We feel devotion
OUT OF THE BOX
Ξυπνούν μνήμες!
Είναι δύσκολο να ξεχάσεις το ύφος και τα καλάθια του Danilovic. Το PalaMalaguti να κοχλάζει και τις ασπρόμαυρες φανέλες να εμπνέουν σεβασμό. Φαίνεται πως είναι το φαβορί να επιστρέψει στο υψηλότερο επίπεδο που παραδοσιακά ανήκει. Είναι όμως έτσι;
Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος | lampropoulos@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 04/01/2020 01:28
Αν δεν έχεις επισκεφθεί το καμάρι της Emilia-Romagna να το κάνεις. Ο μεσαιωνικός χαρακτήρας και η μπαρόκ αισθητική της Bologna θα σε μαγνητίσουν καθώς την περπατάς, ενώ η ιστορική της σημασία καταδεικνύεται και από το παλαιότερο πανεπιστήμιο του κόσμου που εδρεύει στην πόλη. Για τους μπασκετικούς η πόλη είναι γνωστή ως "Basket City" με την Kinder πρωτίστως και κατ' επέκταση την Fortitudo να αποτελούν το λόγο. Από το 1996 που γνωρίσαμε την Kinder Bologna η ομάδα κατάφερε να αλλάξει επίσημη ονομασία 11 φορές μέχρι σήμερα. Προφανώς η ονομασία αλλάζει αναλόγως τον χορηγό καθώς η ιστορία της ομάδας είναι άμεσα εξαρτημένη από τις χορηγίες.

Kinder Bologna (1996-2002)

Virtus Bologna (2002-2003)

Carisbo Bologna (2003-2004)

Caffè Maxim Bologna (2004-2005)

VidiVici Bologna (2005-2007)

La Fortezza Bologna (2007-2009)

Canadian Solar Bologna (2009-2012)

SAIE3 Bologna (2012-2013)

Oknoplast Bologna (2013)

Granarolo Bologna (2013-2015)

Obiettivo Lavoro Bologna (2015-2016)

Segafredo Virtus Bologna (2016- σήμερα)

Σήμερα η ομάδα προσπαθεί να ζήσει μνήμες της μεγάλης εποχής που ξεκίνησε το 1992 με την υπογραφή του Predrag Danilovic που είχε κατακτήσει τον ευρωπαϊκό τίτλο με την Partizan. Μετά το three peat (1993 - 1995) ο Danilovic δοκίμασε το NBA για δύο χρόνια και επέστρεψε για λογαριασμό της Kinder στην Ευρώπη μαζί με τον Ettore Messina. Μαζί με τους Savic, Nesterovic, Rigaudeau και Sconochini κατέκτησαν την κορυφή της Ευρώπης απέναντι στην ΑΕΚ το 1998. To 2001 με τον διαχωρισμό των διοργανώσεων η Kinder κέρδισε με 3-2 νίκες την Tau στους τελικούς της Euroleague με τον Messina να συνθέτει μία υπέροχη ομάδα αποτελούμενη από τους Ginobili, Jaric, Smodis, Andersen, Rigaudeau. Ο κορμός της ομάδας έμεινε ίδιος (προστέθηκε ο Becirovic) την επόμενη χρονιά που στο εντός έδρας Final Four η Kinder έπεσε θύμα μιας εκ των μεγαλύτερων εκπλήξεων στο θεσμό χάνοντας από τον Παναθηναϊκό στον τελικό.



Την περασμένη χρονιά η Virtus κατέκτησε το Basketball Champions League απέναντι στην Tenerife με τον Kevin Punter να αναδεικνύεται Final Four MVP, όμως στο ιταλικό πρωτάθλημα έμεινε στην 11η θέση. Φέτος μετακόμισε από το Champions League στο Euro Cup, ενώ στο μεταγραφικό παζάρι κινήθηκε πολύ έντονα με την υπογραφή του Milos Teodosic (3 έτη) να συγκεντρώνει τα βλέμματα. Πέρα όμως από τον Milos οι Ιταλοί απέκτησαν τον Stefan Markovic (είχε αγωνιστεί στην Euroleague με την Χίμκι), τον γνωστό μας από την ΑΕΚ Vince Hunter έχοντας ακόμα τους Kyle Weems και Julian Gamble για 2 έτη. Έκανε επίσης πρόταση για 2+1 έτη στον Alessandro Gentile χωρίς τελικά να επέλθει συμφωνία. Στόχος είναι να διεκδικήσουν το Euro Cup (τουλάχιστον να παρουσιαστούν στον τελικό που οδηγεί στην Euroleague) αλλά και το ιταλικό πρωτάθλημα. Μάλιστα για τη μετακίνησή της στο Euro Cup η Virtus βρέθηκε αντιμέτωπη με ποινή ύψους 250.000 ευρώ που θα εκδικαστεί από τον CAS της Λωζάνης χωρίς ωστόσο να την φοβίζει. Πώς όμως έφτασε η ομάδα που το 2016 υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία να αγνοεί τέτοιες ποινές, να υπογράφει μεγάλα για το μέγεθός της συμβόλαια (κοντά στα 13 εκατομμύρια το ετήσιο budget) και να φαντάζει φαβορί για wild card στην Euroleague; Μάλιστα δημοσιεύματα φέρουν πως δεν είναι καν υποψήφια αλλά σίγουρη.



