά στην διοργάνωση) του Clyburn. Ο Mike James καλείται να ηγηθεί όπως εκείνος ξέρει σε μια ομάδα που στοχεύει τουλάχιστον στο Final Four. Η άμυνα της ομάδας του Ιτούδη είναι όπως πάντα καλή αλλά η εμφανής αδυναμία κάλυψης της ρακέτας πληγώνει αρκετά παρόλο που στον τομέα του rebound τα πηγαίνει περίφημα. Οι Sant Roos και Hackett μπορούν να περιορίσουν σχεδόν κάθε αντίπαλο περιφερειακό όμως η απουσία άλλου επιθετικού πόλου πέραν του James περιορίζει πολύ την ΤΣΣΚΑ και δίνει την δυνατότητα προσαρμογής του αντιπάλου. Η ΤΣΣΚΑ είναι ανταγωνιστική αλλά εμφανώς λιγότερο από τα standards προηγούμενων χρόνων.




Στην έκτη θέση βρίσκουμε τον Παναθηναϊκό που έχει ένα αρκετά δύσκολο πρόγραμμα μπροστά του με αγώνες απέναντι σε βασικούς διεκδικητές για είσοδο στα playoffs. Η εξάρτηση από τον ηγέτη είναι πραγματικά εμφανής με την ομάδα να πηγαίνει σε πολύ υψηλό ρυθμό και παραγωγικότητα. Η αδυναμία στην θέση 5 και του αμυντικού rebound έχει κοστίσει πολύ στην ομάδα, ενώ και οι κακές αμυντικές περιστροφές στην περιφέρεια επιτρέπουν το καλό μακρινό σουτ στον αντίπαλο. Πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο η μεγαλύτερη δύναμη του τριφυλλιού ήταν η παραδοσιακά πιο θορυβώδης και "αποπνικτική" έδρα της Ευρώπης. Ο Παναθηναϊκός πόνταρε πολλά στο ΟΑΚΑ και κάθε αναμέτρηση ξεκινούσε από άλλη βάση στην Αθήνα. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι φέτος φαίνεται να μην ισχύει αυτό. Όχι γιατί άλλαξε ο κόσμος και το κλίμα αλλά γιατί οι αγωνιστικές αδυναμίες είναι τόσο εμφανείς που κάθε ομάδα από το πάνω ράφι μπορεί να τις εκμεταλλευτεί αποκτώντας ξεκάθαρο πλεονέκτημα. Το παιχνίδι στο ΟΑΚΑ αλλά και αυτό της Μαδρίτης απέναντι στην Ρεάλ φέτος είναι χαρακτηριστικά. Από την άλλη όμως ο Παναθηναϊκός είναι από τις πιο δύσκολες ομάδες να την περιορίσεις στην επίθεση. Όταν το σκορ πηγαίνει ψηλά δεν αρκεί μόνο να διαβάσεις τις αμυντικές αδυναμίες αλλά και να τις εκμεταλλευτείς. Δεν νομίζω ότι πια ο Παναθηναϊκός μπορεί να αλλάξει ριζικά το αμυντικό φίλτρο του. Μπορεί όμως να στοχεύσει στην καλύτερη κάλυψη της ρακέτας και των ψηλών. Αν δεν επιτρέψει τις πολλές δεύτερες ευκαιρίες ο κάθε αντίπαλος θα κληθεί να πάρει υψηλό σκορ από την μακρινή απόσταση έστω και αν έχει καλές προϋποθέσεις. Σίγουρα όχι ιδανικό αλλά το μη χείρον βέλτιστον αποκτά νόημα όταν δεν είσαι σε θέση ισχύος. Για τον Παναθηναϊκό η απόσταση της πέμπτης με την έκτη θέση είναι εξαιρετικά σημαντική αλλά και πλέον εξαιρετικά μεγάλη. Οι πιθανότητές του σε μια σειρά απέναντι στην Μακάμπι ή την ΤΣΣΚΑ είναι εντελώς διαφορετικές συγκριτικά με τις top ομάδες της πρώτης τριάδας. Οι κομβικοί αγώνες που έχει στην συνέχεια θα δείξουν την ετοιμότητά του καθώς σε αρνητικά αποτελέσματα θα κληθεί να παλέψει μέχρι τέλους για την είσοδο στα playoffs.

Αυτές είναι οι έξι ομάδες που φαίνεται πως θα πάρουν από ένα εισιτήριο για την φάση των knockouts. Οι πρώτες τρεις έχουν ήδη και μαθηματικά κλειδώσει την πρόκριση, ενώ από τις υπόλοιπες ο Παναθηναϊκός φαίνεται ως η μόνη αμφίβολη. Ωστόσο η συνολική εικόνα τους ως τώρα δείχνει μια δίκαιη κατάταξη και δύσκολα θα αλλάξουν οι ισορροπίες μέχρι το φινάλε. Για να το θέσουμε διαφορετικά, θα αποτελέσει αγωνιστικά αποτυχία αν κάποια από αυτές τελικώς αποκλειστεί από την συμμετοχή στα playoffs. Στο δεύτερο μέρος θα δούμε τις επόμενες έξι ομάδες που άλλες με περισσότερες πιθανότητες και άλλες με λιγότερες θα παλέψουν μέχρι το τέλος για την πρόκριση.