We feel devotion
MEN OF STEEL
Ο απολογισμός των Men of Steel
Η ομάδα των ρημπάουντ κάνει το δικό της απολογισμό για τη χρονιά που πέρασε κι ανανεώνει το ραντεβού της με τους φίλους του BasketStories για τη νέα σεζόν.
Επιμέλεια: Παναγιώτης Στρουμπουλάκης | stroubou_fantasy@basketstories.net
Δημοσιεύτηκε: 14/05/2017 17:34
Πριν από 7 μήνες (σοβαρά τώρα; πότε πέρασαν 210 μέρες;) ξεκίνησε μία ακόμα φαντασιακή περιπέτεια, μόνο που αυτή την φορά το ταξίδι ήταν σε πιο ...αχαρτογράφητα νερά!Μου δόθηκε η ευκαιρία να δημιουργήσω και να κοουτσάρω μία "ειδική" ομάδα που θα είχε άμεσο προσανατολισμό στα ρημπάουντ. Έτσι κι έγινε! Είχα συνηθίσει τόσα χρόνια να ασχολούμαι για 4-5 μέρες στο τι κινήσεις θα πραγματοποιήσω ώστε η μία ή και οι δύο ομάδες μου να παρουσιαστούν καλύτερες την επόμενη αγωνιστική και να βελτιώσουν την θέση τους στην κατάταξη μέσω του σκορ τους. Ξέρετε. Τα κλασικά! Φέτος αυτή η βδομάδα χωρίστηκε στα δύο και η μισή και παραπάνω αφιερώθηκε στους ...Men Of Steel.

Πρώτη φορά που φτιάχνω ειδική ομάδα. Το εγχείρημα αποδείχθηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρον (τόσο λόγω ολοκαίνουργιου συστήματος διεξαγωγής της διοργάνωσης όσο και των πέντε συνεχόμενων αγωνιστικών) και υπήρξαν φορές που έπιανα τον εαυτό μου, πριν καν ολοκληρωθεί η αγωνιστική, να σκέφτεται ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις! Οι παίκτες με έφεση στην συγκεκριμένη κατηγορία ήταν αρκετοί. Η πρόκληση ήταν να βρούμε τους πιο συνεπείς και αυτούς που έχουν τον μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής.

Σίγουρα μεγάλο ρόλο στην επιλογή των παικτών έπαιζε και ο αντίπαλος. Παράδειγμα η Μιλάνο. Αποκτούσαμε ψηλό που αγωνιζόταν στην ομάδα που επρόκειτο να αντιμετωπίσει την ιταλική ομάδα λόγω της γνωστής αδυναμίας της στην θέση 5. Επίσης ήταν πολύ ενδιαφέρον το συναίσθημα κάθε φορά που διάβαζα στο live πχ Ekpe Udoh def. rebound (x)! Ειδικά όταν ο αριθμός στην παρένθεση ήταν μεγάλος!

Η ομάδα ξεκίνησε μουδιασμένα αλλά βρήκε γρήγορα τα πατήματα της. Πολύ νωρίς φτάσαμε στην 70η θέση πριν καν συμπληρωθούν 10 αγωνιστικές , όμως κάτι μέσα μου δεν μου άρεσε. Αυτό ήταν το μπάτζετ. Πράγματι πολύ σύντομα βρεθήκαμε να μην μπορούμε να πάρουμε τους ρημπάουντερ από το πάνω ράφι και μπήκαμε σε διαδικασία ...εκπτώσεων και ευκαιριών για να διορθώσουμε λίγο τα ...άδεια ταμεία! Αυτό έγινε αλλά μας κόστισε αρκετές θέσεις στον βαθμολογικό πίνακα. Παρ' όλα αυτά η ομάδα ποτέ δεν έπεσε κάτω από την 130η θέση.

Σιγά σιγά επανακάμψαμε, επανακτήσαμε τις χαμένες θέσεις και εδραιώσαμε την θέση μας στις 100 κορυφαίες ομάδες της κατηγορίας. Από εκεί ήταν απλά μία μάχη με τον χρόνο, αλλά και τις υπόλοιπες ομάδες με τον ίδιο στόχο για να μπούμε στις 50 που ήταν ο στόχος από την αρχή της χρονιάς. Και τα καταφέραμε με buzzer beater την τελευταία αγωνιστική των playoffs και το τέλος του παιχνιδιού που μας βρήκε στην 49η θέση με 1,821 (!) ρημπάουντ! Για πρώτη προσπάθεια θεωρώ αρκετά επιτυχημένη την πορεία. Τέλος η θέση μας στην γενική κατάταξη του ράνκινγκ, αν και δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, ήταν 7942.

Συνάντηση κορυφής

Μέσα στην βδομάδα θα υπάρξει συνάντηση με την διοίκηση ώστε να γίνει ο απολογισμός της χρονιάς, να καθοριστούν οι στόχοι της επόμενης σεζόν και να σχεδιάσουμε πως θα κινηθούμε στο καλοκαιρινό παζάρι των μεταγραφών, αλλά και τι θα συμβεί με τους παίκτες που ολοκληρώθηκαν τα συμβόλαια τους.

Καλύτερη πεντάδα

Για να φτάσουμε μέχρι εδώ όμως χρειάστηκαν κάποιοι παίκτες να κάνουν το κάτι παραπάνω και να δημιουργήσουν έναν κορμό αναντικατάστατων αλλά και αγαπημένων παικτών που όσο να 'ναι δεθήκαμε και λίγο παραπάνω μαζί τους λόγω ικανότητας και προσφοράς.