Το όνομα του Massimo Zanetti κεντρικού μετόχου του MZB group που ειδικεύεται στην τυποποίηση και εμπορία καφέ (με κυρίαρχο brand το Segafredo) βρίσκεται πίσω από την προσπάθεια. Το καλοκαίρι μετά τον υποβιβασμό ( 2016 ) το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της ομάδας πέρασε στα χέρια του σε αρκετά χαμηλή τιμή καθώς δεν υπήρχε έντονο ενδιαφέρον για την ιδιοκτησία μιας ομάδας που κατέρρεε οικονομικά. Η ομάδα μετονομάστηκε σε Segafredo Virtus Bologna και ενισχύθηκε μεταγραφικά ώστε να ανέβει στην πρώτη κατηγορία μέσα σε έναν χρόνο. Η πόλη της Μπολόνια διαθέτει τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις κατασκευής μηχανημάτων τυποποίησης προϊόντων στην Ιταλία και εκ των μεγαλύτερων στην Ευρώπη. Ο βιομηχανικός κλάδος που πρέπει να τυποποιήσει τα προϊόντα του πρέπει να απευθυνθεί στην αγορά αυτή. Η Bologna δεν αναφέρεται τυχαία ως "packaging valley" καθώς 250 εταιρείες που ειδικεύονται στα μηχανήματα τυποποίησης λειτουργούν στην Emilia-Romagna. Το συνολικό οικονομικό μέγεθος για το 2017 ήταν 6,6 δις ευρώ με την Μπολόνια να συνεισφέρει το 80% του κλάδου αυτού εντός Ιταλίας. Αν ενωθούν οι αγορές της Ιταλίας και της Γερμανίας έχουμε το 50% του κλάδου παγκοσμίως. Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι η Bologna αποτελεί ένα σημαντικό οικονομικό πεδίο της Ιταλίας καθώς προσελκύει το παγκόσμιο ενδιαφέρον και συνεργασίες για εταιρείες μαζικής παραγωγής. Φυσικά το ίδιο ισχύει ακόμα περισσότερο εντός συνόρων καθώς σχεδόν κάθε ιταλική βιομηχανία προμηθεύεται από την Bologna για λόγους κόστους. Η περιφέρεια της Bologna αποτελεί παραδοσιακά μεγάλο πολιτικό στόχο για κάθε παράταξη καθώς η "διαχείρισή" της αποτελεί παράγοντα διαπραγμάτευσης με την βιομηχανία που έχει άμεση επίδραση στην οικονομία. Ο Massimo Zanetti γνωρίζει πολύ καλύτερα από τον καθένα την σπουδαιότητα της πόλης. Από την εκλογή του το 1994 με τον Berlusconi (η παράταξη ήταν η Forza Italia) προσπαθούσε να συμμετέχει άμεσα ή έμμεσα στο πολιτικό γίγνεσθαι του πλούσιου και βιομηχανικού βορρά. Μάλιστα προσπάθησε να διεκδικήσει το Treviso το 2013 αλλά κατετάγη τρίτος.

Το brand Segafredo ασχολήθηκε με την αθλητική χορηγία στην πόλη από πολύ νωρίς, κατανοώντας πλήρως τη δύναμη επιρροής που θα μπορούσε να είχε ειδικότερα εντός της ιταλικής ζώνης. Το 1986 έγινε χορηγός της ομάδας ποδοσφαίρου ενώ αργότερα ασχολήθηκε με τις πολύ μικρότερες ομάδες των Garizio και ACD Treviso. To 2005 ξέσπασε στην Ιταλία το σκάνδαλο Bancopoli με κεντρικό πρόσωπο τον Antonio Fazio και την διαχείριση της τράπεζας Antonveneta. Η ιταλική ασφαλιστική Unipol διαδραμάτισε επίσης ενεργό ρόλο στο σκάνδαλο με τον πρόεδρό της (από το 1996) Giovanni Consorte να οδηγείται σε παραίτηση και να καταδικάζεται σε φυλάκιση 6 μηνών. Το 2010 ο Giovanni Consorte συγκέντρωσε επιχειρηματίες της Bologna που από κοινού εξαγόρασαν την ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης, Bologna FC. Ανάμεσά τους ήταν και ο Massimo Zanetti κατέχοντας μετά την μεταβίβαση την θέση του προέδρου αφού είχε επενδύσει τα περισσότερα χρήματα συγκριτικά με τους υπόλοιπους του συνασπισμού χωρίς να είναι όμως ο μεγαλομέτοχος της ομάδας (ο συνασπισμός είχε το πλειοψηφικό πακέτο αλλά κανένα φυσικό πρόσωπο ατομικά δεν είχε το 50% της ομάδας). Ωστόσο μόλις έναν μήνα μετά παραιτήθηκε τόσο από την προεδρία όσο και από τον συνασπισμό λόγω διαφωνιών με τους άλλους μετόχους αλλά διατήρησε τις προσωπικές μετοχές του. Οι υπόλοιποι τον κατηγόρησαν για μονομερείς πρακτικές, ενώ αυτός με την σειρά του τους κατηγόρησε για μη τήρηση των επενδυτικών συμφωνιών που είχαν προηγηθεί. Το ίδιο έτος ο Alfredo Cazzola προσπάθησε να αγοράσει τις μετοχές χωρίς επιτυχία λόγω οικονομικών διαφορών, με τους οπαδούς της ομάδας να δηλώνουν την αντίθεσή τους για την μη πραγματοποίηση της εξαγοράς. Ο Zanetti δήλωσε πως οι μετοχές θα πωληθούν μόνο στην σωστή τιμή και ανακοίνωσε πως μέχρι να συμβεί αυτό, ο ίδιος δεν θα έχει καμία ανάμειξη στον οργανισμό. Όμως το 2014 και εν μέσω οικονομικής κρίσης για το σύλλογο (υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία) ο Zanetti επέστρεψε διεκδικώντας το πλειοψηφικό πακέτο του συλλόγου ατομικά αυτήν την φορά. Το κοινό διχάστηκε καθώς η μία πλευρά τόνιζε τον ευκαιριακό χαρακτήρα του Zanetti και η άλλη έβλεπε στο πρόσωπό του την μοναδική σωτηρία. Τελικά όμως οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν.

Είναι δεδομένο πως η οικονομική δυναμική του Zanetti είναι μεγάλη. Η MZB Group είναι ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες παγκοσμίως στην αγορά του καφέ με τζίρο που ξεπερνά το 1 δις ετησίως και είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο. Από τη μεριά των σκεπτικιστών αναφέρεται η ετήσια πτώση των εσόδων με τον ισολογισμό της περασμένης χρονιάς να δηλώνει πτώση περίπου 7% ωστόσο να έχει κερδοφορία. Το σκεπτικό είναι πως δεν φαντάζει ασφαλές ο μεγαλομέτοχος μιας εταιρίας που δέχεται πιέσεις να θέλει να επενδύσει τόσο μεγάλα ποσά στον αθλητισμό. Ο αντίλογος είναι πως η πολιτική, ο αθλητισμός και η οικονομία ήταν ανέκαθεν συνυφασμένες έννοιες στην Ιταλία. Ο Zanetti γνωρίζει πολύ καλά όλους τους τομείς και μπορεί να χρησιμοποιήσει τη δύναμη της πόλης μέσω των επενδύσεων στην ομάδα. Πέραν όμως της προσωπικής ιστορίας του ιδιοκτήτη της Virtus που θέλει να την επαναφέρει εκεί που ανήκει αλλά και την περίοδο του συλλόγου που γράφτηκε με χρυσά γράμματα έχουμε αφήσει κάποια χρονικά κενά.