Πάμε να δούμε την αγαπημένη μας πεντάδα!

Luka Doncic: Ο υπερταλαντούχος Σλοβένος δεν σταματιέται με τίποτα και είναι θέμα χρόνου να πάει στο NΒΑ. Aνέβασε σβηστά δύο επίπεδα την ομάδα, έλυσε δια παντός το πρόβλημα που είχαμε στην συγκεκριμένη θέση και κατάφερε τόσο στην κανονική διάρκεια όσο και στα playoffs να έχει περισσότερα ρημπάουντ από ασσίστ! Κάτι μοναδικό για παίκτη της θέσης του. Πιο συγκεκριμένα είχε 128 (ρημπάουντ) - 125 (ασσίστ) στην regular season και 22-18 στα playoffs! Η συμμετοχή του σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες, το ύψος του και οι εμφανίσεις του κάνουν τους ανθρώπους της βασίλισσας να τρίβουν τα χέρια τους.



Tyler Honeycutt: Ο αρχηγός και ηγέτης της ομάδας, ο καλύτερος ρημπάουντερ (σε συνολικό αριθμό) της διοργάνωσης που αν δεν κάνω κάποιο σοβαρό λάθος έλειψε μόνο μία αγωνιστική από τις 35. Ήταν αυτός που κράτησε την ομάδα στα δύσκολα, έδωσε το σύνθημα της τελικής αντεπίθεσης και ήταν αυτός που ερχόταν πρώτος και έφευγε τελευταίος από το γήπεδο τις μέρες προπόνησης! Μπορώ να πω πως ήταν η ορατή ενσάρκωση (μαζί με τον Birch) του ονόματος της ομάδας!

Chris Singleton: Εδώ συναντάμε τo "steal" του παιχνιδιού και στην ουσία τον 5ο μας ψηλό. Πολλές λύσεις, σίγουρα ρημπάουντ, μεγάλος χρόνος συμμετοχής και σταθερά καλός σχεδόν σε κάθε αγωνιστική. Κλείδωσε γρήγορα μία θέση στο ρόστερ και ήδη του έχει γίνει πρόταση ανανέωσης.

Khem Birch - Ekpe Udoh: Ο ψηλός του Ολυμπιακού και το αγαπημένο παιδί της εξέδρας είναι σίγουρα η ψυχή της ομάδας. Ήταν ο 2ος καλύτερος ρημπάουντερ της διοργάνωσης ανά 40 λεπτά (12.89). Έπεφτε στην φωτιά για την ομάδα, έπαιξε για πρώτη φορά στην καριέρα του στην Euroleague και τόσο το πάθος του, όσο και η αυταπάρνηση του προκάλεσαν ένα πολύ όμορφο δέσιμο με την εξέδρα. Έχει ήδη ανανεώσει!

Ο ασταμάτητος Αμερικανός της Φενέρ από την άλλη ήταν από τους καλύτερους αμυντικούς της διοργάνωσης, πολύ συνεπής, με εντυπωσιακά νούμερα και μερικές φορές ήταν κυριολεκτικά ανίκητος στον αέρα. Πάντα έτοιμος να θυσιαστεί για το καλό της ομάδας. Έχει υψηλό κασέ και η παραμονή του είναι στο αέρα. Παρ' όλα αυτά υπάρχει αισιοδοξία.

Ognjen Kuzmic: Δεν νομίζω ότι περίμενε πολύς κόσμος αυτή την επιλογή, αλλά προσωπικά πάντα είχα μία συμπάθεια ή και θαυμασμό απέναντι σε γίγαντες ψηλούς που απλά χρειάζεται να σηκώσουν τα χέρια τους για να πάρουν ένα ρημπάουντ, χωρίς να χρειάζεται να κάνουν ιδιαίτερα μεγάλο άλμα! Δεν ξέρω γιατί. Ίσως όλο αυτό ξεκίνησε με τον (θρύλο) Boban Marjanovic και όλα τα μαγικά που έκανε την τελευταία του χρονιά πριν πάει στο NBA. Ο Kuzmic πάντως φέτος έδειξε μεγάλη βελτίωση σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού του, ήταν ο καλύτερος ρημπάουντερ ανά 40 λεπτά (13.46) και ήταν πάντα καλός όποτε χρησιμοποιήθηκε. Μοναδική παραφωνία ίσως ο σχετικά μικρός χρόνος συμμετοχής του.

Αποφώνηση και ευχαριστίες

Είδαμε λοιπόν την αγαπημένη 5άδα σε απόδοση και συμπάθεια, είδαμε τι κάναμε όλη την χρονιά και το μόνο που μένει είναι ένα ευχαριστώ στο δημιουργό, παραγωγό και υπεύθυνο του BasketStories, Νότη Φιλιππίδη για την ευκαιρία και την εμπιστοσύνη, και μερικές (κρίσιμες) φορές και την καθοδήγηση όλο αυτό το διάστημα. Ευχαριστώ λοιπόν!

Εύχομαι καλό καλοκαίρι σε όλους, κάντε μπάνια, ξεκουραστείτε, περάστε χρόνο με αυτούς-ες που αγαπάτε και γεμίστε μπαταρίες γιατί η επόμενη φαντασιακή σεζόν είναι πολύ πιο κοντά απ' όσο νομίζουμε. Α! Φυσικά απολαύστε το Final 4 (ειδικά ο νικητής του εισιτηρίου) και καλή επιτυχία στον Ολυμπιακό!

Εις το επανιδείν!

Devotion!