Πίσω στο 2003 ο Marco Madrigali (ιδιοκτήτης της CTO) είχε χτίσει την μεγάλη Kinder που θαυμάσαμε. Η φυγή του Ginobili για το NBA δημιούργησε αγωνία στους οπαδούς για την αγωνιστική συνέχιση όμως αυτό ήταν το λιγότερο. H εταιρεία CTO που ειδικευόταν στα ηλεκτρονικά παιχνίδια κατηγορήθηκε για υπερκοστολόγηση με συνέπεια την αναστολή συνεργασίας με το βασικό πάροχο Electronic Arts. Αυτό σηματοδοτούσε το κλείσιμό της και συνεπώς η Kinder έμεινε μετέωρη και ακέφαλη. Για να γίνει κατανοητό το πρόβλημα που υπήρχε αρκεί να πούμε πως ο Messina απολύθηκε, ενώ είχε ήδη προκριθεί στο final four του 2002 και μετά από λαϊκές διαμαρτυρίες του κόσμου επαναπροσλήφθηκε. Μετά τον χαμένο τελικό απολύθηκε ξανά. Όταν το 2003 ο Madrigali αποχώρησε από την Kinder το χρέος μόνο προς την εφορία ήταν πάνω από 10 εκατομμύρια. Επίσης το όνομά του συνδέθηκε με τον ιδιοκτήτη της Montepaschi Siena, Ferdinando Minucci για ύποπτες συναλλαγές χωρίς να αποδειχθεί κάτι. Σημειωτέον πως η πτώση του Ferdinando Minucci και της κραταιάς Siena επήλθε το 2013 με τις κατηγορίες της μη απόδοσης φόρου και ξεπλύματος χρήματος. Υπό την προεδρία του Claudio Sabatini η ομάδα συγχωνεύτηκε με την Castel Maggiore και επέστρεψε στην πρώτη κατηγορία άμεσα χωρίς χρέη. Όμως προς τα τέλη της δεκαετίας η εταιρεία του Sabatini παράπαιε οδηγώντας την ομάδα σε αλλαγή χορηγών και εκ νέου χρέη. Η κατάσταση έγινε απελπιστική όταν πια δήλωσε πτώχευση με το μετοχικό πακέτο να εξαγοράζεται από σύμπραξη τοπικών επιχειρηματιών για ευτελές χρηματικό ποσό που φημολογείται πως δεν ξεπερνούσε τα 100.000 ευρώ (υπήρξε και η προσπάθεια για εξαγοράς από τους οπαδούς χωρίς αποτέλεσμα) όμως παρέμεινε ως εκτελεστικός διευθυντής μέχρι το 2013. Από τότε μέχρι την ανάληψη της ηγεσίας από τον Zanetti άλλαξαν ακόμα τρεις πρόεδροι.

Θα έλεγε κανείς πως μέσα σε 20 χρόνια αυτή η ομάδα τα έχει ζήσει όλα. Από τεράστιους παίκτες και τίτλους, σε αλλαγή χορηγών και οικονομικών δεδομένων. Έχει περάσει κρίσεις οικονομικές και καταρρεύσεις. Ανθρώπους που έταξαν μεγαλεία και παρέδωσαν καμένη γη. Φημολογίες που κλονίζουν όπως η ανάληψη των μετοχών από τον ιδιοκτήτη της αντιπάλου Fortitudo. Έρευνες και οικονομικά σκάνδαλα, υποβιβασμούς και συγχωνεύσεις. Αλλαγή ονομάτων κατά το δοκούν και τώρα την υπόσχεση ακόμα μια φορά πως όλα αλλάζουν. Η ιστορία είναι πολύ δύσκολο να διδαχθεί και είναι απαραίτητο να διδάσκει. Το σίγουρο είναι πως αυτή η ομάδα πληρεί ιστορικά και ποιοτικά τα περισσότερα χαρακτηριστικά από κάθε άλλη υποψήφια για την Euroleague. Έχει βαριά φανέλα και ιστορία, παθιασμένο κοινό και βρίσκεται σε μία αγορά που η διοργάνωση στοχεύει. Δείχνει εύρωστη και έτοιμη να ανταγωνιστεί στο υψηλότερο επίπεδο. Ωστόσο είναι φρόνιμο να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας. Ακόμα δεν είναι επίσημο πως επιστρέφει και το πιο σημαντικό είναι πως στην ίδια θέση ο κόσμος της βρέθηκε ξανά. Το ιταλικό μπάσκετ προσπαθεί να ανακάμψει και μάλιστα με ίντριγκα. Ο άνθρωπος που οδήγησε την Virtus στα μεγαλεία καλείται να κάνει το ίδιο στην Μιλάνο. Ενώ φαινόταν πως δεν υπάρχει ιδιαίτερος ανταγωνισμός, η Virtus γεννιέται από τις στάχτες της κόντρα σε αυτόν που την οδήγησε στο όνειρο. Θα ήταν ωραίο να βλέπαμε ξανά το PalaMalaguti κατάμεστο με ασπρόμαυρες σημαίες στην Euroleague. Και ας μην υπάρχει o Danilovic να κοιτάζει με το γνωστό μπλαζέ ύφος τον κάθε αντίπαλο που τόλμησε να πιστέψει στην νίκη. Για την πιο καυτή έδρα της Ιταλίας και την φανέλα με το χρυσό αστέρι των 15 πρωταθλημάτων και 2 Euroleague πάντα θα υπάρχει χώρος και σεβασμός ανάμεσα στους πρωταγωνιστές του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ας ελπίσουμε αυτήν την φορά να μην είναι ακόμα ένα πυροτέχνημα. Το τρελό κοινό του ιταλικού Βορρά αδημονεί να επιστρέψει εκεί που ανήκει.